장음표시 사용
81쪽
Eeumenica, ejusque patroni dum Romam navigarent, in mari perierunt, ut Anastasius citatus releri . t holit S. Graecorum errorem de Procellione Spiritus Sancti a solo Patre late impugnavi Tomo in I. p. Quaest. 6. De Persona Spiritus Sancti Dubio i. per
Ioannes Scotus se gena ejusque errores.
J oriundus, dictus eriam fuit Erigena, quia ex Irlandia , lingua nationis dicta Erin originem traxisse aliqui existimarunt. Vixit Carolo Calvo in Galliis regnante, cumque singulari scientiae opinione gauderet, in Palatio Regis honorifice versabatur. Hinc falli creduntur aliqui, putantes eum fuisse Monachum vel Presbyterum , cum nemo auc orum illius aetatis hoc dicat, nec ipse in suorum operum inscriptioneMonachi aut Presbyteri nomina uir pet . Eum vel sponte e Galliis in Angliam trajecisse , quod infamiam nomini suo ob errores aspersam ferrre diutius non posset, putant aliqui: Alii volunt a Rege AElfredo e Gallia in Angliam honorifice vocatum. Ita Matthaeus me stmonasteriensis: sed hunc non fuisse Joannem Scotum, de quo hic sermo est, sed Joannem Saxonem, postea AEthelingia: Abbatem, multis ostendit inter alios Nexandre in Hist. Eccl. Sec.s. R Io. Dissert. I 4. s. I. , ubi F. a. demonstrat, hunc Joannem Scotum non fuisse Bedae di1cipulum, nee conelicipulum Alcuini. II. Magis decipiuntur,qui Joannem Erigenam martyrem p dicant . Id primus tradidit millelmus Malmesburiensis quem alii postea secuti sunt Lib. a. de Gestis Regum Anglorum c. ubi: Hoc tempore , inquit, creditur fui e Poannes Scotus, vir perspicacis
ingenii, ct multa facundiae , qui dudum concrepantibus undique bellorum fragoribus tu Franciam ad Carolum Calvum transierat Succedentibus annis muniscentia Alfredi allectus venit in Angliam, er apud Monasterium uosrum, a pueris quos docebat, Dropriis, ut fertur perforatus, etiam muror aes matus est . Et in hu)us testimonium adducit eius sepulchrum a sinistro latere altaris, S epitaphium si quentibus carminibus: Clauditur hoc tumulo fansrus fonsa oannes sxui ditatus erat jam viveus dogmate miro , Muroris tandem Chrisi conscendere Regnum xuo , meruit, sancti regnant per secula cuncti.
III. Non uilicior vetus illud epitaphium Joannis tanquam
82쪽
martyris tumulo assixum s sed quod millelmus Ioanni Scoto Erigenae illud accommodet, probare non possiun. Scio, Cave in Hist. Literaria Ioannem Scotum EriSenam impense celebrare dc martyrem facere, sed hac in re caulam agit suam. & ideo fidem
non facit. Dicam ergo utrumque in aequivoco laborare, tribuendo
Ioanni Erigenae , quod Ioanni Malmesburiensi convenit . Hic
enim sapiens, sive sophissa nuncupatus est, hic etiam inter Nartyres conscriptuS est, ut constat, tum ex supra relato epitaphio , tum ex Gogelino in Catalogo Sanctorum in Anglia sepultorum. Quare sicut 'Millelmus lapsus est, cum Joannem Scotum aEfredi Regis praeceptorem secit, ut supra, ita 8c cum eundem martyrem facit s unde jure Ripse dubitanter loquitur, dum ait, creditur ,
IV. Hoc magis confirmatur. Quia nemo ante Willelmum Malmesburiensem Joannis Scoti Sanctitatem & Martyrium praedicavit : nec ipse Berengarius, qui ipsum sui erroris magistrum agnovit. In Epistola enim ad Richardum,scribit quidem rogandumelle Regem, ut Joannis viri eruditi memoriam a calumniis tueatur, non tamen viri sancti es martyris, quod certe non praetermisistet. Extat haec Epistola Tom. a. Spici legit. Imo Ascelinus ad Berenga rium scribens non dixisset, Joannem Scotum haereticum fuisse, & ut haereticum se semper habiturum: si enim eum martyrem existimasset, damnasset quidem doctrinam, sed personae pepercisset. V. Certe in nullo ex Martyrologiis a Catholica Ecclesia probatis Joannis Scoti nomen reperitur. Sed dato etiam quod Joannes ille, quem millelmus dicit a pueris quos docebat graphiis perforatum & occisum , fuerit Joannes Scotus, numquid proinde
dicendus erit martyr e Marorem non facit poena ,sed causa , inquit 4. Augustinus. Ostendatur ergo, causam , qua a pueris fuit occi sus, fuisse quia eos fidei veritatem doceret, ut S. Cassiano Imolen si accidit s & non potius, quia nimia asperitate, non verbis solum , sed flagris in docendo uteretur. VI. Sed qualis vere fuerit Joannes Scotus EriSena, ejus errores manifestabunt. Primo : Librum scripsit de Eucharistia, quo BerenFario, ac caeteris Sacramentariis praelusit. Docuit nimirum
teste Hinc maro Lib. de Praedestinatione cap. II. 2uod Sacramenta Altaris nou verum corpus 9 verus fanguis sit Domini, sed tantum memoria veri eorporis ct sanguinis ejus. Hoc libro tamquam sui erroris clypeo Berengarius utebatur. Unde ad Lanseancum scribens conqueritur, eum, ut adhaereat Paschasio, haereticas habuisse sententias Daunis Scoti de Sacramento Altaris: concludens: Si haereticum habes Davuem, cujus senteutias de Euctaristia probamus: habe usDisiligod by Cooste
83쪽
tibi es haereticus Ambrosius, Augustinus, ut de cateris taceam. Unde cum praefatus Joannis Scoti liber in Concit o Vercellensi fuillet lectus, ac tanquam contraria fidei Ecclesiae continens, Lanfranco teste, sententia omnium qui ex diversis hujus mundi partibus illuc convenerant, damnatus quod ante in Concilio Romano factum fuerat Berengarius ad Richardum scribens, ait : IQUUM me damnatum Scotum Dannem in Concilio Vercellensi. Hanc tamen damnationem tanti fecit Ascelinus, ut Berengario scripserit: Pndeat te patrocinari librum, quem Vercellis in plenaria Duodo damnatum , te quoque propter eum haeresis macula notatam audivimus.
Damnatus etiam fuit Scoti liber in Concilio Parisiensi anno Io so. VII. Librum quoque de Praedestinatione Joannes Erigena edidit , in quo 36. capita inscitiae vel erroris S. Prudentius A Florus Magister reprehendunt s & praesertim quod errores Pelagii excitaverit, ac de damnatorum poenis non catholice sit locutus. Super quo Prudentius ita praelatur: Blasphemias tuas, Dannes, atque -- pudevitas , quibus in Dei gratuitam gratiam jusitiamque inflexibilem procax iuveberis, perniciosi tuae perverstatis libro , quem sub nomine cujusdam Gothefcalchi adversus omnes Catholicos effulsi, eo molestius accepi, quo te familiarius amplectebar, peculiarius diligebam. Et infra exaggerans, quid in eo libro damnabile repererit: Depresendi, inquit, quantum divinitres inspiratus potui , Pelagii, Caelesti , eorumque sequacis ac defensoris Iuliani per omnia festatorem, γυ annem videlicet Scotum, tanta impudentia orthodoxae frit , Patribu que Carbolicis oblatrantem, ac si unus spiritus Pulianum Yoannemque docuerit, unus idemque spiritus in eis suerit, nee dispar spiritus per eorum linguas, tot tantosque blasphemiarum nauseas vomuerit. Nam ct gratuitam Dei gratiam pariliter impugnant, ct Dei jusitiam simi- Iiter denegant, ct originale peccatum , quod nascentes trubimus, quoque nouus Caele si gratia per raperium baptismatis solvimur , indus mili garrulitate dissuadent cic. lloc S alia Prudentius, qui singulas propolitiones censura dignas eo in libro recenset, quas videre quisque poterit apud Alexandre Disteri. 14. citata g. VIII. In eumdem librum Ecclesiae Lugdunensis nomine scripsit Florus Magister. Unde Lugdunensis Ecclesia Lib. de Tribus Epistolis in responsione ad secundam , dolet quod Hincmarus ca terique Antistites Joannem Scotum ad scribendum de Praedestinatione elegerint, hominem in Scripturis Sanctis hospitem & peregrinum i quique scriptis suis, nis corrigere 9 emeudore fesinet, etelhcut demens hi miserandus , etei sicut haereticus anathematizandus . Propterea librum Ioannis Scoti praefatum Valentina III. Synodus Can. . damnavit tanquam commentum Dioboli, potius quam argu-
84쪽
mentum aliquod fidei, R Canone 6. monet fideles, ut ab anilibus fabulis in eo contentis abstineant. Hanc damnationem Concilium Lingoniense, cujus Decreta in Concilio Tullensi XII. Provii ciali relata & confirmata sunt, ita sanxit Can. 4. Porr3 Capitula numero Is. Bllogismis iueptissimὸ ac mendacissime . quodam ,
Scoto conclusa , ubi voti argumentum Adei , sed potista commentum perfidiae patet, nulla omnino Philinoniae arte , ut arroganter is quibusdam jactatur, constructura ,sed inani fallacia O deceptione inepti simΘ confusum , is pio Melium auditu penitus explodimus 3cc. IX. Versionem insuper Joannes Scotus edidit de Graeca in Latinam linguam operum S. Dionysii. Hanc ad Sedem Apostoli- eam mitti jussit examinandam Nicolaus I. Pontifex Maximus, tum quod librorum censura iuris sit Pontificii, tum quod suspectae fidei edet illius Auctor. Ita enim scribit: Relatum est Apsolatui nostro, qu)d Opus B. Dion ii Areopagitae, quod de Divinis Nominibus, veto Iesibus ordinibus, Graeco descripsit eloquio , quidam vir γυaunergene re Scotus nuper in Latinum transulerit. Ruod juxta morem uobis
mitti , O nostra debuit judicio approbari s praefertim cum idem Dannes, licet multa scietitia esse praedicetur, olim non sane sapere iuquibusdam frequeuti rumore diceretur. Itaque quod basienus omissum
es , etsi a iudustria Iuppleat, ct vobis praefatum opus sine ulla cunctatio ne mittat : quatenus dum d nostri Apsolatus judicio fuerit approbatum, ab omnibus iucunctanter no ro auctoritate acceptius haheatur . Haec Nicolaus, a quo vocatum etiam fuit e Romam ipsum Joannem Scotuin, auctores quidam dicunt, sed morte praeventumnuic mandato non paruisse.
X. Aliae seculo decimo haereses quasi ex tumulatae surrexerunt. Tempore enim Photiani schismatis Teopasthitarum haeresis, de qua supra, in Oriente suscitata gramabatur, quam Nicolaus I. in
Romana Synodo anno s61. duplici Canone confixit s Christum carne tantummodo passum , Deitate vero impassibilem esse definiens, ut ex Epistola ipsius 7. ad Michaelem Imperatorem , cui Canones illi inserti sunt. XI. Anthropomorphitarum quoque haeresis corpoream sormam Deo tribuentium anno circiter 939. Italiam infestabat, quam Ratherius Veronentis Episcopus veriM S scripto valide impugnavit s teste S geberto in Chronico ad illum annum. Contra hos egi
XII. Medio eodem seculo mal fredus quidam Animae Mortalitatem in Occitania praedicare coepit, quem Durandus Castrensis Abbas Ordinis S. Benedicti strenue confutavit, ut testantur versus
fronti majoris januae Ecclesiae S. Benedicti Castrensis inscripti, Tos. . Par. Im K in
85쪽
in lucem editi post Chronicon Episcoporuin Castrensium Tomo 7. Spicilegii Dacheriani qui tales sunt: - Valfredus spargit doctrinae femina fassae ,
Corpus π una Animam morte perire docet. Insurgit contra vero sermone Durandus,
Et gladio linguae dogmata falsa secat . Hunc errorem ab Epicureis ortum alii, de quibus supra, suscepe-Tunis ac utinam quidam nostrorum temporum haeretici huic errori non subscribant, nec dicant cum impiis illis Sap. a. qui omne
num in hac fugaci vita collocantes dicebant: Corbuemus nos rosis astequam marcescant: nullum pratum sit, quod που pertra eat luxuria nosDa.
De novis Manichaeis Stephano , & Lis*o,& de Gandulso.
q. I. Stephan , ct Lisbi errarea ac damnatio . I. r RANfEυNTi ad seculum X i. prima haeresiis quae mihi Occurrit haec est, quae Roberto Rege Christianii fimo, a muliere quadam Itala in Gallias invecta , Urbem Aurelianensem non parum insectis quae tamen pietate Regis ibi coacta synodo , ut dicam, una cum ejus auctoribus extincta fuit anno Io I 7. Primi qui a muliere praefata seducti haeresim susceperunt, fuere Steptunus Sancti Puellaris Scholasticus, & Lisojus Sanctae Crucis Canonicus, viri religionis & sapientiae opinione celebres, ac per istos plures alii, cum e Ciero tum e populo insecti fuerunt. II. Errorum capita haec erant. Primo: Vetus & Novum Testamentum rejiciebant, velut figmenta carnalium hominum, Q lamque Legem in cordibus scriptam se admittere gloriabantur. Secundo: Christum de Virgine Maria non eme natum, neque pro hominibus pastum, nec vere in sepulctu o positum, nec a mortuis resurrexiste, et sutiebant. Tertio: In Baptismo nullam esse peccatorum ablutionem . Quarto: Sacramentum Corporis G Sanguinis DOm ni consecratione Sacerdotis non fieri, nec panem & vinum in Corpus A Sanguinem Christi polle converti. Quinto : Sanclarum invocatiorem nihil prodesse. Sexto: Bona opera ei te inanias videant Lutheiani,Calvini ita , ex quo coenoso sonte haec tria
86쪽
suce doctrinae capita hauserint . Septimo: Iis qui suae sectar mysteriis essent initiati, viliones Angelicas pollicebantur, quarum 2 latio recreati, cum ipsis Angelis quovis sine mora vel dissicultate pro arbitrio ire possint. Octavo quod infame & horrendum est 1
Nocturnos agebant conventus, in quibus singuli lucernas tenentes, nomina Da monum Litaniar instar recitabant, donec Daemonem sub forma cujusdam bestiolae conspicerent. Tum extinctis lucernis promiscuam libidinem accendebant, exercebantque, nullo consanguinitatis aut voti habito respectu: matrem etiam, vel sororem, aut sanctimonialem, ut primum occurrebat, constuprabant. Ex medo concubitu natus infans, octava die cremabatur. Cineres studiose colligebant, nec minori religione servabantur, quam Christi Corpus dandum fidelibus morituris in Viaticum servat Ecclesia: ex quibus qui vel tantillum praelibaverant, ita confirmabantur in haeresi, ut ex ipsit unquam emergere vix possent. Infanda MV eruuntur ex veteri Commentario, quem Aganorum
vocant coenobii S. Petri in Valle a Luca Dacherio Tom. a. Spicit gii edito, ec extant Tom. s. Concit. Harduini de Concilio Aurelianensi ad ann. IOI7. Sc ex Glabio Rodulpho Hist. Lib. 3. c. 8.IlI. Non diu infamis tuae secta latere potuit. Qui primus eam prodidit suit Arelastus vir nobilis e stirpe Ducum Normanniae, vir morum intefritate spectat istimus. Hic Clericum quemdam suum nomine Herbertum , ad Aurelianensem Urbem studi rum cauSa miserat, qui commercio cum Stephano & Litino haeresis auctoribus seductus, dum veritatis magistros quaerere satageret, in errorum barathrum dilapsus fuit. Reversus in patriam Clericus Arelastum Dominum suum, quem impense diligebat, de omnibus quae Aureliani didicerat, tamquam de sublimbus mysteriis, certiorem fecit. Exhorruit ad haec Arelastus, & cito Comiti Richardo Normanniae Duci rem nuntiavit, rogavitque eum, ut Roberto Galliarum Regi pestem in Regno suo adhuc latitantem , antequam propagaretur , literis patetaceret. Quod praestitit R, chardus, deprecans Regem, ut eidem Arelasto ad eam depellendam opportunum auxilium non denegaret.
Itaque Rex insperata re attonitus mandavit, ut idem vir cum Clerico 1lio ad Aurelianum Urbem cito grestum dirigeret, pollici tus omnimodis in hac re suum auxilium. Igitur Arefastus iter agens Carnutum divertit, consilium ad tanti momenti negotium a S. Fulberto Episcopo rogaturus. Sed eo absente Romam enim orationis causa prosectus fuerat consuluit Ebrardum religiosi iii-mum Clericum,&Carnqtensis Ecclesiie Sacroscriniarium, qui ipsum docuit, ut quotidie primo mane omnipotentis opona quaeliturus,
87쪽
Ecclesiam devotus adiret, orationi incumberet, atque Sacrosanctia Communione Corporis & Sanguinis Christi se muniret: deinde fidenter signaculo S. Crucis protectus ad audiendam ha reticam pravitatem se conferret, nihil eorum quae ab eis audiret contradicens, 1ed simuIato discipuli vultu, omnia tacitus secum conferret IV. Igitur Aurelianum deveniens, quotidie Sacra Communi De ecassidua oratione, ut doctus fuerat, se se muniens, ad eorum conventus accedere coepit, dc instar rudis discipuli, quae ab eis dicebantur audiens, ultimo loco allidebat . Cumque primum variis Scripturarum exemplis, ac rerum similitii linibus eum informarent, ac lubdita aure intentum viderent: Tractandus es, inquiunt, taut arbor silvestris, quae translata in viridarium nihil nisi spinas producit , donec terrae truncata meliori ramusculo instratur. Ita tu translatus de iniquo seculo in nostrum Sacrum Collegium, nisi excisa a tui pectoris antro profana Ecclesiae doctrina surculo nostrae
ac S. Spiritus doctrinae inseraris. At ille de omni verbo quod dicebant , semper Deo gratias agere simulabat. Quare illi ad suam
1ectam conversum ipsum existimantes, nequitiae sentinam incipiunt securi aperire dicentes : Christum de Virgine Maria non esse satum , neque pro hominibus passum, nee vere in sepulchro positum ,πee a mortuis resurrexi e . Addentes : In Baptismo nullam esse fce-Ierum ablutionem: neque Sacramentum Corporis ct Sanguissis Christ n consecratione Sacerdotis , Sanctos Marores atque Gnfessores implorare pro nihilo ducebant. Petente autem Arelasto, in quo, si non in praefatis speranda est salus e Sperandam et se respondebant, perimpositionem manum nostrarum, qua omni labe mundaberis, RSpiritus Sancti dono repleberis. Deinde Ccelesti Cibo recreatus videbis persaepe nobiscum visiones Angelicas . Ita nefarii illi, cibum Coelestem appellantes infantis combusti cineres , de quo
V. Interea Rex Christianissimus Robertus, & Constantia Regina uxor ejus castillima cum conventu Episcoporum ad Synodum peragendam Aurelianum se contulere . Haeretici, Arefasto suggerente, a Regiis satellitibus comprehensi in Ecclesiam Sanctae Crucis adducti coram Rege & Synodo stetere. Rationem fidei reddere jussi, dissimulabant f quam cum Arelastus exposuillet, Guarinus
Bellovacensis Antistes a Stephano &Lis o, qui primi inter illos
videbantur, petiit, an ita plane sentirent ac crederent ; quibus respondentibus vera esse memorata, ac ita se sentire & credere ,
Praesul dixit : 'talis orsum nasci de Virgiue quia potuit, ct pro
vostra falute pati in bumanitate, ut teὸ tid die devicta morte refurreret in sua Deitu e , uinque docere esse surrecturos in reformatione . Dissilirod by GOrale
88쪽
At illi responderunt dicentes : Nos ueque interfuimus, neque haec vera esse credere possumus. Tunc Praesul : Carnales parentes vos ba- huisse , creditis, an non e Cumque se credere assererent, Prasul, ad eos : Si, inquit, ex parentibus vos esse procreatos creditis , cum noueratis s ante fecula Deum de Deo genitum si matre, tu e tem ris Sancti Spiritus obumbratione de Virgine natum , cur credere reipuistis e At illi dixerunt: Ruod natura deuegat , semper a creatione diserepat . Quibus Praesul relpondit dicens: Antequam quidquam feret per naturam, nou creditis per Filium Deum Patrem fecisse omnia ex nihilo ' Cui veritatis & fidei hostes dixerunt: IEa illis nai rare potes, qui terreua sapiunt, atque credunt flamenta carnaliam bominum scripta in membranis animalium : uobis autem qui legem scriptam habemus in interiori homine d Spiritu SanHo , ct nihil aliud sapimus , nisi quod is Deo omnium conditore didicimus, incassum fu- perflua , ct d Divinitate devia profers : idcirco verbis fuem impora , O' de nobis quidquid velis facito. yam Regem nostrum in Gelestibus regnantem videmus, qui ad immortales triumphos dextera sua nos sublevat. Ita a Diabolo obcaecati infelices loquebantur .
VI. Diu, sed frustra, laboratum est ab Episcopis, ab hora scilicet prima usque ad nonam, ut eos a suo errore revocarent. Sed ' cum ferro duriores non resipiscerent, jussi sunt singuli sacris vestibus indui in suo ordine, statimque ab Antistitibus a proprio honore sunt depositi, & Reae jubente Constantia Regina ante valvas Balilicae stetit, ne populus eos intra Ecclesiam interficeret: iasic de gremio Sancta: Ecclesiae ejecti sunt. Qui cum ejicerentur , Regina Stephani,sui olim Consessoris,cum baculo quem manu gestabat, oculum eruit. Deinde extra Civitatis educti muros, in quodam tuguriolo copioso igne accenso, praeter unum Clericumia unam Monacham, cum nefario pulvere, quo ut dixi in mysteriis utebantur, cremati sunt. Clericus enim & Monacha Divino nutu resipuerunt. Haec constant ex supra citata Synodo Aurelianensi , in quo gesta sunt, & habentur in Tomo ε. Condit Harduini, & in Spici legio Dacherii Tomo I. noviss. editionis. In hac haeresi co futanda non immoror. Eam enim narrasse, confutasse est. q. II. Gandulsi erroreI. I. A Nno Christi Ioas. in dioecesi Cameracensi a Itera iis resis detecta est, auctore quodam Gandulpho ex Italiae finibus eam illuc asportante, qive a Gerardo Cameracensi & Attrebatensi
89쪽
Episcopo in Synodo Attrebate coacta dissipata fuit, ac extincta, ut patet ex ejusdem Synodi Attrebat ensis Actis,quae Spici legium Dacherii Tomo I. ad ann. Ioa s. integra eXhibet. Cum Attrebatum venisset Gerardus, relatum est ei, quosdam ex Italiae finibus virosco loci advenille, qui quamdam novae haereseos sectam introducentes, ecquamdam justitiam praeserentes, hac sola purificari homines asserebant, nullumque in Sancta Ecclesia aliud esse Sacra mei tum, per quod ad se lutem pervenire potuit sent. His auditis, Episcopus perquiri homines jubet, dc inventos sibi praesentari. Qui audita inquisitionis causa iugam occulte parabant, sed praeventi aquaesitoribus trahuntur ad Episcopum,qui tunc aliis causis occupatus, pauca quidem de illorum fide scit citatus est; at sentiens eos pravo errore teneri, recludi in custodiam jubet usque ad diem
II. Interea Clericis & Monachis indicio jejunio, ut eis Divina gratia ab errore resipiscentiam donaret, tertia die, quae Dominicaluit, Episcopus cum suis Archidiaconis circumfusa totius Cleri ac populi multitudine Pontificalibus paratus insignibus , Synodum celebraturus in Ecclesiam Sanctae Mariae progressus est : ibique eo residente una cum Abbatibus, Archidiaconis & aliis secundum ordinationis suae gradum, homines e custodia introducuntur. Qui ab Episcopo interrogati. Quae est doctrina vestra e quis auctor 8 Responderunt: Se esse auditores Gandus e Udam ab Italiae partibus Otri , ct ab eo Evangelicis mandatis ct apostolicis infirmatos, nullamque praeter hanc Scripturam se recipere, sed hane verbo ct opere tenere. Verum quia ad notitiam Episcopi pervenerat, illos Sacri Baptismatis mysterium abolere, Dominici Corporis & Sanguinis Sacramentum respuere, negare lapsis poenitentiam post prolestionem proficere, Ecclesiam annulla re, legitima connubia cxecrari, nullum in Sanctis Conselibribus donum virtutis spectare , praeter Apostolos & Martyres nullum debere venerari: Insuper quod nullam Dominicae Cruci, Sanctorum Imaginibus, Templis, Altaribus venerationem tribuebant, Purgatorium negabant, nihil prodelle Christianis sepulturam effutiebant, sed in ibi a justitia salutis spem collocabant f Ideo praefatus Episcopus singulos hos errores conlutare aggreditur. III. Et primo quidem eos redarguit, quod Baptismum negarent sic ,, Quomodo consequens est , vos Evangelica & Apostolaea, , instituta tenere, dc contraria istis praedicare e Narrat Evange- , , lium, Nicodemo ex senis & prodigiis jam confitenti dixisses, , , Christum Joan. 3. v. s. nisi quis renatus fuerit ex aqua ct Spirituis Sancto uou potes introire in Regnum Dei. Quod aliis praecepit,
90쪽
is exemplo suo confirmavit, dum ipse licet gratia & justitia ple- is nus, a Ioanne Baptista adhuc reluctante voluit in Jordane ba- ptizari, & hoc primum mandatum dedit Apostolis: De doceto
is omnes gentes baptizantes eos. Cur ergo vOS, qui evangelica prae-
,, cepta tenere dicitis Baptismum respuitis e IV. Respondebant, doctrinam suam Evangelicis non rupugnare praeceptis: Docet enim mundum relinquere, carnem a concupiscentiis fraenare, de laboribus manuum suarum victum parare, nulli laesionem quaerere, caritatem cunctis exhibere. Haec est nostrat justificationis summa , ad quam nihil est, quod Baptismi usus
superaddere polsit: cum in hoc tota evangelica doctrina contineatur. Si quis autem in Baptis state aliquod dicat latere Sacrame
tum , hoc tribus ex causis evacuatur . Una, quia vita reproba ministrorum bapti Eandis nullum praebere potest salutis remedium. Altera , quia quidquid vitiorum in sonte renuntiatur, postmodum in vita repetitur . Tertia , quia ad parvulum non volentem, neque
currentem, fidei nescium, suaeque salutis ignarum, aliena fides, aliena consessio nequaquam pertinere videtur. His pro sua insania dementes isti pugnabant. U. Quibus strenue sese opposuit Gerardus Antistes, dicens: Quis enim ea omnia, quae vos iervare fingitis, verius servavit, Ralios servare docuit, quam Christus Ipse justus, & justificans omnia , ipse substantialiter justus, nec aliunde accepit, ut esset justus. Et tamen ipse ut supra voluit baptizari, ac praeterea, quae vos servare dicitis, & doctrina exemploque suo omnibus servanda proposuit: adjecit Baptismum s ab omnibus tamquam fidei initium & fundamentum salutis suscipi voluit. Hoc Evangelia passim & Scriptura: clamant. Cur ergo rejicitis e Sacramentum dicitur, quia licet visibiliter administretur, invisibiliter tamen in eo Spiritus Sanctus operatur sanctificationem s ideoque in nomine Patris ec Filii & Spiritus Saucti jubente ipso consertur. Et sic sive per bonos, sive per malos ministros dispensetur s tamen quia Spiritus Sanctus mystice illud vivificat, nec bonorum meritis amplificatur, nec malorum vitiis attenuatur. Nam etiam J udas proditor baptiZaste legitur , nullum tamen quem ipse bapti Eallet iterato ablutum reperimus: quia aliud est, quod invisibiliter efficitur per Spiritum operantem, aliud quod visibiliter exhibetur per ministrum obsequentem.
Porro quod vitia, quibus in Baptismo renuntiaverat, in vita quis repetat, culpa Baptismi non est, sed illius: sicut, quod Adam in originali justitia, & in immortalitate, in qua Deus illum condidit , non perseveraverit, non Dei, sed Adami tuo dienti .e culpa fuit s