장음표시 사용
491쪽
quae habentur in ellato Regesto sub num. I76. & IS . aperte demo
INNOCENTIUS, &e. Primi O Fratribus Eremuis in Tufeia, O Misis sancti Augusini, salutem Apostolieam benedictionem .
Absol-Que ,b Um o nobissetitur quo usum est, ct honestam , tam rigor aequi- observantia R a latis, quam ordo exigit rationis, ut id persemeitudinem O felizese δ' sae debitum perducatur cfectum. Exhibitas uidem nobis tesba petitio eo ' sinebat, quod eum Regulam serati Augusnni vobis concedendam duxerimur, ut a vobis, or Decessoribus pes Irperpetuis futuris temporibus observetur, ac per aeuectum suum minum R. S. Angeli Diaconum Carinalem a promissone , quam de obervando Ordinesancti Benedicti, via quocumque ali re ratis de speciali mandato no ostis penitur absoluti. Nos tabsolutionem ipsam raram ct emtam habentes, auctoritate Apostolica confirmamus , ei proenti criptistatrocinio communimus . Nulli ergo Datum Laterani
INNOCENTIUS, &e. Priori ct Fratribus sanuae Mariae de Mureuo Ordinii sancti Augustini myanae marcem, Oci
V. morer alii Eremit per Tusciam constituti, de mandato no o, nuper Oraenem er Regulam beati Augusini duxeritis menda, ea perpetuis temporibus servaturi, ad observationem Regulae sanes, Benedicti , quam in Eremo vestra fuisse vos professos asseruis , denuuciamus tos a Horitate praesentium , non teneri. Datum Laterani vir. Kalendas Aprilis anno I. Heus bene haec sibi concordant, ut a Monachis, seu Eremitis sanisti Benedicti lieentiam & veniam ille expostu Iet, quem totis viribus contendunt Augustinianum fuisse , & ab Augustiniano initiatum.
Ex mῖnamr t.' UI. Porro ut ad antesignanos huius exercitus. quos Bergomen si V vini de fixo lunt priores , revertamur. Iordanus de Saaemnia ab eis citatur lib. I.
ω - Vitae Fratrum , cap. 3. sub his veri,is. Cum fama converyatun s ejus per ea vicina crebre seret ,plurimi ad eum comer unt, inter quo uit beatur Francisus, qui ordinir posea Minorum Fundator fuit. Lui in Bonorem sanctae Mariae Virginis Ecelsam conseruxerunt ibidem, me. Atqui hieetiam suspicio corrupti textus, nam quae hoc loco apud Iordanum reseruntur , scripta sunt ex Bulla Innocentii IV. Admonet nos a me ci- η' & verbatim relata a dissertatore, cujus verba cum iis , quae habet Iordanus, hic poterit lector conserre. Ita habet Pontifex, vel Cardinalis Guillelmus apud Pontificem . Sane adauientiam Domini Papaepe venit, quod bonae memoriae frater Tannes Bonus , primus in Ordine vesbo, primam apuae Budriolum Caesensiensis dioerest is reneessione Diareesoni siet ejusdem domum incarpit, or dum fama conversationis ejusper loca vicina cre-hresceret , distarimi converterentur ad eum , Musam in honorem beatae Mariae Virginis conseruisi ibidem: resente autem numero ct merito ejusmodi consersorum, Religio vestra per eos in diverss partibus, in quibus mansones confraxerant, extititpropagata. Cum autem iidem Reiaetosal quam de a robatis Regulam non Θaberent, juidam ex eis Meedentes ad Sedem Apos olicam, obtinuerunt ab ea beati Augustini Regula bi dari, crse ex tune coeperunt in rexalaribus obsertantiis inserui, O regulariter se habere. Haec illa Cardinalis Protectoris horum Eremitarum , illius temporis viri, in Bulla pontificia narratio . Audiamus nune Iordani historiam; Erat, inquit , Frater minae sanctitatis re o nomine Ioannes Bonar, qui primo apud Badrisium Caesenasebis discem, domunculam ρω- dum
492쪽
De praetenso monachatu S. Francisci. 48 r
de consensu Discesari construxit, est ibi vitam Eremiticam in arctis ms paruit entia duxit. Cumque fama conversatisnil us per loca vieina crebresceret, plurimi ad eum conpers sum, inter quos fuit beatus Francisus, qui ordinis postea Fratrum Misorum Fundator fuit, qui tu honorem Janua Mariae Virrinis Ecclesam construxerunt ibidem , in qua simuI eum dicto Patre , virtutum Domino sedulo servierunt. Crescente autem merito π num re isto in conversorum , Reliolo illa per eos in diversis partibus, in quibus mavsones conseruxerunt, es satis stropaga a. Vocabantur autem isti homines Fratres Eremitae Fratris Ioannis Boni, cum tDefuerit primus insiIutor eorum , or quoi Prior Generatis Orinem illum paterna DIIIcitudine gubernaret. Cum autem iidem Releios aliquam de approbatis Regulam non
haberent, ordini Eremitarum sanati Augustini de mandato Sedis Aposoluae Junt uniti, seque Vir ise sanctus, qui prius sine Regula religiose vixerat, postmodum sub Regula sancti Augusini millians , peramplius in devotione
sedula virtutum Domino serviebat. Non approbare non poterit te torsi delem transcriptionem , Ac verum transium pium narrationis Pontisciae ,
sed male seriatum aliquem opinabitur abrupte inseruisse illa verba : Inter quos fuit beatus Franciscus, qui ordinis posea Fratrum Minorum D dator fuit, cum quibus sane non adeo recte , vel in ipse constructione , connectuntur verba sequentia . Et quidem extra locum suum , atque praepropere apposita, ipse meus fatetur distertator. Unde quaei licuit huic Austori historiam hane narrationi Pontificiar assuere t ino teste 8 quo narratore rem alienam ab historia Pontificia attexuit Z quo Auctore adeo confidenter inducit rem alterius seculi, & post centum & plures annos solitarius Sc singularis narrator , rem cui interesse non potuit , aliena assi-git relationit Quid Z an non hoc irrepere potuit in aliquod ex illis corruptis , imo Sc contortis, depravatisque exemplaribus, quae iam extitisse, seque habuisse fatetur in utraque epistola praeli minari Augustinus Fivi-Σanius Eremita, qui primus hunc librum edidit Latinum Z Quae autographa , vel quos Codices MSS. exaratos ante aetatem Philippi Bergomensis qui errori huic , ut contendimus, dc mox probavimus , primus dedit
initium ) proseret in medium , per quos fidem conciliet huic addita
UN. Adde , quod de libri insicriptione, vel ejus auctore non inan' suboriatur dubium. Josephus Pamphilus in Chronico Augustiniano, Antonius Posse vinus in Apparatu , Thomas Gratianus Eremita in Anastasi Augustiniana , seu de Scriptoribus ordinis Augustinensis , librum Jordanis de Saxonia inscriptum Vitas Fratrum , reserunt incoepisse ab illis verbis. Spirituatis pulchritudinis. At aliud est initium illius libri , quem sub titulo Uitas Fratrum, & nomine Jordani produxit Augustinus
Fiviganius , quod & dudum adnotavit Rev. 8c perdoctus Pater mihi sp istabilis , Heribertus Rosi eydus Prologomeno I. ad Vitas Patrum a sera editas , 8c erudite illustratas. Quare Gratianus librum hunc a Fiviranio editum , alium ab illo de Vitis Fratrum putat, & velut distinistum enumerat. His adjunge, non cohaerere tempus, sub quo floruit Iordanus , cum aetate auctoris hujus libri. Hic enim lib. 2. cap. iq. ait , se legatione functum pro Priore & Capitulo generali Mediolani celebrato, ut acta illorum Comitiorum Clementi Ul. praesentaret. Hic autem Pontifex creatus est anno Μ cccx Lit. & Synodus illa Mediolanensis Augustinianorum , ut resert Pamphilus , habita est anno MCCcκLiii. in qua Guillelmo Cremonensi, ad Episcopatum Novariensim assumpto, suffectus est Dionysius Mutinensis. Sed Iordanum de Saxonia idem Pamphilus reponit circa annum Moccc viii. sub Nicolao Saraceno de Cassia Generali,
qui defuncto Tolomaeo Veneto subrogatus est in Synodo Aquilana an- Tom. II. ' P p
493쪽
no Μ cccc. Guillelinus Eysen grenius, eumdem Iordanum anno MCCCCI x. 8c Thonias Gratianus, anno MCCCCX. claruiste recensent. Quomodo ergo
ante annos sexaginta , vel circiter septuaginta , pro Generali Priore , 8c Synodo, legationem poterat obire ad summuna Pontificem , nisi impuberem adolescentem , vel juvenculum velis ad rem adeo gravem a gravissimo Senatu ad supremum Pontificem destinatum , vel illius annos ultra
communem hominum protrahas aetatem Quomodo etiam minus probabiliter ante tercentum annos eum scripsi sie asserit MarqueZ, quem post
ΜCCCc. effloruisse citati Auctores affirmant i Quid i si his etiam addas auctorem illius libri dicere , se familiarem habuisse Henrieum de Urimaria , hic vero , reserente MarqueZ, ait, se cognovisse Lan raneum Mediolanensem . qui creatus est Generalis Eremitarum in magna unione sub Alexandro IV. anno MCCLVI. mortuusque est anno Μ CCLXIV. quae cohaerere non possunt, nisi Iordanum Iongaevum nimis efficias , R centum,
vel plures annos sit pervix iste contendas. Ubi tot sunt dubia eirca librum hune siro Auictori asserendum, & plures, neque eae inanes, aut leves suspieiones ei rea additionem illam ad historiam Pontificiam de monacha- tu Francisci, parva , aut infirma suberit fides . Sane inter tot scrupulos nihil evineet locus ille, nec circa Franciscum Eremitis adscribendum , nec ei rea primatum in asserto hoc Philippo Berg mensi tollendum. VIII. Constitutiones etiam quasdam Patavinas factas anno MCCCXV. proinde dissertator producit, quia in eis statutum est , ut de sanctis Simpliciano , Domin leo, & Francisco ab illo tempore in universo ordine recitaretur officium , hac de causa , ut credibile reputat dissertator, quia quamdam assinitatem habebant cum ordine Augustinensi . Cum Simpliciano , inquit, communicavit Augustinus sub statu iam monachali , Dominicus initiatus est sub Canonicis Regularibus sancti Augustini; Francisci autem affinitatem in nullo , ait, se posse explorare , nisi quod monachatum hunc subierit Augustiti ianum . At ego velim scire, an venerandi Patres Eremitae itos libi assines admittant divino Offeto colendos t ansbIoseos , quibus aliquod eum sincto Augustino intercessit vinculum , in suis reponant Kalendariis, vel libris inserant ritualibus Z Αn item omnes pios & sanctos Viros, cum quibus Augustinus in sua conversione , vel suscepto jam Baptismate con ritum inivit, Ossicio colunt divino , vel etiam omnes Sanctos Ordinis Canonicorum Regularium ita sitos sa-ciunt , ut eos precibus concelebrent horariis ;& propterea Simplicianum& Dominicum in suo Ordine coli praecipiant Z An ne credendum est , neque Franciscum etiam ad eumdem cultum admissuros, nisi illa interveniret eon dalitatis assinitas ρ cujus cultum sepius & iteratis litteris, quas nos patulas effecimus, Pontifices omnibus Christi fidelibus commendarunt , 5cquem Religiosi ordines universi in ritualibus Sanctorum tabulis
sacro honore colendum conscripserunt.
IX. II is subnectit Marcum Antonium Sabellicum , quem Bergo mensi posteriorem, aut ejus in hac opinione sectatorem dici, aegre ait, se pati posse . Probat itaque , eum fuisse Bergomens , si non aetate, quia comvierant, saltem in scribendo priorem . Nam Bergo mens s lib. I 6. Supplenienti citat Sabellicunt , refertque Enneadum opus , quod divinum v eat, & omni admiratione dignum , elegantissimo conscripsisse stylo , &plurimis distinxisse voluminibus. Ego certe nescio unde Marqueet sumpserit hoc testimonium ex Bergomen si , quod tamen habere non diffiteor. At non eo in loco , vel opere , quod ille perlegerit, aut viderit, ut jam ostendo . Locus ille & encomtum Sabellici habet Bergomensis in Supplemento supplementi Chronicorum: sed hoc opus ejus non vidit MarqueZ, imo & scripsisse diffitetur. Nam cum ad testium numerosam constipatio
494쪽
De praetenso monachatu S. Francisci. 483
nem citaret Supplementum supplementi Chronicorum Bergomentis italico idiomate conscriptum, dubitaretque, ne sibi obiiceretur, non alium a Bergomensi hunc esse auctorem,vel testem,sed ejusdem operis aliam tran- Stationem , tacitam praevenit objectionem, dicendo, aliud esse ab illo hoe opus, diversumque Au storem . Probat autem ex inscriptione Operis , aς- serens, Bergo mensirm supplementum scripsisse: hoc autem esse illius Supplementi supplement una aecuratiori studio elaboratum , & multis in locis auctum, ut constat ex principio libri secundi, testimonio, quod affert de divo Francisto, quod locupletius est in supplemento supplementi , quam in Supplemento Bergomensis. X. Hinc mihi probatur, Sc manifestius liquet, non vidisse disserta torem opus latinum Bergomensis inscriptum, Sum mentum smplementi, cujus liber ille itali eus est mera translatio, ut statim ex ipsis codice ostendam. Dicam ergo quo ordine & methodo haec sua opera scripserit
Bergo mentis. Ante annum M CCCCLXXX vi. R aetatis suae quinquagesimum
secundum , semel, & iterum opus suum historiarum, seu Supplementum sit . Chronicorum terminavit, ac tum tertio persectum, & auctum Idibus Octobris anni praenumerati, impressum suit Venetiis per Bernardum Ri-Tum de Novaria , anno salutis MocCcxc. xv. Maii sub illius Reipublicae Duce Aligustino Barbadico, in quo opere historiam deduxit usque ad annum illum ipsum , quo excusa est, atque ita unam , vel alteram narra tiunculam apposuit anni illius M ccccx C. & quindecim dumtaxat libros
habet illud opus , in quibus nee verbum habet de Sabellico, quippe qui iisque ad illud tempus suas Euneades non edidit. Quare ex solo Supplemento Bergomensis . quod solum scripsisse asserit Marqueχ, non potuit illud testimonium afferre , sed ab aliis fortasse citatum attulit, & ex Supplemento, quod solum vidit, & illud testimonium non habet, citavit. In
hoc autem opere lib.9. ad ann. MCCXC. lib. ia. ad ann. ΜCXCIX. & lib. I ῖ. ad ann. MCC IX. MCCXXIV. habet, repetitque Bergomensis plura de Mo-
. nacha tu hoc Augustiniano sancti Francisti. Deinde post plures annos , scilieet anno Christi Miam. & suae aetatis sexagesimo nono , amplius suum auxit opus, plura ubique addendo , & librum sextum decimum adjungendo , in quo habetur illud de Sabellico elogium, vocavitque opus hoc novas repercussiones historiarum, seu Supplementum supplementi a se 'editi, historiam deducens usque ad ann. MDit. quod edidit Venetiis opere , A impensis Georgii de Rusconibus anno Movi. die iv. Maii aetate jam decrepita, ut constat ex libri s ne & epistola, quam praemisit ad D. Antonio tum sanctae lyraxedis Cardinalem , in qua ita praefatiir: Cum
Supplemem n Chronicarum mearum , Iam dudum a me multis laboribus,
multiyque vigiliis elueubratum , in Chrisio Reserendissime aesapientis e Pater oe Domine, saepe se opius quadam incredibili voluptate,'animi Davitate perlegerem, didici in eo purima fore mendosa , pluriorque tam antifus, fusm nova , memoratu dignissima deesse . D sm ob rem hau parum jubtrisis diu extui . Verum tamdem , eum me ipsum collegissem, crrem mente diligentius volutassem , demum animo incesus , meae vetustatis, ac meae tremunc manus parumper oblitus, de ibo noetam facere repercusis-nem constitui, oee. In hoc autem opere in principio libri secundi habet illam ipsam observationem accuratioris adhibitae diligentiae, quam Mar-queZ notatur haberi in opere Italico , additque frequenter interpres , vel mutat voculam, imo & aliquando rei seriem in translatione, sed ut plurimum non sine errore, ut contingit in hae narratione de sancto Francisco, ubi ait, Regulam ejusdem sancti Patriarchae confirmatam a Gregorio, quod tamen nulli bi , vel in Supplemento , aut in hujus Supplementi supplemento habet Bergomensis : licet in posteriori , sicut in priori in
495쪽
eisdem locis, & ad eosdem annos praeterquam in libr. II. ubi annum MCCrκ. mutavit in Mcciit. ) agat de sancto Francisco. Porro , meram hane esse translationem , ipse libri inscriptio & finis elarius dicunt. quam ut in controversiani, aut dubium verti possit a quopiam , qui librum, vel levi aspexerit intuitu. Ita enim inseribitur, Supplementum supplemenii delis Graniebe fulgare novamente det venerando Padre Fratre serebo Philippo deli Ordine Eremitano primo auctore regionis oe emendato,el qualeomenea GIprincipio det monis in stio aI σnuo de Is nostrasalute MDii. diligentem te vulgarizata per Miser Francesco C. Florentino . Haec ipsa iterum repetit in fine liujus operis impressit Venetiis anno MDuli I. Ex quibus convincor, nec Latinam editionem , nec Italicam hanc translationem MarqueZ vidisse. XI. Uidit itaque Sabellieus primas illas editiones Bergomensis, eis que usus est, ut videre licet ex indice a uetorum , quos suis Enneadibus scribendis Tomo potissimum secundo adhibuit, in quo ad initium ejusdem Tomi hune Jacobum Bergomensem Eremitantini adnumerat . Quem etiam citat per pe, praesiertim Ennea de r. lib. 8. agens de suscepta fide Christiana ab Arinen is , Hiberibus, & Colchis, & lib. 9. improbat eumdem Iacobum Philippum cum Prospero reponentem Anastasii & Innocentii Pontificatus sub Imperio Honorii, & Arcadii fratrum , Theodosi senioris filiorum . Citavit itaque hie ex Bergomen si plurima, & inter cetera illud de Francisci monachatu; neque enim de suo se loqui ostendit, illa usus sormula loquendi: Francisus, qui, ut scribunt quidam, Aurelii Augustini sacris initiatus: & Bergomensis vicem rependit, digno eum cohonestans encomto in auctario suo , viginti serme annis a primo opere, seu Supplemento edito, in lucem emisso . Judicet hic lethor, quam digne commoveatur disiertator in Patrem Daeta, quia dixit, Sabellicum in hoc asserto ducem habuisse Bergomensem. XII. Aliu in adhuc producit dissertator testem Bergomensi Priorem , Polydorum Vergilium lib. 7. de Inventoribus rerum cap. q. quem si non
aetate , vel tempore seniorem , saltem aequalem constituit, ex eo quod , Genebrardo teste, convivebant anno MCCCCXclυ. Iacobus Gualterius
Polydorum ponens sub finem seculi xv. Paulusque Iovius sub Henrico VII. Angliae Rege aliquanto anteriorem faciunt Bergomensi ; hunc
autem Bellarminus in Chronologia reponit sub anno MCCCCXCIV. At constat ex supradictis , Bergomensem anno Ni DIi I. annum egisse siexagesimum nonum, &ante annum M CCCCLκκXVI. muni supplementum scripssse : Polydorus vero suam deduxit historiam Anglieanam ad annum Mn xxxvii l. in quo dicit , Joannam filiam Ioannis Seymer, matreri L. Eduardi VI. IIenrici UIII. uxorem, obiisse ex puerperio, nascent C C dem Eduardo : plures etiam annos post Mox xxviii. supervixisse euiridem Polydorum ex eo loco constat; nam ibidem loquitur de Eduardo jam regnante post PIenrici Patris mortem , qui incidit in finem Januarii anni MDκιvit. sed&ipsum illud opus de Inventoribus rerum adolescens scripssit, teste Paulo Iovio post editum a Bergomensi Supplementum ;nam hoc , ut diximus, editum est anno MCCCCκc. Polydorus vero novem post annis illud suum opusculum dedicavit Ludovico od axio Patavino, anno scilicet MCCCcxCIX. ut habetur in epistola praeli minari. Traxit ergo errorem hunc vel a Bergomensi, vel probabilius a Sabellico , cujus verba multis in locis transcripsit, & eadem serme, quae Sabellicus habet de sine o Francisco. XIII. Iam ergo totius rei origo deflectit ad Bergomensem; atque sine non solus Pater DaZa, verum Ludovicus Prulenus, sive d2 Prusa, in opere suo inscripto Triogium animae, edito Norimberg. E an-
496쪽
De praetenso monachatu S. Francisci. 48s
rio MCC ccxcvii I. & Marianus Florentinus, Bergomensis synchronos , vel qui avehor est appendieis ad librum primum Chronicorum a Mariano scriptorum ante centum & plures annos, eum primum huius rei assertorem , atque inventorem faciunt. Ut audivi 8c legi primum hujus Monachatus auctorem hunc fuisse desideravi impentius stire, quod ei fundamentum , aut unde rem hanc post integra tria secula eruerit: inveni, nonii ne voluptate, totam rei historiam in praediista appendice Mariani, candide & sine suco in hunc modum exaratam: Ad veritatem Biendam , crgua de ea a Fr. Iacobus Bretomeno scribit hoe, biendum es, sicut narravit Fr. Hieroumus Battamia de Mediolano, in loco nostro montis Lucienses apud Pisorium, quando secunda vice venit praedicaturus Florentiam, cum sibi Fratres eo uererentur de hoc; dixit enim , se babuisse a fratre Ber- nardino de Feliro , qui in vita multis claruit miraculis, ct Innumeris sto mortem ubique clarere non cessat, quod eum ipse st. Bernarinus praedicaret semes Mantuae, in solemnitate Seraphici Doctoris Dum Bonaventurae, inter atia, quae ixit in Iaudem proni Sanw, narravit quomodo in Concilio Lugdunens tempore Gregorii x celebrati. ρraefatus sanctus Cardinalis formam halitus Fratrum Minorum dederat Fratribus Eremitanis sancti Augustui, adhue non concordamibus ad invicem de forma, qualitate habitus. Aderat tune praedicationi inter metuam turbam populi inurist. Iacobus Ber omensis, qui tunc temporis scribebat suas Chronicas. Luisos praedicationem as virum Dei visitandum accessit, ct ps multa verba, rogavit euin, as authentice sibi Uenderet, qualiter sanctas Bonapentura δε- derit formam habitur Fremiti sum Augusini, qui fuerant tot seculis ante Ordinem Minorum Z Cui beatus Fr. Bernarinus benigne respondit, quo licet authentve per B Ius id demonsrare nonposset, tamen in scruturis Oraenii, ct in laudibas sancti Bonaventurae Hud iuvenerat. Tunc ille au- deuter Nimium', ex guo authentice neque per Brius, neque ex authentico Doctore hoc demon are valetis, volo quod in pulpito tale mendacium retractetii; Cui θ. Bernarinus, Mis bonoris sancti Bonaventurae, cor suarum laudam dianus, intrepide respondit , quod seritatem numquam erat retram rus, quod numquam mendacium praedicaverat, ct quod seut praedicaverat, ita fuerit. Resonit ad haec verba frater Iacobus ; ex quo hoc res ire non vultis, cy' mendaciam licet vobismaedicare , or inibi menda-etuis licebis scribere: cr ita a beato Patre indenatus recedens, finxit is Das allegara Chronica , quod supra PHIm es de beato Patre uo o Fran
cisco, videlicet, quod ipse fuit disicipulus Ioannis Boni , ct professui jub
Regulo Eremitarum Dum Autumni. Ecce quaeso, ex fideli & coaevo narratore totius rei, & obfirmatae inter duos praeclaros Ordines controversiae praeclaram originem. Sane historiae praeter quam quod eam retulerit qui eamdem ex ore ipsius beati Bernardini excepit) concordat
temporis ratio: dum enim Bergomensis ante annum M CCCCLXXX. suam
scribebat Historiam, Bernardinus hie Lepius Mantuae praedicavit , ut largius refert in ejus vita Bartholomaeus Cima rella vir doctus; &diem ultimum clausit anno M cccc κ civ. teste eodem Cima rella, Petro Rodul-pho , Marco Ulyssponensi ,& aliis fidis Auctoribus. XIV. At videamus quibus iundamentis, quo antiquitatis monumento, quibus sblidis rationibus , quod belle adinvenit, belle proba- Uit. I.ibro nono ad annum M cccxc. loquens de beatoIoanne Bono, ejus que disicipulis , addit: Iuter quos SeraphIcum Franciscum Miuorum fundatorem fuisse constat ; nec amplius quidpiam adiecit. Sed liceat gravem Historicum interrogare , unde quod tanta fiducia a serit, adeo certo constat, ut nullo testimonio, nulla ratione id opus sit probare tFortasse an ex quibusidam carminibus, quae ibidem praemii it, dum con
497쪽
Lσnfusa oratior seu Aa haletur
apud auctorem araeste se prodit
tendit ex ancto Augustino omnes in universem ordines Mendic1ntiori prodiisse Z Illa viri ait esse periti; sed Augustiniani forte non altetici ab ipsb Bergomen se & imperiti Poetae se prodat opus. Inter ceteri, quae in tanti Doctoris laudem politus habet Vates , quae subjungo, temnostram attingunt.
Primus his in uit noster Dux nos Eremitas , Cujus ab imperio Regula nostra data es. Une ortum post haec duxerunt Carmelitaui ;Indieat haec eariis tradita norma sibi . Praedicatorum farita hine nascitur ordo, Canonici primo Regula C risus. Tamdem quis dubitat Franclytum sigmata Christi Gesantem primum , quin fuit alter ego tme Fremita fuit, sub quo tolerare magis,onne sanctimoniae noverat ipse viam. XU. Iudieet lector quam solide ex his politis constet carminibus
Franciscum tironem Augustinianum egisse, quae nec suum praeserunt au-etorem, nec veritati, nec fidei congruunt historiear, si vel solis Ana1-libus credamus Carmelitarum , qui suam originem nullatenus referri volunt ad Augustinum, nec ei Regulam acceptam serunt: quod & mul, tis ostendit R. P. Ioannes Carthagena noster, uno M altero de hac ri tractatu , & praecipue cap. I. secundi tractatus. Quidquid tamen sit de hoc , quod alii curabunt, illud unum constantis assertionis sundanaen- tum , illum unum anonymum Augustinianum ibi testem producit. Sed descendamus ad alia loca, in quibus hoe idem inculcat libro duodecimo ad annum MCXCIX. iterum repetit: H uisancti Viri, re Patris Datinis
Boni inter celebres praesuntesque,discipulos Seraphicum Franciscum de As,so sanctissimi ordinis Mnorum conditorem fuisse consae. Sed unde constat i jam dicit: Sed ne quis, inquit, dubuet, qui forte ignarur hujus rei execrandaplurimum talis videatur scriptura, quuus omissa Vincentii Galli Importet testificatione, qui eis debui siet dicere a9.) ibius bifloriarum libro eap. 98. referat, D. Frauescumfuisse Fremitam , edi cum baculosteril gur ealceatii, ct corrigia tinHιin incessisse, non tamen hujus Ioamι Boisi discipulum fuisse dicit: sed hoc tu loco, isse uno verissimo comprobo irestimonio: quod apud Mantuam , vhi jacratissisum Viri extat corpus, di reliquae 9fus vestimentorum reliquiae, tabellarii etiam inter antiquis asMonaserit scripturar chirographum aliquando sisum es, eonte nἷ, Bro' tum Francistum de A D professonem Eremiticam sub Regula beati Au stini emi e in manibus Fratris Ioannis Boni Eremitae Mantusni. Libro denique I s. ad annum Μccix. denuo ait: Retitionis Babitum a beat Ioanne Bono suscepisse. in manibus ejus profesonis potum sub Regaubeati AuguWini emississe, ut Me etiam tabellarii ebdrograpbo auiberti
comprobatur. Postremo ad annum MCC xxiv. ait, Ordinem Minorum e Augustino, tamquam fluvium ex optimo fonte emanasse, neque ulterio rem adhibet probationem. XUI. Examinemus jam hoc unum constantis assertionis standa mentum . Ubi obiter adnotandum est , non obscure hominem se primum
prodere hujus rei auctorem . Etenim si quispiam in hac opinione praeces iisset, si quempiam haberet suae assertionis Auctorem , si illo prius hunc astruerent Monachatum illi nostri dissertatoris antesignani Henricus de Urimaria, Iordanus de Saxonia , Sabellieus, aut Polydorus Uergili uti credibile est , vel express s , vel suppressis eorum nominibus , non voca turum in testes rei, vel assertionis , quam ex ipsa novitate verebatur, ne plurimam execranda, ut ipse ait, sideretur si rude & impolitum
498쪽
De praetenso monachatu S. Francisci. 487
carmen, vel suum, vel cujusquam ex consodalibus protulit in testimonium , an expressum 8c grare sileret, vel omitteret superiorum Auctorum i qui insinuavit inessicaeem , ut ipse admittit, Uincentii Belluacensis testificationem, an probabiliorem praeternaitteret aliorum Z Non erat sane quem proferret testem, uno rem hanc chirographi stabilit testimonio . Atque id sine suffeeret, omnique estet exceptione majus, si constaret. At non constat, atque in hac re quidpiam magius dubium , aut spurium hoc chirographo, quod nemo vidit, nemo legit, nemo in apertum produxit. Sed sortasse credibile est, quod si tale extaret chirographum, non illud quispiam ex Augustinianis per quadringentorum annorum spatium in confirmationem hujus praetensi Monachatus in sorma probanti transcriberet, per quod de re nostra actum esset, & sitam stabilirent i An verosimile est extare, vel aliquando extitisse scripturam, quam per quatuor integra secula nullus vidit, nec ausi dicere se
vidisset Ille ipse Bergo mensis , qui primus post annos tercentum hanc larvam objecit, non audet dicere, se eam vidisse ,sed aliquando , inquit , visum es chirograpbum . A quo quaeso , quando quo locit dic, oro te, quid continebat quibus verbis fidem hujus professionis astruebat quo characterum genere scribebatur qui illi testes qui professioni su scripserunt Z quod illius tabellarii nomen, per quem chirographum , ut ille vult, stipulatum est Nihil horum habet Bergoniensis , sed aliquando visum es: ut quid ipse , si extabat, non legit aliquando, dum Mantuae moram traheret; ut quid non scripsit ξ ut quid non semel a se asserto huic Francisti Monachatui non subjunxit Z XUII. Ut mysteriosium & saerum hoc chirographum, quod credi
volunt, non videri, examinaretur, aut conspiceretur, multi ex nostris , omni adhibita arte , prece , sollicitudine , laborarunt, nec tamen vestigium , nec probabilitatem , aut umbram illius potuerunt explorare. Apud Marianum citatum testatum habeo Ludovicum de Turre VerOnensem , aliquando ordinis Viearium Generalem ,& Lepius per Italiam perplures Pontifices Commissarium Generalem Cruciatae, serio ad veritatem hujus rei dumtaxat indagandam , sub Alexandro UI. Mantuam tetendisse , ibique iterti studio egisse cum Patribus Eremitis , ut chirographum hoc investigaretur. In vestigarunt , perquisierunt, evoluerunt, nihil tamen hujusinodi apparuit, ut ipse postea retulit huic Auctori in Monasteriis sancti Salvatoris Florentiae & Montis Caroli Uallis Arnensis. Ego item impensius egi de hac re per litteras cum Illustrissimo Domino , piae & recolendae memoriae viro, Francisco Gon2aga, Imperii Principe , & Episcopo Mantuano, qui binis ad me da is ipso, quo grandaevus mortuus est, anno Mocii. testificatus est, se per triginta 8t ultra annos eam Civitatem rexisse, nee aliquando potuisse vel vestigium hujus chirographi reperire , nec in hac re quidpiam certi ab ipsis Augustinianis audire. XVIII. Adhuc tamen huic chirographo fidem conciliare cupiunt recentiores Eremitae , Sc assertores hujus Monachatus, quidpiam ex suo penu addentes scriptis anteriorum. Non admirari non possum , qua licentia addant & assigant aliorum assertionibus , & plus eos dixisse velint, quam dixerunt. Bergomensis dixit, aliquando chirographum vi m esister antiquissimas Monasterii scripturas. Paulus Morigi a pius citatus, hoc loco Bergomensem citans , dicit, eum affirmassese illud fidisse. Amplius aliquid addit Hieronymus Romanus Augustinianus, videlicet, illud chirographum vidisse Bergomensem apud quemdam Notarium publicum
Mantuanum , cum tamen nihil horum habeat Bergomensis, per quod
sibi & testimoniis a se allatis hi probi eoassertores fidem derogant: Testienim
499쪽
A br. lib. depa- enim dum a uid adseriem gesorum exsuo adiicit, totam tesimis iis . . . rh. LV mmducto decoloriat. Sed ita comparatum est, ut qui res novas nul f lo pondere firmatas stabilire velint, multa ex suis adjungant, &caeco ducantur affectu in planos & apertos errores. Inanis quaeque opinio, si dum exoritur, non opprimitur, in plurimas excrescit salsitates, iuxta ovi. s. - illud Ovidii. Fama loquax persenit ad aurer Deianira tuas, guc veris addere falsa Gaudet, or minimo sua per mendacia restat. Bergomensis ait, aliquando visum inter scripturas Monasterii Mantuini chirographum, hi adstipulatores addunt, ab ipse Bergomen si visum, idque in manu publici tabularii, & ita se asserere. Speciosum, sed nimis patulum additamentum. Profecto, si certum autographum, aut a thenticum chirographum ipse Bergomensis vidisset, non adeo liber1msecisset cuique optionem in Supplemento supplementi pluribus post annis a is stripto, ut quam vellet, in hac re sequeretur quisque semientiam; neque enim in re irrefragabili, & omnium firmissimo testimonioeomprobata & certissima qualis haec esset, si ipsum haberet apud se, vel videret chirographum) diceret, vel juberet ut qui sique teneret quod sibi placeret.
XIX. Cum haec ita sint, S tota controversiae origo ad Bergomeqsem deflexerit, nullumque produxerit novae, & antea inauditae hujus assertionis fundamentum, praeter novum etiam, & eo usque inauditum chirographum , cujus exemplar nullus produxit, quod nullus seripsi, quod nemo hominum vidit, plane essicitur, ut inanis h. aec fuerit cogitatio exinam nisi inrue affectu & studio exorta, ut encomtum opponeretur en comio. Dixit z mk Bernardinus Tomitanus , hoc viro praesente , Donaventuram tradidisse Eremitis inter se non consentientibus de vestitu exteriori ultimam formam , quam modo gestant, cucullae, ne hoc impune diceret, atque ut moderator moderatori, & cuculla cucullae opponeretur, jam invenit Magistrum conversione posteriorem, qui , si Sta peris placet, Franciscum instrueret, dc habitum praescriberet. Insertur secundo, om-L- .. .... nes Bergomensi astipulante a non aliam quam illum, eujus seeuti sentiu es d. fidem, mereri: Satis cum videtur Gbsurdum illos admitti, quorum repelluntur Auctores, neque ex numerositate illis , aut Auctori ampliorem fidem accrescere e nam uti dixit Socrates: Cui non res sit, ei nihil magis pdendum es in turbo ilium , nee enim rese in , quam multisnt :sed quam grapes Operi. Nummus saeuiserinus, etiam in quantumvis magno acerto , adultersius es XX. Producendi nihilominus hi testes, & in stas classes distinguendi, qui dum multa huic controversiae inseruerunt, & multis extra adve Gha. a. ctis veritatem obnubilarunt, distincte sunt examinandi. Narii 1 taxima quaeque ambigua sunt, dum alii quoquo modo auita pro compertir haben, Ath. 1: .i ta alii vero in contrarium vertunt, ct Nisit utrum e posteritati. Major candi. autem & potior parS testium eonstat ex domesticis Augustinianis, quorum eo facilius condonandum errori, quo nobilius erat quod appete bant , & ex suis habebant, qui audenter duceni se praebuisset itineris. Mirandum non est errasse, ovium more pergentes , non quo eundum L. tuis, cido Crat, sed quo ibatur: ui uesequitur priores, male iter ingressos ba- τώ- siciqWm cum Publica via erraverint Z At domesti eos testes s . ζιου ibis non admittendos, praecipuC in re ipsos concernente, & in emolumentum cedente, docent leges, earumque Expositores . Et sane rejiciendum λλ ... ' μ' docet non semel dissertator Philippum a Soza dicentem, sanctum Bona'
venturam Augustinianis praescripsisse cucullam, quia ejusdem erat fami Disitirco by Coos e
500쪽
De praetenso monachatu S. Francisci. 489
liae Franciscanae. Nolit ille recipi contra se Franeisicanos, & pro se nobis objieit Augustinianos; easdem statuat leges pro Minoritis, ac Eremitis, nisi in se velit retorqueri, quod alteri objecit: Pondus orpondus, mensos O mensura, utrumque abominabile est apud Deum .
XXI. Habeo etiam praeter communem hunc errorem ex Bergomensi
haustunt, alios, quos breviter objiciam quibusdam hujus classis testibus. Omitto , quod quosdam citaverit, qui adhuc in hac controversia nihil in publicum produxerint, velut R. P. Magistruit aegidium de Praesentatione , mihi spectatissimum, Conimbricensis Academiae primarium prolatarem, & magnum splendorem; nunc prae ceteris interrogaverim P. Romanum citatum, qua ratione, aut probabilitatis specie asserat, Franciscum, integro biennio & ultra, Caesenae haesisse cum Joanne Bono, aut quomodo hoc cohaerere possit cum Bonaventurae, & omnium Historicorum fide dicentium, quod illo biennio a prima usque ad secundam conversionem , quo Eremitanus hic adstruitur Monachatus, trinam aedificaverit, aut restauraverit Assisi Vir sanctus Ecclesam Z Deinde scire vellem qua fide, quove Auctore ibidem dicat, Franciscum baculum , Augustinianae Religionis insigne , semper retinuisse, quod tamen deposuisse expresse afferunt Bonaventura,Vincentius, Antoninus,&alii quique serii Francisci vitae Scriptores . Tertio, quomodo Iam bonitarum, seu Ioannis Boni Congregationem eamdem esse dicit cum ea , quae dicebatur Fratrum Poenitentiae Iesu Christi, seu Saeeitarum , a quo item errorem hunc traxit Nicolaus Crusenius , cum has Congregationes omnino distinctas ceteri rerum Augustinensium Scriptores velint, & abunde probat noster dissertator , qui etiam a toto corpore ordinis Augustiniani mansisse divisam hanc Congregationem multis, iisque efficacibus , ostendit argumentis , quibus & nos plura adjecimus in notis ad tertiam partem Promptuarii moralis , quod simul cum Concordantiis sancti Antonii Patavini hoe anno publici fecimus juris. Postremo , unde aceepit Minores semper proprio & certo nomine appellatos fuisse Fratres de poenitentia Iesu Christi, idque ex mandato Honorii III. Cui contriadicunt praeter nostros, graves quique Historici, Marcus Antonius Sabellicus, Paulus A milius, Abbas Urspergentis , Francisco coaevus & familiaris, Iacobus a Uitriaco, abunde noster differtator, & alii plures . Et si adhue egemus testibus , ipse sussiciet Romanus eontra Romanum : nam paulo superius cap. v. ipsus Honorii diploma , quo confirmabat Regulam sub
titulo Fratrum Minorum , pluries in eadem repetito , verbatim refert,& adeo exiguo intervallo cap. vi. , ait aliter praeceptum ab eodem Honorio, ut vocarentur Fratres de paenitentia Iesu Chrisi'. quodque magis admirer , testem adducit Bonaventuram , qui nulli bi per universa opera
quidquam simile habet, imo expresse in Legenda, seu vita sancti Patriarchae scribit contrarium. Alias etiam in nostris Annalibus & Regestis Pontificum videre est ejusdem Honorii litteras seperiori diplomate pri
res, datas anno III. sui Pontificatus , & sequentibus, quibus non alio , Clia 1m Minorum nomine nuncupat Francistanos . Ut faeilius x speciosius 1 ranciscus Ioannis Boni assereretur discipulus, tota haec ordiebatur tela,&apparentia haec struebantur fundamenta, quae tamen , velut omnino
falsa , ipse noster rejicit dissertator. In hoc sane Historico viri graves, M ponderosi Scriptores majorem cuperent solertiam in rebus examinan dis , & severiori trutina librandis, ita ut non immerito dixerint Auctor Dibliothecae Hispanicae, & Ualerius Andreas in catalogo clarorum Hi spaniae Scriptorum , eum Censorum notionem minime effugere potui . Quod autem addit in lite exorta in dioecesi Cremonensi de antiquitate inter Eremitas & Minores allegatum fuisse in processu , Franciscum cum