Libanii Opera;

171쪽

LIBANI ORATIONES 155 ὁ διδάσκαλος ἀνεβόησε τουτ κεῖνο, τοις γνωρίσμα σιν ελών, καὶ κεν ερωτον, εἰ μὴ ἁμαρτάνοι δύξης

λαβων ουν γ καὶ ποιήσας oi αν τις επὶ παιδὶ τον ἶσον μεν φανισθέντι χρονον, φανεντι δε ου προσδοκηθέντι περιχαρὴς ἀπηλλαττύμην και τότε ευθος καὶ νυν οἶδα si θεω χάριν γελάτω δε ὁ βουλύμενος, ῶς et περ φαυλου μακρολογήσαντος ἀδεες γαρ δήπουθεν

ἀπαιδεύτου γελως.

151 si δ' ἰν μαλιστα νομιζοίμην ἄθλιος, ηδν φράσω εἰ γαρ iam πατηρ οςτις πολλο0ς φεν 10 παῖδας παρεδωκε μνήμασι, πολλαῖς δὲ κλίναις σώματα τούτων Fε φερουσαις ηκολουθησεν, ἄθλιος, πο ου lκαι αὐτις αν ἐν δυστυχουσιν ἀριθμοίμην, ου πολλοὐ R 102 μόνον, Ἀλλα και Ἀγαθους παιδας τοὐς φεν αυτος θάψας, τους δε ἐν σοροις ξενους νεανίσκους εἰς την 15 οἰκείαν ἀποπέμψας 152. σπερ γαρ ὁ Θρασυβουλος τους των ἀσταχυων ὐπερέχοντας ἐξέκοπτεν, ουτως Τύχη των μιλητον του ἀρίστους ηρπασεν, ἀρξαμένη μὲν π τῖν ἐν Βιθυνία διατριβον, προελ υσα δε εἰς τόδε. ἀει φειδομένη μὲν Ῥῖ ους αν ἐξέλαμψαν, οτοὐς δὲ ηδη τε ἐν δύξη και α τοὐς ἐσομένους ἀφη- ρει 153. λέγω Ῥυν προς 'ους οἰομένους λέ

16 Her. V 2, 10 cf. hemisti or. XI p. 282, 24 Dind.3 I cor ex I C' 5 καὶ νυν οἶδα cor ex οἶδα καὶ is P 10 o ais lai 11 δὲ an L 12 γε τουτων γε cancellari auctore Re 13 ἐν τοῖς δυστυχουσιν

172쪽

156 LIBANU OB ΑΤΙONES ρήτορας , ου ἐλθύντες εἰς Mo θεάσαιν αν υκ ὀλίγους ων οἰχομένων ἐζημίωνται με- βουλαν καὶ R 10 διοικήσεις πολεων, ἐζημ ωνται δὲ δίκαι λύγων τωδικαίω συμμάχων ἐστερημεναι, Ἀζημίωνται δε θρόνοι, ων του μεν ρμης, τους δε φορὰ Θέμις 154. Καὶ μην και τύδε δυστυχους ἐν ἀσθενεία τε

καὶ τιμία καὶ προπηλακισμ- των λόγων λύγους διδάσκειν καθημενον Ἀτέρων ντων, - οἱ αἱ ἐλπίδες - εἰ μεν η πίστασθε, το διδάξοντος αν δει νυν 16 δὲ ἴστε μεν ους μακαρίζετε παρ' οἷς οἱ πλουτοι, ἴστε δε ους ἐλεεῖτε παρ ἐς οἱ λύγοι. 155. i ποι ν οὐνη Τύχη καθάπερ ἐν δράμασι λαβοοσα φωνήν, τι εἰ καὶ μυρίοις ἐναντιώμασιν η τέχνη σοι πεπολέμηται,τοοτύ γ' αν ὁμολογήσαις, Ἀν πολλον ἀντάξιον παρ15 ἐμου σοι γενέσθαι, τό τε εἰς πληθυς ποιησαι λύγους τύ τε οἱ τω δόξει τους ποιηθέντας ἐναι καλούς, στετι ζοντος, ἐν καὶ δυνεῖσθαι νάγκη τὰς των βιβλογράφων δεξιὰς τὰς πολλὰς λίγας ἐλέγχεσθαι τω πλήθει των ἐραστον. τοιγάρτοι stet ἐργαστήριον λύ- 20 γων και τούσδε δείκνυσιν μοίως ἐν παιδευομένων τε καὶ παιδευόντων χερσί. και τούτων, ω ανδρες, οἶδα τι Τουχη χάριν και αἰτο γε παρ' αὐτη ἀει βελτίω παρέχειν τα δεύτερα.

γουν

173쪽

ανθρωπος, ἀλλ' ίμως αυτον ουδε τοὐτο πεισε διώ- Ἀσασθαι την ἀρχήν, ἐλθδεν δε δείλης εἰσάγων δε εαυτιν βουλον καὶ συνὼν αυτ δι 4ρμηνέως πιστου, ὁ δ'ομολογει της ἐμης ἐπιθυμεῖν τελευτης, Ῥπως πιυθις εἶναί τι δόξειεν ἐπώλει ουν υβουλω το μισεῖν ἐμὲ Φηστος ων καθ' κάστην σθιε τὴν μέραν ' σαν δ 10 χηνες πίονες ἐκείνω και οι- δυς καὶ φασιανοί.157. βλεπε τε οὐν με Ῥυ ος διστα ὁ Φηστος καὶος περὶ κακου τοὐς λόγους ἐποιεῖτο καὶ πύσα ἐξην,επληττε καί ποτε θεατρον μεν μοι συνείλεκτο, λο γαιδε το0το πειρώμενος ἐπὶ γράμματα βασίλεια τους καθη- 15μένους ἐκάλει, δε δὴ ἐπι τω τέλει της ἀναγνώσεως ἐξελον, καὶ πογραφεῖς αμα παρῆσαν γραψομενοι τατω ου ἀναπηδώντων νόματα l φετο γάρ με μα- R 105χεῖσθαί τε καὶ ου ἐπιτρέψειν ἀπελθεῖν, το δε ἀρκέσειν εἰς θάνατον. ἐνταὐθα οἱ μεν ὐπ' Ἀνάγκης ἐξη σαν hπολλάκις μεταστρεφόμενοι προς ἐμέ τε καὶ τα ρηθησόμενα, Ῥὶς δὲ ἐξην ἀκούειν, ηκουον, ποθοοντες δε τὴν ου εκουσαν οἰχομένην μοιραν. 158. ἐμίσει μὲνουν καὶ ἐπεβουλευε του μίσους δὲ οἶδα τη Τύχη χά-

or. XXVI l. II 124, 3 sq. 5 ητοι ἀπώσασθαι

174쪽

ταυτην τὴν νίκην, ἐγάννυτο ὁ κακοδαίμων, ου μην ἐμε γε ἴσχυσε, προσκυν δὲ τὴν Ἀδράστειαν, καίτοι τουτύ γε ράπτων δια Μαρτυρίου, Πισίδου τινος ἀν-R 10 θρώπου, s αίροντος μεν ἀθληταῖς, ἀμωτττου δε αλλως, δοκουντος δε τω Φηστω γόητος δια τω προσκεῖσθω παλαισταῖς. 159. περὶ τουτου μόνος πρις μονον τον 10 Βάλεντα εἰπών, δε ἐμέ τε ν εν αυτω αδίως καὶ τον τρύπιον ελοι, σπευδων χετο εἰς 'Iωνίαν ἐπὶ τὴν αρχην, πιστε γέλωτα πολυν χν 'a δικαστηρίω 'oν Μαρτύριον παρασχεῖν Ῥυς εχόντων των δικαζύντων μαθεῖν, τις η αρχὴ τω τοfτον ἀχθῆναι γένοιτο, της - 15 αρχης του πράγματος - σκύτω γεγενημένης. Φήστ' μὲν ουν αθλον της κακίας ἐγένετο γάμος, Ῥέα μεν γυνή, συχνὴ δε υσία, καὶ νυν ἐν πύλεσιν, ἐκένωσε,

τρυφα.

160. ἰθέριος δε τέθνηκε μὲν πολλὰ δὴ και με- et γάλα πρότερον ἐπιδῶν κακὰ καὶ τό τε λαλεῖν τό τε ἀκουειν ἀποβαλών γίνεται δὲ καὶ αυτις εις με κακός, σπερ ἀχθόμενος, τι με ἐν Βιθυνία προυβέβλητο καὶ ὁπότε τι δείσειεν, ἐά με κατέφευγε τὰς μεν δὴ εἰς τους λόγους βρεις αὐτου παραλειπτέον. ἐν illi

175쪽

μέσω πολλον μεν νιόχων, πολλον δε ἱπποκόμων, οἷς τε εργον ἀναπεταννυναι τοῖς ἄρμασι τὰς θυρας ' ων τοὐς

μεν παιε, τους δε πείλει κατακαυσειν, νος δε τινος Ἀὴνιοχου γέροντος καὶ πλευράς. ἐφ si δη καὶ μέγα ἐβύησεν ὁ λεώς, κατέτεμνεν. ἐμοὶ δε ν πόνος ου' 107μικρ0 μη το αἷμα δεῖν. καὶ ταυτα ἀπο ψιλης αἰτιας ανδρος ποιε μαινομένου δεικνύντος τε τὴν μανίαν καν τοῖς ἐν αὐτη γιγνομένοις τη δίκη 162. οὐτος ην 10 κἀμε κελεέσας εἰσάγειν, Δ δὴ της Φιλουμενο γοητείας ἐν ἐμοὶ τον ἐλεγχον ἔχων ὁ δε ελεγχος ην, παρηνουν αὐτή μη συκοφαντεῖν, πιλλ' ἀπηλλάχθαι πραγ

οπόσον απέχων νου δικάζειν ξίου, των δε φίλων πολλοὶ συνέρρεον αλλος αλλο τι προς παραμυθίαν ἐσκε μένος. ἐποίουν δε οὐδὲν αυτους δεῖσθαι τουτωνὶ των σκεμμάτων. οἱ τως οὐκ ἐτετρώμην. 20163. Φιδήλιος δε ην μὲν Φήστου πολίτης, αγριος ανθρωπος, αρχὴ δὲ αὐτή των βασιλέως ἐπιμελεῖσθαι γέ sit Re τέ reliqui libri edd 3 μὲν τε L 4 τε γε

176쪽

R 108 καὶ τω Φηστω. χων τοίνυν αυτιν πειθύμενον κπολλον δύρπων τε καὶ συμποσίων κινεῖ τε ἐπ' εμε κώὶ συνεβουλευε δίκην λύγου λαβεῖν τον δὲ λύγον, του τυράννου με εγκώμιον, γεγράφθαι, κεῖσθαι δε παρεμο τω συγγραφεῖ. ὰστον δε ἐναι δι' πηρετον έλεῖν. 164. δοξεν ουν ἐκείνω κάλλιον εἶναι τον στρατηγον ἐπὶ τοOτο προσλαβεῖν, πολλο μεν αξιον 'Iουλιαν γενύμενον, πολλοO δὲ ὁντα τότε τω Βάλεντι,1 φοβερον μεν πολεμωις, φοβερον δε τον οἰκείων τοῖς κακοῖς, αἰδούμενον δε και σοφιαν και λόγους, λύγου

αὐτω παρὰ της φύσεως ην. 165. 6τος ὁ Λουπικινος αυτιν μεν με οὐδεπώπ0τε ἰδών, παρὰ φήμης δε ἴσως

πεμψάμενος δε με ποιεῖταί τε φίλον καὶ ἐπαγγέλλειν,ει του δεοίμην, ἐδίδου παρεκάλει τε τοὐς τον ἐδον

R 10 τούτους καταγελοντας, τους τοφουρανοῆ κληρ0έχους,2 ἀφέντας α ἀλαζονεύονται, τἀμὰ ζηλοοντας ὁρῆσθαι. τοιαοτα μεν ανέσεισεν ὁ δαίμων, τοιαοτα δε H ἐκοί

177쪽

LIBANU ORΑΤIONES 161 ἀλλ' υ της πρώτης πείρας ἁμαρτον ὁ Φιδήλιος πρου- βαινεν αν ἐπιβουλευων, ως ἐργου τυχοι 166. υπῆρξεδε μοι καὶ ἀμειψασθαι τον ουν ὁ ταχθ' τα ανθρωπον '

παρὰ μὲν γαρ το κρατουντος et αυτω το ἐν πάτοις εἶναι, παρ' Ἀμομ δε Ἀρχέλαος καὶ ἐτιμώμην αλλοις τε υκ λίγοις και δη καὶ φηθη δεῖν ἐλθων ως με R 110 προσειπεῖν πατὴρ γινόμενος της τιμης, ου γαρ ὴν νἐμιμειτο,4 ἀλλ' ἐγω τουτο αἰσθανόμενος φθάσας εδεη-

τρύτερον ὁντες, κτησάμενοι δε ἰσχυν ἐκ της Ουλιανου σφαγης. 'υτοι το0τον ἐφύβουν, ως miσχιστα αν αρξειεν, εἰ μη ἀπελαύνοι με των θυρον, καὶ παρεζευξάν οἱ ι των ἐκ της συμμορίας κοινωνον της πορείας τηρη-R 111σοντα ἐν ἐκείνω τ0ν φόβον. χει μεν ουν ως ποι έσων με μικρόν, νύσω δε πιεζύμενος ἐβάδιζεν αὐξομένης νὴ πορεία 'ης Ῥύσου και Mκέ εἰς την καταγωγην νυκτος οὐδενις των ἐν τω νόμω τυχών, οὐ γὰρ εἰατω νοσεῖν. 168. ἰς δὲ πολλον dύντων αὐτω μόνος ροὰπελιπόμην, λέγει δε προς το Ζήνωνα, - μάλιστα

178쪽

162 LIBANU ORATIONES

ἐχρητο, τους κατ' ἐμου λύγους ἐξεληλεγχθαι οἷς εργοις. τον γαρ δη λεγύμενον ἐνοχλεῖν τους αρχοντας κιστα προσιέναι. ὁ δε καὶ πάνυ ταυτα ἐλπίζειν φη ου γὰρ ἰέναι μαλλον παρ' υτοὐς η καὶ τουναντιον χαρί- ζεσθαι μεν γὰρ ταύτt τοι ἐροσι του δὲ υ ἐροντας οὐδε ἐπίστασθαι ταυτὶ μεν κουσε, δηλος δε νR 112 ἀτιμάσων, ου μην ἐπέτρεψέ γε ο θάνατος. 169. Ἐτερος Προτάσιος τά γε τρος ἐμ ρασθ' οὐτος ῆκεν ο καθάρμασι μεν συνην, παρ' ἰν δ' ἰν τι και 1 ἐμάνθανεν, βατον ἐποίει τὴν καταγωγήν. καὶ ωετομεν ζημι0fν ἐγω δε κερδαι-ον. καὶ κλησιν μεν την ἐπὶ τοὐς λόγους ηλπιζεν, ἐγω δε αλλους εἱστίων διδάσκων αὐτόν, ὁτι υ λίαν αὐτου δεοίμην ὁ δε δει τούτοις γε τὴν καρδιαν, δειξε δε ἔν τινι κατηγορία 1 νέο ν οἶν δέον, εἴπερ δίκουν, ἐπιθεῖναι δίκην, ὁ δὲ τ διδασκάλων σαγηνευεν θνος υναπασιν εγκαλον, ἀλλ' πως ἐν τω παντι κρυπτ0ιτο αὐτω τὰ προς ἐμέ. 170. καὶ τωμεν νεω γυμνώ τε στην καὶ μετεώρω προς πληγάς, παρεκάθητο δέ τις ολψμπιος του δε ου μετεῖχον, ἐγώ, δικεῖτο δε ὁ νόμος. ὁ δ' sτω δη τι ξυνετος ήν,

ωστε οἷς φθέγξατο μὴ μαστιγοΘν ἐκεκώλυτο φρόνημα δε το θράσος και ηγοώμενος καὶ ὀνομάζων πλα ἀνταράμενος τω στρατηγῶ,νοναί τε αὐτιν ηναγκάσθη και συνεμ 11 σταλμενος Ἐκειτο, καὶ το0τω ον της ἀρχης περας ἡ 171 υλ ' πάνειμι δὴ πρ0 τον Βάλεντα - ἔδειξε

179쪽

μεν χρηστον το μὰν in τυράννω τους του τυράννου

φίλους ἐσταποκτεῖναι ἐπεὶ καὶ ὁ χνδρονίκου τοὐμοs φίλου θάνατος Ἱερίου μαλλον, της ἀλώπεκος, εργον του παρακρουσθεντος ήν. ἀσφάλειαν δε της πραοτητος ἐωνῆσθαι νομιζων et ρεν τερον λόχον, Φιδούστιόν τε καὶ ους ἐκεῖνος πανέστησε τω σκηπτρω, καὶ ἐχώρειμεν διὰ των δικηκότων ὁ βαUιλευς την ἀρχήν, προσετί θετο δε τις και των Οὐδεν τοιουτον ἐπισταμενων.

μάντις τε πας ἐχθρος οτω τε δεησε της τεχνης διδάσκεσθαί τι περὶ των ἰδίων των αὐτον παρα των 10 θεον βουλομένω χιολεστιν γαρ δὴ ἐδόκει ἐναι παρόντος μάντεως μη αν τινα καὶ ἐπι τοι μείζοσι χρήσασθαι τω ἀνδρί. 172. την ἐκείνου δε ορμην οἱ συκοφάνται R 114 λαβόντες πάντα ἐκύκων ἐπι πάντας ἰόντες. χύξα τεὴν παρὰ τω Βάλεντι φθόνου την χύξαν πεποιηκότος, 15 πάντως ν εις ελεγχόν με πεσεῖν δι' ενός γε του των ὐπω τὴν βάσανον αγομένων. λεγεται ἰν καὶ αὐτος ἐρέσθαι τον Εἰρηναῖον ει μετεῖχον του ἐπιβουλεέματος. θαυμάσαι τε Ῥυ μετασχειν ακούσας 173. καιμαντικη μεν οἶδα χάριν η μοι την κεφαλὴν ἐν πρα- 20οτέροις κατεστησεν Oτ- τα χρηστέον καὶ ίτω μή,

180쪽

164 LIBANU RAHONES ' η τις ἐκεν επὶ τον Ἀδελφειόν ος θεῖον μεν τι την φιλίανηγεῖτο, καρτερειν δε προς ἀνάγκας ου εἶχε καὶ μο- λύγει γέ τοι τοOτο και ὁμολογων ἴσχυνετο. 174. δεῖτο ουν μον αἰτεῖν αυτ παρὰ της Γχη τον θάνατον, R 115 ἐοὐ πολλοῖς ἐξαίφνης ἐπηλθον οἱ μεν δὴ αλλοι πάντες ευχοντο, ἐμοὶ δε η των δεινον ἐλπὶς ῆττον εἶναι κακον τοιαύτης εὐχης ἐφαίνετο σιγη τοίνυν ἐδάκρυον ὁ δε λουσάμενός τε καὶ δειπνησας πνοντε ομου κά θάνατον δερ εται, - ε ωθεν μεῖς μὲν 10 παρῆμεν an την ἐκφοράν, ε δε των βασιλειων τινές, δε ἐκεῖνον δήσοντες. ὁ δε αυτοὐς διεπεφεύγει πτηνῶτάχει. 175. σπινθήρων τοίνυν ξ επιστολον, τον μεν παρ' εμο πρις ἐτερους, τον δε μοι παρ' αλλων ἀφιγμένων, εν αἷς αδικια μεν ουδεμία, λαβαι δ αν1 ἐγενοντο συκοφάνταις ἀνθρώποις, ταέτας δη τὰς ἀφορμὰς μάλα ευπετος ἀνεῖλεν η Τουχη, στε ε μυρμις γράμμασι μη εἶναι γράμμα ἐμόν. 176. ης αυτης θεου κά τω περὶ Περγάμιον πολυπρο τονδε τῖν κακον ἐγκαλεσαντά τι, ψευδος μεν, -τοἱ δὲ δικησθαι. τουτο δὴ πείσας αυτον ἐχθρις ν. lδὲ οὐκ ν, καν ἐξελάλησέ τι τον οἰσύντων ἐμοὶ ζημίαν. R 116 καὶ τὴν Aυξεντίου δε περὶ τούτων προς με σιωπὴν της Γουχης Φρον νομιστέον, οτι οὐδεν εἰδέναι ξιονανθρωπος, ο μὴ καὶ με δεῖν, τοsτύ γε αρρητον ἐποι-