장음표시 사용
271쪽
εἰς την γραφήν, η Σαπφῶ δε το γλαφυρ ν της προαιρέ- 78. σεως τη ιοτίμα δε υνα Σωκράτης ἐπρνεσεν αυτην, ἐοικυῖα εσται μόνον , αλλὰ καὶ την ἄλλην συνεσίν τε καὶ συμβουλίαν τοιαύτη σοι καὶ αυτη , Λυκῖνε, ἀνακείσθω εἰκών. 19. - Νη ί , Πολυστρατε, θαυμάσιος ουσα. συ δε αλλας γράφου.ΠΟΛ ὰς της χρηστότητος, λεταῖρε, καὶ φιλα- θρωπίας η το μερον ἐμφανιεῖ του τρόπου καὶ προς τους δεομενους προσηνές. εικάσθω οὐν αὐτη Θεανοῖ τε
εκεωρ ηυντηνορος κά υρητη καὶ τοὶ θυγατρι αὐτῆς τὴΝαυσικάα, καὶ εἴ τις ἄλλη εν μεγέθει πραγμάτων ἐσωφρόνησε προς την τύχην 20. ἐξης δε μετὰ ταύτην η της σωφρ0σύνης αὐτῆς γεγράφθω κώ τῆς προς του συνόντα
εὐνοίας, ῶς κατὰ την του Tκαρίου μάλιστα εἶναι την σαόφρονα και την πε9ιφρονα πῖ του μηρου γεγραμμενην - τοιαύτην γὰρ την τῆς Πηνελόπης εικόνα κεῖνος εγραψεν - η καὶ νὴ ista κατὰ την μώνυμον αὐτῆς τηντου βραδάτα, ης μικρὸν ἐμπροσθεν ἐμνημονεύσαμεν. ΛΓK. Παγκάλην καὶ ταύτην, es Πολύστρατε, ἀπειρ- 479γάσω, καὶ σχεδὰν δη τέλος σοι χουσιν αἱ εικόνες ἀπα- σαν γὰρ επελήλυθας την ψυχὴν κατὰ μέρη παινων. 21. ΠΟΛ. Os ἀπασαπι ἔτι γὰρ τὰ μέγιστα τωνεπαίνων περιλείπεται λέγω δε το εν τηλικούτω ὁγκω γενομένην αἐτὴν μήτε τυφον ἐπὶ εὐπραξία περιβαλέσθαι μήτε περ το ἀνθρώπινον μέτρον ἐπαρθῆναι πιστεύσασαν τη τυχη φυλάττειν δε ἐπὶ του ἰσοπέδου ἐαυτὴν μη- δε απειρόκαλον ῆ φορτικὰ φρονουσαν και τοι προ ιουσι δημοτικῶς τε καὶ ἐκ του ὁμοίου προσφέρεσθαι καὶ δεξιώσεις και φιλοφροσύνας φιλοφρονεῖσθαι τοσούτωὴδίους οἷς προσομιλοῶσιν , ἔσω και παρὰ μείζον0ς δμως γινόuενα ουδεν τραγικὰ ἐμφαίνουσιν ἰς πόσοι τῶ
272쪽
μέγα υνασθαι, προς περοψίαν. αλλα προ εοπOtίαν εχρήσαντο, et τοι καὶ α ξιοι μάλιστα των παρα της τύχης δοθεντων ἀγαθῶνίφθησαν. και μόνοι αν Osτοι δικαίως τ ἐπίφθονον διαφύγοιεw ουδεὶς γα αν φθονησειε τῶνπεὐέχοντι. ην μετριάζοντα επὶ τοις ευτυχήμασιν αυτον - ορὰ και μη κατὰ την του Ομήρου ' την ἐκείνην π αν- ὁρῶν κράατα βεβηκότα και το ποδεέστε9ον πατουντα οπερ οἱ ταπεινοι τὰς γνώμας πάσχουσιν ἀπει90καλία της u υχῆς επειδὰν γα αυτους η τυχη μηδεν τοι οὐτον ἐλπίσαντας αφνω ἀναβιβάσθ ες πτηνόν τι και μετά9σιον ὀχημα ου μένουσιν επι των παρχόντων Ουδ αφ09ῶσι
κατω αλλ'ώει π9ος το αναντες βιάζονται τοιγα9ουν σ- πε οἱ Tκαφοι τακεντος αυτοῖς τάχιστα του κηρου κα των πτερῶν πε9t 99υέντων γέλωτα φλισκάνουσιν επι κετα- λην εις πελάγη καὶ κλύδωνα εμπίπτοντες. σοι ὁ κατατον Aαίδαλον ἐχρήσαντο τοῖς πτεροῖς καὶ μη πάνυ ἐπ 9-θησαν, εἰδότες τι κ κηρου ην αυτοῖς πεποιημένα, ἐταμιευσαντο δὲ προς το ἀνθρώπινον την O9ὰν και ηγαροπησαν ψηλότεροι μόνον τῶν κυμάτων ἐνεχθέντες. στεε8 μέντοι νοτίζεσθαι αυτοῖς ἀεὶ τα πτερὰ και η παρέχειν αυτὰ, lato τω λίω. υτοι ὁ ἀοφαλῶς τε ἀμα καὶ ωφρόνως διέπτησαν ' ἀπερ καὶ ταύτην ἄν τις μάλιστα ἐπαινέσειε τοιγαροὐν καὶ ἄξιον παρὰ πάντων απολαμβάνει
273쪽
γα μικρον τοsτο ευδαιμόνημα γυνη, περὶ αν τις ευλόγως το Ομηρικον κεῖνο i ποι χρυσείη μεν αυτην καυφροδίτη ρίζειν το κάλλος, ἐργα δευθηναίη αυτη ἰσοφαρίζειν γυναικῶν γα συνόλως ου αν τις παραβληθείη αυτηὶ , οὐδεμας οὐδ φυην, - φησὶν υμηρος, ,οἴτ'αρ φρενας ἴτε τι ἔργα.
23. ΠΟΛ. ληθη φής, ῶ Λυκῖνε στε εἰ δοκεῖ. ἀναμίξαντες δη τὰς εἰκόνας, ην τε σὴ ἀνέπλασας την 483του σώματος και ας εγωτης ψυχῆς ἐγραψάμην, μίαν ξαπασῶν συνθέντες ε βιβλίον καταθεμενοι παρεχωμεναπασι θαυμάζειν τοῖς τε νυν οὐσι καὶ τοῖς εν στερωεσομενοις ' μονιμωτέρα of των πελλο και Παρρασίου καὶ Πολυγνώτου γενοιτ' αν, και αυτὴ κείνη παρὰ πολυ τῶν τοιούτων κεχωρισμενη ὁσω μὴ ξύλου και η 4840ου και χρωμάτων πεποίηται, ἀλλα ταῖς παρὰ Μουσῶν επιπνοίαις εἴκασται, περ ἀκριβεστάτη εἰκὼν γενοιτ ανσώματος κάλλος και ψυχῆς ἀρετὴν ἄμα εμφανίζουσα
1. ΠΟΛΥΣΙ ΑΙ ΟΣ Εγώ σοι Λυκῖνε, φησιν η γυνή, τὰ μεν ἄλλα πολλὴν ἐνεῖδον τὴν Γνοιαν προς
ἐμε καὶ τιμὴν κ του συγγράμματος ου γὰρ ν ούτως υπερεπήνει τις, εἰ μὴ και μετ' εὐνοίας συνέγραφε τοδε ἐμον ἄγαν εἰδης, τοιόνδε εστίν ' οὐδὲ ἄλλως μεν χαίρω τοῖς κολακικοῖς τον 9όπον, ἀλλά μοι δοκοfσιν οἱ τοιοs- τοι γόητες εἰναι καὶήκιστα λεύθεροι τὴν φύσιν , εν δὲ τοῖς ἐπαίνοις μάλιστα, ταν τις επαινῆ με φορτικὰς καιυπερμετρους ποιούμενος τὰς περβολάς, ἐρυθριῶ τε καιολίγου δεῖν πιφράττομαι τὰ τ καὶ το πρῆγμα χλε 85
274쪽
μὰλλον η ἐπαίνω εοικέναι μοι d0κεῖ. 2. μέχρι α τουδε οἱ επαινοι ανεκτοί εἰσιν ς σου αν ὁ ἐπαινουμενος γνωρίζη καστον των λεγομένων προσον ἐαυτα το δε πε'τ0fτ ὰλλότριον δη καὶ κολακεία σαφης καίτοι πολλους οἶδα, ἔφη χαί9οντας ει τις αυτους ἐπαινῶν και α μηεχουσι προσάπτοι τω λόγω . Oior εἰ γέροντας οντας ευ-
ἀλλαγήσεσθαι σφίσι και τὰς μ0ρφὰς και αυτοὶ ἀνηβήσειν
αυθις σπε ο Πελίας ετο. 3. τ δε υχ υτως ἐχει πολλοί γα αν ο ἐπαινος ην τίμιος. i τι καὶ ἐργον αυ- του ἀπολαυσαι δυνατον ν ἐκ της τοιαυτης περβολῆς. νῆν δε ὁμοιόν μοι δοκοὐσιν ἔφη πάσχειν. σπε αν εἰ τινι ἀμόρφω προσωπεων εὐμορφον ἐπιθείη τις τέ9ων ὁ δε μέγα ἐπὶ τ κάλλει φρονοίη και αὐτα περιαιρετῶοντι καὶ π του τυχόντος συντριβῆναι δυναμένω - τε καὶ γελοιότερος αν γένοιτο αυτOπ9Oσωπος φανείς- ιος ων φ οῖω κέκρυπτο η και φυι i τις υποδησάμενος ὲ86 κοθόρνους μικρὰς αυτὰς ν 'st ζοι περὶ μεγέθους τοις απῖ ἰσοπέδου ἀλω πήχει πε9έχουσιν. . ἐμέμνζτο α' καὶ τοιούτου τινός. ἐφη γυναικά τινα των πιφανῶν aμεν ἄλλα καλὴν και κόσμιον μικρὰν δε και πολλτου συμμέτρου ἀποδέουσαν ἐπαινεῖσ1 α πρός τινος ποι ros εν ασματι τά τε ἄλλα και τι καλή τε και μεγάλη ν αιγείρω δ' αυτῆς ικαζεν κεῖνος τὰ εὐμηκές τε και J9θtor . την μεν ὁ γάνυσθαι τω ἐπαίνω καθαπερ αὐξαχομένην προς τὸ μέλος και τὴν χεῖρα ἐπισείειν τὸν ποιητὴν ε
275쪽
τοῖς γὰρ ποιηταῖς αγῶνα προθεῖναι αυτην περὶ ταλάντου, o στις αν αμεινον ἐπαινέσαι αυτῆς την κόμην. καίτοι φαλακρὰ τυγχανεν ουσα καὶ ουδε οσας λίγας τὰς εαυτῆς τρίχας ἐχουσα. καὶ μως υτ διακειμεν την κεφαλήν, ἀπάντων ειδότων ὁτι εκ νόσου μακρὰ το τοιουτον επεπονθεν, κουε των καταμάτων ποιητῶν ακινθίνας τὰς μῖτρίχας αυτῆς λεγόντων κα ουλους τινὰς πλοκάμους ἀναπλεκόντων και σελίνοις τους μηδείλως ἄντας εἰκαζόντων. . απάντων οὐν τῶν τοιούτων κατεγέλα τῶν παρεχόντων αυτους τοῖς κόλαξι καὶ ποοσετίθει δε τι μη εν ἐπαίνοις μόνον, αλλὰ και εν γραφαῖς τὰ ὁμοια πολλοὶ κολακεύεσθαί τε και ἐξαπατῆσθαι θέλουσι χαίρουσι γοῆν , φη, τῶν γραφέων ἐκείνοις μάλιστα, ο ι ἀν προς το ευμομφότε9ον αυτους εἰκάσωσιν ' ἐναι δε τινας, οῖκαι π9Oστάττουσι τοῖς τεχνίταις Ἀφελεῖν τι της ρινὸς
η μελάντερα γράψασθαι τὰ ὀμματα φ τι ἀν ἄλλο επιθυμήσωσιν αυτοῖς προσεῖναι. ἐτα λανθάνειν αυτους ὰλλοτρίας εικόνας στεφανοοντας και οὐθεν αυτοῖς ἐοικυίας.
7. αὐταχε καὶ τὰ τοιαίτα ἐλεγε τὰ μευ ἄλλα ἐπαινοίσατου συγγράμματος εν δε τοὐτο ου φέρουσα, τι ταῖς θεαῖς αυτὴν Ηρα καὶ φροδίτ εῖκασας ' περ με γάρ, φησί, μὰλλον δε περ ἀπασαν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τὰ τοιαfτα εγὼ δέ σε υδ εκεῖνὸ ξίουν, ταῖς ἡρω αις παραθεωρεῖν με Πηνελόπ και Αρήτ' και Θεανοῖ οὐχ ὁπως θεῶν ταῖς ἀρίσταις καὶ γὰρ αλκα τοδε, Πάνυ, ἔφη, τὰ προς τους θεοῖς δεισιδαιμόνως και ψοφοδεῶς ψω ἔχω δέδια τοίνυν μὴ κατὰ τὴν Κασσιέπειαν εἶναι δόξω
του τοιοίτον ἐπαινον προσιεμένη ' καίτοι Νηρηῖσιν εκείνη
ἀντεξητάζετο. Ηραν δε καὶ 'Aφροδίτην ἔσεβεν S. στε, es Λυκῖνε, μεταγράψαι σε τὰ τοιαίτα ἐκέλευσεν αὐτημεν μαρτύ0ασθαι τὰς 'εὰς ς ἀκούσης αυτῆς γέγραφας,
σε δε εἰδέναι ὁτι ανιασει αυτὴν τ βιβλίον υτ πε9ι-
276쪽
νοστουν, σπερ νυν σοι διάκειται, υ μάλα ευσεβῶς Ουθε ὁσίως ταχ00 τους θεους ἐδόκει τε ἀσεβqμα εαυ- της καὶ πλημμέλημα τοὐτο δόξειν, εἰ πομένοι si εν Κνίδω καὶ τ si εν κήποις μοία λέγεσθαι καί σε πεμίμνησκε των τελευταίων ν τω βιβλίω περ αυτῆς εἰρημένων , ὁτι μετρίαν καὶ ατυφον φης αυτὴν ου ἀνατεινομένην περ o ἀνθρώπινον μέτρον, αλλὰ πρόσγειον την πτῆσιν ποιουμε νην - δὲ αὐτα εἰπὼν περ αυτο ν τονουρανον αναβιβάζει την γυναικχ. - και θεαῖς αυτὴν se ἀπεικάζειν. . ξίου δε σε μηθε ἀξυνετωτέ9αν αυτὴν γελσθαι os Αλεξάνδρ0υ, O ros ἀρχιτέκτονος πέσχνουμενου του Aθωίλον μετασχηματίσειν και μορφώσειν πρ0ς αυτόν, ως τυ δρος ἀπαν ει κόνα γενέσθαι του βασιλέως. εχοντα δύο πόλεις εν ταῖν χε9οῖν, ου'9Oσήκατο Γν τε - ρατείαν της ποσχέσεως ἀλλ' ὐπερ αυτὸν γησάμενος το τόλμημα ἐπαυσε τον ἄνθρωπον υ πιθανῶς κολοσ- σοὐς αναπλάττοντα καὶ τον ' θω κατὰ χώραν εὰν κλλευσε μηδε κατασμικρύνειν ὁ90ς οὐτω μέγα π90 μικρ0s σώματος ομοιότητα ἐπῆνειχε τον λέξανδρον ζς μεγαλοψυχίας καὶ ἀνδριάντα μείζω τοὐτον του ' θω λεγεν αυτos ἀνεστάναι εν ταῖς των ἀεὶ μεμνησομένων διανοίαις ου γα μικρὰς εἶναι γνώμης περιδεῖν ουτ παραδόξου τιμῆς. 10. και εαυτὴν Ουν το μεν πλασμα σου ἐπαινεῖν και την ἐπίνοιαν των εἰκόνων μὴ γνωρίζειν δε τῆν, μοιότητα μὴ γὰ εἶναι των τηλικούτων ἀξία it. μηδε ἐγγυς ὁτι μηδε ἄλλVν τι νω γυναῖκά γε Ουσαν ' στε ατί σί σοι 90 ταύτην τὴν τιμὴν και προσκυνεῖ σου τὰ ἀρχέτυπα παραδείγματα. συ δε τὰ ἀνθρώπινα αὐτα παίνει UTVν μηδε πελτον πύd ἔστω τυ πόδημα μὴ καὶ πιστομωρμε , φησίν, ἐμπες ι πατOfσαν cit res. κἀκεῖνο δε ειπε ιν σοιένετείλατο. 11. κODω ἐφ' , πολλῶν λεγόντων - εἰ δε ἀληθές υμεῖς o ἄνδρες στε - μηδ' λνμπίασιν ἐξεῖναι
277쪽
τοῖς νικῶσι μείζους των σωμάτων ἀνεστάναι του ανδριάντας ἀλλα ἐπιμελεῖσθαι τους Ελλανοδ. κας πως μηδε εἷς περβάληται την ἀληθειαν, καὶ την ξετασιν των ανδριάντων ἀκριβεστεραν γίγνεσθαι η των ἀθλητῶν εγκρίσεως. στε ορα, φη μη αἰτίαν λάβωμεν φευ-δεσθαι ν τω μέτρα, κατα μῶν ἀνατρεψωσιν οι Ἐλλανοδίκαι την ικόνα. 12 ταίτα μεν λεγεν κείνη συ δε σκόπει, ω Λυκῖνε, πως μετακοσμησει το βιβλίον καιἀφαιρήσεις τα τοιαυτα, μηδε σφαλn προς το θεῖον ' ως ἐκείνη πάνυ γε αυτὰ δυσχεραινε καὶ πεφριττε μεταξυ ἀναγινωσκομένων καὶ παρyτειτο τὰς θεας λεως ἐναιαυτη, καὶ συγγνώμη ει γυναικεῖόν τι ἔπαθε καίτοι ει χρη τἀληθες εἰπεῖν, καὶ αυτω μοι τοιοfτον τι δοξε τομεν α πρῶτον ἀκουων ουδεν πλημμελημα ἐνεώρων Mτοῖς γεγραμμένοις, ἐπε δε κείνη ἐπεσημηνατο, και αυ- τῖς ἄρχομαι τα ὁμοια γιγνώσκειν περι αυτῶν, καὶ παραπλήσιόν τι παθον οις επὶ τῶν ὁρωμένων πάσχομεν ' νμεν πάνυ εγγυθεν σκοπῶμεν τι και πὼ τῶν ὀφθαλμῶναυτῶν, οὐδεπιακριβε διαγινώσκομεν ην δε ἀποσταν- τες εκ οὐ συμμετρου διαστηματος ἴδωμεν, ἀπαντα σαφῶς καταφαίνεται τα ευ και τα μη υτως χοντα. 13. τοδη ἄνθρωπον ουσαν φροδίτ και Ηρα εἰκάσαι τί ἄλλο
ἄντικρύς εστιν εὐτελίζειν τὰς θεάς εν γαρ τοι τοιου- τοις υχ υτ το μικρὸν μειζον γίνεται θ παραθέσει, ως το μειζον αποσμικρύνεται προς το ταπεινότερον κατασπώμενον οἱον εἴ τινες ἀμα βαδίζοιεν, ὁ μεν μεγιστος, ο δε πάνυ τη λικία χαμαίζηλος , εἰτα δεήσειεν ἀπισῶσαι αυτούς, ῶς μη περέχειν θατερου ον τε90ν,ου οὐ βραχυτερου περανατεινομενου τοίτο γένοιτ αν,
καν ὁτι μάλιστα ἀκροποδητὶ πεγείρ εαυτόν ' λ εἰμελλουσιν ὁμηλικες φανεῖσθαι ὁ μείζωa εκεῖνος πικύψει και ταπεινότερον αποφανεῖ εαυτόν ἰσαυτως δε καὶ 492
278쪽
ἐν ταῖς τοιαυτως εἰκόσιν ου ουτως ανθρωπος μείζων γινεται, ν τις αυτον θεῶ ἀπεικάζη, ως το θεῖον ανάγκη ελαττουσθαι προ τ ἐνδέον ἐπικλώμενον και γα εἰμεν πο πορία των πιγείων επὶ τα υράνια κτείνοιτις τον λόγον, ττονα αν τοιοfτος αἰτίαν ἔχοι πωὰσεβείας αυτ ossem οὐδε τοσαυτα χων κάλλη γυναικῶν Ἀφροδίτχὶ καὶ Ηρα εἰκάσαι αυτην ἐτόλμησας ουδεν δεον.
γάσατο τοις υλείοις τον Αία ' στάντα γαλαυτον κατόπcντων θυρῶν, πότε το πρῶτον ἀναπετασας πεδείκνυετο ἔργον, ἐπακουειν των αἰτιωμένων τι η παινουντων
λήθει με ρησιν οὐν ουτ μακρὰν καὶ κατηγορίαν τοσαυτην ξενήνοχας κατὰ os συγγράμματος ωστε μηδὲ ελπίδα μοι ἀπολογίας τι καταλείπεσθαι πλην αλλα ἐκεῖνο γε υ δικαστικὰ a ἐπOtήσατε. και μάλιστα οὐ sq-
279쪽
μην καταδιαιτήσας του βιβλίου μη παρόντος αυτ του συνηγόμου. ἀστον δε οιμαι, τοὐτ εστι κατὰ την παροιμίαν, μόνον θέοντα κρατεῖν. στε οὐδε θαυμαστον, εἰ καὶ ημεῖς άλωμεν ουτ υδατος μῖν ἔκχυθέντος υτεαπολογίας ἀποδοθείσης μὰλλον δε τοὐτο πάντων ἀτοπώτατον. O αυτοὶ κατήγοροι και δικασταὶ τε πότερα
ὁ Ουν θελεις, ἀγαπήσας τοῖς γνωσμένοις ἡσυχίαν αγω κατὰ τον Lμεραῖον ποιητὴν παλινωδίαν τινὰ συγγράφω η δώσετε μοι ἐφέσιμον ἀγωνίσασθαι την δίκην. 494ΠΟΛ ηνπερ εχης τι δίκαιον είπειν ' ου γὰρ ν ἀντιδίκοις. ω σὐ φής, ἀλλ' εν φίλοις ποιήση τηνἀπολογίαν. γ δ καὶ συνεξετάζεσθαί σοι ετ at μος επὶ της δίκης.16. APR. υλλα κεῖνο ἀνιαρόν, ἁ Πολυστρατε, τιαφεκείνης παρουσης ποιήσομα τους λόγους μακρῶ γὰρ αν et τως ἄμεινον ῆν. νῆν δε ανάγκη ἀπ' εντολῆς ἀπολογήσασθαι ἀλλ' ει μοι τοιοῆτος αγγελιαφόρος γένοιο προ αυτὴν οὶος παρ' κείνης πρός με γεγένησαι , τολμήσω ἀναρριψαι τον κυβον.ΠΟΛ Θάρρει Λυκῖνε, τούτου γε ενεκα - ουφαῆλόν με ποκριτὴν ξων της απολογίας, πειρώμενος διὰ βραχεων ειπεῖν, γα μὰλλον μνημονεύσαιμι. Λ Και μην πάνυ μεν δε μοι μακρῶν των λόγων ποος Γτω σφοδρὰν την κατηγορίαν. μως δε σοὐενεκα ἐπιτεμοῆμαι την ἀπολογίαν. και παρ' ει os τοίνυν τάδε αὐτ1 απάγγελλε.ΠOA. μηδαμῶς, es Λυκῖνε, ἀλλ' ῶσπερ αυτῆς εκείνης παρούσης λεγε τον λόγον, εἰ εγὼ μιμήσομαί σε
APR. Οὐκοῶν ἐπειδήπερ οἴτω σοι δοκεῖ, ω Πολ στρατε, ἡ μεν πάρεστι καὶ προείρηκε δηλαδὴ κεῖνα ὁποσαου παρ αυτῆς ἀπήγγειλας, μῆς δε χρὴ των δευτερων
280쪽
πρῆγμα πεποίηκας, καιῶς 9ῆς δρῶ τε δη καὶ δεδοικα καὶ μονονουχὶ καὶ ο μὰν αυτην iis μαι και το πρῆγμα πολ- λην μοι την ταραχην εμπεποίηκεν. αρξομαι δ' δμως ' ου γὰρ οἱον τε αναδοναι δη πα90υσης. ΠΟΛ Εαὶ νὴ gία πολλην την ευμένειαν επιφαίνει τω προσώπω φαιδρὰ γαρ ς 9ὰς καὶ προσηνής. ω στεθαρρῶν λεγε τον λόγον.