Pausaniae Descriptio Graeciae

121쪽

LIBER VIII. I616 Ix Ἐστι δὲ Μαντινελσι ναος διπλους μάλιστά που κατὰ μέσον τοίχω διειργόμενος του ναου δὲ πῆ μὲν ἄγαλμά ἐστιν Ἀσκληπιου τεχνη Ἀλκαμένους, τὐδὲ ετερον μου ἐστὶν ἱερον κα των παίδων Πραξιτελης mτα αγάλματα εἰργάσατο τρίτη μετὰ Ἀλκαμενην στερον γενεβ. πιέτων πεποιημένα ἐστὶν ἐπὶ τ βάθρω Μοὐσα καὶ Μαρσύας αυλῶν. ντ-- ἀνηρ ἐπείργασται στήλη Πολύβιος ὁ Λυκόρτα καὶ του μὲν - μνησθησόμεθα και 2 ἐν τοῖς ἔπειτα, Μαντινεῶσι, δε ἐστι καναλλα ἱερά, το μὲν τηρος ιός - δ, πιδώτου καλουμένου ἐπιδιδόναι

- δη ἀγαθὰ αὐτον ἀνθρώποις ἔστι δὲ καὶ Λιοσκούρων καὶ ἔτερωθι Θήμητρος καὶ κόρης ἱερόw πυ δὲ ἐνταμακαίουσι, ποιούμενοι φροντίδα μη λά- σφίσιν ἀποσβεσθέν. καὶ Ηρας προς - θεάτρω ναον ἐθεασάμην δερα- 3ξιτέλης δὲ τ αγάλματα αυτήν τε καθημένην ἐν θρόνωκαὶ παρεστωσας ἐποιησεν Ἀθηναν καὶ Ηβην παῖδα φας. I Προς δὲ τῆς Ηρας φ βωμω καὶ Ἀρκάδος τάφος του καλλι-os ἐστί. τα δε οστῶ του Ἀρκάδος ἐπηγάγοντο ἐκ Μαινάλου χρησμos σφίσιν ἐλθόντος ἐκ Λελφῶν ποτι δὲ Μαιναλίη δυσχείμερος, ἔνθα τε κεῖται Ἀρκάς, ἀφ' οὐδη πάντες ἐπίκλησιν καλέονται. ἔνθα σ' ἐγώ κέλομαι στείχειν, καὶ ἐυφρονι θυμφυρκάδ' ἀειραμένους κατάγειν εἰς αστυ ἐραννόν,

ου τρίοδος καὶ τετράοδος καὶ πεντακέλευθος, ἔνθα τε δη τέμενος τε θυηλάς τ' ρκάδι τεύχειν.

- δὲ χωρίον τοsτο, ἔνθα ὁ τάφος ἐστὶ τοs Ἀρκάδος, κα-λos νωλίου βωμούς. που θεάτρου δὲ Ου πόρρω μνή- 1ματα προήκοντά ιστιν ἐς δόξαν το μὲν Ἐστία καλουμένη κοινή, περιφερὲς σχῆμα ἔχουσα Ἀντινόην δὲ αυτόθι ἐλέγετο κεῖσθαι την Κηφέως φ δὲ στήλη τε ἐφέστηκε, καὶ ανὴρ ἱππεῶς ἐπειργασμένος ἐστὶν ἐπὶ τη στήλη, '

λος ο Σενοφῶντος. I. Του θεάτρου δὲ οπισθεν ναορτε s

122쪽

s APRABIRAMφροδίτης ἐπίκλησιν Συμμαχίας ἐρείπια καὶ ἄγαλμα 617 ἐλείπετο το δὲ ἐπίγραμμα ἐπὶ τ*βάθρφ την ἀναθετ υτ αγαλμα ἐδήλου θυγατέρα εἶναι Πασέου Νικίππην δὲ ρον κατεσκευάσαντο τοsτο οἱ Μαντινεῖς πόμνημα

ἐς τους ἔπειτα τηνομο Ῥωμαίοις ἐά Ἀκτίω ναυμαχίας. Σέβουσι δὲ καVAθηνανωλέαν, καὶ ἱερόν τε καὶαγαλμα τυθηνας ἐστὶν υλέας αὐτοῖς. 4. νομί- δὲ καὶ Ἀντίνους σφίσιν εἶναι θεός -ων δὲ ἐν Μαντινείρ νεώτατός ἐστιν ὁ του Ἀντίνου ναός. ούτος ἐσπουδάσθη περισσῶς δη τι υπὸ βασιλέως Ἀδριανου. ἐγὼ δὲ με ανθρώπων μὲν ἔτι αὐτον ὁντα Ουκ εἶδον, ἐν δε ἀγάλμασιν εἶδον καὶ ἐν γραφαῖς ἔχει μεν δη γέρα καὶ ετέρωθι, καὶ ἐπὶ τ*ma πόλις Αἰγυπτίων ἐστὶν ἐπώνυμος υντίνου τιμὰς δὲ ἐν Μαντινεία κατὰ τοιόνδε ἔσχηκε γένος ην ο Ἀντίνους ἐκ δε- θυωωυ πόλεως) Βιθυνίας της ὐπὲρ Σαγγαρίου ποταμου οἱ δὲ Βιθυνιεῖς Ἀρκάδες τέ εἰσι καὶ Μαντινεῖς τὰ ανωθεν.

8 τούτων ενεκα ὁ βασιλεὐ κατεστήσατο αυτ καὶ ἐν Μαν τινεαε τιμάς, κῶ τελετή τε κατὰ ἔτος ἔκαπτον καὶ ἀγωνἐστιν αυτμδιὰ ἔτους πέμπτου οἶκος δέ ἐστιν ἐν ταγυμνασίω Μαντινε ιν αγάλματα ἔχων υντίνου καὶ ἐς τἄλλα θέας αξιος, λίθων νεκα οἷς κεκόσμηται, καὶ ἀπιδόντι ἐς

τὰς γραφάς αἱ δὲ ντίνου εἰσὶν αἱ πολλαί -ονύσφμάλιστα εἰκασμέναι καὶ δη καὶ της ἐν Κεραμεικμγραφῆς, το ἔργον ἔχει το Ἀθηναίων ἐν Μαντινείst, καὶ ταύτης αυτόθι ἐστὶ μίμημα. 5. Μαντινεsσι δὲ ἐν τῆ ἀγορj γυναικός τε εἰκὼν χαλκῆ, καὶ Μαντινεῖς καλοsσι Θιομένειαν υρκάδος, καὶ ηρφόν ἐστι Ποδάρου φασὶ δὲ ἀποθανεῖν αυτὸν ἐν τῆ προς επαμεινώνδαν καὶ Θηβαίους μάχη γενεαῖς δὲ τρισὶν ἐμοs πρότερον μετέθεσαν του τάφου το ἐπίγραμμα ἐς ανδρα ἀπογονον μὲν ἐκείνου Ποδαρου καὶ oμώνυμον, γεγονότα δὲ καθ' ηλικίαν ἀρBο πολιτείας δη Ῥωμαίων μετειληφέναι. Ποδάρην δ' ἐπ

123쪽

LIBER VIIl. 3618 ἐμου τον ἀρχαῖον ἐτίμων οἱ Μαντινεῖς λεγοντες ώς αριστος μεν καὶ πτων καὶ των συμμάχων γένοιτο εν τῆ

δωρος Μαραθώνιος, οὐτος δὲ τηνικαυταυ ναιοις ἐτυγχανεν ἱππαρχῶν, τρίτα δὲ ἀνδραγ-ίας Ποδάρη

νέμουσιν.

X. M 'Aρκαδίαν δὲ την αλλ. εω, ἐκ Μαντινείας οδοί- οπερα δὲ ἐφ' λάστης -των μάλιστα ην θέας αξια, ἐπέξειμι καὶ ταυτα ἀντι ἐς εγέαν ἐστὶν ἐν ἀριστερψτης λεωφόρου παρὰ τοῖς Μαντινέων τείχεσι χωρίον ἐς των --κτον δρόμον, καὶ ου πόρρω τ του στάδιον, ἔνθα ἐπὶ τ Ἀντίν --αγῶνα τιθέασιν. 2 1πὲρ δὲ του σταδίου ὐδρος ἐστὶ - Ἀλήσιον, δια την λην, ως φασι, καλούμενον την Ῥέας, καὶ Θήμητρος αλσος ἐν μορει. παρὰ δὲ του ρους - ἔσχατα του Ποσειδῶνός ἐστι του a μπίου το ἱερόν, ου πρόσω σταδίου Μαντινείας. τα δὲ

ἐς το ἱερὸν τουτο ἐγώ τε ἀκοην γράφω κανοσοι μνήμην ἄλλοι περ αετοεπεποίηνται. το μὲν δη ἱερὰν το ἐφ' ημῶν κοδομήσας 'Aδριανὀς βασιλευς, ἐπιστήσας τοῖς ἐργαζομένοις ἐπόπτας ανδρας ώς μήτε ἐνίδοι τις ἐς τὸ ἱερὸν το ἀρχαῖον μήτε των ἐρειπίων τι αὐτο μετακινοῖτο πέριξ δὲ ἐκέλευε τὸν ναὸν σφῆς οἰκοδομεῖσθαι τὸν καινόν τα δὲ ἐναρχῆς τω Ποσειδῶνι τὰ ἱερὸν Os υναμήδης λέγονται καὶ 'οφώνιος ποιvσαι, δρυῶν ξύλα ἐργασάμενοι καναρμόσαντες πρὸς αλληλα. ἐσόδου δὲ ἐς 3 τὐείργοντες ανθρώπους ἔρυμα μὲν πρ της ἐσόδου προεβάλοντο οὐδέν, μίτον δὲ διατείνουσιν ἐρεοίν, τάχα

μέν που τοῖς τότε γουσι τα θεῖα ἐν τιμὴ δεῖμα καὶ τosτο ἔσεσθαι νομίζοντες, τάχα δ' αν τι μετείη καὶ ἰσχύος τῶ

μίτφ. Φαίνεται δὲ καὶ Αἴπυτος ο 'μπόθου μήτε πηδήσας 619 υπὲρ τὸν μίτον μήτε ὐποδύς, διακόψας δὲ αυτὸν ἐσελθών ἐς τὰ ἱερόν - καὶ ποιήσας οὐχ ὁσιά ἐτυφλώθη τε ἐμπεσόν-

124쪽

τος ἐς τους φθαλμοὐς αυτ του κύματος, καὶ αὐτίκα ἐπιλαμβάνει το χρεὼν αυτόν. 3. θαλάσσης δε ἀναφαίνεσθαι κῶμα ἐν φάερ τούτωλόγος εστ, αρχαῖος ἐοικότα δὲ καὶ υ ναῖοι λέγουσιν ἐς το sμα το ἐμακροπόλει, καὶ Καρῶν οἱ Μύλασα ἔχοντες ἐς του θεολ- ἱερον ον φωνὴ τῆ ἐπιχωρία καλοsσιν υσογῶα. - ναίοις μὲν δη σταδίους μάλιστα εἴκοσιν ἀνέσπε της πόλεως η προς Φαλήρω θά--α ἀσαύτως δὲ καὶ Μυλασείσιν ἐπίνειον σταδίους ὀγδοηκοντα ἀπέχον ἐστὶν

ἀπο της πόλεως Μαντινεsσι δὲ ἐκ μακροτάτων τε η θάλασσα ανεισι καὶ ἐκφανέστατα δη κατα του θεοs γνώμην. 4.Περαν δὲ του ἱεροετου Ποσειδῶνος τρόπαιόν ἐστι λίθου πεποιημένον ἀπο Λακεδαιμονίων καὶ Ἀγιδος. λέγεται δὲ καὶ ὁ τρόπος της μάχης το μὲν δεξιὰν εἶχον οἱ

Μαντινεῖς αυτοί, στρατιάν τε ἀπο πάσης λικίας καὶ

στρατηγον παρεχόμενοι Ποδάρην, ἀπόγονον τρίτον Ποδάρου του Θηβαίοις ἐναντία ἀγωνισαμένου παρῆν δέ σφισι καὶ μάντις Ηλεῖος Θρασύβουλος Αἰνέου των χαμι- δῶμ' ὁτος ὁ ἀνηρ νίκην τε τοῖς Μαντινευσι προηγό- ωρευσε, καὶ αυτός σφισι του ἔργου μετέσχεν ἐπὶ δὲ τφεὐωνυμεπὰν τ αλλο Ἀρκαδικὸν ἐτάσσοντο αποντες δὲ κατὰ πόλεις τε σαν καὶ Μεγαλοπολιτῶν Λυδιάδης καὶ Λεωκύδης Ἀράτωδὲ ἐπετέτραπτο καὶ Σικυωνίοις τε καὶ 'Aχαιοῖς το μέσον Λακεδαιμόνιοι δὲ καHAγις ἐπερέτειναν την φάλαγγα, ως των ἐναντίων φ στρατεύματι ἀντιπαρήκοιεν το μέσον δε υγις καὶ οἱ περὶ τον βασιλέα εἶχον υρατος δὲ ἀπο συγκειμένου προς τους Ἀρκάδας ἡπέφευγεν αυτός τε καὶ ὁ σῶν αὐτφ στρατος οἷα δντων Λακεδαιμονίων σφίσιν ἐγκειμένων υποφεύγοντες δὲαμα το σύνταγμα σφῶν ρέμα ἐποίουν μηνοειδές -κεδαιμόνιοι δὲ καὶ ' ις νίκην τε ἔλπιζον, καὶ τοῖς περὶ τονυρατον ἐνέκειντ αθρόοι μῆλλον ἐπηκολούθουν δέ

125쪽

LIBER VIII. 95 σφισι καὶ οι ἀπλτων κεράτων, Ἀρατον καὶ την σὐν αυτφστρατιὰν τρέψασθαι μέγα ἀγωνισμα ηγούμενοι πλαθόν' τε δη κατὰ νώτου γενόμενοί σφισιν οἰ-κάδες, καὶ οἱ 620 Λακεδαιμόνιοι κυκλωθέντες της τε αλλης στρατιὰς τοπολῶ ἀποβάλλουσι, καὶ βασιλευς ἔπεσεν Ἀγις Εὐδαμίδου Φανῆναι δὲ καὶ τον Ποσειδῶνα αμυνοντά σφισιν ἔφασαν οἱ Μαντινεῖς, καὶ τοὐδε ἔνεκα τρόπαιον ἐποιήσαντο ανάθημα τω Ποσειδῶνι Πολεμω δὲ καὶ ανθρώ- 9πων φόνοις παρεῖναι θ εοὐς ἐποίησαν μὲν οσοις τα ηρώων

ἐμέλησεν ἐν χλω παθήματα, μεται--πλυ ναίωνώς θεοί σφισιν ἐν Μαραθῶνι καὶ ἐν Σαλαμῖνι του ἔργου μετάσχοιεν ἐκδηλότατα δὲ ὁ Γαλατῶν στρατος ἀπώλετο ἐν Θελφοῖς αὐτου θεου καὶ ἐναργῶς π δαιμόνων.

ουτω καὶ Μαντινευσιν πεται Ουπιανευ του Ποσειδῶνος

το κράτος γενέσθαι σφίσι Λεωκυδους δὲ τos Μεγαλο- 10 πολιτῶν μοs Λυδιάδη στρατηγησαντος πρόγονον ἔνα- τον 'Αρκεσίλαον οἰκοῶντα ἐν Λυκοσουρα λέγουσιν οVAρκάδες ώς ἴδοι την ἱεραν της καλουμένης Θεσποίνης ἔλαφον πεπονηκυῖαν υπὸ γήρως τῆ δὲ ἐλάφω ταυτα ψάλιόν τε εἶναι περὶ τον τράχηλον, καὶ γράμματα ἐπὶ τ ψαλίω, Νεβρὸς ἐμ έάλων οτ' ἐςἹλιον νωγαπηνωρ. Oυτος μὲν δη ἐπιδείκνυσιν ὁ λόγος ἐλαφον εἶναι πολλφκῶ ἐλέφαντος μακροβιώτερον θηρίον. XI. Μετὰ δὲ τ ἱερὸν του Ποσειδῶνος χωρίον υποδέξεταί σε δρυῶν πλῆρες, καλουμενον Πέλαγος καὶ ἐκ Μαντινείας k πεγέαν ὁδος φέρει διὰ τῶν δρυῶν. Μαν-Gνευσι δὲ οροι προς Τεγεάτας εἰσὶν ὁ περιφερης ἐν si λεωφόρμβωμός. E δὲἈπὸ του ἱερου του Ποσειδῶνος ἐς ἀριστερὰν ἐκτραπῆναι θελησειας, σταδίους τε ξεις μάλιστά που πέντε καὶ ἐπὶ τῶν Πελίου θυγατέρων ἀφίξι τους τάφους ταύτας φασὶν οἱ Μαντινεῖς μετοικῆσαι ἐπὶ σφῆς τα ἐπὶ τω θανάτφ τοὐπατρὸς ονείδη φευγουσας Σὸς γαρ 2

126쪽

ἀπεχθανομένη ἐπαγγέλλεται του Πελίου ταῖς θυγατρά-

σινα- τον πατερ αυταῖς ην ἐθέλωσιν, ἀποφανοῖ νέον

ἀντὶ γέροντος παλαιοs. κατασφι ηασα δνοτω δη τρέπφ621 κριον τα κρεα μορφαρμάκοις ἐν λέβητι ψησεν, οἷς ἐκ

του λεβητος τον κριὰν τοκεψόμενον αρνα ἐξηγαγε ζῶντα. Παραλαμβάνει τε δη τονΠελίαν κατακόψασα -ῆσαι, καὶ αυτον ἐκομίσαντο αἱ θυγατέρες οὐδε ἐς ταφην ἔτι ἐπιτηδειον τουτο ηνάγκασε - γυναῖκας ἐς Αρκαδία, μετοικῆσαι, καὶ ἀποθανούσαις τα μνηματα ἐwσθη σφίσι ναυτοs ονόματα δὲ αυται ποιητης μὲν ἔθετο υδας,οσα γε ἐπελεξάμεθα ημεῖς, Μίκων δὲ ὁ ζωγράφος Ἀστ

ροπειάν τε εἶναι καὶ ντινόην ἐπὶ ταῖς εἰκόσιν αὐτων ἐπέγραψεν. 3. ωρίον δὲ ονομαζόμενον Φοίζων περὶ εἴκοσί που σταδίους των τάφων ἐστὶν απωτέρω τούτων '' δὲ Φοίζων μνῆμά ἐστι λίθου περιεχόμενον κρηπῖδι, ἀνέχον δε υπολλύει τῆς γης κατὰ τουτο η τε οδος μάλιστα στενηγίνεται, καὶ το μνῆμα υρηῖθόου λέγουσιν εἶναι Κορυ- νήτου δια τὸ οπλον ἐπονομασθέντος κατὰ δὲ τὴν ἐς Παλλάντιον ἐκ Μαντινείας αρουσαν προελ'όντι, τριάκοντά που σταδίους, παρήκει κατὰ τουτο ἐς τὴν λεωφόρον ὁ του Πελάγους καλουμένου δρυμός, καὶ τα ἱππικὰ τὸ Ἀθηναίων τε καὶ Μαντινέων ἐνταμα ἐμαχέσαντο ἐναντία τῆς Βοιωτίας -που. 4. ρπαμεινώνδαν δὲ ἀποθανεῖν Μαντινεῖς μὲν υπὸ Μαχαιρίωνος Μαντινέως - σιν ανδρός ώσαύτως δὲ καὶ Λακεδαιμόνιοι Σπαρτιάτην

λέγουσιν εἶναι τον ἀποκτείναντα Eπαμεινώνδαν τίθενωται δὲ Μαχαιρίωνα ονομα καὶ λοι φ ἀνδρί. υ δευθηναίων ἔχει λόγος, ομολογουσι δε αὐτφ καὶ Θηβαιοι, τρωθῆναι τονωπαμεινώνδαν υπὸ Γρύλου ' παραπλήσια 622

127쪽

LIBER VIII. 97 δέ σφισιν ἐστι καιτα ἐν τῆ γραφῆ τη τὸ ἔργον ἐχουση ἡ

ἐν Μαντινεία φαίνονται δε οἱ Μαντινεῖς Γρυλον μὲν δημοσία τε θάψαντες, καὶ ἔνθα ἔπεσεν ἀναθέντες εἰκόνα

ἐπὶ στηλης, ανδρὸς ἀρίστου των συμμάχων ' Μαχαιρίωνα δε λόγω μεν κάναυτοὶ και οἱ Λακεδαιμόνιοι λεγουσιν, ἔργω δὲ Ουτε ἐν Σπάρτη Μαχαιρέων ἐστὶν ουδείς,

ου μην Ουδε παρὰ Μαντινευσιν, τω γεγόνασιν ως

ἀνδρὶ αγα- τιμαί. γὸς δὲ μέτρωτο ὁ Ηπαμεινώνδας, 7εκομίζουσιν ἔτι ζῶντα ἐκ της παρατάξεως αυτόν. ὁ δετεως μεν την χεῖρα ἔχων σὰ τω τραυματι ἐταλαιπώρει και ἐς τους μαχομένους ἀφέωρα, πόθεν δε απέβλεπεν ἐναυτους ἀνόμαζον Σκοπην οἱ ἔπειτα λαβόντος δε ἴσον του αγῶνος πέρας, οὐτω την χεῖρα απεσχεν απὸ του τραύματος, και υτὸν ἀφεντα την ψυχην ἔθαψαν ἔνθα σφίσιν ἐγένετο συμβολή. 5. ω τάφωδὲ κίων τε ἐφ Ἐστηκε καὶ ἀσπὶς ἐπ αυτ δράκοντα ἔχουσα ἐπειργασμένον ὁ μὲν δη δράκων ἐθέλει σημαίνειν γένους των Σπαρτῶν καλουμένων εἶναι τον ' αμεινώνδαν στῆλαι δέ εἰπιν ἐπὶ τω μνηματι, η μὲν αρχαία καὶ ἐπίγραμμα εχουσα Βοιώτιον, τηνδ αυτήν τε ἀνέ κεν Ἀδριανός βασιλευς καὶ ἐποίησε το ἐπίγραμμα o ἐπ αυτῆ τον δε ρπαμεινώνδαν των παρἈλλησι στρατηγίας νεκα ευδο- σαμησάντων μάλιστα ἐπαινέσαι τις αν φύστερόν γε ουδενὸς ποιησατο Λακεδαιμονίων μὲν γαρ καὶ 'Aθηναίων τοῖς γεμόσι πόλεων τε αξίωμα ἡπηρχεν ἐκ παλαιου καὶ οἱ στρατιῶται φρονηματος το ἴσον ἔχοντες . Θηβαίους δεχπαμεινώνδας ἀθυμους τὰς γνώμας καὶ αλλων ἀκουειν εἰωθότας απέφηνεν ἐν ου πολλω πρωτεύοντας. 6. Ηγεγόνει δὲ τω Κπαμεινώνδα μαντεία πρότερον iis ἔτι ἐκ Λελφῶν πέλαγος αυτὸν φυλάσσεσθαι. καὶ ὁ μεν τριηρους τε μη ἐπιβῆναι μηδε ἐπὶ νεῶς φορτίδος πλεsσαι 623 δεῖμα εἶχε τω δὲ αρα Πέλαγος δρυμον καὶ ου θάλασσαν

128쪽

s APRAB IRA προέλεγεν ὁ δαίμων χωρία δε ταχμώνυμα καὶ Αννίβανυστερον τον Καρχηδόνιον καὶ πρότερον ἔτι θηναίους 1Lήπάτησεν. Ἀννίβεσαρ χρησμὸς ἀφίκετο παρὰ 'Ἀμμωνος ώς ἀποθανὼν γῆ καλυφθήσεται θυι βυσση ὁ μὸν δηηλπιζεν αρχήν τε την Ῥωμαίων καθαιρήσειν κἀ οἴκαδε ἐς την Λιβύην ἐπανελθὼν τελευτήσειν γήρα τον βίον. Φλαμινίου δὲ του Ῥωμαίου ποιουμένου σπουδὴν έλεω ζῶντα αυτόν, σφικόμενος παρα Προυσίαν ἱκέτης καὶ ἀπωσθεὶς, αὐτου ανεπήδα τε ἐπὶ τοὐλπον, καὶ γυμνωθέντος του Φίφους τιτρώσκεται τον δάκτυλον προελθόντι δέ οἱ στάδια ου πολλὰ πυρετός τε ἀπατου τραύματος καὶ η τελευτὴ τριταίω συνέβη οὐδὲ χωρίου ἔνθα II ἀπέθανε καλουσιν οἱ Νικομηδεῖς Λίβυσσα, Ἀθηναίοις

δὲ μάντευμα ἐκ Λωδώνης Σικελίαν ἡλθεν οἰκίζειν η δὲ

Ου πόρρω της πόλεως η Σικελία λόφος ἐστὶν ου μέγας. οἱ δὲ Ου συμφρονήσαντες το εἰρημένον ἔς τε περορίους στρατείας προήχ σαν καὶ ἐς τον Συρακοσίων πόλεμον. ἔχοι δ' αν τις καὶ πλέονα τοῖς εἰρημένοις ἐοικότα αλλα ἐξευρεῖν. XII. Toυ τάφου δὲ του ρπαμεινώνδα μάλιστά που σταδίου μῆκος Αιὸς ἀφέστηκεν ἱερὸν ἐπίκλησιν αρ-- νος 'Αρκάδων δὲ ἐν τοῖς δρυμοῖς εἰσὶν αἱ δρυς διάφοροι, καὶ τὰς μονα--φυλλους αυτῶν, τὰς δὲ φηγοὐ καλοs-

σιν αἱ τρίτα δὲ αραιὸν τον φλοιὸν κώλουτω δη τι παρμχονται κομον, στε, αυτos καὶ ἐν θαλάσση ποιοs- ται σημεια ἀγκύραις καὶ δικτυοις ταύτης της δρυος τον

φλοῶν αλλοι τε χώνων καὶ Ἐρμησιάναξ ὁ τα ἐλεγεῖα ποι- 624ήσας φελλὰν ὀνομάζουσιν.

το Μεγαλοπολιτικὰν συντελο αν, ἐς τοὐτό ἐστι - --θέδρων ἐκ Μαντινεμ οδός a. προελθόντι δὲ σταδίους τριάκοντα πεδίον τε ὀνομαζόμενον υλκιμέδων καὶ υπὲρ

129쪽

LIBER VIII. 99του πεδίου ο ορος ἐστὶν λυστρακινα, ἐν δὲ αὐτμσπρο- λαιον, ἔνθα κησεν 'Aλκιμέδων ἀνηρ των καλουμένωνηρώων τούτου του Ἀλκ μέδοντος θυγατρὶ συγγενέσεια 3 Φιαλοῖ, ως Φιγαλεῖς λέγουσιν, μακλέα. ως δὲ ρσθετο αὐτην o υλπιμέδων τεκοῶσαν, κτίθησιν ἀπολουμένηνες οβρος, σῶν δὲ αὐτῆ καὶ τον παῖδα ον ἔτεκε καλosσι

δὲ Αἰχμαγόραν αὐτον οἱ Ἀρκάδες. ἀνααλαίοντος δὲ ς

ἐξέκειτο του παιδός, κίσσα φορνις ἐπήκουέ τε ὀδυρομένου καὶ ἀπ--ειτο τα κλαύματα καί πως ὁ Ηρακλῆς Φερώμενος την ων ταύτην ἐπηκουσε της κίσσης, καί, ἐνόμισε γαρ παιδος εἶναι, καὶ ουπιορνιθυντον κλαυθμόν,ετράπετο εὐθὐ της φωνῆς γνωρίσας δὲ αὐτην τε ἔλυσεν ἀπο των δεσμῶν καὶ τον--δα ανε σαπο ἐξ ἐκείνου δε πλησίον πηγη Κίσσα απι της ορνιθος νομάζεται. 3. Τεσσαράκοντα δὲ ἀπο της πηγῆς στάδια ἀφεστηκε Πετροσάκα καλούμενον χωρίον Μεγαλοπολιτῶν δὲ καὶ Μαντινέων ορος ἐστὶν ἡ Πετροσάκα.

επὶ δὲ οδοῖς ταῖς κατειλεγμέναις δύο ἐς υρχομενόν 5 εἰσιν αλλαι, καὶ τη μέν ἐστι καλούμενον Λάδα στάδιον, ἐς o ἐποιεῖτο Λάδας μελέτην δρόμου, κά παρ αὐτο ἱερὸν

Ἀρτέμιδος, καὶ ἐν δεξιὰ τῆς δο γῆς χωμα ἡψηλόν

Πηνελύπης δὲ εἶναι τάφον φασίν, οὐχ ομολογο τε ταε αὐτην ποιήσει τη Θεσπρωτίδι ονομαζομέν εν ταύτη εμεν γέ ἐστι τη ποιήσει ἐπανηκοντι ἐκ Ποίας 'Oδυσσεῖ. τεκεω την Πηνελόπην Πτολιπόρθην παῖδα Μαντινέων

δὲ ὁ ἐς αὐτην λόγος Πηνελόπην φησὶν υπὸ υδυσσέως

καταγνωσθεῖσαν, ἐπισπαστοὐς ἐσαγάγοιτο ἐς τον οἶκον, καὶ ἀποπεμφθεῆσαν ὐπ' αὐτos, το μὰν παραυτίκα ἐς Λακεδιαμνα απελθεῖν, χρόνωδε υστερον ἐκ τῆς Σπάρτης ἐς Μαντίνειαν μετοικῆσαι, καί οἱ του βίου την τε- λεπτην ἐντομα συμβηναι. - υ τάφου δὲ ἔχεται του 7625 του πεδί- ου θο, καὶ ρος ἐστὶν ἐν πεδω, τὰ

130쪽

ἐρείπια ἔτι Μαντινείας ἔχον της αρχαίας καλεῖται δὲ τοχωρίον τοsτο ἐφ' ημῶν Πτόλις κατὰ δὲ τ πρὸς αρκτον αυτης προελθόντι οδ4ν ου μακρὰν Ἀλαλκομενείας ἐστὶ πηγη της Πτόλεως δὲ μετὰ σταδίους τριάκοντα κώμης τε ερείπια καλουμένης Μαιρας, εἰ δη ἐνταυθα και μηεν τηνεγεατῶν ἐτάφη ' δεγεάταις γὰρ του λόγου το εἰκὸς καὶ ου Μαντινεέσιν μεται , Μαιρὰν την Ἀτλαντος παρὰ σφίσι ταφῆναι τάχα δ' - καὶ ἀπόγονος της Ἀτλαντος Μαιρα ετέρα Μαιρὰ ἀφίκοιτο ἐς την Μαντινικήν. 5. Λείπεται δὲ ἔτι τῶν οδῶν η ἐς Ορχομενόν, καθ' ηντινα Ἀγχισία τε ορος και Ἀγχίσου μνῆμά ἐστιν πότου ρους τοῖς ποσίν. ἡ γὰρ δη ἐκομίζετο ες Σικελίαν ὁ Αἰνείας, ἔσχε ταῖς ναυσὶν ἐς την Λακωνικην, κοὰ πόλεων τε φροδισιάδος καὶ 'μιδος ἐγένετο οἰκιστής, και τον πατέρα γχίσην κατὰ πρόφασιν δη τινα παραγενόμενον ἐς τοὐτ το χωρίον καὶ αυτόθι του βίου τη τελευτη χρησάμενον ἔθαψεν ἐντειθα καὶ το ορος οὐτο ἀπὸ του,Ἀγχίσου καλοsσιν Ἀγχισίαν το ἄτου δὲ συντελοsσιν ἐς

πίστιν Αἰολέων οἱ Πιον - μῶν ἔχοντες, οὐδαμορτης σφετέρας ἀποφαίνοντες μνημα γχνίσου. προς δὲ τουυγχίσου τετάφ' ἐρείπιά ἐστιν 'Aφροδίτης ἱεροs, και

Μαντινέων οροι προ υρχομενίους καὶ ἐν ταῖς Ἀγχισίαις εἰσίν.

XIII. Di δὲ τη χώρα τη υρχομενίων, ἐν ἀριστερατη οδοετης ἀπὸ υγχισιῶν, ἐνέπτω του ορους τὸ ἱερόν

ἐστι της 'νίας Ἀρτέμιδος μέτεστι δὲ αυτοί καὶ Μαντινείσι ' καὶ ἱέρειαν καὶ ανδρα ἱερέα τούτοις Ου μό-626νον τὰ ἐς τὰς μίξεις ἀλλὰ καὶ ἐς ἀέλλα ἁγιστευειν καθ στηκε τὸν χρόνον τοὐβίου πάντα, καὶ οὐτε λουτρὰ οὐτε δίαιτα λοιπὴ κατὰ τὰ αυτὰ σφίσι καθὰ καὶ τοῖς πολλοῖς ἐστίν, οὐδὲ ἐς οἰκίαν παρίασιν ἀνδρ4ς ἰδιώτου τοιαsτα οἶδα ετερα ἐνιαυτὸν καὶ ου πρόσω ρφεσίων ἐπιτηδεύον-