장음표시 사용
151쪽
γαρ εἰ μή τουτο ην, liberum fuisse ; non
ἀκ ἐξεβλ, δη , lare ριη ἰωλος η ευρεθη , v κρω σηριώθη δη . ων δ eMον ὐν σον λιττηθέντα - τερα δοῦνα , αλλὰ τ' φόβουτων δὲ ριων σωφρονισδην:nt . Neque enim omni imperio es eiectus , ne irrita plane or cassa esset gratia , sed truncata. Neque enim aequum erat eum, qui victus esset, etiam eoronari , sed metu ferarum ea suari. Sic Gθeas noster Part. I.
rum ipsius transgressum non omnino aversatus , sed immortalitate spoliatum , ω ad mortem condemnarum , prope in eodem imperio reliquit . Nam homo per rationem , qua praeditus est , stiam hodie euncta in potesate sua retiuet . Quamquam enim fera agrestes nonnumquam pro lubitu suo videmus in hominem inruere e id tantopere mirari non debemus , quando consilio dioino accidit , ut hoe modo vel inviti de pecc4to admonetamus . cuius ea sa nobis hoc contigit
supplicii , M suhio tot imperio nostro metuamus . Haec eadem docet D. Cιν obstomur Hom. IX. Genes
152쪽
enim pro suppIicio, ut CFr Uomus in decima sexta homilia
docet , mortem ei post esum inflixisset. Verum hoc loco advertendus est ani mus. Non solum omnium, quae adspectu percipiuntur, regem eum constituere Deo pla
cuit : sed & opere ipso imperium eius absolutum plane de
monstravit . Omnia enim tunc animantia
ad illum adduxit ;tametsi quid futurum
esset non ignoraret. Atque ita omnia ser-H a vo-
Egregie Ambrosius Lib. VI. in Hexaemeron . Videbatur nihil Elobantis ereatura habere robustius , nihil tam terribile vel procerum e nihil tam ferum , quam Leo nes , vel Tigridos funer ω haee serviunt homini , ω naturam suam humana insitutione deponunt: oblisia fruntur , quod nata sunt: indisunt, quod iubentur . Quid multa' Doeentur ut parvuli , ferviunt ut infirmi, verberantur ut timidi, eorriguntur ut subditi: in mores transeunt nosνοι , quoniam motus proprios perdide
153쪽
τι χήσας αυτον ει γάρ mam Himmortalita-τη, γενησομενην ' te eum honoravit . αυτου μετ oυ πολυ Quamquam enim,&παρατροπην Ουκ ην futuram non multo α- post rὶ Non tantum quoad animam homo fuit immortalis , verum ipsa etiam anima , ante primi hominis peccatum , erat corporis immortalitatis effectrix, ut docet Thomas I. I. Quae s. XCVII. Art. I. Scribit enim : Non enim eorpus eius erat indissolubile per aliquem immortalitatis vigorem: sed inerat animae vis quaedam supernaturaliter diυinitus data , per quam poterat corpus ab omni corruptione praefervare,
quandiu ipsa Deo subiecta manisisset . Quod docet etiam Art. III. At si vitae arbor immortalitatem eorpori conserebat, quadam inspiratione salubritatis occulta, ut augusinus ait , num ille animae vigorm fructus gustu producebatur , ita ut ligni illius comestio signum esset coelestis virtutis animae a Deo adflatae ut corpori perpetuitatem impertiret λ Certe Bonaventura in II. Sentent. Dis. XVII. ita scribit :Ergo sicut facramenta n stra non freaut gratiam , sed dioina virtus ipsis ad Meus , in eorum legitima perceptione, gratiam infundit: sic fructus eius arboris non dabat immortalitatem , sed divina virtus, quum fructus ille comedebatur , immortalitatem homini largiebatur . Sed de his alii viderint ; & consulendum superius pag. I Osto
154쪽
κατα α ιν εκ ριόνης nem ipsius praenos- ου προγνωτεο ς set , tamen ex sola. ἐαυτοῦ βουλο - αυ- praescientia eum - Θεοπρεπως ε λ damnare nolens, su- ροῖ αγ am voluntatem in eo,
καΘ ἁ δὴ iis προώρ8- ut Deo dignum fuit,
ηνεκες ερ ων ό- quam in perpetuum σιὼrαχα α,ερ δε αΘα- immmortalis esset. Si νασι , τὸν αἴνΘρωπον ἐ- ergo immortalita- ποιησε, καΘὰ δε προ- te hominem cohone-ειρητο , φάλουσιμ stavit , manifesto in προφανως ἡκῶνοι λοι' errore versantur,qui 'πον , ἄσοι . Θνη ' cunque mortalitatem τητα τλ άΘανα σια ε illius immortalitati
κεινου παραμιγνυουσιν. admiscent . Non pa-
οὐ μικρῶς γάρ ooυ- rum enim hinc hono-Θεν - βλυνουσι τε xem homini a . Deo ὐποτεμνουσι τη, in principio colIatum παρὰ obscurant , & immi-
155쪽
verunt : Sicut aurea statua , modo de conω
farorio educta, ct clare fulgens ; sie illius
corpus ab omni corruptione liberum erat . Quare dc mortalita tem cum immortali coniungere fas non erat: quandoquidem Aurea lingua exemplo hoc potissimum usa est. Declarat quippe hinc corpus eius morte, & corruptio ne, fui sse maius: ut prodeuntem modo statuam , & clare fulgentem, omni labe vacare necessario confitendum, & credendum est. Incor
immortalis in principio homo ; quem etsi postea morte
diu sine consolation reliquit. Audi quid de hoc scribit ma in
156쪽
γ' -του . Θανατος immortalitatis humano μὲν ωσῆ Θε διὰ το generi praebet , ct παρακρὰν , κολυων noebi ) de medio rapit: ο μως τη, της ἀπειλης ct bino mortalam nati ακμγ ν δ ., ἐλπιδα ram terminos immorta-άΘανασίας ἀνα- Iitatis suscipere docet a τελλει τω γένει , ain Haec etiam discipula νδε Ebωχ εκ μέσου Christi confirmantes άρ ποδ ει , κἀντεΓΘεν aiunt , incorruptio Θνη ἐν ἐδίφασκε φώ nem, & diuturnitatεσιν ορους ἀεινασίας vitae nostrae exem. ταυρο plis Enoch, & Eliae μἐν ουν ἐπιβεβοαου' evidenter stabiliri Sηταὶ Φοὐ per translationem e
r) De raptu , & translatione Enochi, & Eliae, vide quae disputat doctissimus Nat. AIexander Hist.
Vet. Test. Tom. I. Aet. I. Dufert. v. Prop. I. Orim. Il. Aet. v. Dissert. UI.
157쪽
χψ' - πάνυ Θααγμια- fra relinquentem .. ἐνεσπειρε . Damascenus prae- τουτου-o μέγας terea Ioannes sic eum Aoαναπιος ε λεγεν,οτι adfatur : Currus in
σαοτα δε μόνον ἀλλὰ ruptum re faciens , ut
158쪽
σατο προ της παρα- . pertem esse , ut liqui-
tὶ Haec eadem docet etiam ο πανω AEgustinu Lib. I. De Peccatorum meritiis.ω remisisione Cap. III. adfirmatis Enochum ,& Eliam, non aliter adhuc Vivos permanere quam primus homo,& eius posteri, fi minus ille peccasset, immortales suturi erant. Si enim Deus , inquit, Israelitarum Donimentis, o calceamentirpraestitit quod per tot annos non sunt obtrita qui nairum obedienti hcimini eiusdem potentia praesaretur , ut animale ac mortale habens eorpus , habereto eo ' quemdam natuin quo sine defectu esset annο- rum , tempore quo Deus Oellet, a mortalitate ad imis morialitatem sine media morte venturus y Sicut enima' hae ipsa earo, quam nune habemus, non ideo non est vulnerabilis, quias non es neeesse ut pulueretur : Hilla non ideo non fuit mortalis , quia non erat necesse ut moreretur . Tatim puto habitudinem adhue is corpore unimali , atque 'mortali , etiam illis, qui fine morte hinc translati sunt , fuisse eomessam. Neque enim Enoch, eis Elias , per tam Ioniam aetatem fenectute marcuerunt, nee tamen eos eredo iam in illam
spiritalem qualitatem ereporis eommutator , qualis in resurrectione promittitur,
159쪽
ἔν εχ αρισατο τῶ arpω- cepit . quidem Ada- τω et Θρα,αν κατ' αρ- mus, perdidit tameno Θεος , τὰ ἄφ- simul ac mandatum Θαρτον eiΘανατον neglexit , perverso- eu ἀνολεΘρον , ὼς ό λο- que consilio arborem γος φΘασας αρι- tetigit. Itaque ut non δηλοτε 'ον penitus desperemus,
δὴ ἀξιαν Φλαβε suis ὀ quasi immortalitaQ
συκέτι τη, άΘανα- mortalem naturam . σίαν εκωνην ἀπολει- nostram ternit nos
ψόμενοι , ριετατιΘησι immortalitatis illius τώ Ebώχ,αφΘαρσίας ex pestare , qua peCτε αυτον ἀξιῶι , χν transgressionem A - ουταν Gιν εἰς Κῶνας damus excidit. Quod παρασκευάζse , διδά- si haec ita sunt, quid
' σκουν plu- r Enochi, & Eliae , transationem suturae esse resurrectionis imaginem,& argumentum, docent Temtullianus De Resurrectione earniae, Augustinur Lib. XU. De Civ. Dei Cap. XIX. Paulinus Puem U. Theoriretuae Interrogatione XL .. in Genesis , Thomas in Cap. II. Eliseolae ad Ebraeos .
160쪽
Mζων εκ τουτου plura attinet dicere p
ουτως εχει , docuit, Enoch λέγειν ; ω γὰρ o transferendo, adpa-
' r Fallitur profecto Ghear, & procul a vera ratione recedit , si doctissimis Theologis fides , ut quidem videtur, habenda est. Unus prae cunctis
loquatur magnus Augustinur . Hic Lib. XII t. De Civ. Dei Cap. XX. ita de corpore Sanctorum in ultima resurrectione restituto agens infit . Non solum enim non erit tale , quale nune est in qua istoptima valetudine a sed nee tale quidem, quale fuit in primis hominibus ante peeeatum . Qui licet moritur non essent, nisi peeeassent , alimentis tamen ut hamia nex utebantur , nondum spiritualia , sed adbue anima, in eorpora terrena genantes . Capite autem XXIII. scri hit: Primus autem Bomo de terra terrenus in animam viventem factus est , non in spiritum vis eantem reuod ei per obedientiae meritum servatatur . Ideo cor pur eius , quod eibo ac potu egebat, ne fame Moeretur , ae siti , ω non immortalitate illa absoluta ρ atque indis lubui, sed Iuno vitae a mortis necessitate prohibebatur , atruo in iuventutis flore retinebatur, non