Perí hierōsýnēs (De sacerdotio) of St. John Chrysostom

101쪽

πά λων ἀρκεῖσθαι ψημεν μόνον. ἀλλὰ μετ ακείνης καὶ

αὐτον μάλιστα πάντων καὶ προ πάντων ξητακέναι τὰ

εκείνου 133 Καὶ γὰρ ὁ μακάριος αὐλος εἰπών, Δεῖ δε

αὐτον και μαρτυρίαν χειν καλην ἀπο των ξωθεν, Ουκἀνωρεῖ την κριβη καὶ βεβαπανισμένην ἔρευναν, οὐδ',

προηπιουμενον τεκμηριον τοὐτο τίθησι της των τοιούτων δοκιμασίας. καὶ γαρ πολλὰ πρότερον διαλεχθεὶς, στερον τουτο προσέθηκε, δεικνυς, ως υκ αὐτω μονον ἀρκεῖσθαι

δεῖ προς τὰς τοιαύτας αἱρέσεις, ἀλλὰ μετὰ των, λων καὶ αυτ παραλαμβάνειν χρη συμβαίνει γὰρ πολλάκις την Io των πολλων ψεύδεσθαι φημην της δε κριβου εξετάσεως ἡγησαμένης, οὐδένα ε ταύτης κίνδυνον εστιν τωπτεῖσαι λοιπον. I36. Διὰ τουτο μετὰ τὰ ἄλλα τὶ παρὰ τωνεξωθεν αὐτο τίθησιν. ου γὰρ ἁπλῶς φησε, Δεῖ δὲ αὐτον μαρτυρίαν εχειν καλην, aλλὰ, κ αὶ παρενεβαλε, δηλωσα Is βουλόμενος, τι προ η των εξωθεν φημης προς ἀκρίβειαναυτὸν διερευνήσασθαι δεῖ a 37. 'Επεὶ Ἀδν και χυτὸς ρδειν τὰ σὰ των γενεννηκότων μαλλον, ως καὶ αυτὰς μολόγησας, διὰ τοὐτο δίκαιος αν--μαάσης ἀφεῖσθαι αιτίας. I 38. Δι αυτὰ μεν οὐν τοὐτο, φησιν, Ουκ αν ἀπέφυγες, εἴ τίς o

102쪽

σε γράφεσθαι θάλεν η υ μέμνησαι καὶ παρ' μων

ἀκουσας πολλάκις, καὶ δια των εργων αυτῶν διδαχθεὶς τοτης ψυχης γεννες της μῆς ου δια τουτ εἰς μικροψυχίαν μῶς διετελεις σκώπτων ἀεὶ ἔτι καὶ ταῖς τυχου-s σαις φροντίσι καταπίπτομεν εὐκολως; 39. Μεμνημαιμεν καὶ ταὐτα πολλάκις, ἔφην, ἀκούσας παρὰ σου ταρηματα, καὶ ου 4 ἀρνηθείην εγω δε σε εἴ ποτε σκωπτον, παίζων, ου ἀληθεύων, τοὐτο ἐποίουν. V. ἀλλ' δμως οὐδεν ὐπερ τούτων φιλονεικω ὐw ἀξιωδε καὶ αὐτον Io την ἴσην μοι παρασχῶν εὐγνωμοσύνην, ταν θελησω τινος ἐπιμνησθηναι των σοι προσόντων ἀγαθων. s. Καν γὰρ

επιχειρησης μας ἀπάλέγξαι ψευδομενους, ου φεισομεθα, ἀλλ' ἀποδείξομεν μετριάζοντά σε μαλλον η προς ἀληθειαν

ταῖτα φθογομενον, τέρω μὲν οὐδενὶ τοῖς δε λογοις τοις 15 σοῖς και ταῖς πράξεσι μάρτυσι κεχρημένοι προς την των νομένων ληθειαν. 4Ι. Πρῶτον δε σε κεῖνο ἐρέσθαι βούλομαι οἶσθα πόση της αγάπης η δύναμις ὐμεν γὰρ Xριστος α τεράστια πάντα ἀφεὶς, απερ εμελλεν πο των ἀποστόλων 'ελεῖσθαι Ἐν τούτφ, φησι, γνώσονται οι a ανθρωποι τι ἐμοί στε μαθηται, ιν ἀγαπατε ἀλληλους. ὁ δε Παυλος πληρωμα οὐ νόμου φησιν αὐτην εἶναι, καὶ ταύτης πούσης οὐδε των χαρισμάτων φελος. I 42. Τουτο δη το ξαίρετον ἀγαθὸν το γνώρισμα των τοὐXριστοῖ μαθητῶν, το των χαρισμάτων νωτέρω κείμενον,

103쪽

IΙ. J DE SACERDOTIO IHιδον γενναίως ἐν τη σῆ πεφυτευμένον φυχη, καὶ πολ ρβρύον ν καρπφ. 43. Det ι μὲν πολλη μοί φησι, του γενματος ἡ φροντὶς καὶ μεγίστην ποιουμαι την σπουδηνυπερ ταύτης της ἐντολῆς, καὶ αὐτος μολογω ὁτι δὲ Ουδε ἐξ μισείας αὐτην διηνυσαμεν, καὶ αὐτος αν μοι μαρτυρησαις, εἰ- προς χάριν λέγειν ἀφεις τιμῆσαι τἀληθες

βουληθείης. VI. - Οὐκουν επι τους ελεγχους τρέ- ρομαι, φημ' και περ πείλησα, ποιήσω νυν μετριάζειν

μαλλον η ἀληθευειν βουλὰμενον ἀποδείξας ερω δε πρῆγμα

αρτι συμβεβηκος, ἶνα μη τις ποπτευστὶ τὰ παλαιά με Io διηγουμενον, - πλήθει του χρόνου τἀληθες επισκιάζειν ἐπιχειρεῖν της ληθης ου ἀφιείσης επισκῆψαι τοι προς χάριν λεγομένοις παρ μων. 43. τε γὰρ των ἐπιτηδείων τις των μετέρων, 'r' ἐγκλημασιν βρεως και ἀπονοίας συκοφαντηθεὶς περι των σχάτων κινδύνευε, Is τότε υτ εγκα υντός σοί τινος, υτε κείνου του κινδυνευειν μελλοντος δεηθεντος, εις μεσους σαυτον ερριψας τους κινδυνους. 46. Και το μεν εργον τουτο ν ἶνα δεσε καὶ π των ρημάτων λέγωμεν επειδη γὰρ την

προθυμίαν ταυτην οι μεν ου ἀπεδέχοντο, O δε πηνουν οκαι θαυμαζον Καὶ τί πάθω πρὸς τους ἐγκαλουσας ἔφης' τέρως γὰρ υκ οἶδα φιλεῖν, a ' η μετὰ του καὶ

την ψυχην κδιδόναι την ἐμαυτοὐ, νίκα αν τινα τωνεπιτηδείων κινδυνεύοντα διασῶσαι δέ ν I47. ρημα σι μεν

104쪽

ετέροις διανοία δὲ τῆ αὐτῆ τὰ τοὐ ριστο φθεγγόμενος

προς τους μαθητὰς ελεγε, τῆς τελείας πάπης τους Oρους

τιθείς. Μείζονα γαρ ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς χει, φησὶν,

ἶνα τις τὴν ψυχην αυτο θῆ περ των φίλων αυτου. εἰ s τοίνυν μείζονα ταύπης ουκ εστιν εὐρεῖν, επὶ το τέλος αυτης ἔφθασας κά δι- επραξας και δι ἄν εἶπας της κορυφης ἐπέβη αὐτης. 48. Δια τοὐτό σε προύδωκαμεν, διὰ τοὐτο τον δόλον ἐρράφαμεν κεῖνον αρά σε πείθομεν, τι Oύτε ε κακονοίας, ἴτε εἰς κίνδυνον ἐμβαλεῖν βουλόμενοι, Io ἀλλα χρήσιμον σεσθαι εἰδότες, εἰς το στάδιον εῖλκομεν τοὐτο a G. Ela ἀρκεῖν orει, φησὶ, προς την των πλησίον διόρθωσιν την της ἀγάπης δύναμιν ISO Μάλισταμεν πολύ μέρος, φην, προ τοὐτο συμβαλέσθαι δύναιταν εἰ δὲ βούλει και της φρονησεως - τος σης δεί- 1 γματα ἐξενε κεῖν, και επὶ ταύτην βαδιούμεθα, και δείξομεν συνετον οντα - λον ἡ φιλόστοργον. Is I. Ἐπὶ τούτφἐρυθριάσας κεῖνος και φοινιχθείς, α μεν ἡμέτερά φησι, παρείσθω νυν οὐδε γὰρ παρὰ την ἀρχην σε τον περ

τούτων λόγον ἀπηντουν. ει δέ τι προς τους ξωθεν δίκαιον a εχεις ειπεῖν, ηδεως αὐτους περ τούτων ἀκούοιμι λόγους. διο την σκιαμαχίαν ταύτην ἀφεις εἰπε, τί προς τοὐς λοιπούς ἀπολογησόμεθα, και τους τετιμηκότας, και τους

105쪽

II. VIIJ DE SACERDOTIO 43αὐτὸς λοιπον, ἔφην, προς τουτο πώγομαι επειδη γὰρ πρός σέ μοι διηνυσται λόγος, ευκόλως καὶ ἐπὶ τούτο

τρέψομαι της ἀπολογίας το μέρος τίς οὐν ἡ τούτων κατηγορία, καὶ τίνα τα ἐγκληματα BAΣ. γρίσθαί

φασιν φ μων καὶ δεινὰ πεπονθέναι, τι την τιμην ην

τιμησαι θέλησαν, ου ἐδεξάμεθα. ΙΩ. 33. Ἐγὼ δε

πρῶτον μεν κεῖνό φημι, τι ουδένα λόγον ποιῶσθαι δεῖ της εἰς ἀνθρώπους βρεως, ταν διὰ της κείνων τιμῆς ἀναγκαζώμεθα προσκρούειν θεω ουδὲ γαρ τοι ἀγανακ- τοὐσιν αὐτοι το δυσχεραίνειν επὶ τούτοις ἀκίνδυνον, ἀλλὰ Io και πολλην χει την ζημίαν δεῖ γὰρ ιμαι τους ἀνακειμένους θεω, και προς αὐτον βλέποντας μονον, ἴτω διακεῖσθαι εὐλαβως, ῶς μηδὲ βριν το τοιοὐτ ἡγεῖσθαι, καιε μυριάκις τιμωμένοι τυγχάνοιεν. 134. ) τι δὲ οὐδεμέχρι εννοίας τετολμηταί τι τοιουτον μοι, δῆλον κεῖθεν. Is ει μεν γαρ ἀπονοία και φιλοδοξία ῶς πολλάκις εφης τινὰς διαβάλλειν επι τοὐτο λθον εγὼ ψηφίσασθαι τοι κατηγόροις των τα μέγιστα δικηκότων ἄν εων ἀνδρῶν καταφρονήσας θαυμαστῶν καὶ μεγάλων, και προς τούτοις ευεργετῶν αὐ γὰρ 'o 'ους μηδεν ήδικηκότας ἀδικεῖν, o

106쪽

44 CHRYSOSTOMUS II VII κολάσεως αξιον του τιμῆσαι προελομενους ἀφ εαυτων

οὐδε γὰρ τοὐτο εχοι τις ν εἰπεῖν, ὁτι ὁ παθοντες

μικρον δε μεγα παρ' μου, των εὐεργεσιων κείνων ἐξέτισαν τὰς ἀμοιβὰς), πο ς ου αν εἴη τιμωρίας αξιον, τοις

s ἐναντίοις ἀμείβεσθαι I33. Εἰ δε τουτο μὲν οὐδὲ εις νουν ἐβαλομεθά ποτε, μεθ' ετερας δὲ προαιρέσεως το βαρύ

φορτίον ἐξεκλίναμεν, τί παρέντες συγγινώσκειν, εἴ γε ἀποδέχεσθαι - βούλοιντο, εγκαλουσιν τι της εαυτων

ἐφεισάμεθα ψυχῆς I56 Ἐγὼ γὰρ τοσουτον ἀπέσχον

Io εις του ανδρας βρίσαι ἐκείνους, ἔτι και τετιμηκεναιαυτούς φαίην αν τῆ παραιτησει. και η θαυμασης, ει παράδοξον το λεγόμενον ταχεῖαν γὰρ καὶ τούτου την λύσιν ἐπάξομεν. 37. Τότε με γαρ ει και η πάντες, αλλ' οἶς το κακως πορεύειν ἡδύ, πολλὰ ἁν εἶχον και 154ποπτεῖσαι καὶ εἰπεῖν περί τε του χειροτονηθέντος εμοὐ, περί τε των μομένων -οἷον, ἔτι προς πλοῖτον βλέπουσιν, ἔτι λαμπροτητα γένους θαυμάζουσιν, ὁτι κολακευθέντες

πεισθέντες, Ου εχω λέγειν, εἴ τις και τοὐτο ὐποπτεύσων

107쪽

ΙΙ. VIIJ DE SACERDOTIO sην. 38. Καί ὁ μοναριστος ἁλιεις καὶ σκηνοποιους καὶ τελώνας ἐπὶ ταύτην ἐκαλεσε την αρχήν οὐτοι δε τους μεν ἀπο τῆς εργασίας της καθημερινης τρεφομένους διαπτύουσιν, εἰ δέ τις λόγων αὐαιτο των ωθεν, καὶ ἀργων τρέφοιτο, τουτον ἀποδέχονται και θαυμάζουσι. τί γὰρ sδηποτε τους μεν μυρίους νασχομενους ἱδρῶτας εἰς τὰς ς εκκλησίας χρείας παρεῖδον τον δὲ οὐδεποτε τοιούτων γευσάμενον πόνων, πασαν δε την ἡλικίαν ν τῆ τωνεξωθεν λόγων ματαιοπονία καταναλώσαντα, ξαίφνης εἰς ταύm ειλκυσαν την τιμην; IS9. Ταυτα καὶ πλείονα οτούτων λεγειν εἶχον αν, δεξαμένων μων την αρχην, αλλ'

o νυν πῶσα γὰρ αὐτοῖς κακηγορίας εκκεκοπται πρόφασις και ἴτε μοι κολακείαν, ἴτε μισθαρνίαν,κείνοις εχουσι εγκαλεῖν, πλην ει τινες ἀτμως μαίνεσθαι βούλοιντο Ιω. LIως γὰρ ὁ κολακεύων και νηματα ἀναλ os σκων να - της τιμῆς, ἡνίκα δε τυχεῖν, τέροις ἁνἀφῆκεν αυτήν; ομοιον γὰρ αν - τοῖτο, ἄσπερ ἁν ει τις πολλούς περὶ τη γ ν ανασχόμενος πόνους, ἴνα βρίθηταιμεν αὐτ το ληῖον πολλω se καρπj, is δὲ περβλύζωσιν αἱ ληνοὶ μετὰ τους μυρίους δρωτας και την πώλλην οτων χρημάτων δαπάνην, νίκ ἁ καλαμῶσθαι καὶ τρυγαν

108쪽

M CHRYSOSTOMUS DE SACERDOTIO LII. VII δεον, τηνικαυτα ετέροις της των καρπων ἐκσταν φορας.

I 6 I. ρας, ἔτι τότε μεν εἰ καὶ πόρρω της ληθείας ην ταλεγόμενα, αλλ ομως εἶχ' πρόφασιν οἱ βουλόμενοι δια-

β λειν αὐτους, ως υκ ρθν κρίσει λογισμῶν την ἶρε-s σιν πεποιημένους; μεῖς δε αυτοῖς νυν οὐδε χαναι Ουδε ἁπλως διαραι το στόμα συνεχωρησαμεν. καὶ τα μεν παρὰ την αρχην λεγόμενα τοιαυτα a ην, καὶ τούτων πλείονα.

I 62. Μετὰ δε το της διακονίας aψασθαι - ὰν ρκέσαμεν κ εκάστην μεραν τοις εγκαλοὐσιν ἀπολογούμενοι, εἰ καὶ Io πάντα μιν ἀναμαρτητως πράττετο, μη ἔτι και πολλὰ διαμαρτώνειν πό τε της ἀπειρίας καὶ της λικίας ναγκδ- σθημεν αν νυν δε κά ταύτης αυτούς της κατηγορίας

ἀπηλλάξαμεν, τότε δὲ μυρίοις αν αυτούς περιεβάλλομενονείδεσι. I63 Τί γὰρ υκ a εἶπον παισὶν - νοήτοις 3 πράγματα ἴτω θαυμαστὰ καὶ μεγάλα επέτρεψαμ ελυμήναντο του θεολτο ποίμνιον παίγνια και γελως γε νονετα Xριστιανων ἀλλα νυν πασα νομία εμφράξει τὰ στόμα αυτῆς εἰ γὰρ και διὰ σε ταυτα λεγοιεν, αλλαταχεως αυτούς διδάξεις διὰ των ργων, ὁτι υ χρὴ την, σύνεσιν λικία κρίνειν, οὐδὲ τὸν πρεσβύτην απὸ της πολιας δοκιμάζειν οὐδἐ τὸν νέον πάντως ἀπείργειν της τοιαύτης διακονίας, αλλὰ τὸν νεόφυτον, πολύ δ αμψοτέρων τὸ μέσον.

109쪽

ΛΟΓΟΣ Υ .

Τάδε ἔνεστιν - τω γ λόγω.

110쪽

48 CHRYSOSTOMUS III. Iκοταλ καὶ Oτι αυτούς ου καταισχυναι οὐλόμενοι ταυτηνεφυγομεν την τιμὴν, αὐτα ἁν χοιμεν λ ειν, περ Ῥη- καμεν οτι δὲ Ουδε πο ἀπονοία τινὰς φυσηθέντες, καὶ τοὐτο ὐν εις δύναμιν την μην περράσομαί σοι ποιῆσαι

φανερόν. 63. E. μεν δρ στρατηγίας ἡμῖν η βασιλείας

αἶρεσις προυκειτο, εἶτα ταυτην εἶχον την γνώμην, εἰκότως

αν τις τομο ὐπέλαβεν τότε μὲν ἀπονοίας οὐδεὶς ἀνοίας δὲ πάντες αν μας κριναν ἱερωσυνης δὲ προκειμένης, ετοσοὐτον νωτέρω βασιλείας στηκεν σον πνευματος καὶ Io σαρκὸς το μέσον τολμησε τις μἁς περοψίας γράφεσθαι; I66. Καὶ πῶς υκ τοπον, τους μὲν τα μικρὰ διαπτύοντας, ως παραπαίοντας αἰτιῶσθαι τους δὲ - των πιαν ὐπερεχόντων τομο ποιοῖντα των μὲν της παραπληξίας

εγκλημάτων ἐξαιρεῖν, ταῖς δε της ὐπερηφανίας ὐποβά- ιν

Is αἰτίαις ωσπερ αν εἴ τις τον ἀγέλης βοῶν καταφρονοῖντα, και μη βουλόμενον εἰναι βουκολον εις περηφανίαν μεν οὐδαμῶς, ει δὲ φρενῶν κστασιν αἰτιώμενος, τον ἁπάσης τ' οικουμένης την βασιλείαν καὶ το γενέσθαι κύριον τῶν ἁπαντα λ στρατοπέδων /m καταδεχόμενον Ἀντι 'οὐ et μαίνεσθαι τετυφῶσθαι φαίη. 67. Ἀλλ' υκ εστι ταὐτα, ουκ εστιν οὐδε - μαλλον η εαυτούς ο ταμ λέγοντες διαβάλλουσι. το γαρ εννοῆσαι μόνον, τι δυνατὸν ἀνθρωπεία φύσει της αξίας περφρονῆσαι κείνης, δεῖγμα κατ