Deliciae eruditorum seu Veterum anekdotōn opusculorum collectanea Io. Lamius collegit, illustravit, edidit Michaelis Glycae Epistolarum pars prima. 1

291쪽

ως κεκλώσμένων modi insuper difficuI- των Θυρῶν εἰσελΘῶν, talem dissolvens ait, αἰτειλας ἐν αυτω ρε- hoc ipsum factum es- ρειν οὐκ ἔτι se, ut aliorum infir- - παρστητος πασης mitati consuleretur . απηλλακτος Tού- Tam subtile enim ac τοις ὁ Θωοτα- leve ut ianuis clausis νος Λ νατάσιος is intraret 3 , spicatri-ψ . περὶ ces in se serre dede-αυτου λογω κεια λε- cebat, utpote quod ξιν Ουτου διέξωσιν. di quacumque erat ει ηλΘcν ο κυριος G crassitudine liberum. Θυρων mὶκλεισμενων Histe&. divinissimus - τας χῶρας με - Anastasius adstipula- τοις μαΘητους, tur, in suo De Resur- τὰ μεν κατα φυσιν remone libello ita ad ποιήσας. πέφυκε γὰρ verbum dissertans rτὸ πνευματικον σω - Clausis ianuis ingresse μά διά των σεγανων sus est Dominus , σάκωλυτιυς διέρχεΘM. discipuIis manus osten- τὰ κατ oiκονομιαν dit oesilud quidem fe-

ενα πιτευσουσιν οτι cundum naturam fecis.

. r) Non tamen ob subtilitatem intrabat , sed ob divinam virtutem : intelligi enim non potest quomodo sine partium disiunctione , subtile corpus, corpus aliud densum ac solidum penetrare possit. Adde quod eodem modo ex Virginis matris utero clauso egressiis est , licet crasso corpore circumdatus, adeoque non corporis natura, sed divina virtute , id fieri credendum est,

292쪽

τη. Κατα τουτο νέη igitur ut haec facta ἡ κυριος ελευε τως fuerint, quemadmo-μαΘητας , ιδετε τὰς dtini, laudati divini μου ora ἐγὼ Patres adfirmant, ut

ει αι. . ει ταυτα resurrectio credere ,

ούτους ἔχοι παντως tus , & uti illum boυκ ευλογον r τύ, ι- psum , qui crucifixus A ω ' λογισμω πιΘ suerat, & non alium, μενους ημας ἐτερους resurrexisse intellige- εκ λαμβάνων τὰ wαλ- rent His concinens γελώκὰ χάus . Θῶα ρη- & Dominus ipse di-τα . ia γε 'τὰ τοι- -scipulis inquiebat: ULαὐτα s s μἀλλον αυμ dete manus meas , quia τους - ἐπιξη- ego sum. Si haec au-γουμενους τέ πνευ- tem ita se habent, ματι. - τι χρὸ absurdum omnino est πsλλὰ λέγων', ia proprio nos ratioci- χη κατὰ τον χρυ- nio persuasos alitero opμμονα Γωαννην , evangelica, & divina, οικον 9ωκάς .aπωμιεν . dicta accipere; siqui-

293쪽

ριος dem, talia & eos ipsos in primis sancto Spiritu adflatos edisse rentes habemus. Sed quid; multis haec diducere oportet Nisi, secundum Aurea eloquentiae flumina fundentem Ioanneminicimus clavorum forinmas . . discipulorum, gratia certo onsilio

ostensas fuisse, necessarium: omnino est adfirmare, fore ut ex mortuis resurrecturi ,

quctum ipse Christus

primogenitus fuit , tunc ita resurgant, quemadmodum&terra defossi sunt in a tecessum, sive nocumentum habentes,sive alio modo corp ra detruncata serentes, H Et spiritus quidem non eratDomini

I Integra onmino, & pe secta; Iustorum hominum eorpora suscitanda e terra esse, docent praeter alios TeνιML de Resurr, Carari & augum in Lib. de Civ. Dei, l

294쪽

δ α Ουκ εχω κα- secus enim coram il- Θως ἐμε Sεα1ρωτε lis non manducasset πνευ- non mulieres illae ιια μέν ουα ην τὰ ius pedes exosculatae σου κυριου - σωροα ' essent; non ipse Do-

nὰν εύς - ν' παγα- habet , sicut me videtis γέω ν νευματι διοικου- habere. Quamobrem μενον . s. δἰ γὰρ spiritus quidem Do- τουτοδε, οὐκ, ἄν ἐν mini corpus non erat, ια φ ιυρα κατή- δαε- subtile vero pariter, φόρους τοπο ' ἐ- dc leve, & spiritale, φρα τοῦ , Ουκ ἀν' utpote a sanctissima

ἀγνωτον ην . ' A - equidem unius horae

t Seens melius augustinus Lib. XIII. De Civ. Dei Cap- xx. caro spiritui semians reete adpellatur Disitualiν, non quia in spiritum eonvertatur ,sieu nonnullἡ putant , ex eo quod ferisimn es , seminarus eorρον animale, νesurget eorpus Dirituate i sed ruis spiritui summa mirabili Alomperandi Deilitate subdetur usque ad implendam immortalitaris indissolubilis securissimam voluntatem , omni molestiae sensu , omni corruptibilitate, O tarritate, detracta .

295쪽

γνωρίζετο , αλλ' η- Quum enim , ut dixi-

νικοι παντους ἰεΘελε mus , incorruptibi Ie-Θους αυτος συν- evasisset, corruptibilibus oculis facile nec: τιας αὐτώ καSoραν . videbatur nec cogno-

τωτο ε ιν μερ scebatur , sed quando ο ἐυαγγελις-ς Γω- tantum ipse volebat,

αννης ελεγεν. ἐφανέ- quemadmodum qu-pωσεν ὀ Γησοῖς εαυ- . um - discipulis conce- του τοῖς ρααΘηrους. debat. ut ipsum in- αὐτου ἐγερΘώς ἐκ, tuerentur. Et isthuc. τὸ γαρ ε- ipsum est, quod evan- φανερουσεν ειχτων , ἔ- gelista: Ioannes dice-δειξε προφανῶς ως bat: : Manifestavit δε κουκ αν ἐωpων αὐ: sussemetipsum discipu- τον οἱ μαΘηταά. μετ Iis syis , quum a mor- αυτην ανα-τιν , εἰ tuis resurrexisset. -- χη συγκαταβάσει nifestaυit en i m dicens λεπς ην , εἰ φλη προς. aperte qstendit , eum με ραν ηλλοιουτο μορ- a discipulis non aliter φην. κατὰ γαρ τουτο post resurrectionem a. η ευαγγελικη φη- .visum fuisse , quam σιν ιτορία οπι ωφΘη si . indulgentia qua- τοῖς μαΘητους ἐν έ- dam in eos uteretur,

si Non in aliam formam conversus Deus. Vide

296쪽

E Is TOLA V. 24sνυσι γὰρ ' ἐντευειν sermam convertere. οτι το πνευμtανικον tur. Secundum enim σωμ- σαρκὸς οφΘαλ- hoc ipsum evangeli- χοῖς Ουχ ὁρατοu, ω ca historia ait ad pa-μη πρὸς ἐτεραν άλ- ruisse discipulis alia λοιωΘη παραδόξως forma.ostendit enim ρεορφην. ἀλλοιουτοα se exinde spiritale cor- γὰρ κατὰ προΘεσιν pus carnis oculis viis της αυ- deri non posse, nisi in ταῖ , ως O aliam formam mira - θα Θῶά φησιν σοφος biliter convertatur.

'A'νατάπιος , προς γε Immutatur enim ad τήν κατεπρήγουσαν Oι- animae, quae eo uti κονομίαν . ει το tur, arbitrium, ut di- παναγίου του Xρις ου vinarum rerum con- πω uiae τοιουτον , sultissimus

ἀφ ου si πασι τοῖς adfirmat, & ad super-

ἡριετεμοις σωμασιν η advenientem dispen- ἀνατάσεως χάρις sationem . Si vero κεχαρις M. πως Christi sanctissimi γὰρ ου κεχάριτια ει- corpus eiusmodi erat, γε διὰ νεφελῶν ἀρ- a quo & omnibus no- παγήσοντια προς α- stris corporibus illa πάντησιν του - κυρίου resurrectionis gra-

Hieronymum , & Platonem. Quod si humanam naturam adsumsit, sorma tamen Dei usque remansita nec Christiis umqi iam , post carnem ad sumtam, somam mentitus esse in Evangelica historia legitur. rὶ Consula Augustinum Lib. XiII. - Cim DesCap. XXIII .

297쪽

εις ἀέρα . περι του tia donata est'pro. προκειμέ /ου Z ητήρια- secto quomodo dona- τος ἐπαπορῶν - σε ta non est , si in o, πλεον οὐκ ἀξιον . eur tam Domini per τοὐ μεγαλου medias nubes rapien-ΓΙαυλου μἀλλον tur in aera de propo ουτως ηκουσας λέ- sita quaestione te a m - γοντος. μετασχημα- plius dubitare di τίσει τοτε τj σωρια gnum non est ἱ & της παπινωπιως ηριων magis quod magnum ο Σιωτῆρ , εις τὰ Paulum ita dicentem νώ Θαι συμ μ ορφον audisti: Transforma αυτοὐ . τὰ μὲν bit tune nostrum humili γάρ σοδρια τουτο , corpus Serυntor , adtabεούκελε ἀνερ , ό νύν ut eius glorios corpora περ κεὐαεΘοι , ψυχικον conforme prorsus evo εσιν ἡ γουν παχυτε dat . Corpus enim

ia Θνητον τές φυ- hoc, divine Vir, quo

σικαῖς ψυχικαας nunc circumdamur, ποιοτησι δυνάμιε- animale est , crassum σι δοικούριενο τε scilicet, & mortale, ζωογονουμενον τη & naturalibus arque τι ' , η τις ἐν τῆ animalibus qualitati-

δια- ber et Hanc xamdem doctrinam Gheas noster Part. Irinia. ingerit Platoni, sententiae , ut videtur , inhae' rens, ita enim scribitet προς τουτοις ἀδε νυ κν σου

298쪽

μων τὴν ζωδε, tur,dc per arterias in-

καρδιν ποιμπια τῶν οἴκησιν , σε δε λογικον ἐν αυτωσιν ἐγκεφαλε . Praeter haec etiam Aiad te seire. o partem eam animi, quae adpetendi saeuitatem eontinet , in ieeinore sedem suam obtinere ; alteνam, qua ira- feendi vis continetur , in eorde ; rationis denique domiacilium , in cerebro esse . Et Annati pariter Part. tiquum unam tantum esse animam demonstrasset, diversis eam facultatibus praeditam recte ac sapienter adfirmat, easque ita distribuit. Αμίκα γαρ το αἰν

δἰ αυτου σοι s πασιν μιλαμπεται uu δείκνυσM . Ac parrquidem eius illa , quae vim trajeendi continet , sedem in erede fertur obtinere et altera vero, 'Ma concupisciamur , in iecinore et tertia , qtiae rationis facultar est , is

cerebro sita , per id omnibus sese declarat. Haec quiadem PlMonis sententia , quam exponit. Lib. VI. De Repub. & de qua Cicero I. Tufeia. Quaes. ω eleganter Claudiantis De IV. Consulatu Honorii , ut Platonis Enarratores omittam . . Reprehendit in eodem loco Mictaei Apollinaνitim Laodiceae Antistitem , quasi duas animas in homine comlocarit . & partem brutam ac rationis expertem arationali aut intelligente, separaverit; Pistinumque sumul damnat quod hominem mente , anima , ac corpore, constare dixerit. Sed si probe res expendatur , eorum saltentia verbis tantum non re a nostradi-

299쪽

των ἐκφυομένων ' ἐ- rati, quae in iecinore

'. . est,

discrepat& multi etiam veterum Patrum idem ac illi sensere : non enim plures animas inducebant, sed plures animae partes vel facultates, quod & ipse Mithael facit. Uult tamen hic animam per omnia membra diffusam toto corpore contineri , nec in aliqua tantum peculiari corporis parte residere , contra Arsotelem , qui eam in corde,&Platonem, qui in capite, certisque sedibus,posuit . Michael insuper Plat nis vehiculum seu substantiam mediam corpoream admittere in homine videtur ; de qua tam multa legi possunt apud Platonicos, & veteres Ecclesiae Patres,ut

Origeoem , mermmum, aliosque, quos modo recensere non vacat. 1 Recte admodum ac sapienter arteriarum originem ex corde deducit, ut videre est apud Thomo Bartholinum LibeIL II. De arteriis. Quod autem eas. ε ξογαυας educentes , & ἐσαγαύσας inducentes dicat , humorum circulum quemdata inducere videtur, id quod multis ex antiquioribus quoque persuasum suit , ut auctori Lib. I. De Victus Ratione , Hippocrati in medio Libelli de instam natura, & in fine Libri de Natura Humana, auctori Libri de alia mento , Diogeni ApolIoniati apud ArisOtelem Lib. III. insor. Animal. Cap. II. Lib. De Somno Cap. III. ω Platoni in Timaeo . Et id quidem de sanguine praecipue intelligendum esse censet Io. aeus usola de Motu C Ii Sanguinis ad Thomo Fartholinum. Ceterum mirari subit, quum hi omnes

300쪽

Auctores aliquali, ut quibusdam videtur, motus sanguinis circularis cognitioni praeluxissent, adeo permulta saecula hanc homines doctos latuisse, ut proximiore aetate tantum , Michaele Serveto , Paulo Servita , Caesalpino , Columbo , Guil. Harvaelo tandem

ducibus , in eam prospero quodam fato devenerint,& rem verissimam perspicue, ac dilucide comprehen derint , ut laudata Epistola Io. I alaeus, & Io. Bapt. Morgagnius V. C. uisola I. memoriae prodiderunt . si Non mirandum quidem si Gl eas noster initia venarum ex hepate deducit, id enim antiquorum multis persuasiim fuit, & inter nostrae aetati proximiores Th. Bartholino Libello De Venis Cap. I. Et quidem quoad Venam Portae , & Cavam , o qua

Cava omnes prope aliae venae per corpus propagantur, Paulo Barbellae Analom. Practis Cap. v III. D. Munnieks De Re Analom. ω Mangeιο , ut

sium, murnium , aliosque omittam . Nisi mirum videatur Glream Aristoteli repugnare voluisse, qui

Lib. III. De Part. Animal. IIII. aperte docet Venas eκ corde tamquam sonte,& principio, derivariis.

At Gθeas Aristotelis vestigiis ubique insistere sibi

non proposuit,& Platoni frequentius inhaerere videtur. Vnum tantum insuper observandum maiori proprietate quem dieturum fuisse venas e gulis corporis partibur etiam remοιissmis ortum suum dueere , ad cor uoque pertingere quae verba sunt doctissimi ineuisens De Sanguine , ω Corde in Tom. I. Eibliotheeae Ana