Libanii Opera;

191쪽

βασιλέων τιμαί. πλουτος μεν γὰρ Ῥυ. ἐγενετο, καὶ τον Γυγου δε νικῖν ττατ αν του πάθυυς. R 129 205. καίτοι καὶ ἐν αυταῖς ταυται ταις του πάθους ημέραις ad εργου τουδε θαυμαστος ἐδύκουν εἶναι καὶ - μακάριος ἀπολελαυκει μὲν οὐ χρηστο του χει Ἀμονος η γη, μετριωτέρα δε υδεν η μεν Ἀκεῖνον ρα. καρπον δε των μεν ουδ' ἀναφυντων των δε ς λιγίστων καὶ ουδε αυτον γιον, ἐκεκίνητο μὲν ἐπι τὴν

βουλὴν ὁ δημος ουδενὶ δικαίφ, ου γαρ δὴ σύμβρων

βουλὴ κυρία, σῖτον δε οἱ Ἀρχοντες πανταχύθεν ἐκά- 10λουν, , τιμαὶ χει τοῖς αρτοις Ἀπὶ τε πλέον ήκον. 206. Φιλάγριος δέ, ἀνηρ Ἀνδοξότατος ἐπι τον μείζω

θρύνον ηκων, Ἀρείττω φεν Ῥυς χχων τα πράγματα ποιησαι, γαπον δε ει μη φαυλότερα, παρεκάλει μὲν το των σιτοποιον θνος εἶναι δικαιοτέρους, ανάγκας 16δε χυκ ετ, δεῖν ἐπάγειν. δεδιὼς τὴν ἐπι πλεῖον ἀπόδρασιν - αν ευθυς ἐβαπτίζετο το ἄστυ, καθάπερ ναυς κλιπώντων των ναυτον. 207. ἐνταυθα οἱ τιδύξη τον ἐν ταις ἀρχαῖς ρηγνυμεν- τον ἄνδρα ορον 1sτες ἐσύθεον νομιζόμενον αἰτιονται οἱ δυσσεβεις, τὴν R 130 περὶ το πρῆγμα σοφίαν ου σοφίαν εἶναι λέγοντες,

πρῆσιν δὲ φειλομένης ὀργῆς. ἐγω μὲν ουν αὐτός τε ἐγέλων ἐκεῖνόν τε ξίουν. ὁ δε την πρώτην πειθώ μενος ἐπειδὴ χωρο0σαν ἐώρα την ἀπάτην, πάσχει τέ

192쪽

176 LIBANU OB HONES

5ψεσθαι 208. ὁ μὲν η εστ του ζευγους καθ ήμενος ὴρώτα παίων μα, τη περὶ τίνα ἀνθρώπων δαπάνη

τοιουτοι περι τον αρτον ἀναγκάζοιντο εἰναι. των δὲ

οὐδεν εἰπεῖν εχόντων προβεβήκει μὲν πιθομα βδο- μον Ῥυδεν δε εἰδὼς εγο προσίειν τα εἰωθύτα πο-R 131 ρευόμενος κτυπου δε πληγων αἰσθομενος - δήμωκεχαρισμένων ος κεχήνει πρύς τε το ἐμα καὶ τὰ νοτα, θέαμα ἐπιστὰς ἐδον πικρόν τε καὶ τοῖς ἐμοῖς ου. ἀνεκτον ή6μμασιν, im μὴν ali ἀναβολήν έλχ' 10 ευθυς ταῖς ἐμαυτοii χερσὶ διατ δεν τον χλον σιγημεν μεμφήμενος μέχρι του τροχου προ ειν, κεῖ δὲ λύγοι τε πολλοὶ καὶ ουκετι σιωπὴ τοῖν δυοῖν πτομένου μύνοιν, ὼς ουτε δικήκασιν οἱ ἐν ταῖς πληγαῖς

εἴ τε οὐ λήξει της ργης, 6ψεταί τις μέραν τὴν

15 πιοοσαν Ota ου αν βούλοιτο 209. αυτ δε δίκαια μεν κα λυσιτελουντα τω τε ἄρχοντι τη τε πόλει, θάνατον δε οὐ κοινὴ δύξα των παρύντων, χοντα τω λέγοντι, μαχομενά γε τη του χλου βουλήσει. καὶ γαρ δὴ και λίθοι σαν υκ εν ὀλίγων χερσίν, ει τις ἐξαι-

μασι, θαυμα ν 210. ἔπειτα θαυμα τερον, πως ου καὶ συνεῖπον οἱ Ουτως ησυχάσαντες. τουτὶ δὲ ργον R 132 ανθρώπων Ἀεν οὐδενος, θεου δε τιν0ς καὶ Τυχης, ἀφ' ων καὶ θαλάττης φανία κοιμίζεται. ἐντεοθεν s εὐεργέτης νομαζύμην των τε Ου βασανισθέντων του

193쪽

τε ἐπὶ της ἀρχης των τε ἐνοικουντων του τε της πόλεως σώματος, ων μεν ου πεινασάντων της δε ου κατακαυθείσης, του δε σχοινία διαφεέγοντος. 211. υς δε ταυτο Ἀπεπνιγεν, ἐπένθουν. κακινδε αυτοῖς ου τόδε μόνον, ἀλλα καὶ τερα μυρία τιμην Ἀεχοντα μεγάλην, Ἀπεὶ καὶ του νόμου κατεβόα μη δι- δύντος οἱ βαδίζειν Γκαδε ως ἐμέ - πολλω μεν ἐχρητο, πειρώτης ἐκεῖνος, πλείονι δε η κεῖνος ὁ ε Κυρου τω μεν νομα Πελάγιος, Μαρκελλῖνος δε τω προτέρω πλεῖστα ίνθρώπους χυ ποιήσας τύνδει οἶδα -ον 133 χρονον των φεν εν χρεία φαρμάκων πιντων ἐπ ἐμὲ καταφευγόντων, εμοε δε αυτοῖς δια των πι της ἀρ- χης ἰωμενου ας πληγάς. 212. Πρόκλου δε μνησθεὶς χειμονος τε Ιιωνημαι καὶ αἰγίδος και πληγῖν καὶ αῖματος. ην μέντοι τι 15 και ἐνταOθα ἀγαθον εμοί, το τοις δρωμένοις τοέτοις καὶ ἄχθεσθαι κα δοκεῖν ουδε γαρ lyειν ς αυτήν, προς ου ὁλίγους πεποίητύ μοι το ἐπι της αυτης

194쪽

213 Kαὶ συμβαίνει δη τελευτησαί μοι τον δελφον κεῖνον, ν σπερ νέον τε καὶ et δαιμονίας ἐστε- ρημένον πένθουν Ῥυὶ ἀνεχόμενος των ἐκ τη περὶ τὰ ομματα τέχης φερόντων τὴν παραμυθών. 214. κακινδε τερον σεισμον ἐπενεγκον η τέχνημ φυγη με ἀπ0τη των Ελληνων φωνης, πλοος δε ἐπ' Ἀταλίας di s τουντων Ἀατ ἐκείνους διαλέγεσθαι 'ους γαρ χηR 13 λόγους των λόγων γενέσθαι δυνατωτέρους καὶ εἶναιμεν Ἀκείνων δυνάμεις τε και πλούτους. ἐν δε τοις πλην αυτον ουδέν. ου μην ἐπειθόμην γε ταῖς περιτου με δεῖν λιπεῖν την τάξιν παραινέσεσιν, ἀλλ' -υκηγνύου μέν οι το πρῆγμα ἀφῖκται, δίκαιος δε μως 15 ηξίουν ἐναι περὶ αὐτώ, οὐδε γαρ μητέρα ἀτυχοοσαν ἀφεῖναι αν ρημον, τοOτο δε υκ ἀτιμύτερον. 215. καὶ ἐν αὐτω δὴ Ἀ- την κακοπραγίας χρόνω διδάσκαλοι παρ μῖν Ῥητ0ρικη. ἐξετράφησαν, δεν πολλοὶ ψεν διασπαρέντες κατέσχον την Ἀσίαν, εις δε τις το της 20 Mρώπης ἄκρον, φ ου πύλις κισται ὴ μεγάλη τρυ- φῖσα τω Βοσπόρω.216. νης δ' W των θεῖν πικουρίας καὶ τ ρηθησόμενον ἀπόδειξις. ἐξιύντι φοι του βουλευτηρίου R135 μετὰ τους εἰωθότας πόνους ἐπὶ του Ἀπου του 25 μικρου φερομέν πρός τε τὴν θέραν ἀναβεβηκότι τὴν νέαν ἀπαντα ζευγος ὁρέων χις ἀναστροφὴν περιαγο-

195쪽

λίθοις ἐνραγεῖσαν δεικνυναι τον ἐγκέφαλον. 217. v ουν βοὴ των τε ὀρεωκύμων των τε ν τω βουλευτηρίφ, των μεν, Δ ἐπ ' ἀκουσίω τω κακω, των is ἀλλη B. 136λου. ἀμυνειν παρακαλουντων καὶ οἱ ,εν ἰπισθεν ἀνεῖχον του στύδας χερσὶ πολλαῖς, ὁ δὲ Ου κατὰ τὴν μυτου φυσιν τάς τε χεῖρας ἀνέσχε καὶ συχαζε τρέμων. αμφω δὴ τούτω της θεου νομιστέον τύ τε των ἀνθρώπων τό τε του ππου. 15218. λειμονος δε ἀρχομένου πολλαί τε πολλαχόθεν ἀγγελίαι τελευτὰς ταίρων μηνυουσαι καὶ παρ' μῖν ἐκφορὰ νεανίσκου λυπην, ὁποσην τω πατρί, πολλοῖς

ἐνεγκουσα καὶ πολιτῖν και ξένων κατά τε τὴν αυτουτου τεθνεῖτο καλοκἀγαθέαν καὶ τὴν εἰς παντας του 20 εν ταῖς χρείαις του ἐκου χρηστύτητα. 219. νοσουντος

19 το κατὰ ἀντὶ της διά, ως καὶ παρ' υριστοφάνει πολλὰ τοιαυτὶ cf. p. 183 141 ε supra, in ἔδει m. reo. cum rasura, unius litterae

196쪽

180 LIBANI ORAΤIONES δε τι τουδε Ῥιχομήρης ερχεται στρατηγύς, ἱεροῖς τε καὶ θεοῖς προσκείμενος ανθρωπος, ο ηρα μεν μου καὶ πρὶν ἰδεῖν, o τότε διδασκόμεθα, ἰδών δε πάνται ταλλα ἀφεὶς εἴχετ τε καὶ ἐδεῖτο φιλεῖσθαι και εἰ τουδεR 137 τυχοι του μεγίστου αν γεῖσθαι λεγε τετυχηκέναι. γενομενης δε μῖν φαίας τοῖς ου φιλουσιν μῆς νι- αρβς ερχεταί τε ως βασιλεα καὶ μέλλων τελεῖν εἰς τον των πάτων χορον διπλοῖς με κάλει γράμμασι,

10 βασιλέως, o ουπω πρόσθεν ἐγεγόνει. 220. ἐγένετο δεαυτω καὶ παρ' μον λύγος π αινεῖν et τι βουλομενος, εἰ μεν τι πλέον των παρὰ των αλλων ἔχων, ου Oiδα, oi δ' ουν εἰχον, καὶ αὐτις ἐτίμων τον στρατηγόν. λέγεται δε καὶ ρωτώμενος π του χρηστου βασιλέως,1 5τω δη μάλιστα των ἴδε ησθείη, τουμον εἰπεῖν ποιησαί τε ἐροντά μου τ0ν ανδρα μὰλλον ἐρῆν φάναι τε και της δεορ ἐπιθυμειν ὁδου μου χάριν.221. I Oτο μεν δη τοιοOτον. δὲ καὶ τ ευχης 19 τυχεῖν ευτυχές, ευξάμην ληξαι Πρόκλον της ἀρχης, ην It 138 τυραννίδα ἀπέφηνε κα ου μάτην γε ευξάμην, Ἀλλ' ο θεοι τουτο τ εδοσαν καὶ προσέθεσαν το καὶ συνἀσχημ0σών i. δραπέτης γὰρ δὴ ν, υτις αυτιν ἐλαυ- 1 Pιχομηρης scripsi ex CPν ψυγχομηρης ψυχομηνης

197쪽

σας τ0ν θεόν. 223. τον μεν δη τη. ἀρχης ἐκείνη 10 χρόνον στάi τα ἐπεβουλευώμην πο των αὐτω χρωμένων, αυτος ου χρώμενος, ἐδύκουν δέ τισιν ἐναι φιλοκίνδυνος, ου δεδιδες τους ἐκείνου κεραυνους, θεον δέ, Ῥιμαι, βοηθουντων υ τ' ἐκείνων τε δεινον ουδὲν συν παρρησία τε ζοντες καὶ των πραττομένων ἐπιλαμβανόμενοι 15 πλείοσιν καὶ προσθεν γωνισάμεθα λύγοις, οὐδοτιουν εἰς Πρύκλον ἀνηλωκότες χρύνου, Πτολυν δέ It 139γε τεροι παρεστοτες, παρακαθήμενοι. κολακευοντες,

αἰτουντες, λαμβάνοντες, χρηματιζύμενο ' ων ουδεν ἐμοὶ τοιουντ- ποιεῖν τε ἐνεγίγνετο λόγους φέρειν τει εἰ 20 συλλέγους. 224. καίτοὐ πολλαὶ ψεν ἐγίγνοντο πρεσβεῖαι περὶ εἰρήνης, πολλαὶ ἡ ποσχέσεις. ἀλλ' -υ

198쪽

προυδίδουν γε αυτοῖς ἐμαυτον ουδε ἀνεπειθόμην. τοιγαροον ἐπ ηνουμην τε καὶ ἀνὴρ εἶναι ἐδόκουν ἔν τε πείροις καὶ νήσοις, δεῖγμα τρύπου βελτίονος ἐκ- φέρων την ἀπο της μιλίας της κείνου φυγήν. 225. Αουσα δε ημῖν ρχοντα ἀγαθιν ἀντὶ κακουτον Θεοδώρου του et δικαίως ἀποθανύντος η Γχηεδωκε μεν σωτηρίαν, δωκε δε ἐλευθερίαν, δωκε δε ἀναπνευσα λυπήσασα μόνους τους σοροπηγους ὁ δε-υοῖν τε ην τρόφιμος και την ἀρχην θλον εἶχεν 10 μῖν λέγειν τε ε της ἀρχης κεκωλυμένος λεγόντων ἀπολαυειν θελε ταῖς τε εἰς με τιμαῖς παῖδα μονεα υτιν ἐπεποιηκει, στ εἶναί μοι καὶ δεν ὀργη φθέγγεσθαι, I καὶ Θεοδώρ- αν, Ἀλεμ Ἀτύγχανε aoν.

R140 μείζω τον λιμον ποίουν αἱ κατὰ τωὐ σιτοποιον ἀπειλαί εiθ' οἱ μεν ἀποδράντες σωζον ἐαυτοές, ἄρτος δε υδαμου, πυρου δε ελπίδες, και κακος δ' αν ποιή γει το πεινην. η μεν ουν πόλις Ουδεν διέφερε χειμαζομένης νεώς, εγο δε εἰσδραμ δε παρὰ τον ἄρ-a χοντα μετὰ πύνου μέν, παέω δ' ουν βλαβερὰν φιλονεικίαν ἀπιστία δε ἐχ τους σιτοποιοές, ουχὰλώσονται φανέντες, και πασαι ποσχέσεις ἀσθενεῖς

πλην μιας της ἐμης. 227. Q δε εἶπον δειν θαρρεῖν

199쪽

τὰς νάπας ὁ λύγος, σαν πρ εσπέρας εν τοῖς αυτονεκαοτος, καὶ πρῆγμα ου αν ελπισθεν ωθεν εωρῆτο, δρόμος ουδεὶς επ' ἄρτους αἰτιον δε το πλη in αυ- τον τοῖτο μετὰ της Τ ύχης πεπρῆχθαι μοι φαίην αν Ἀδὰ τον λελειτουργηκύτων χρησιμώτερος κεκρίμην τηπόλει τους μεν γαρ εν σωζομένη πεποιησπα τη πολειτην δαπάνην ὐπ' εμο δε αὐτην σεσοσθαι. 228. πάλιντο υν βουλης κακης ὐπ' ἀνθρώπω μεθύοντι τε καὶ 0λωρ θείσης τοὐς σιτοποιοώς, o ὁμοi μεν τυπτεν, 10 ὁμου δε μελλε και ου τούτους δε μένον, ἀλλ' εθνος απαν, καὶ τρίτον επην κακύν τ γεγυμνωμένοις τοῖς

τε πλην ἀθυμίας ουδέν. 230. τη Τ ύχη δε, δε εοικεν, 20 αἰσχρον εἰναι φαινετο τοιαέτην νίκην τε καὶ ἐτταν περιορstν, καὶ το πρῆγμα μετέθηκεν οὐδεν μον πραγματευσαμένων ὁ γαρ δὴ ἀεὶ οἴνου γέμων κεῖνος ἐξέωστό

200쪽

184 LIBANI ORATIONES

τε της περὶ τα τοιαυτα εξουσίας οἴκοι τε καθ' οἐγκεκαλυμμένος πεποιημένης τε τω Ποσειδον της ἱπποδρομίας περὶ si οἰκία τλ αυτου δεδιδες τρεμε τοσουτο κυμα παίδων ἐπ αυτὴν ἐφέρετο, κελευοντες ἐμεῖν α ἐδηδύκει κακος, καὶ αἱ δῶδες ἐν χεροῖν τα πεινον δε ην καὶ σον αυτ συνυβριζε πρότερον, οτε ἐξηπατημενος αυτον ἀπητε δίκας δια τον εν τηκεφαλῆ τριχον. 231. - δε ἐν ταῖς αυταῖς μέραις μῖν καὶ του 10 υπάρχου γράμματα πολλαῖς καὶ μεγάλαις τιμ οντα ευφη- 142 μίαις ciet αἱ και τ0 πάνυ μ ἐθέλειν δεῖν ἐνεγέ ' γραπτο, ωστε τοῖς νυκτωρ ἐκτεθεικέσιν κεῖνα τα γράμμματα, του μεν ην, ου ελεγεν, σα δε συκοφάντει, πένθος ἐναι την ἐπιστολήν. 232. λίγαις δε ημέραις 15 στερον ον ἐποίησα λύγον αἰτήσαντι στρατηγω, και

κίμουν, καὶ et παραμυθιον ὁ κρότος τελευτης ανδρος, ου τα γράμματά μοι προς επιδείξεις συνέπραττε βελτίω et τε 6ντα τον ἐμον α ταῖς δῖσιν et πήκουε, και παρ χοντα τρέχειν τοῖς ὀφθαλμοις δι αυτον ἐπὶ τούτοις ἐβοηθυυν φίλοις γονευσι παίδων παιδευομένων ργὴν