장음표시 사용
161쪽
ταῖν χεροῖν ἀνεπέτασεν ως μεν αν εἴποι τις τουτωνὶ
των ἀγγάρων, ἐκφερόμενος του σχηματος, ῶς δ' ἐν ἀνὴρ ευ εἰδώς, ἐς α σεμνη βασιλεία γένοιτο, αρα εν 14 τοῖς προσήκουσι μένων- τί γαρ χη βασιλικώτερον R 88του βασιλέως ψυχὴν προς κάλλη λύγων ένίστασθαι
σχειν, πατρὶ πολλον λύγων πρό τε η της ἀρχης καὶ ἐν αὐτη γεγενημένω αἱ γὰρ ἀγρυπνίαι του βασιλέως ημῖν λόγους ποίουν et δη, καὶ μῆλλον τέρων πο της 20
162쪽
131. I - δη Ἀντεοθεν μεχρι Λης Ἀπὶ Περσας ἐξόδου χρόνον τοῖς μεν ἄλλοις αλλ' αττα, Ἀλεον δε ἐμοὶ παρ' Ἀκεινου το φίλτρον, καὶ διετέλει δὴ λέγων, ου δώσω σοι δορον ἐξελαυνων ο ου αν σπερ R 89 παλλα φυγοις. δεδειπνηκότες οὐν ἐβιάσθην γαρ
του θεου και γὰρ ταοτα πο ου θεοῖς συνοικουντος
163쪽
LIBAN OB ΑΤΙΟΝΕ 147 δε καὶ αὐτον ἐκεῖσε με εμο δεήσει βαδίζειν. ἀσπασάμενος δή με δακρυοντα οὐ δακρέων ηδη βλέμπων τα των Περσον κακά, γράμματα ὁ - ιτα πέμψας ἀπ των της αρχης ρων λαυνε γην τέμνων κώμας
αρπάζων, προώρια λαμβάνων ποταμου. διαβαίνων, τείχη κατασείων πόλεις αἱρον 133. καὶ τούτων κα στον ηγγελλε μεν ουδείς, τὴν δε των ὁρώντων μεῖς ηδονὴν δύμεθα πιστευοντες, 4 δη καὶ ἐγίγνετο, γε- νήσεσθαι πρις τον ανδρα αποβλέποντες. ἀλλ' AETHχν γαμ τὰ χυτης, κωμάσαντος γαρ κατὰ Περσον 10
τον στρατου φόνοις τε καὶ τροπαις ἀγοσί τε γυμνικοῖς καὶ ἱππικοῖς, α κατεθεωντο πωτων πάώξεων οἱ Κτησιφοντος οἰκήτορες Ουδε τω πάχει του τείχους πιστεύειν Ἀχοντες, του τε Μήδου δια πρεσβείας τε καὶ
δώρων ἐγνωκότος κετεέειν, μηδε γὰρ νοΘν χειν πρ0 15 δαίμονα ανδρα μάχεσθαι, των δὴ πρέσβεων ἐπὶ τους Ἀπους ἀναβαινόντων αἰχμὴ το σοφωτάτου βασι- 41λέως τεμουσα την λαγόνα βρέχει τω του νενικηκότος αῖματι τὴν των ττωμένων γην καὶ ποιεῖ τον πεφρικότα των διωκόντων κύριον 134. τω μὲν δὴ Πέρη ad παρ' αυτομόλου τινις φαθειν , ρξεν. ἐν οτα ει ητώχης, μῖν δὲ τοις Ἀντιοχευσιν ἀνθρώπων μεν ουδείς, σεισμοὶ δε γίγνοντο το κακο μηνυται πύλεων των ἐν τη Παλαιστίνη Συρία των μεν μέρη, τὰς δε ολε ις κατενεγκόντες ἐδόκει γὰρ μιν ὁ θεις μεγάλοις πή- s
164쪽
θεσι μέγα σημαίνειν. ευχομενων δε η τα ὁντα δοξάζειν πικρον δια των των τρέχει της ἀγγελίας βέλος, γουλιανο μὲν κεῖνον εν σορ φέρεσθαι, του δεῖνος δε γεγενῆσθαι το σκηπτρον, Περσον δε Ἀρμε- νων της τε αλλης ὁπόσον ἐβουλοντο γης. 135. ευθυς μεν ουν εἰς ξίφ0ς εἰδον, ς πάσης σφαγης αλγεινο-R 92 τέρας της ζωης ἐσομένης. Ἀπειτα ἐνενοησα -0ν του Πλάτωνος νόμον καὶ ς αὐτbν ου λυτέον την τοιαυτηνδη λυσιν και ουτως ἐλθὼν εἰς At δου τε καὶ παρ' 10 ἐκεῖνον εν αἰτίαις αν εἴην δε τετελευτηκώς πάντως γαρ αν μέμφετο μη τα ἀπ του θεου περιμείναντι. προ δε καὶ ἐδόκει μοι χρῆναι λύγοις πιταφίοις τον
136. I υτ μεν ουν ουτὶ διὰ ταυτα σχε, λύχον 15 δε τινα διαφεύγω βουληθείσης της Γχης. ii γαρ αυτων με προ του καιρον εν βασιλείοις προς οὐν ἀπολαυσαντες, τότε δε τα αυτον ναγκασμένοι πράττειν
B 93 π Φρυνώνδου τινος ἀναπεισθέντες, A l με δεινὰαυτους εἰργάσθαι δύ ἐπιστολης εἰς Βαβυλον ὴκουσης, Ηο φ ο ν αυτοῖς δυσμενὴς ἐπανηκεν κεῖνος, ψηφίζονται παρὰ συγγεν με γυναῖκα εἰσιόντα συλλαβόντες εἰς τον κηπον, ου τὰς βουλὰς βουλευον, εἰσαγαγόντες κτεῖναι καὶ γὰρ ν δορα σφίσι παρὰ του τὰ σκηπτρα λαβύντος γενέσθαι. 137. τοῖς μεν δὴ Ατοίμαστω τὰ
165쪽
ροπαλα των δε τις ταυτὶ μεν συνειδύτων του δεεργου κοινωνεῖν ου ἐθελόντων, τρις με δε οὐ μάλα οἰκείως ἐσχηκότων της θεο πεμπουσης ἀφεκτέον εἶναί μοι τον παρὰ την γυναῖκα ἐκείνην δον φη, κερδανεῖν γάρ, ο,τι δε ην το δεινόν, ἀπαιτουντι τουτὶ δὲ εο προσεθηκε θαυμαζουσης ουν, ως ου τὰ αυτὰ ποιοίην, της γυναικος ἀπεκρινάμην ἀφ' ον κηκύειν. καὶ η διερευνωμένη νουν τε χοντα καταμαθυοσα ιν φόβον. παέσασά τε ἐξαπατωμενους ἐπηνεσε τον ἐξελύ μενον αὐτη τοιούτου μέσους την οἰκίαν δαίμονα. 10138. Μετὰ ταfτα τοίνυν ἀνη βάρβαρος ἐξώργιζετον κρατοOντα επ' ἐμε λέγων δε οὐ παυοίμην θρηνον τὴν του πεσύντος πληγην. ὁ δὲ ἔμελλε μεν ἀπολεῖν α94 με κακως δίκην δύνης πραττόμενος ἀνηρ δε τις Καππαδύκης ἀγαθός, συμφοιτητης ἐμός, παρ' ἐκείνω 15 δὲ μέγας, και τίνα αν εχοις, φη, ψυχήν, εἰ
μεν εοιτο ἀποθανών, ζοντες δε ι λύγοι περιφοιτωεν την γην οι υπ' κείνου περὶ της σης γεγραμμένοι φώσεως; το α0ται μεν α τρικυμίαι, τοσαοται δε αἱ ἀρωγαί. 20139. δε ἐπὶ τούτοις ην μεν λύμπια τὰ παρ'
ημῖν, το δε μοι πεντηκοστόν ἐπιθυμία τε της πανη-
γέρεως περφυης παρακέψας δε ἐπὶ τὰ προτα της εορτη. δεσμώτης χν, ουὶ ἄρχοντος χήσαντος, πιλλὰ
166쪽
ποδάγρα τότε προτον πολλή τις ἐπιπεσουσα καὶ χαλεπὴ πυνθάνεσθαι των εἰσιόντων ηνάγκαζε ρώμης τε πέρι και τέχνης των ἀθλητον, η δε σπερ εν ἐκεχειρίαις μικρον διαλιπουσα πάλιν ηκόντιζε καὶ πολλάκις σε ἐκάτερον. 140. ἰατροὶ δε νενικησθαι μεν μολόγουν, παρεμυθουντο δε μετατιθέντες απο της κεφαλης ἐπ' εκείνους τω λύγμ τὴν νόσον ' γαρ αυτ ποσὶ μενα95 κακύν, 'n χε Ἀσεσθαι iγαθύν. ν ὰμ αρα τουτοφλυαρία, ἐπεὶ τύ θε ἐκείνην κατειληφ0ς εἴχετο των 10 αν καὶ τοσοOτύν γε ἀπεσχον οἱ ποδες νῆσαί τι τὴν κεφαλήν, στε σπερ αν ἀπb των ν αὐτοῖς κακον μοῖράν τινα ἐκεισε πέμψαντες χαλεπώτερα τακείνης εποίησαν. 141. οἴκου ἐπὶ τοις προ του φύβοις ἐταραττύμην μύνοις, εν οἷς καὶ τοῖτο ην, μὴ την πόλιν15 μῖν ἀρπάσαντες νεμοι φέροντες εἰς τ0 1δκεανον ἐμβάλωσιν, ἀλλ' δεισα μέν, o ανδρες, καὶ τον των ἀπαντώντων χλον, ἔφυγον δε α μέσα του στεος, εδεισι δὲ μεγέθη λουτρον, ἔδεισα δὲ οἰκίας πλὴν της ἐμαυτοO πασας νεφέλης με ἐπὶ τ ομματα ερχομενης,2 του πνεύματος δε εἰς μικρον συστελλομένου, τὴν κεφαλὴν δὲ ἰλίγγων κατεχόντων, δόξης δε ε του τε
167쪽
σεῖσθαι παρουσης, στε σπερας et δομεν re αυτ' τὴν Tυχην, ἐν κέρδει τ μὴ πεπτωκέναι ποιουμενοι. 142. εν ἐνην ἐκείνοις μέτριον, τι μήτε του λύγους μήτε τους νέους φεύγομεν αὐτο γαρ δη τοsτο ην η παραψυχὴ Ἀτ ῶς διστα περὶ αὐτα πονεῖν οἴκοι τε VH της 46 κλίνης Ἀπί τε του σκίμποδος ἐν ' διδασκαλείω τοδ εφ' Ἀκάτερον κομισθηναι παρακινδύνευσις, αἱ δὲ ἐπιδείξεις ἐκποδών, ἀηδης δε φίλος προσιών. ωσπερ δε οι πελάγη διαβαλλειν μέλλοντες καλουσι Λιοσκούρους, Ῥυτως Ἀμιν ilκοθεν ἐξι0Oσιν ἐκαλουντω θεοὶ οκωλυταὶ γενέσθαι των ἐν ἐλπίσιν ἀσχημόνων. 143. καὶ ὁ κλυδων οὐτος ἔτη τετταρα ἐπεκράτει, καὶ καταφεύγω
μέν τι κέρδος, ου μην παντελος γε ἐξελήλατο τ κακύν. ἔφη δε ὁ θεις καὶ τοOτω χαριεῖσθαι. ἐγω δεηδειν μέν, o ου εὐσεβες ἀπιστεῖν ἐγγυητη τοιουτω, θαυμάζειν δε ομως παρην, εἰ και ταύτης εἶναί ποτε δοξαιμι της χαριτος αξ ιος καὶ ην μὲν ἔτος βδομον 26 ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ληγον δη, τρισὶ δ' ἐνυπνίοις ὁ
168쪽
152 LIBANU OBΑΤIONES θεύς, ον τὰ δύο μεθημερινῶ μερος οὐ μικρον κάστωτου νοσης χατος ἀφήρει και κατεστησεν εἰς τουτο,
μηποτε ἀφέλοιτο. 144. υτ δη του βασιλεως κοντος τὴν αἴγλην την τε ἀπ των πλων την τε ἀπο των R 7 δρακοντων χήτε οργάνων πέμεινα συμμιγη, μηδ' αν διηγουμένου πρότερον ἀνασχόμενος . καὶ ου πολυυστερον δορον αυτ λόγον εἰσηγον εφ' o πλέον ηοτε τὰ εργα πραττεν σθηναι βασιλευς εδύκει καίτοι των μειζύνων γε ἀνηκοος δεν εν Σκυθαις ἐπεδέδεικτο 10 μεμενηκει του γαρ δη μισεος δια μηκος ἀναβεβλημένου δείσαντες ἐς ου αμεινον τερπεσθαι λειόιοσι ἀληθχνοις τον βασιλε μουσον εν τοις εἰρημενοις ἱστὰσι την κρύασιν, λεγόντων δε τερων φόβος οὐδείς, ταυτ δε αυτοῖς της Γοργοfς φοβερώτερα βα- 15 σιλεῖ γε μην και ἀπο τούτων υκ εν ἀγνοουμένοις ἐγώ. 145. Gν εργον, ὼ δαῖμον, και το τεθηναι νόμον
των παίδων τοι νύ ις επίκουρον O μεν ουν Hνουν τε υτιν τω πρεσβυτέρω τοῖν βασιλέοιν ἐλθεινεν τε των κρατούντων τοις κείνου γεγονέναι γράμ- 20 χασι κοινης τοfτο εστ της των ν χρεία το νύμου. καθεστηκότων τύχης, τυ δε τον νεώτερον κιστα αυτον ἐπαινοοντα μάλιστα ἐπαινουντα φανηναι ποιησαί τε
κύριον, πειδή με ἐξουσίας της α αυτο δεόμενονῆσθ/το, πο ου αν εν tari της ἐμης κριθείη τέχης ,
169쪽
LIBANI ORΑΤIONES 153η με πολλης τε καὶ βαρείας λευθερωσεν ανίας ως της αυτης ημερας τελευτὴν Ἀεν εμοί, πτωχείαν δε R 98 ἐκειν τὴν ἐσχάτην οἰσούσης. 146. υλλα μην τό γε ἐχθρούς - καὶ μη με οἰ
σθω τις την μηρου συμβουλην παραβαίνειν την υκ ἐπιτρέπουσαν ἐπι κταμένοις ἀνδράσιν ευχε τάασθαι, Ῥυ γὰρ έπω τοιαύτης γε μνησθησομαι πης γνώμης, ἀλλ' οπως μηδε τοO αρρητον iη των παρἐκείνης δεδομενων - οἱ τοίνυν ἐπ 4με μηδενις μεν λύγου μηδενhi δε Ἀργου, μηδεμιῆς χλ ἀποσχύμενοι 10 τέχνης, ἀλλ' οἱ μεν νειδεσι περιβάλλειν ἀποχρην νομίσαντες, οἱ δὲ πὰν μικρόν, εἰ μη και ἀποκτείναιεν, οἱ δε mi ην δὐ καὶ ταέρου τον νεκρον ἐκδήσαντας
ἀφεῖναι δια l πετρον φέρεσθαι, οέτους τοίνυν τους 49 πάλαι μεν πολεμοοντας, ἐγκαλεῖν δε υδε σψν λη- 16 θεία ἔχοντας προαπηνεγκεν ὁ χαίμων χμον γεησυχαζόντων και οὐδ' ὁσον ἀραις αμυνομένων τί γὰρ ὁ ἔδει καταρῆσθαι πάντα επισταιιμου του δαίμονος, τον δέ κουντα τον ἀδικούμενον, τον φείλοντα δίκην, - την δίκην ωφειλεν. 147. 4ν δέ τι κα χρ του οθανάτου τοι πολλοις θανάτου παρά γε σώφροσιν ἀνθ ρώστοις χεινότερον τω πολλὰ κακὰ ἐπιδόντας εἶτα
μοιχου λαβύμενον τη χειρι ξυρω τὰ πάντα ἀμησαι.
170쪽
148. πουτοι ἁ ξιον ἐκεῖνο προσθεῖναι σμικρύν τε R 100 καὶ ου σμικρύν μον μὲν γαρ σως τω μικρολογείσθαι δόξω, δηχθεὶς δὲ αυτο τ ρὶν ψυχὴν οἶδα καὶ ἐπὶ μεγάλ' Ofτο παθών. ὴν μοι Θουκυδίδου συγ- γραφ' , γράμματα μεν ἐν ιιι κροτητι χαρίεντα, , δε
συμπαν ουτ ρ διον φέρειν, στ πιυτις φερον παιδος ἀκολουθυυντος καὶ το φορτίον τέρψις ὴν Ἀν τούτωτον πόλεμον των Πελοποννησιων καὶ Ἀθηναίων μαδ δεν ἐπεπύνθειν, περ ἴσως ηδη τις καὶ ἐτερος ου γαρ αν, ἐξ ετέρας βίβλου ταυτ αν αυθις ἐπηλ ν πρις δονήν. 149 ἐπαινον δὴ πολλὰ καὶ πρις πολλοψ τ κτημ α καὶ ευφραινύμενος μὰλλον η Πολυκράτης τι δακτυλίω
κλέπτας αυτω τοῖς παίνοις ἐπηγον, ων του με αλλους
εὐθ0 ῆρουν, ὁ δε γε τελευταῖος πυρὰν ἀνηψε του μὴ 15 άλωναι, και ουτω δὴ του ζητεῖν μεν ἐπεπαύμην, τ0 μὴ λυπεῖσθαι δὲ υ εἶχον ἀλλα και το κέρδος χοιτο παρὰ του Θουκυδίδου μέγα αν γενόμενον μεῖον
ῆρχετο διὰ τω σὐν ηδία γράμμασιν ἐτέροις ὁμιλεῖν. 150. αλλὰ καὶ τουτο μεντο τ οὐτως ἀνιαριν βραδέως ad μέν, μως δὲ ἰάσατο η Τύχη. διετέλουν μεν γὰρ προς R 101 τοὐς ἐπιτηδείους γράφων αυτ μετὰ λύπης, ω λύγφμέτρα τε διηγούμενος καὶ οἱον μεν εδεσω, οἱον δετ εξω καὶ που νυν αρα καὶ ἐν τίνος χερσί. νέος δέ τις πολίτης ἐμύς ἐωνημένος κεν ἀναγνωσόμενος, καὶ