장음표시 사용
21쪽
ibidem spR ET CRAM TATB vi TAM AETERNAM re Laet1xa NON POTE set: ergo nec Attritio servilis. ADDi TAMEN Tu M II.
Summi responsionis, qu m adhibet Adversarius Argumento se
cundo & tertio, in eo sita est, quod dicat certissimum esse, allegata verba Tridentini intelligenda de habitibus illarum virtutum, nequaquam autem de actibus. Verum ego persisto in priore sententia, & verba praedicta non posse de habilibus intelligi, evidenter ostendo. S. I. Prabatur allegata xerba TriAntaei no d. habuibae, sed de actibis intelligenda.
PRi No oppono, quod futuis erit consecutio Tridenti si de ha
bitibus intelligatur. Quis enim non videat, quam inanis sit haec consequentii: Dii mi iluitur silem sive OPE Rivus mortuam disam esse, erga fidei m i a. eam Dei habitualis .imedat O Charitas habitualis, non unii persecte in Christo dec. Deoperibus sermo praemittitur, & de habitibus concludituit Quid, quod haeretici docentes solam fidem iustificare, negabant, quod actus Spei & Charitatis deberent fidei accedere, prout ostendi ibidem. Quorsum ergo Tridentinum concluderet de habitibus Spei & Chiritatis Respondet tamen P. Le Dent Tridentinum sufficientissime consutasse errorem haereticorum volentium solam fidem iustificare, qui
oraxinus Mo Tu AM E sis, indicat, quodpcuti in ordine ad vitam spiritualem in actu primo est coniunctio necessarias dependentia :nter habitum Fidei di habitus Spei, ac Charitati e se quoque coniuncticnem, dipendi liam necessariam esse inter F:dem actualem O alias operatis es, tum in pr- dine ad tuendam ritam anima iam obtentam, tum ad amissam recuperandam. Quia nempe Fidei actualis, si defint opera, seu obserratia maia torum inutilii est ad vi tam aternam , O sola Fides ne a di optribui, si uactibus nequiarm peccatorem ad gratiam, Fre ritam disponit. Verum haec responsio seipsam perimit. Si enim tam necessata sit conjunctio & dependentia inter Fidem ac vilem & alias operationes,
sicuti est inter habitum Fdei & habitus Spei ac Charitatis: ergo sicuti in ordine ad vitam spiritualem habites Fidei necessario accedit habitus
22쪽
t ei ac Charitatis: ira etiam actui Fidei, in ordine ad amissim anime vitam recuperandam necessirio accedit actus spei Charitatis. Ou
' recidit in ipsum argumentantem. --: t minime convenit. Tridentinum debeat accedere, sed e lo. , thabitibus) mortuast, in christ
ullum Catholicum Scripto doctrinam haeret cos iustificante, necive hoc Argumenti genus multum
coniunctionem actus cum actu in ordine ad iud maequius est Tridentini ratiocinationem absque ullis Brugibus sic intelligere: Verisimi dicitur Fidem fine operibis mortuam di pricam isse di in Christo D, neque Cocum solum aliquid patera ne- heptaputium se Fidem, qua per Charitatem operatur. Ergo non suscit sola Fides, cactualis de qua cum haereticis erat sermodi sed debent accedere Spes & Charitas actualis. 'SECuNDo oppono verba Apostoli ad Galatas x. In Chrisso usu neque Circumciso aliquid valet, neque praputium, sed Ficti, qua per CHA RITATEM operatur. Quae verba adferuntur a Tridentino, & de Charitate actuali debere intelligi quidquid dicat P. Le Dent nulla adiecta
probatione, firmiter sustineo. In primis enim vox Graeca reditiori correspondens voci Charitas apud Graecos denotat Dilectionem est atactum benevolentiae & ita passim usurpatur in Scriptura. Joannis i s. v. Maiorem hac Dilictionem nemo habet. Et cap. i .v. 26. Dilectis,qua duexisti me. Ad R om. I a. v. o.
Actiasne fimulatiane. Quibus locis graece legitur ab uri, neque potest intelliti de habitu Charitatis. Deind8 1.ad Cor. is. Apostolus se uenter utitur eadem voce . di in L intelligens actum Charitatis. Rectissimh enim scribit Tannerus, quod Apsului loquitur de Charitare censurata qu(ad Dio a. de cum secundum, ut SANCTi Quivit E iNT1LLEx1RuNT, O constat sp q. . ut .m ex assiecta siti ibo stivarum, qua NI suuiis, ris maximi adactum in b. 3 n . Ju-
23쪽
' lute meritissimo addit Tannetus quod Sancti quique Apostolum intellexerim de actu secundo Charitatis: sic enim intellexit Cli lo- stomus Homilia so. in i ad Corinthios, ubi agens de hoc loco: Iraciaram,inquit, hanc ACTIONEM laudare aggresis est, nimirum Charitalcm: Augustinus autem latet ex illo loco probare , neque Martyrium, neque Baptismum prodesse sine asy ctu Charitatis. TERT io oppono, quod Trideminum 1 Catechumenis exigat dbseruationem mandatorum divinorum, dia praecipue illius Dominum Deum tuum &c. quod totum ad actus pertinet. Neque satisfaciunt dicendo in Rituali Romano etiam requiri Dilectionem proximi, certumque esse ad justificationem in Baetimo non requiti actualem Dilectionem proximi, sed lassicere si quis non
Siquidem salsum est, quod ad iustificationem in Baptismo percipiendam,sussiciat si quis Proximum non oderit. Constat id stino,qui libro de Fide & operibus capite i o. multis confutat doctrinam eorum, qui proximi Dilectionem nonnisi post Bapitimet praeceptam esse existimant, quamvis ingenue agnoscerent Dilectionem Dei Baptismo ex necessitate praemit endam esse. Juvabit eorum sententiam ab ipso Augustino intelligere: siuid, in-M xxii quit,qu)is etiam duo illa Pracepta,inqui bis Domimu ait totam Legem, Pra- phetasa, pendere, huic sua opinioni su retari arbitrantur: ct yc ea commemorant, ut quoniam primum Pracepium dictum est: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuost ex tota anima tua, ct ex tota mente tua. Secun- iuum autem fimile huic: Diliges proximum tuum tamquam tripsum: primum pertinere ad baptitandum, olli Di LECTIO DEi PRAECiPITuR: Secundum autem ad bapticatos, ubi videntur esse mores conrersationis humanasic obliti qua scriptum est et si fratrem quem ridis non diligis, Deum quem non vides, quamos, diligere poteris Non inficior tamen, eam Dilectionem proximi siussicere, quae in ipsa Dei Dilectione continetur. Nam iuxta Augustinum ibidem. Ista
duo Preccpia ita ex alterutro connexa reperiuntur, ut nec Dilectio Dei posse. hi esse in haminus nun diligit proximum, nec Dilectio proximi, si nen dis-
Et cap. is. Viraque enim mutuo connexa sunt, sicut 'te di xu. quia ne- que Diustio Deipale esse in homini,qui nbn Aligit praximum, nec Dilectis proximi in eo, qui non illitii Deum. Ide, aliquando alterum sine altero, prei u , fve illud, pro fera doctrina inreuitur Scriptura commemorare ut . etiam hqc mada inicilia jur alterum sne altris csse narum pust. ac Lube
24쪽
'cere, quod S. Frantiscui raverim 1 baptitandis Des
Dilectionem solitusfuerit requirere. Sic enim scribit societati R mam. Primum Praeceptum, quod est de diligenda Dea, ubi pariter decanta rimis, vahm precisi r et Iesu Chri se Fili Deiriri, a hoc nobis, ut te
IL Respandetur obustiandis Patri. Le De M. OB iacetro I. Tridentinum de tibis, qui ad gratiam dispensint,
egerat capite proxime prece init. Ergo &CREsemo Eo non valere consequentiam, certissimum enim estiquod Tridentinum capite q. etiam agat de Abus, 'ui disponunt ad Rati m. Cum enim assignasset causam finalem , efficientem, meritoriam, inlaumentalem, dc sormalem iustificationis,pergit ad explicitiadas etiam causas iustificationi praevias, seu disponentes, his verbis, Renquamur spiritu menti. nostra, ct nati meis reputamur, sed veri iusti minamur se sumis, iustitiam in nubi. recipientes, imusquisque secundis suam mensuram, quam spiritis partitur fetuis prout vult, ct fecundam
Audis dispasti init Audis caverat mi Quid igitur dubitas sum inem esse de actibus disponentibus,& cooperantibus re, ea quae statim subjur mur de Fide, Spe, & Chiritate de actibus necessario intelligenda sunt, hoc enim plane exigit particula causalis rei quae in Tridentino subnectitur voci cooperationem odstatim apparebit letenti textum: Spiritui sanctis partitur finguis justi
nis crum, merita Pasanu Domini nani usu Christi communicantur id amen in hac imprum iussistatianest, dum eius .m sanctifima Passanu intima Spiritum sanctum Charitas Dei diffunditur in cardibis earum,qui ius caii iura atque iras inharei. Vniue in ipsa iustifcatiane M. Poegit deinde Tridelitinum ex Jacobi x.& ad Gal. .probare requiri uniuscujusque propriam dispositionem & cooperationem. Itaque Tridentinum utitur argumentri quo usi sunt postea etiam cithollat, hoc nimirum: Fides sine opes ibus mortua di otiosa est,
25쪽
ris X E N i u Mesum, sed rides, quae per Charitatem operatur: ergo iustiti,cundum propriam uniuscuiusque dispositionem, ec cooperationem, stilicet operum & Charitatis. . . Osracrio II. Tridentinum unctificationis& renovationis misterioris, quae fit per susceptionem gratiae & donorum, causam instrv - mentalem statuit esse Baptismum, hic autem nullos in anima caus tinus, sed tantum gratiam & habitus. REsPONDEO hanc oriectionem nihil ad rem praesentem neque enim contendit argumentum 1 nobis propolitum, quod initio Capitis agatur de clibus , sed post illa verba : Seu num pruriam cui ut dispUtunem se cooperationem. Odiget Tio III. Tridentinum concludit hoc caput mentionestonae, quam Adam nobis perdidit &c. esse autem stolam loco ejus, v m Adam nobis perdidit die. non convenit nisi habitibus. Rxi PONDEO, neque hoc pertinere ad propositum, haud enim m-vith concedemus in fine Capitis sermonem revolvi ad iustitiet nabitu tem, de qua probabiliter egerat initio Opitis : sed constanter negamus post illa verba, Secundum /ropriam cuiusque dis diiqnm ct hcqverat : tm,agi de habitu Charit tit, qui non est dispositio, aut cet ratio ad jumficationem & renovationem per Baptismum obti pendam.
Petilitentia univirps hominibis, qui se mortali aliquo peccata ing infitentiquopu impare ad gratiam di iustitiam assiquentam fuit m igni, etiam, qui Baptismi Sacraminia ablui pilivi eiu i sed Poenitentia, nunquam est sine actu Charitatis, saltem initialis. Ergo talis in est necessarius M.
HI ivi Argumenti secundam propositionem negat 'Le Dent.
Reconciliationi enim obtinendae contendit suificeres pec-- tor accipiat gr tiam sanctificantem i neque enim aliter canciabamur in tes: quamcd., quin Deis passu Fbi reconciliare Asilium , e luam non est. Concedo iam Adversario, quod Deus possit sibi reconciliare Adultum e' modomo reconciliantur insantes, hoc est modo quod
26쪽
cujusque dispositioneis. Quapropter dico responsum illud a proposito prorsus esse alienum;
argumentum enim agit de reconciliatione affectuum, quae reconciliatio longh iliter fit, uim in insantibus, ubi nulla poenitentia, nulla
laesae amicitiae retraetatio requiritur. Quod autem Poenitentia Adulti reconcillandi necessirio pro niat ex aliquo benevolo in Deum assectu, ulterius ostenditur. PRIMO. Nunq-m mimicis RECONCiLIATua, nisi prius DiMGAt eum, quem priui odia persequebatur: nunquam ingratis agnascet be-cium in se catarum, nis priui mate Uectam animum ase exuat, id est inismorum, O ingratis nem iusti cantur m Charitate se gratia intervenientiabis. Ide, traduxi (Catholici contra Lutherinos non sescere a peccati remigionem, si tantum timeat se peccatarum remisianem sterei, sta qu.avaritat eum ex toto corde delere di converti ad Deum, ita mi non tantam TiMEAT, sed Dicit Ar Deum. Haec Joannes a Daventria contra L Adar ra.
ther nosmetantes Dilectionem Dei priorem esse reconciliatione. , SECuNDo. Utor Argumento, quo Alfionsus Viruesus probit adversus Mel nchioncm, quod ad iustificationem non lassiciat sola Fides, sed insuper requiratur Charitas. Iusti uario, inquit, O recomi Ad arr.chatia sunt idem: die reconciliatio nan potest eri fine Dilectione. Ergo nec iusti catio. Maiar nota est. Minorem proba a Dissiliane ad Donitum. Uenim reconciliario mutua Dilectionis restitutio, ut conciliari cuiquam, est illam mutu, diligere. Nunc rursus colligor iustiscatio non potest esse a Dilictioner=Dilinia ct Charitas sunt idem: non ergo Diest .se sve Ch ritate. Hic discursus ex natura reconciliationis petitus probat intentum, & a mepropositam in Quaestione Quodlibetica argumentationem illustrat, lassumque esse declarat, quod in hac materia non recte arguatur ab hominibus ad Deum. TER Tio. Quoniam authoritati Magistiti, Gratiani, D. Thomae, Durandi, Capreoli &c. ex Cano propositae nihil quidem re ponsum est prosero integrum Melchioris Cani discursu non tam eius,quam Scriptorum quos in medium prosert authoritati & rationibus inhaerens. Statuit autem hanc primam Conclusionem: . PR Mus Acris POENiTENTiAE N QuAM Es T siNE Acmi CHARiTATis. Verba eius sunt.
dic sit prima propositio, Primus actus Poenitentiae nunquam est, ne actu Charitatis. Magis . d. 13. Opite . idem, Gratia, de . Od. s.cap.ult.& cap.fugerat,& dis .et cap.Charitas est,& Tho. r.et. nq,irsom. ad i.&m.i. di Tec de veritate, vag. m. q. Duram
27쪽
,,Primum probatur haec conclusio testimonio in Au . I hcivi. Dei. cap. ultimo , ubi asserit,neminem pertinere ad civitatem ,,Dei nisi per amorem , usque id contemptum sui: sed omnear rivere poenitentem ad Dei civitatem Mitinere, nemini dubium est , ,,ergo. Et lib.de vera & s .poeniten. cap. p. pro absurdo habet quod, me ainore Dei quisquam consequ1tur indurantiam, sine quo, ullus invenit gratiam. & Op. t . idem ait, de lib. contra Crelingon. a. cap. t r. cum dixisset: & eleemosinis & verbo vectitatis,uconuuione remitti peccata , subdit, mundantur etiam ipsa, quaensupereminet omnibus, Charitate, quae una si adsit, omnia illa reis fis ate si autem desit, illa omnia seustri fiunt. Praeterea. idoan. a. uvi non diligit manet in morte. . - Praetere . C verso ad Deum requiritur ad habendam gratiam,raei.Zac. i. convertimini ad me & ego convertar ad vos. Edec. 13. -& s sed conversio ad Deum non fit nisi per actum Charitatis: tinam, si aliter conversio fiat vana est ad iustificationem, cuin in riChristo Iesu sola Fides valeat, quae per dilectionem operatur ad G - , t.s. Hoc autem notavit August. de vera di falla dicenitentia cap. Hi . non converti , sed qui tabet attritionem di timet Deum lucis hcem, nisi amet justum. , I aetere .Salus animae in conversione ad Deum consistit Hieri s. 3,, convertimini filii revertentes & sanabo aversones vestras. Es .cre,sonvertitur & sanem eum. & qs . convertimini ad me, di litvicti,,us: at poenitentia est medicina sinitis MItem. Omne agens agit propter finem , anima ergo cula movet, e , id finem se movet. At velle efiicaciter finem pertinet ad Chario,,ratem. Namque si per Spem solam finem appeterem, nec Spes mora, tua ad iustificationem sussiceret, nec de peccato doleremus, qu1 --, uone osse a Dei est, sed qua malium nostrum est. od tandem modo in Concilia Tridem sinc cap. 6. & ADti N MTura EsT. Ac re vera, id in Dominus,Lucae q. insinuasse videtur, , Huiens. Remittuntur ei peccata multa, quoniam dilexit minum. ,,Quae significat dolorem de lachrymas nullas esse, nisi cum Charitate
28쪽
T H E o Loo acu M. eti, Pae nimium insalu stabilim vermire Quae verba iuxta Trideminum Sess c. cap. iq. Christiani hominis Poenistentiam continent.
pondet qui lem P Lemniservit monimnem es tristiarum Num. xv cunsim Deum. verum non satis est dicere, oportet re protare. Quistinctorum Patrem Quis Christianorum Interpretum verba Apostolita exposuit E diverso nos non modo Cornelii 1 Lapide, vertam et uin Chrysostomi de Cassiani nobis faventem inter erationem protulimus, & addimus Angelici Doctoris, qui in hunc locum scribit, Didamar Drica sunt inam ct nocuist, ohec sicundam
A Mummio proposito respondet P. MDent, quod ille dete
stetur peccatum, ut est offensa Dei, quidetestatur peccatum, quia per hu Deum provocant ad iRA-ET iNDI ATIONEM rim, vi calis velit eum in alemum damnare.
Haec ressumsio mihi non probatur variis obcausis,quas subiunet'. s. tiraturi γ δ sitheris, lus , Hscipuli Atest ita purat ut est agensa Dei vitiani per ordi vim a. 1 Am
Displicet allata responsio propterea, quod Luthero, eius e dic
cipulis placuerit Poenitentiam di detestationem peccati explicare per ordinem ad iram dc indigirationem divinam. Sic enim locuti sunt ex quo primam partem Poenitentiae terrore, conscientiae incussus. statuerunt. Audiantur. Lutherus in cap. 3 i. Genessi Cor auum rari P NrT1Ns Fc a sectum est, ut nihil aliud nisi ream Ex inoi GNA-HONEM DEa formidei assa ratione ignomui vis homines haluia. Et in eap.ra Sensis utra Pamitentia i . es,i, his ps in Oiae imi cur rarum obatium ei asimum
29쪽
ri X s 3 N i u Misit in Ioelis cap.r .agem deprima parte Poenitentiae, id est terror bus conscientiae inciissis: Dolor, inquit , de quo Spiritis sanctus hic concionatur, est nam asci solum sensu paene, se sensu peccati, quail per a Cie
Luthero consentit Consessio Augustana Anni is o. cuius hic est articulus ra. Constat autem Paenitentia, hoc est camir is imprum,' prii hi duabus partibus, altera est Contritio, hoc est terreret imus conscientia ag- . nito peccato, in D ct IRAM DEI agnoscimus O DOLEMus nain casse, di peccata Daxa ax,Muicerc. Idipsum tradit Philippus M
lanchion in Apologia pro di51 Consessione Augustam. sed & Consessio Wittembergensis per Legatos Ducis mittembergensis die et . Januarii anni M. D. LlI. Congregationi Concilii
Tridentini propolita, contritionem, inquit, vocamuis insum Divres tuae, seu Alorem, avi pavorem animi ex agnitione magnini ij prccatarum, O gravitatu istia Dei ortum.ls. Commimis Theolamum doctrina, i testam eccatum est DA . s. iasam pincianisulanissimam. Q Uid commune, quid diversum babeat data explicatio Lut .ranorum, eum responsione, quam impugnamus, nolo statuere, penes Lectorem fit iudicium, cuius oculis subieci, quod inter legenis dum observatione dignum existimavi Confidenter tamen assero Theologos antiquiores per detestati nem peccati, prout est offensa Dei, intellexisse clatestationem peccati, qu tenus opponitur nostrae eum Deo amicitiae, non indignationi, vel irae divinae. produxi hac de re luculentum testimonium Patris Valliquer, qui fatetur praeter Alexandrum, neminem Theologorumin
hac veritate dissentire. Produxi Ruardi opperi, Almonsi Vm e. Moerath, Becani, Albem Pigkij, imo & ipsius Anaelici Doctoris
patentissima verba: nec verba raotii , verum etiam prerorumque ratioues caces.
30쪽
eius ut mussim t. Inseri inde, quod per detestatiorem pectati prout estota a Dei intelligat etiam detestationem ex metu gehennae prosuentem, quia, certi um 6, inquit, passe piccasum ex pro mat ra brana peccata praetralia di velle fruare onmis Dei mandata. verum quia P. Le Dent certis tum esse considenter pronuntiat, nisissimum esse reclamaret Vega nam occurrens hujusmodi Glossemati expressissimis thminis docet, quod raopos Vm M sRR-
Mandata dirim, idem sit, quod rιlle servare omnia Dei Mandata, mani festi veritatis estogam a Patre Le Dent dissentire,in quaniunt Vega lectionem Dei requirit, ut sit propositum servandi mandata divum, negat vero P.Le Dent.
ADversutui primo retorquet argumentum, pro concessu habens, quod amor benevolentiae, quo potuerunt converti Judaei, suerit is, qui per se iustificabat. verum, quod ille pro
concesso reputat, ego contanter nego, putoque distinguendum inter conversionem persectam de imperfectam. Secundo respondet dolentem de peccatis ex metu gehennae cum inoposito servandi omnia Dei mandata lassicienter converti ad. Deum, mente mutari&c. consequenter ergo verba Eetechielis 18. Crevertimini dec. in novo Testamento intelligit de conversio tepet dolorem ex solo metu gehennae, talem Trundo accedit susceptio
verum haec etiam responsio non satisfacit. PRi Min Quia explic tio illa verborum Erechielis nova est, neque puto,-Adversarios ullum Catholicum setiytorem proseret, qui convertionem illam, de qua Mechie hoc sensu intelligat. Dixi Cisrhaticum. Lui rani enim, qui primit partem Poenite tiar hi thrroribus ponunt, serrima verba Mechieli, eodem modo immpretabuntur, quo interpretantur verba foetis cap. r. C Murtimini ad Dan inum 1 cum ristium. ae ubi laterit e, litare de conversione