장음표시 사용
41쪽
que late de docte reiecit Lorca disp. . Sed antequam fundamentum huius sententiae, & quod magis displicet in illa, reiiciam ; Ratio quare purus homo non potest aequaliter satis- sacere est in susticiens: nam si homo
perfectὸ non satisfacit, quia illi gratis
condonatur auxilium, cuius carentia
erat illi debita per peccatum; ergo neque Christus Dominus exhibuit perfectam satisfactionem pro peccatis nostris. Probatur: nam homines per
peccatum contraxerunt debitum carendi omni beneficio gratuito in ordine ad supernaturalem finem, sed incarnatio suit verum beneficium hominibus collatum, & praecipue in sententia Va'. dicentis totale motivum Incarnationis sitisse redemptionem 1
peccatis: ergo in collatione Incarnationis dimisium est a Deo debitum carendi tali beneficio, quod debitum
contractum erat per peccatum ; sed Christus non potuit satisfacere pro hoc debito; ergo non satisfecit perse te pro peccatis.
Respondent Vasquistae quod homo
per peccatum sol dira contraxit debitum carendi effectibus praedestinationis, scilicet gratia & gloria, &c. vel
carendi omni illo quod reddit illum
formaliter dignum amicitiae Dei, non tamen carendi mysterio Incarnationis. Sed contri , quia ideo peccator contraxit debitum carenssi auxilio, quia per peccatum est indignus amicitia Dei; ergo consequenter est indignus omni illo, quod cum tali amicitia habet connexionem ad illam reparandam , sed incarnatio, cum sit principium omnis meriti, habet talem
connexionem i ergo contraxit debitum carendi Incarnatione.
a. Reii citur haec ratio Vasq. debitum illud carendi auxiliis,non est culi Aea poena secuta ad culpam; ergo licet homo non satisfaciat pro illo debito,satisfaciet pro omni culpa, 3. Qui 1 peccator, etiam si illi gratis detur auxilium, contritione, quae est vitima dispositio ad gratiam , meretur,& ad aequalitatem primam glo- riam adhuc secundum Vaiq. I. a.disp. 2i'. ergo etiam si illi condonetur auxilium , condigne potest satisfacere pro suo peccato, precipue cum talis contritio in sententia Vas'. procedat
Quarto, dato non concesso, quod homo condignὸ satisfaciat pro macula peccati, etiam satisfaceret pro debito carendi auxilio. Probatur, di- nitas carendi auxilio oritur ex macua peccati, ergo qui pro macula condisne satisfacit, etiam satisfacit pro
tali dignitate. Dices, quod gratis confertur auxilium ad actum contritionis , & ita est ablatum debitum seu remissum. Contra, quia post collationem auxilij, adhuc homo manet indignus illo donec per gratiam auferatur culpa , in qua iundatur debitum; ergo adhuc retinet debitum carendi auxilio.
Respondent Vasquistae verum esse per collationem auxilii non auferri ab homine indignitatem carendi auxilio radicalem, quia haec est macula
quae per collationem auxilij non aufertur ; auferri tamen indignitatem sermalem carendi aurilio, quia haec non potest stare nisi cum carentia auxili j. Sed contra vel haec indignitas formalis est ipsa carentia auxilij, vel est proprietas qu necessarib sequitur
ex macula peccati: non caiεtia auxilii, alias homo inpulis naturalibus no habes auxilium diceretur habere debitu male, & indignitatem carendi auxilio, quod est contrὶ omnes: si est proprietas orta ea macula . ergod dimmacula non ausertur , manebit taIis
42쪽
indignitas, etiam si homo habeat auxilium , nam optimE stat auxilium cum indignitate carendi illo. Respondet Hurtado. diff. ii. quod peccator satisfacit pro debito subiectivo carendi auxilio, quod non remittitur a Deo gratis, non tamen satisfacit pro ipsa carentia auxilij quae ei debita, & vocatur debitum obiectivum, quia est obiectum debiti subiectivi, quod debitum, hominem denominat debitorem. Sed contra r.quii talis carentia etiam poena debita, ut ipse etiam fatetur; ergo etiam si homo pro illa carentia auxilij non satisfaciat pro toto peccato, ad aequalitatem satisfacit. x. C o tritio secund um ipsum est satisfactio pto debito carendi auxi lio ergo etiam erit satisfactio pro carentia auxilii: nam qui satisfacit pro debito pecuniae, etiam satisfacit pro
Respondebis quod ipsa carentia auxilij per condonationem auxilij praesupponitur ablata, & ita non pote ' pro illa satisfacere. Sed contra qui I secundam ipsium ibi, & dissiculi.
Io. n. . 3.& etiam secunddm V asqueet, etiam n peccatum praesupponatur re- millum per habitum charitatis, adhuc contritio est persecta satisfactio pro peccato,quia de se habet talem virtutem,& per accidens non expellit: ergo
similiter etiam si carentia auxilij praesupponatur ablata, sufficit qubd contritio sit ex natura sua satisfactiva pro illa,ut dicatur qu bd pro illa satisfacit. Respondent VasqueΣ & Hurtado
esse diuersam rationem; nam contritio necessario, di quasi essentialiter procedit ab auxilio , & ita contritio nequit esse satisfactio pro carentia auxili j:At vero contritio a gratia procedit per accidens: nam poterat non procedere ab illa, & ita poterit satis acero pro culpa, quam gratia remi tit, non vero pro carentia auxili).
Sed contra, quia nihil refert qu bd
contritio potuerit non procedere a
gratia, si de facto ab illa procedit, &hoc non ob flante, est satisfactio pro peccato; ergo pro carentia auxilij. i. quia etiam per accidens est, qu bd contritio procedat ab auxilio, clim potuerit Deus contritionem naturalem acceptare pro remissione peccati, ut dixi praecedenti disti cultate . quia contingere potest qubd in eodem instanti in quo confertur auxilium, eli .ciatur contritio, & tunc nulla fiet remissio debiti obiectivi,quia tunc auxilium non datur indigno,ctim in eodem instanti sit homo sanctus,tum per gra tiam habitualem, idna per contritionem secundum ipsos , ergo tunc contritio erit persecta satisfactio pro toto peccato, & pro toto debito. Respondet Hurtado qubd tunc collatio auxili j est remissio carentiae debiti auxili j ob peccatum mortale. non phy sica sed moralis, quia est collatio auxilii decreta 1 Deo,& facienda homini praeviso in statu debitoris, ut
est decreta,& iacienda non ob contritionem tanquam ob meritum, sed omnino gratis, quo Deus moraliter censetur remittere carentiam auxili j. Sed
contrἱ quia collatio auxilis fit homini in eodem instanti iusto per gratiam,&contritionem I ergo non sit homini tunc debitori, etiam si antea esset debitor , ergo non suit decteta facienda homini debitori clim decretum sit in Deo sicut res existunt a parte rei. D inde ver b colligitur non fieri per contritionem ob meritum, si quidem ipsa. remissio peccati quae est simul, fit petcontritionem ob meritum de satissa.
Ex dictis liquid b constat rationem Vasqueet de recentiorum nihil valere ad probandam nostram, & commu-
43쪽
nem sententiam. Quod valdὸ displicet in illis est,quod alterairi, quod contritio sit perfecta satisfactio pro peccatis, suppolita condonatione auxili I. i. quia unum fundamentum eorum scilicet contritionem esse formam sanctificantem , est salsum , ut reieci tractatu de iustificatione. Sed hoc dato non concello, adhuc non probatur setuentia quia satisfactio fit in genere causae efficientis , contritio expellit peccatum formaliter; ergb non est i a tisfactio pro peccato. Alterum fundamentum est quod licet contritio sit
dispositio ad iustificationem, & non procedat i gratia habituali , sed ab
auxilio, adhuc est condigna satissa -ctio : quod fundamentum etiam est salsum,ut reieci tiactatu de merito. I. Nam sequeretur iustificationem non fieri gratis contra ad Rom. 3. Insi cara gratispergratiam ipsus quod explicat Trid. sest 6. cap. 8. 1dea grairs ru- sicari dicimur, quia nihil eorum qua in iustificatione praecedoni , siue fider, siue opera, ipsam iustificationem pro
Respod et ideo dicimur gratis iustifica ti, quia pi imu auxiliu gratis datur, de ita Iustificatio radicaliter fit gratis, propter quod aitTrid. gratiam iustificationis.i. tota series iustificationis,novero ait iustificationem; nam ista non datur gratis cum secudum commune sententiam detur propter meritum de
congruo. Sed contra quia Concit. loquitur de iustificatione, quae est posterior fide, ergo non de primo auxilio quod est prius. a. quia Conci I. nihil dicit de radice mo si ita intelligatur, nulti est differentia quanthm ad noc inter
iustificationem , & vitam aeternam; nam etiam vita aeterna gratis datur in radice; cdm ergo secκndum Conciliit, vita aeterna detur propter meritum,&iustificatio gratis, rviniauelligitur in radice;meritum enim de congruo cum ei praemium non detur ex tultitia, non dicitur propriὶ meritum, nec excluditur quod iustificatio sit gratis. Addo quod Trid. cap. 7. omnia ista reiicit dicens , causa efficiens eri Deus q-i tra
gratis iustificat ergo contritio non est condigna satisfactio pro peccato. Quod polita contritione sit noua gratia remisso peccati; Probaui tractatu de iustificatione ex Ioelis L. cem
uertimini ad dominum Deum nostru, quia beniguus G nrisericώrses, ubi de persecta contritione loquitur, ut colligitur ex his ex toto corde. Σ.e x Chrisost. ho- mil. 17. in genes. tanta es Dei erga nos
misericordia ; nam ubi vigerat malunt
iii nos infirmum prep/si m, cry cruentanos ἀ Arrio a e accedere, n3n retardarn que differt. Respondet Vasq. I. 2. disp. iis . Christ. loqui de poenitentia, ex viribus naturae : nam ait Vasqueet Chrisost. siti ite in errore Semipelag. Sed i. audacter loquitur VasqueZ cum
Chri st. homil. 6. explicans illud r. ad Cor. 3. non quod fusci nies simul
cogitare ait in totum Deo tribuo. a. falso nam Semipelag. nunquam dixerunt firmum propos tum de seruens desiderium esse sine gratia,licet dixel rhit imperfectum initium esse ex parte nostia. Denique ex Sent. Vas'. sequitur quod contritio sit meritoria de condigno gratiae habitualis: nam si est satisfactio condigna pro peccato; ergo & meritoria de condigno gratiae, quae expellit peccatum, quod ipse negat I. 2. disp. 2IP. cap. i. & est contra omnes, solo excepto Ricardo in . dist. 17. a. I. quaest. 7. de quo late dixi tractatu de merito.
Optima erso ratio quare purus homo non possit condigne satis sacere pro suo peccato mortali haec est: nam contritio fit,vel ab homine Peccatore, Vel
44쪽
ri Incarnatione. vel ab homine iusto; si a peccatore,
etiamsi contritio in bonitate morali adaequet malitiam peccati , ut docuit doctor subtilis in A. . dist. l . qu. I. lltc-Ia. Z. non tamen in valore de dignitate, cuia cum homo, pro tunc sit inuisus Deo, omni beneficio est indignus, de ad satisfactionem de condigno requiritur dignitas personae, sicut demerito dixi, tractatu de merito. Dices , in humanis ad satisfactionem non requiritur quod satisfaciens sit persona grata, potius ipsa satisfaetio est medium ad gratiam; ergo neque in supernaturalibus. Reseondeo disparitatem elle; nam valoi latisfactionis humanae non dependet ab hac circumstantia , sicut in lati sactione diuina; te ratio mihi est, quia simul homo ellet dignus poena aeterna, quia peccator, Ic dignus vita aeterna,quia condigne satisfacit, quod est incontioniens , de hoc non reperitur in hu
Vel contritio fit ab homine iusto, Sctunc , clim satisfactio sit causa essi ciens moralis , ac per consequens praecedens ablationem debiti pro quo fatis facit, non potest satisfacere pro macula peccati, quae supponitur per gratiam iam remissa. Dices, potest quis peccata semel consessa iterum confiteri,& ab illis iret tim sacram taliter absolui ; ergo de pro peccato
iam remisso potest quis per subse-
uentem contritionem satisfacere, utilius Petrus,& Maad tria a pro pec catis temissis, ite tum Deo tribuebant satissa ctonem. Respondeo negando consequetitiam, disterentia est; nam , t dixi, tra ctatu de poenitentia, in illo
casu, illa verba, e O te abso uo , faciunt hunc selisum , ictu n 67 ex me , crex ta te clavi in , . faccramentum
abflutionis imi in initi , qui lenius vetari est : at ero sati factio actori spio macula. dc offenci non dicitur, nisi quando de facto. Ze effective moraliter attingit remissionem illius. In nobis laudabile est, semel atque ite 'rum confiteri de peccatis, qui 1 nemo scit an odio, vel amore dignus sit, sine
speciali reuelatione, quim si quis habeat, ut Magdalena , de alii adhue utilis est satisfactio, tum ad remissonem pinnae temporalis,dc augmentum
gratiae de gloriae, itim etiam ad prae- scrvandum a peccatis in posterum. Conti a id quod Scotus docet, quod actus bonus peccatoris, secluso quod non procedit a gratia est ita bonus, ut est malum peccatum, ac per consequens quod ellet aequalis satisfacti ;Obiicies; Nam quando elicitur contrixio 1 peccatore, Deus remittit partem debiti, dando auxilium quo fiat ccntritio, dc Deus non transfert in peccatorem dominium illius ; ergo contritio non est aequalis satisfactio adhue in bonitate morali. Respondeo. i. quod Scotus non dicit contritionem habere omnes conditiones persectae satisfactionis, seclusio statu gratiae ; sed quod bonitas contritionis adaequat malitiam peccati, quod cst verum ; quamuis non tollat debitum catendi auxilio, quod non est
malitia, sed poena. a. dico, quod tale auxilium iam est seb nostro dominio, ac per consequens illo dato , potest adaequat E satisfacere , de reddere aequalitatem, excepta inimicitia personae.
ti rea precaro mortali ME ina; parte quaest. r. art. z.
45쪽
gar Riet te pondent Commuiris tamen sententia est, ct assiciuatiua; Imo hoc facit homo desacto , quando per propriam dii postionem iustificatur. Ita Scotus in 4. dist. s s. quaest. Mart. t.& ratio est: nam contritia estactus supernaturalis,& tetractatio peccati, & hominem conuertit ad Deum quanthm est ex parte peccatoris , S restituit Deo obedientiam x honorem, A elicitur animo satissa
ciendi. & est dispositio aὰ gratiam quae iustificata ergo saltem est imperiecta satisfactio.' Obij e. t. Sententii Trid. sies. 6.cap.r4. dicens bonis operibus satisfieti, non pro p nna aeterna, sed tantum pros cena temporali. Respondeo quodoquitur de operibus quae sequuntur ad iustificationem, non de antecedentibus.1. Obij cies, remissio peccati sit gr1us, ut patet ex Trid. seis.c. cap. r.idebnos diei ab Apostolo iustificari gratis, quia nihil eorum quae Iustificationem antecedut liue opera, sui e fides ipsam Iusti ficationis gratiam promerentur.
R spondeo quod Trident. sollim
excludit metatum de condigno. non aut ein de congruo ἔ nam cap. 7. ait
fratiam dari fecuniam propriam cuius quam diis tionem , ex gratia Dei ir Et hoc meritum admittit August. Epist. IOI.& io G. ut dixi tractatu de gratia. Obiic.3. Christus pro nobis persecte sitisseeit; frustra ergo ponituralia satisfactio imperfecta. Respondeo negando consequentiam; Nam Christus sol Lm pro no bis satisfecit efficienter,moraliter merendo nobis auxilia , & dona quibus disponeremur ad gratiam habitualem; non tamen satisfecit formaliter, expellendo nostra peccata, dc ideo necessa rix est nostra satiatactio, ut ita adimplemus passiodem Christi, nec est
frustra. r. vi qui pecearat, aliquantulam satisfaceret. a. ut quia Deo erat auersus, ad Deum ipse conuerteretur. I. ut nostra reluceret libertas.
Vνῶ n purus bomo iussis cum auxilio sepematurali pessit c ndigκὸ ω ad qualitatem proseo peccazomeniali fatisfacere.
Non est praesens dissicultas, qub
veniale formaliter remittatur, de quo tractatu de paenitentiae virtute ἱ ubi cum Scoto in . distimst. II. dicitur remitti propter quemcumquaactitin supernaturalem, cum retractatione venialis. Sed dissicultas est de causa efficienti morali dc meritoria,ω de homine iusta ; Nam peccator cum
sit Dei inimicus, nihil potest condignὶ mereti, neque de condigno satis- tacere, benEtamen de congruo: dixi cum auxilio pernaturali , nam sine illo nequit fieri opus ad vitam aeternam conducens, ut dixi tractatu de gratia. I. Sententia negat. Ita solus d Institutione Sacerdotum,lectione. Is . de poenitentia. Zumel. I. I. quaest. II .art. 3.άisp. 2. sanctus Tho. 3. parte qu. 37. art. . h. sentent. est Montecinos. qui quamuis fateatur talem satissa-ctionem condignam ἱ negat tamen adaequalitatem esse. Insinuat Suareet, disp. . Seist. II .dicto 2.
Communis sententia docet posse purum hominem condignὸ . de adaequalitatem pro suo peccato veniali
satisfacere,ita Scotus in A.dist. 3 I. qu. I. art. 2. vi distinct. M. quaest. r. 3.in ista conclusione Suareet citatus. VasPdisp. 3. cap. 3. Lorca disp. I . Probatur. r. i. Ioan. i. si confitemur pectata naura, fidelis G iUM est , it remittat nob/s
46쪽
mn habemus , meritas in nobis non es.
probatur ratione Scoti distincti ne 2 i. citata litera , E. quia iustus potest consere Deo xliquem actum qui sit pnysice , dc moraliter retractamus venialis , di magis aeceptus Deos verbi gratia i quam displicuit veniale; ergo illo actu non tanterm adaequalitatem, sed si perabundanter satisfacit pro veniali. Probatur , nam contritione ita Deum diligit, ut per illam Deus illum acceptet ad praemium vitae aeternae per veniale autem non excluditur homo I vita aeterna. Rursus charit aes magis virit hominem Cum Deo, quam veniale separet; ergo maῖis placet, quam veniale displicet; ergo non tantum condigne satisfacit pro peccato veniali,sed etiam ad aqualitatem. Dices, per peccatum veniale homo contrahit debitum catendi auxilio ad resurgendum a veniali , sed quando homo elicit contritionem, Deus liberaliter tribuit homini auxilium , ergo remittit partem debiti, ac per conle- sequens non potest homo satisfacere ad aequalitatem pro toto veniali. Respondetur quod per venia Ie lion contrati tur debitum carendi auxilio,
quia cum veniaIe non tollat I iusto amicitiam Dei, non iacit indignum hominem diuinis beneficiis: Debitum enim carentiae auxilis est indignitas
orta ex mortali, aut Originali
Sed hoc non placet Lorcae disp. I. naait quod per veniale contrahitur debitum carendi auxilio, ut homo resurgat ab illo veniasi; nam proprium est cuiuscumque offensae , ut quant sim est ex parte sui, non debeat compensati per gratiam personae offensae ; sed potius eandem gratiam quoad illuminum compensationis excludat, alias non esset offensa. Sed contra H. qui1 lenis offensa quae
non tollit amicitiam, non demeretur ut impediatur gratia amici nam amicorum Omnia junt communia , de ita gratia illotum. T. quia si per veniata contrahitur tale debitum, posset Deus ex iustitia negare tala auxilium, sine quo non mundaretur Eomo a veniali. de priuaretur in perpetuum vita aeter na, in quam non ingreditur cum veniali , quod reputatur inconueniens.
Instabis eontri hoc, qui I licet homo per gratiam habeat ius ad hereditatem Inon tamen habet ius ad auis. renda impedimenta ad ingre ista, vitae aeternae, quae impedimenta sunt venialia;sicut neque gratia dat ius ad perseuerandum, fine Ma pcrsevcrantia non consequetur gloriam.
Respondeo qubd aliud ess quias
Deus teneatur dare auxilium adgendum iusso qui peccauit venialiter, aliud vero qubd per tale veniale, iussus reddatur indignas rassi auxilio, Nam quamuis verum fit quod Deus non teneatur dare tale auxistum, sed ossit liberε dare, vel non dare; namoc facit veniale non tamen reddie hominem indignum tali auxilio. Dices si hoc auxi Iium liberaliter datur ergo non est effectus redemptionis Christi, nam effectus illius est tollere debitum catendi auxiliis. Respondeo qubd etiam est effectus redemptionis Christi dare auxilium non debitum e ratio est quia per pe
catum non contraximus debitum carendi auxilio, sed infirmitatem & Acilitatem ad peccatum; Christus ergo hane infirmitatem sanauit dando homini iusto auxilia non debita. Obuc. i. Sententia, remisso venia-lix in homine iusto est opus diuinae mi, sericordiae. r. quia ut tale petitur in or bone Dominica , dimitte nobis vili a
47쪽
n. ita, de debitnm quod condigne sol
uitur uo a dimittitur, sed extinguitur. a. quia remissio venialium dicitur etiam 1 Paulo heri gratis, & non ex operibus; ergo non fatisfacit homo pro illo ad aequalitatem. Respondeo, concedo esse opus mitericordiae &gratiae in radice, sicut quamuis gloria mereatur de condigno, dicitur gratia in radice , qti 1 auxilium ad Catisfaciendum gratis datur ,& licet tale auxilium sit debitu homini iusto,ut dixi tractatu de gratia, ad aliquod opus supernaturale,& hoc modo non vocetur specialis gratia; est tamen gratia in radice, quia iustificatio i qua prouenit tale auxilium , gratis consertur; si quidem de
condigno non meretur: dicitur etiam
opus misericordiae, & quod dimittitur debitum,& non extiirguitur, qui 1 intercedit pactu quod est magna gratia. Prox sententia, obijcit Suare et, ocMontecinos ; offensa in honore suani grauitate sumit ex persolis offensa quς in praesenti est infinita, nimirum Deus, satisfactio ex persona satisfaciente
quae est finita, sed infinitae ad finitam
non est proportior, ergo neque poterit creatura ad aequalitatem satisfacere Deo.
Respondeo supponendo cum Vasq. disp. 3. cap. a. contia silareet veniale esse offensam Dei quamuis leuem , de ita ex persona offensa infinita sumere infinitatem extrinsecam,& secundam quid ; tamen contritio hominis iusti, etiamsi ex persona satisfaciente non adaequet, habet ex obiecto etiam infinitatem extrinsecam , de secundum quid 1, 6c it 1 in hoc adaequat, Sc alias superexcedit malitiam venialis. r. Obij c. quamcumque satis 1-ctionem iactam pro veuiali potest Deus respuere; ergo non est ad aequalitatem: Patet consequentia, Nam in humanis creditot non potest non acceptare aequalem satisfactionem Rei pondeo, cum Suareet, disp. εἰ sect. o. poste Deum de potentia absoluta uota acceptare; nam cum sit supremus Dominus, posset se non obligare, & sine obligatione ipsus nihil creatum potest illum obligare. Quo
fundamento tractatu de Iustificatione dixi gratiam non iustificare ex natura rei, de facto tamen non posset Deus non acceptare; nam eo ipso quod iustum acceptauit ad gloriam, accepta uit eius opera in satisfactionem venia in lium, quae illius consecutionem impediunt. Idem dicendum est in contractibus humanis, qui debent ex pacto,qubd supposito pacto tenentur homines,non supposito non tenenturi, in illis vero qui non dependent a pacto, ut restitutio pecuniae, vel honoris, tenetur creditor acceptare , si sit restitutio aequi ualens; non tamen Deus, quia est lupiemus Dominus. Ex quo patet quod pollet Deus, si vellet habentem veniale , aeternaliter gloria priuare, quia Deus non tribuens auxilium, non saceret iniuriam, quia non debet; esset tamen indecens, ut ait vas l. iustum perputuo gloria priuari ; tamen Deus non tenetur dare unicuique, quod illi decens est,ut patet in monstris.
Vtrum purm homo iustus cum auxilio fuispernaturali psit de ρMentia Dei c.ndigne ct ad aequalitatem satisfacere pro peccatis
SVppono, ut dixi tractatu de meri
to, cum communi sententia, non posse de facto unum alteri de condigno mereri auxilia,neque gratiam ha bitualem;& ita praesens disti cultas est
de potentia Dei suppono etiam ut ibi
48쪽
dixi posse iustum alteri de 'congruo
mereri primam gratiam & iustifica tionem ; ut stephanus meruit gratiam Diuo Paulo. Prima sententia est negatiuar Itisanctus Tho. 3 p.quaest. I. art. 2. ad 1. V a'. disp. 34. cap. s. Pezantius disp. 4.
Hurtado dissic. i . iCabtera qui alios citat I sed sorte tantum negant rigoro Iam satisfactionem. secunda sententia est, suareet disp. . sech. 7. de Montecinos dicentium posse hominem iustum satisfacere pro
reccato totius naturae condigne; non
tamen ad aequalitatem: Distingunt hi auctores inter satisfactionem condiagnam , de ad aequalitatem; condignam vocant quae in valore operis ex subiecto , dc circunstantiis aequat cum prauitate inensae , in quo distinguitura congrua . quae est inaequalis cum offensa. Ad aequalitatem, de persectam vocant , quae non tantam aequat in valorc; sed in dignitate personae satisfacientis: cum ergo in praesenti sit finita, dc persona offensa sit infinita, licunt quod eis condigna , non vero pei secta te aequalis: Addunt quod hec differentia Cirum est in satisfactione
non in merito; nam omne meritum
condignum est aequale, prorier quod
Suaret loco citato, oc lib. I a.de merito,
cap. Ic.num. D. dicit iustum posse, de potentia Dei alteris de condigno, &ad aequalitatem mereri gratiam ha bitualem ; negat tamen pro peccatis illorum ad aequalitatem &pet sectὶ satisfacere. Sed non capio quomodo ista cohaereant inter se, quia condigne& ad aequalitatem satisfacere pro macula, nihil aliud est quam mereri de condigno sermam per quam expellatur macula; sed secundlim Suareziustus de potentia Dei potest de condigno mereri aliis gratiam, pec .quam pellitur peccatum I ergo etiam do
potentia Dei. potest sati incere de condigno,& ad aequalitatem pro pec
2. Christus Dominus non aliter prunostris peccatis sati siacit, quam merendo nobis gratiam actualem de habitualem a sed utramque gratiam potes iustus de potentia Dei mereri nobis,secundlim Suareet; ergo de satisfacere condignὶ de ad aequalitatem pro peccatis nostris. Tertia sententia a nobis tenenda ait possie iustum ex gratia Dei supernaturali,de potentia Dei satisfacere condignὸ , & ad aequalitatem dc perfecte
pro peccatis totius naturae. Tenet Scotus in s. dist.2o. g. contra illκκquo dicit, inseruat in .dist, is, quaest. i. s. qua itum ad 3Ilum. Faber. in I. disp. 7. cap. 1. Pitigianus disp. 2 O. art. - . Ga briel, vega, Sotus, Ioannes de Medma,de inclinat Lorca disp. 6, Probatur, r. quii pactum Dei vα-lorem tribuit operibus, ut dixi dissicultate. 2. de lat E probaui in tractatu de merito, nec diffitentur suareet, de Montecinos citati; ergo optime poterit Deus acceptare opera iusti ad remissioncm peccatorum totius naturiae. Et confirmatur exemplo , nam potuit Deus tepigisse scedus cum Adamo, quod si non ξeecaret; sed mereretur augmentum tuae Iustitiae, talem iusti. tiam cum suo augmento traduceret in posteros. Probatur ; nam scut pactina erat suis cienscut traduceret iustitiam: ita erat sussciens ut traduceret augmentum illius: sed si hoc potuit Adimus cum pacto,etiam potuit homo iustus mereri de satisfacere de condigno pro peccatis aliorum, si Deus iniret tale pactum.
Ratio ἱ pii oti est. qui 2 boc fieri non
implicat;ergo non est Deo denegadii. Antecedens probaturi, na ad condigna dc qquale satisfactione tantum requi-
49쪽
riturquod opus satisfactionis in v xl re dc dgmitate aequivaleat debito, de quod Deus illud acceptet pro tali debito sed homo iustus potest elicere actu qui ita sit bonus ac iuit Adae peccatum malum; imbmultb persectior, si talis homo habuisset siummam gratiam , ut habuit Christus,&suisset conceptussiae peccato t ait Scotus distinctionea O .cuata. ergo poterat ad aequalitatem & superabundantee fatisfacere pro peccatis aliorum.
Respondet Va . quod gratia habitualis quae est principium talis satisfactionis idni est semen gloriae in subiecto hi quo est , non tamen respectu aliorum subiectorum ; nam si hoc esset possibile, Beata virgo & Apostoli
potuissent, nobis de condigno mereri taliam actuale dc habitualem et nam cui triticum etiam persectissim non potest esse semen alterius fructias specie distincti. Ita neque gratia respectu aliorum subiectorum. sed conitI,quia Christus Dominus per gratiam habitualem, eandem eis specie cum nostra, meruit nobis gratiam; erpo similiter gratia nostra potest esse semen aliorum. a. dato non concesso quod gratia non sit semen respectu aliorum , poterat tamen Dcus creare gratiam quae esset semen respectu aliorum, cum qua quis satisfaciat pro peccatis aliorum. Ad fundamentum Vasoueet. Rese pondeo quod gratia dupi est semen gloriae. r. in genere causae formalis, &it, soldmest semen subiecti , in quo
est;nam tantam subiecto, cui inhaeret,dat seum e tactu in sermalem. in genere causiae essicientis, de ita rospicit praemium, ut coronam de meris cedem,&vt se non sollim est semen,
respectu subiecti in duo est, sed reset,ectu cuiuscumque subiecti pro quole o larat, di quod Deus acce2tetinam quod mereatur mihi,est illi acet dentale imb potest mereri aliud praemium praecer gloriam, ut dixi tractima
de merito uicitur autem gratia semeritat lini illiu di in quo est, nam opera mu raoria accipientia dignitatem ab ea, ne celsa tib debent esse opera illius ita quo est gratia. Beata Virgo non meruit do condignio aliis gratiam. r. ea
hoc non fuit pactum, & fuit Ali C hriasto reseruatum. 2. quia fuerunt acceptata prosequod petebant connaturaliter talia opera, dc unum meritum non habet duo praemia ς potuerunt tamen pro aliis acceptati I Deo, neque erat hoc contra charitatern , de indecens Virgini; nam Deus poterat priamum motum Virginis acceptare pr illa,& caeteros actus pro abis, ex quo in Virgine esset magna excellentia de gloria. Neque exemplum tritici esset quid valet; nam gratia dc gloria mea,
ct xlternis sunt eiusdem speciei: tant tum adirertite quod acceptatio proaIlis esset sirpernaturalis 3 nam operat ex sis natura petant acceptatione νl pro gloria propriae personae cuius. siunt , de quam formaliter dignifi-
Pror . sententia obi jcies, quia ex
nostra sequitur In earnationem verbi non esse simpliciter necessariam,quod est conita Patres & Pontifices quom adducunt recentiores. Respondeo esse simplicitet necelsariam ad suavem dccon naturalem & copiosam satisfactionem, & ita intelliguntur Patres, nam sitisfactio hominis puri esset mistaculosa & praeternaturalis. Dices, ergo etiam merita Chrim essent praeternaturaliter acceptata pro aliis. Patet;. nam gratia Chi isticu nostra, est eiusdem speciei. Respondeoenegando sequelam:dispalitas est nam ex eo quod erat gratia hominis mi,
petebat Τοῦ ad quod canaque praemium
50쪽
ros bile ordinaretur. Obij cles 1 .opera unius puri hominis non possunt satisfacere ad aequalitatem pro innumeris peccatis. Renpondeo quod poterant actus ita esse intensi, ut pro multis peccatis valerent .Rurius no sit unus homo qui satisfaciat sed sint plures qui eliciant totinus di ita intensos ut superarentactus peccaminosos totius naturae, praecipue si accedat pactum.
Obij cies 3. satis actio quae habet
aequalitatem ex gratia credatori, non
est condigna & aequalisi ad satisfactio puri hominis habet partialem valorem ex acceptat une : ergo non est
aequalis, Responseo quod quando λcceptatio .ih antecedens , licet acceptare Et gratia, non tollit aequalitatem QFeris cum debito nam se habet per modum legis. Sc posita illa, qui secerit quod lex praecipit, acquirit ius iustitiae ad prςmium,ut contingit in brauio,se-Ctis vero est quando acceptatio Mactum est conlequens; nam tunc fit creditare partialis solutio debiti.
explicemus , supponend*m est quod Iudae i credentes regnum Messiae ore temporale, negarunt Christum suisse redemptorem. sed reiiciuntur
ex Pal. ios. dicant nuue qui redempti sunt a Domius quas redemit de manu mi--cr. Hoc idem negarunt Bassus haereticus qui viait circa annum I o. Gm
ratoris, dicens non esse sperand 1m saturum animarum I Christo, & Ab 1i- lardus, qui ut refert Bernardus Eritai o. dicebat Christum non fuisse redemptorem, sed doctorem tar am , ut viam veritatis ex charitate denion straret, dieebat enim quod nos per peccatum non eramus captiui diaboli. sed tantum nos tenebat in carcere, sicut custos. similiter Pelagiani negantes peccatum originale, negabant neces utatem redemptionis; sed omnea isti hae tetici teij ciuntur ex Paulo asTit. 1 .dedis semetissum pro nobis ποῦ nocredimeret Gomni iniquitate. Reiiciuntur etiam ex Trid. sess. 6. cap. i. ubi
hoc est definitum , quomodo Christus nos liberauit a diaboli potestate, dixi cap. I.dii sic. s. in fine. Dices, si Christus nos liber uitldiaboli potestate,quomodo non soluie
s extum sui sanguinis diabolo , sed
eoὶ Respondeo, quia Deus erat offensus, & potestas diaboli erat tyrannica , quia sesellit nostros primos parentes, & haec potestas fuit ex permisisione diuina. Suppono etiam contri Durandum' in 3. dist. 1 o. quaest. s. satia actionem Chiissi non solum est exaui ualentem& condignam,sed seper oundantem. Probatur ex Ps io'. copias apud eum redemptio. Et Ictiae. i o. consummatio aι- breuiata ina aMt iustitiam; Ita Atha
nas Chrisin. Cyrillus, & xlii Patres
apud reeentiores; dicebat enim Durandus satisfactionem Christi non esse aequalem & condignam; Deum tamen ea contentum mansisse. xes esset aequalis, & ut talem acceptauit, non quod acceptatio tribueret valo. rem. Hanc sententiam ut improbabi