장음표시 사용
321쪽
1. I p. 24 sci. Allatius in margine eius lectiones varias Ρalatini t Vaticani 1 adnotavit.
Qui ut d0m a tuae si orationem XXVIII continent, ua etiam eodem nece8situdinis vinculo inter se coniiuncti Sunt, de quo ad Stemma p. 45 propositum to dologo illud unum adden teste ingulari vitioriam consensii p. 255 5; 261,1 it 2 Ρatmium ex od0m qiuo fonte fluxisse.
Vitia nonnulla vivinamio sanavit eis kius Animadvorsionum volumine quinto p. 570-571, plura ope codicis Augustani in editione cluam uxor prelis commisit; t. IIp. 342-352. In hanc etiam par notariiΠ Animadversionum tran8iu . 1 Cf. p. 214 Hostsed by
322쪽
R II 342 1. Ουδεν θαυμαστιν Σιλβανον τον Γαυδεντίου κακος με λέγειν καὶ γαρ 0ν μυτο πατέρα Γαυδέν τιον ἐκεῖνον δέ γε προ τω λέγειν καὶ ἐποίησεν. uοι ὁ παριήνουν μεν τινες καὶ αυτος δε ἐμαυτω πολλάκις σιωπησαι, νομίζων δε σωφρονεστέρους τους αλλους ποιρήσειν τω περι τοέτου λόγω κρεῖττον γησάμην εἰπεῖν τὶ σιωπησαι. καὶ μα πολλους οἶμαι των νυναυτω διαλεγομένων πείσειν φευγειν ταυτηνὶ την μι- 16 λίαν ς εχουσάν τι μυσους.
323쪽
τουτ εφ' του και νυν εἰμι, προσελθών μοι Γαυδεντιος, ἀνηρ επιεικής τε και σώφρων κα τω παιδευειν πολυν διεξελθων χρύνον, δείξας τουτον Σιλβανον καιπαιδα et του προσειπων ἐδειτό μου καὶ τουτον εν τοις Ἀφοιτοσιν χειν μισου μεμνημένος εγο δε πρ0ς μεν
324쪽
254 LIBANI ORAΤIO XXXVIII του περὶ της συμφορὰς εν πάσχη πόλει πεποιηκότος δάκρυα μόνος ουτος κατασχεῖν αυτον υ ἐδυνήθη ουδε συγκρυψαι τὴν χαρὰν λυπη πεπλασμέν η ἀλλακαὶ δὶς και τρὶς ἐρόμενος ἀπιστον, εἰ τοσουτον ἀγα- θ ιν αυτ γεγένηται, ἐπειδὴ τοὐθ' ουτως χειν γνωκαὶ ου ψευδεσθαι τ0ν λύγον ἀναπηδήσας τε καὶ αρας υφηλον ἀπο της γης ἐαυτον καὶ κροτήσας και ταλλαδη τὰ των δομενων ποιησας ἐπέθηκε λαμπρὰ si
σωτηρίας ἐλπίσιν κουον και προς ἐμαυτον λογιζόμην,ει τι πώποτε πέπονθεν π εμο κακος, πιστε καὶ R II 344 ἐπιχαίρειν. εἶτ' εὐεργεσίας με ευρισκον αδικον δε υδεν ουδε λυπηρόν. ἀχθομένου τοίνυν μου του 15 τοις λεγει των τις παρακαθημένων ψέ με μεμαθηκέναι τον ανθρωπον τονδε ἀρξάμενον πάλι ι καὶ προ το πτώματος εἰναι κακον εἰς μέ. 5. πί-o Ῥυν αυτ βουλεται το τον θεον παινεῖν εν Ἀ- τον ποδιοῦ πάθει ν τὶ μετὰ 4 , δεῖπνονρ παρὰ το τὰ 'Oλύμπια τιθέντος διδύμενα τοι δαιτυ- μύσι φέρειν i καδε βαρεῖάν τε κα ου φορητὴν ποίει την λειτουργίαν καὶ ην κίνδυνος μη μένειν πην ορ-
325쪽
LIBANU ORATIO CONTRA SILVANUM 255την τουτ εγ παυσαι βουλόμενος παρήνεσα μεν πολλοῖς, πεισα δε να τω συμβουλω την συμβουλὴν κρίναντα μὴ γαρ αν ὐπ' ἐμο τι ρηθηναί ποτε των Oυ καλῖν. καὶ τυγχάνοι γε του At ἀντὶ τούτων ευμ ενοος αυτύς τε καὶ τήθη των μεν Θν αλλων εο μεν ἐπηνουν, οἱ δε υκ ὴτιοντο, εἰ δε τις καιηχθετο, ἀλλα σιγη τουτύ γε μύνος δε et τος ἐκεκράγει καὶ τω μη τεθνάναι με δηλος ην λυποέμενος, της γὰρ αὐτης ν δήπου ψυχης τοέτω τε δεσθαι κἀκεῖνο βούλεσθαι, καὶ ην ἀδικώτερος των ου συγγενομένων 10ὴμιν ὁ πεφοιτηκος καὶ των τι δεδωκύτων ὁ μηδ'
6. πω δε και παῖς ην εν τοῖς παιδευομενοις μι- σω και οὐτος, ῶσπερ ὁ πατὴρ, την μην ταλαιπωρίαν καρπούμενος. βουλύμενος δη με καὶ δια του παιδι 15 αδικεῖν ἀποσπάσας των ἐμον θυρον φερων θα- RII 345τέρα φωνη δίδωσιν υκ κείνης ἐπιθυμον, ἀλλα ταύτην βρίζων, μὰλλον δε με τοι δευτέροις καὶ παραγγέλλει τω παιδὶ τω ταῖς πολλαῖς σαρξὶν ἀγαλλομένωτοις θεοις ἴσον αγειν 'bν Λίβυν Ἀον καταγέλαστον οφείδεσθαί τε ν τοῖς ἐκείνω λυσιτελουσι μηδενύς, Ῥηρήματος, μὴ ργ0υ, μὴ χειρος, μη ποδος, μη πολέμου, μν μάχης, φῆ τραυμάτων μηδ' εἰ μέλλοι Ἀοι. ἐμοῖς συμπλέκεσθαι. i. καὶ διετέλει δη θορυβον, ἀπειλον,
326쪽
ποιον , παροινῖν. καὶ πότε τις αυτον αἰτιάσαιτο τον πάππον λέγων, ου γὰρ δη τον πατέρα γε, ἐπὶ τοτ διδασκάλω βοηθεῖν κατέφυγε καὶ σχημα τουτοτοι. ἀδικήμασιν χν τούτου διδάξαντος Ἀκεῖνον πην καλὴν ταυτην ἀπολογίαν κέρδος αυτο ποιουμένου τὰς περὶ τους νέους ταραχάς. 8 καὶ τοῖτο τοσουτον ον ἡττόν εστι του ρηθησομένου χοὐ γὰρ υτιν τοις των καλον ἐρασται R II 346 υπηρέτην καὶ τοῖς μεν ξω, τοῖς δ' εἴσω συνών 10 καὶ πολλοις διαύλοις τα παρ' ἐκατέρων εἰς τους ετ ρους φέρων μερίτης γινώμενος των ἐρωτικον δώρων πολλοὐς οἴκους ἀθλίους ἐποίησε νέκτας τε καὶ μέρας της αὐτο κακίας ἀναπλησας, πότε μη δύναιτο τερον ἀγαγεῖν, παρέχων αυτόν, πόρνος ὁ υτις και προαγω- 15 γύς. 9. καὶ μηδεὶς εἴπη καὶ τί αὐτ προ τον πατέρα εἰ μεν γὰρ γνύει τὰς ἐργασίας ταέτας, ην μεν αν οὐδ' οἱ τω συγγνώμη μηδεις γὰρ πατηρ ἀγν0- είτω τον αὐτο μηδε τον ἐλαττόνων φροντίζων, οἷον οἰκετον και χρημάτων και ππων καὶ νων, τον οἱ τωm μεγάλων λιγωρείτω τί γὰρ πατρὶ παιδος υμ ιώτερον; δμως δ' οὐ δοκείτω τι λέγειν λέγων ἄγνοιαν νυν δ' οὐδε τοὐτ εστιν αὐτω πολλάκις ἀκηκοότι και παρὰ πολλον ανθρώπων Σιλβανέ, κακορ παιδος - ν
327쪽
LIBANI O ΤIO CONΤRA II VANU 257πατηρ πράως φέρεις τοῖς βουλομένοις μὲν ἐκδύντος τὴν ἐαυτο νεύτητα, λήξαντος δε ονδε
νυν, Ἀτέρων δε παῖδας εἰς ταυτὶ καταποντί
σαντος, ἐκ δε ἀμφοτέρων τούτων ἀργύριον εἰς την πιὴν οἰκίαν in ἰσηχύτος. ου ἐκβαλεῖς. ου Ἀμετὰ πληγον ου μετὰ τραυμάτων η καί, νὴ Λία γε, δικαστηρίου. 10. -υτος δε ταυτα κουων ἐπί σχήσειν μεν φασκεν αυτόν, χῖα δὲ εἶναι 'ον αυτον καὶ ζη εν ἴσοις καὶ λαμβάνειν μοι καὶ βλάπτειν πρότερον, τ πλέον εἰδώς της ἀδοξίας ἐπ' ἐμὲ βαδιου io μενον διὰ το δοκεῖν ἐμὴν εἶναι την ἀρχήν, εἰ και ἀληθες ἐτέρω ἔ toti του δε τὰ του παιδος εἰδέναι τετον πατέρα και ἐπαινειν εἰδότα με ιστον κειν τεκμηριον a1 προσῆλθε πρώην τινὶ Ἀων καλον καὶ ἐπειρῆτο πείθειν, ὁ δε ἀπεπηδησεν χυτος δε ἐπελθών 16εiλκέ ὰὐ λαβόμενος καὶ ἐπάταξε. των χη τω νέωσυγγενον πυθομένων την τέλμα και φύντων ἰσχυρων τε και υκ λιγων περιστάντων τε καὶ ταις χερσὶν επι αυτον χρησαμένων μαθῶν ὁ χρηστος πατὴρ rum 317osτε τούτων κατεβόησεν ως ἀδικούντων ο ἴτε ἐκεῖνον οἐκόλασεν ἐπι πονηροις ερροις καίτοι χρην η τούτων κατηγορειν ς ἐπὶ πληγαῖς οὐ δικαίαις η προστιθέναι ' λ παρὰ τούτων dissi την παρὰ του πατρύς. 12 νυν δε τοῖς μὲ ν οὐδὲν Ἀμέμψατο, 'ον δε παρεμυθήσατο τον εν αὐταῖς ταῖς πληγαῖς κατ μο πολ- ελὰς βλασφημίας ἀφέντα του μηδὲν των πραττομένων
328쪽
εἰδότος ἀντὶ γαρ του μισεῖν υτιν Oντα τοιοOτον, οἷόν τ ου χαλεπηναί τινας περ τοιούτων ε ἐμετην ργην γεν. ην δ' αἴτιος υτ εγω των πληγον osθ' οἱ τληττοντες, ἀλλ' ὁ γενέσθαι τας πληγὰς ἀναγ-
κάσας. ην δ' υτος ὁ την εἰς τα τοιαsτα δεδωκος εξουσίαν πατηρ εδωκε δε οπως πράττοιμι χεῖρον si δια των του 'κείνου παιδος τολμημάτων αἰσχυνηὶ 13. υτ με δι' ἀμφοῖν, αυτου τε και του παιδός, ηδίκει πεπαιδευμένος χν πω γεγεννηκότι Ἀηρον και 10 φλυαρίαν γεῖσθαι την του δικαίου ταξιν. ἔστι γαρημῖν ὁ γενναῖος Σιλβανις πατραλοίας, ἰς μεν φασί
τινες, και η δεξια κατὰ του μεταφρένου χρησάμενος, R II 348 ἰς δ απαντες ὁμολογουσι, λυπαις πολλαῖς πιέσας, ακυρον μεν των Ἀνδον καταστήσας, εἰς γην δε is βλέπειν πειλαῖς ἀναγκάσας ου ἐῖν ἀναπνεοσαι καθαρος ουδε τοO πάντως τι λήψεσθαι κακιν ἔξω γενεσ/θαι φύβου. 14. ὁ μεν ἀπηλλάττετο των συνου- σιον καμῶν πρεσβυτης επὶ τὴν απι της τροφης επικουρίαν. ὁ δ αυ κλείσας τὰς θυρας την κλεῖν ἔχων es αυτὶ, εν αλλοις διέτριβεν, ὁ δ' κάθητο περ την κλίμμακα δακρυειν μεν ου τολμον Δ ου δν ἀσφαλές, εἰ
329쪽
η τράπεζα τη μετὰ σιγης οργη και βλεμματι χαλεπωκαὶ νεύμασι προς τους διακόνους ἀγρίοις. δηλός τε
ην ἄπασιν ἐς πραττε της του γέροντος τελευτης επιθυμον 15 και τοOτο ἐδείχθη σαφέστερον εν τε τω τρόπω της τελευτης και πειθη χετο προσπεσύντος 10 γὰρ αὐτω κώματος τινος ξαίφνης ποιOBντι προς τους
μεν αυτιν κεῖνον και που ποτε εἴη , κομισθηναι δε
οἴκαδε δι' αγνοίας πάντων καὶ μειζόνων καὶ ἐλαττόνων και εἶναι θέαμα δεινον και ἐλεεινον πληττομένων 1s τὰς ψυχὰς των ὁστις ὁ φερέμενος εἴη πυνθανομένων, και γὰρ ἐκίνει την δεξιὰν ὁ χρηστις κεῖνος καὶ πάντα ἀγαθός, do τότε τυχεν αὐτl συνεργω προς την R II 349 διδασκαλίαν χρώμενος, καὶ siδει μεν οὐδε τουτο, ἐκίνει δὲ μως, και ετ, δη τι προς του εταίρους λέγειν is λέγων οὐδέν, ἐφ' is πλεῖστα ἐρρει δάκρυα κα των ὁρώντων καὶ των ἀκουόντων και οἱ μεν οὐδε ἐδείπνησαν, Ῥι δε Ῥυκ ἄνευ θρηνου τότε τοίνυν ὁ παίς ὁ κληρονόμος ὁ πολλους μεν εἰς εαυτον κείνου πόνους ἀνηλωκώς, πολλους δε πολλον ἄλλων δι' κεῖνον. ὁ ει
330쪽
της του πατρος πραότητος εἰς τὴν αυτο γε κεινου παροινίαν πολελαυκως εἰπόντος δεν πασχεν ουδὲν οπρις οὐδένα ἀνθρώπων, οὐτος ουν παρων καὶ ρον ἐγγυθεν κριβος την συμφορὰν ου ἐστέναξεν, ουκ ωμωξεν, ουδεν ων ἐν τοιουτοις δρῆσαι προσηκεν ἐποίησεν νθ ρωπος ἐν μέσω τοσουτων δακρύων, ουδεὶς γαρ ην ρος ου το0το πασχε τήν τε ἀρετὴν ἔννοων του κειμένου καὶ το τον τοιοOτον ουτως ἀπιέναι, καὶ μά
1 δὲ Ουδε μιμήσατο, τοσουτον ἀπέσχε του πρις δυρ- μον τέρους παρακαλέσαι , αλλά μοι δοκεῖν, και τους ἀθυμοοντας ἐμίσει καὶ τους ου καταβαίνοντας ἐνοχλειν νομιζε και η ψυχης, ῶς εἰκος γε, κατεγίνωσκε βραδυτητα. εἶθ' ὁ με ἐτέθαπτο, ὁ δε ἐνεφορειτο της 15 τελευτης καὶ ην φαιδρις ἀηδοΘς ψεως ἀπηλλαγμένος της το πατρος και διδασκάλου. 17. 'Eδει μεν ουν του ἐκείνω τε και μοὶ φίλους μάλιστα μεν καὶ δίκας ζητεῖν των σεβημενων εἰς ἀμφοτέρους μῆς, εἰ δὲ μή, μήτοι γε υ ποιεῖν. Οἱ δὲ
so καλοοσιν πύντα, δέχονται προσιόντα, κλητόν τε καὶακλητον ἔστιοσιν δέως δροσιν ὴδέως ὁμιλουσιν. BII 350 ὁ μὲν καὶ χρήμασιν ευ ποιεῖ τον θεοῖς ἐχθρόν, ὁ δὲ τους ἐχθρους ἐκείνου και ἐαυτου νομίζει bν γὰρ χιδάσκαλον, πασίν, ἐν τοέτοις τι μομεν.