장음표시 사용
61쪽
cit Christum non satisfecille ex victu- nos qui de speciali institia explicamur
te speciali s iustitiae, ex motivo iolucndi dubitum legale, sed cx virtute religionis, vel Obediuntiae, quae lato modo vocantur iustatia, ita Vaiq, disp. 7. Lorca disp. S. Sinistag. citatus & omnes illi qui dicunt inter Deum, de nos non esse proprie specialem iustitiam, ut Becanus cap. ii. Hartado dissi c. 2. Molina , cic.
Nobis dicendum est Christum Dominum ex speciali iustitia satis iacit se;
nam licet exercuerit alias virtutes,tamen secit ex motivo satisfaci edi Deo, Ac reddendi aequale pro debito con& secundum regulam Augustin qua
do nullum est inconuenies sacra Scimptura in toto rigore exsoni debet. Secundi, , re ij ciuntur ex prima a ICor. r. 2- afius si pro nos is testitia, functficati. redemptio: Sed Cluilius. est nostia redemptio in toto rigor cr-po tinniliter seruabit iustitiam specia-len . Nec valet Hurtado dicens, no
mine iustitiae in hoc loco intelligi sui istificationem; nam ibi distinguitur iustitia a sanctificatione, sicut distinguitur a redemptione.
Ratione probatur, ratio formalis tracto per peccatum: Sic cum sancto l satisfactionis ex iustitia speciali est au-
Thom. s. pari, quaest. i. ar. 2. Caieta-iserre inaequalitatem reddendo aequa-nus, Medina, V alentia puncto S. Suar. litatem ex intentione reddendi aequa
disp. . sect. s. Noster Vega, solus,
Ferrara, Rada in s. controuersa. i art. 3. conclusione I. Probatur i. ad Corinth. 6. Empti enim estis pretio magno, & i. Pet. cap. 2.2ti, corruptibilibus a ro . argento empti
cit cx iustitia, ergo. Et ad Col. 2. Delent quada ei 3 n s erat CDragraphum
decreti is p ens illud cruci r. Ubi ex plicat Paulus specialem iustitiam , si cui debitor pecuniae quando sol ait, accipit cautionem suam de deletCh rograptium quod aduersas illum erat, ct ita soluit ex iustitia. Idem habent
communiter P P. ut Hieronymus, Augustinus, Dionysius, &c. Dicentes Christum in iudicio α institia diabolum supera sic. Respondent Va' Lorca,& Hur-tado, sacram Scripturam de PP. loqui de iustitia quae proprio est talis,
non tamen de iustitia speciali. Sed contra quia licet verum sit, quod ita explicentur sacra Scriptura, de P P. Duncta, non tamen ita propric, utla: Sed Christus reddit aequale, imbdc superabundans, ut patet ex dissicutitate prima de satentur recentiores Vas'. i disput. Musque ad 7. sibi conistrarius qui prima parta disput. 8 s. cap. . ait. Curistum pec satisfactionem nullam fecisse aequalitatem. Rursus & reddit Christus aequale ex intentione satisfaciendi. Probatur primo quia fuit fidei iuniori, ergb tenebatur ec iustitia soluere debitum. Secundo , quia ad pellictioneti atisfactionis spectabat, ut expressὶ Christus voluerit satisfacere Patri yro. debito nostrorum peccatorum, de saltem in passione, in qua suam satissa -ctionem consummauit, seipsum obtulit in sacrificium pro nostris peccatis: vel saltem negandum non est quod aliquando habuerint hoc motivum, . go cum quodlibet opus Christi LRficiat pro redemptione totius mundi, ii illo opere satisfecit ex sipeciali iustitia . Denique clim Christus venerit ut hominem redimeret de solueret quod ipse abstulerat; quis negetChristum implicit: de virtualiter semper.
62쪽
habere tale motivum Respondebis quod nunquamChrictus operatus es ex tali motivo iustitiae. Contri, primo, absit hoc dicere. Secundo adhuc in eo casu satisfaceret ex iustitia, sicut qui soluit pecuniam suo creditori, non ex motivo iustitiae, reuela restituit ex iustitia, quia talis solutio est actus iustitiae saltem
cundam ipsos non est in Christo, ergo
restat quod ex virtute iustitiei. Dices in sententia Seoti in .dist. I . qu, 2. ad tertium principale in Christo est poenitentia , ergo satisfactio pro puccatis suit a virtute poenitentiae. Respondeo quod motivum poenitentiae est vindicate peccatum at veris hoc quod est te sarcire iniuriam red- materialiter, di supposito pacto Deusidendo aequale, pertinet ad iustitiam, ex iustitia acceptaret talem satis actionem 1 Christo exhibitam. Respondet Vasquet quod satisfactio Christi non suit opus alicuius virtutis specialis, sed satisfecit per opera
omnium virtutum: Sed contra nam licet verum sit quod omnes virtutes fuerint materia satisfactionis Christi, sicut ipse tractatu de adoratione, ait quod opera omnium virtutum iunt materia adorationis; nam fide charitate, &c. colimus Deum; non tamensormaliter est actus seligionis: se satisfactio Christi talictus specialis tu stitiae, licet materia illius sim actus
Secundo reiicitur, reddere Deo debitum pro nostris peccatis est actus
alicuius virtutis specialis, non omnium virtutum,non alterius nisi iusti-etie, ergd.
Respondet Vasqueet, quod est virtus religionis qua reddimus Deo debitum. Sed contra quia licet per religione reddamus Deo debitum, non tamen pro peccatis, nam in Angelis& primis parentibus in statu innocentiae non fuit peccatum, de suit virtutis religionis actus. Secundo,peccator reddit Deo debi tum pro peccatis ex motivo resarcien
di iniuriam, de non ex virtute religionis sed poenitentiae, ut ipse Vasque: fatetur 3 p. a. 83. art. 3. Ergo Christus ex religione hon lati fecit pro nostris, peccatis neque ex pinnitctia, quia sc- χ hoc fecit Christus, non tamen ex motivo vindicandi peccatum. Secundo , probatur conclusio, qui αnos respectu Dei sumu'sicut mancipia,sed ista tenentur sus Domino obedire ex virtute iustitiae specialis, & ex
eadem virtute tenentur si non obe diunt, inobedientiam rasarcire: Ergo denos ex virtute iustitiae tenemur resarcire inobedietiam in mandatis quae
fuerunt transgrella : Sed Christus si-tisfecit pro nobis, pro omnib' debitis, ergo ex lineciali iustitia satisfecit, sicut Jc nos ex illa tenebamur satisfacere. Prima sententia objcit, nullus potest satisfacere ex iustitia nisi fit debitor, Christus non erat debitor pro iii stris peccatis, sed nos eramus debitores; ergo Erillus ex iustitia non satisfecit. Respondeo, qubd Christus expacto constituit se debitorem, de fide iustorem pro nobis. Addo quod etiatrisi quis non sit debitor, potest exercere actum iustitiae, ut si quis misericordia motus soluat pecuniam pro alio, dcfaciat intentione dc animo quod creditori reddatur quod suum est, eri misericordia circa debitorem, de iustitia circa creditorem. Dices, quod haec solutio habet locum in solutione pecuniae, non in a cisfactione pro iniuria. Respondeo, quod in utroque casu; nam si Petrus iiii mittatur Paulo, hoc animo, vi reddat illi debitum abla-
63쪽
tum a Francisco,reuera exercet actum
iustitiae: Vetum est quod eosset Paulus non acceptare tale obsequium sicut Deus seclusi, pacto possct non acceptare satisfactionem Christi Domini. Diees si ditur alicui debitum,non potest non acceptare Respondeo verum esse loquendo desolutione pecuniae, non tamen de satisfactione pro offetasa; nam offensas habet ius, ut honore. ut a quo in honoratus est; de ita non tenebatur Pater acceptat. satisfactionem Christis non spopodiiset; neque ex hoc sequitur Christum non satisfecisse ex iustitia I. nam non semper requiritur obligatio mutua iustitiae : Nam qui cutrit, ut bravium accipiat, non tenetur ex iustitia currere si non spopondit, de iudex tenetur ea. iustitia reddere bra- uium. Obile. seculiab, peccata pro'quibus Christus satisfecit, non sunt cotra iussit iam , neque homo dum peccat agit contra iustitiam in ordine ad Delim, ergo Christus ex. iustitia non satisse
Respondeo primo, non requiritur quod actus quo quis satisfacit pro aliquo peccato habeat directam contrarietatem cum illo: Nam acri poenitentiae satisfacimus pro omni pecca
Secundo , Respondeo quod inter homines satisfactio communiter pi ae sit ponit iniustiam non tamen inter Deuci homines: Ratio est, quia inter homines non fic iniuria ni ii per iniustitiam specialem, .at quolibet peccatost iniuria Deo , dc inaequalitas quae non est iniustitia specialis, sed tantum dicunt amia generalis, de hoc susto cit, ut Christus possit ex iustitia satis s cete Addo quod inter homines po- resteae satisfactis ex iustitia quando non praecessit iniustitia, ut quanta se
restitutio ratione rei ablatae de non ratione iniustae acceptationis.
Obiicit tertio . si Christus ex iustitia satisfecit, tenebatur Deus ex iustis tia acceptare, sed Deus non tenetur Pergo neque Christus ex iustitia satis secit. Respondeo, Obd Deus non tene batur nisi quia pepigit foedus . nam quamuis Christus ex iustitia latisfecerit cum esset fideiussor ἱ poterat Deus non velle illius satisfactionem, sed iure petere,ut satisfaceret qui pec
Dices si Christut ex iustitia satisfecit de supposito pacto, mus ex iustitia acceptauit , ergo absque gratia remissa est nobis culpa, & debitum carendi auxilio. Respondeo eadem dissicultas ea etiam si Deus ex fidelitate acceptauit,& Christus persecti satisfecit . etsi non ex speciali iustitia, ut docet Vasq. . qui haec'bijcit. Sed espondeo quod Christus satisfecit essicienter non in genere causae latinalis, dc ita necessaria est gratia, ut formaliter tollat culpam de debitum carendi auxilio. Dices secundo , saltem posita satisfactione Christi dare nobis gratiam e fit debitum, dc non erit noua gratia, quod est contri Scotum dc nos, tractatu de gratia. Respondeo Christo esse debitum, nobis vero esse gratiam ; nam Christus pro nobis satisfecit relinquendo sibi jus, ut sibi deberetur retributio, n6bis autem mere gratis daretur gratia, sine actitatis. siue habitualis per Christum ; nam ita fuit pacitam inter Deum & Christum, quod retributio sit Christo debita , nobis vero sit gra
Quarib obij e. ex Aristoteles. Ethic. V. M &I. Iustitia non est eiusdem
64쪽
in seipsum; iram debet esse ad alte. rum , ned Christus sibimet satisfecit:
ergo non intercessit propria iustitia. Respond. aliquLut referunt δc re inciunt Suareet secl. s. Vas'. disp. 8. cap. Quod Christus tantum Patri satisfecerit. Sed haec tutioiiuolerabilis est ut dicunt hi auctores, primo quia est contr1 primam ad Tim. y
ciliavi; sed Christus est Deus, ergo
sibi mundum reconciliat. Secundo , est contri Aug. enarrationem Psal. 39. Inter Trinitatem nosi , in si mitatem mediator est Gri-
1. Propter quod , Ress. ivbd Aristoteles non cognouit unum suppo tuum esse in duabus naturis, de ita siuificit quod iustitia sit
ad alterum in natura, sicut hoc tant limcisicit ad actum obedientiae dc religionis quos Christus exhibuit respectu Dei ut dicunt Vas'. & Lorca. . Quinto, Obijcies ex Aristotele s. Ethic. cap. 6. Fili j ad Patrem, serui ad Dominum non e sse iustitiam sed Christus, ut homo est Filius de seruus Dei;ergd nequit satisfacere ex iustitia. Respondeo Aristotelem loqui de Filio non emancipato,& deseruo conditione xilis seruitutis : Christus vero
est Filius emancip tus, di sui lucis est seruus iure creationis, quae servi tus non excludit dominium sitatum operationum, & jus utendi illis: praeterquam quod si Pater cum filio non emancipato, vel Dominus cum mancipio efiiciat pactiun quod donabit hoc vel illud sub conditione alicuius operis, facto opere tenetur ex iustitiarem promissam reddere , dc ita fecit Deus cum Christo. res quae iustitia esset in Clui
quia reddit aequale pro ecbito pecca-
ti, imo de superabundanter. Obijcies quia de ratione huius iustitiae est abdia
care a te dominium illius quod tribuitur & transferre in creditorem ; Sed Christus adhuc ut homo non poterat abdicare dominium suarum operationum , neque illud transferre in Deum, nam iam Deus erat ab olutus
Re spondeo, chira Suarea Opusculo
de iustitia Dei sech. 1. num. 2 . Hoc requiri in restitutione pecuniae, non vero in restiti ut e famae & honoris,
ut est satisfactio Christi; quae magis
honorifica suit Deo quam fuerint inhonorifica peccata nostra. Addo
quod Christus tribuit Deo dominium
rei,quam antea non habebat :nam antequam Christus Eliceret actum illius, Deus non habebat dominium ; nam illius quod non est,non est dominium, dc pol quam a Christo est elicitus, iam est Dei: Nam omnia sunt Dei. Dices, saltem qui restituit famam debet sacere aliquod obsequium utile creditori, sed Christus nullum potest efiicere obsequium Deo utile, ergo,
Respondeo quod licet opera Christi non sint ad intrinseca Dei utilia,
sunt tamen ad extrinseca : Narer est Deo laus, gloria, cuicus,&c.
Dubitabis ά quo habitu virtutis ieliciat ut fatisfactio Clicisti 3 Marsi hus in quaest. ι o. in fine ad s. dicit: Mod ab habitu poenitentiae: ait enim quod ab hoc habitu duo actus diuersae
speciei eliciuntur, unus est, recompensire Deia pro iniuria illata , non tamen ad aequalitatem , tetractare priorem vitam, qui actus reperitur in inobis. A ter est reddere aequale Deo pro peccatis nostris abcque retracta latione, qui actus reperitor in Christo. Alij dicunt quod probabile tu dicat Sua z dispur. . bee . s. esto A iij
65쪽
elicitam satisfactioneni Christi a telisionis virtute ad quam spectat reddere Deo debitum honorem, & resarcire laesum. Fundamentum uius usi sententiς est, quia non est ponenda in Deo aliqua virtus quae in nobis non ossit este,cum Christus per unionem ypostaticam non reddatur magis capax aliquarum virtutum moralium, quam quaelibet alia persona creata,sed
nothia satisfactio solum a poetinentia, vel religione potest elici, eigb dc Christi satisfactio. Sed hoc sui damentum salsum est: P i in b, quia Christus potest satisfacere pro mortali peccato ad ae qualitatem , quod nor non possumus. Secundo , quia homo potest condignE, de ad aequalitatem satisacere pro suo peccato veniali, ut diri cap. 1. dissi c. i. Et sit fat ex motivo reddudi aequale,
erit ex virtute speciali iustitiae distin cta a poenitentia & religione, ergo Christus ex hac speciali iustitia satisfecit. propter quod dico cum aliquibus recentioribus satisfactioneni Christi elicitam e illi ab habitu iustitiae specialis cuius munus est seruare integritatem druini iuris, de s lx sum fuerit, it lad aeparare, qui habitus est distincto, 1 poenitentia, & a religione, Scc. Probatur nam talis satisfactio estaci iustitiae specialis vi probaui; ergbal, habitu talis iustiti procedit. Naiste habitus sit distinctus ab aliis probatur; nam motiua sunt distincta poenitentiae enim motivum est vindicare se ccatum, religionis est regilere cultu ia Deo,ut primo principio hui' specialis iustitiae est reddere Deo aequalepiod bico peccatorum , dc resarcire diutumius, in quo distinguitur a iustitia commutatiua inter homines,quq respicit Lumatium ius, quae differcntia forte est accidentalis, & haec est
uiter aequales, dccsim inter Deum de
homines non sit aequalitas, ait Scotus in . dist. c. quaest. i. Litera,C. quod iustitia commutatiua simpliciter lena- per non est in Deo.
Lico: dissicultate praecedenti de
propria de speciali iustitia Deo satisfacere, iure optimo quaerimus an fu
rit rigorosa iustitia: Nam sicut optime stat quod homo si persectus in praedicatis essentialibus, & tamen in ratione integrali non sit persectus si careat brachio vel tibia, ita optime stat quod iustitia sit essentialiter perfecta de careat integrili aliqua parte verbi gratia) aliqua conditione expositis cap. i. diis cult. i. Prima tententia docet esse de toto rigore iustitiae; ita Sua res disp. .seet. c. & alij. Antiqui non si erunt locuti in hoc sensu nostrae conclusonis, imo de multi Neotherici confunduntipecialem iustitiam, & ad aequalitatem cum rigorosa, de ita pro hac sententia citat plutes tὶm antiquos qui: n
N obis dicendum est satisfactionem Christi no esse de toto rigore iustitiae: tenent Vasq. disp. s. dc p. Lorca disp.
8. nu. . Scotistae, Rada 3 parte controuers is . art 3. conclutione 3. Faber
disp. 66. cap. 3. qui citat antiquos scolist. de Scotum, sed Scotus non loquitur his terminis, scut ncque antiqui. Probatur haec sententia diuersi- .mod E ab auctoribus Vas tacet de Lorca dicunt quod non fuit ex speciali iussitia, ac per conisi quens neque ex ri
66쪽
1 re iustitiae, sed hoc satis reieci di sic. praecedeti. Alij dicunt quod ad rigorosam iustitiam requiritur quod bona quibus fit satisfactio non sint sub dominio creditoris; nam qui satisfacit debet dominium illius rei qua fatissa-cit transferre in credidorem , etsi iam creditot habet dominium talis rei, non potetit satisfaciens illud transferre in creditorem : Deus ergo ha- bet vellim dominium omnium operum Cluisti, sicut aliarum rerum creatarum , & ita non poterit Christus ri- porose satisfacere, si quidem nequit transferre dominium in Deum. Sed hoc rejeci cap. I. disti ult. r. in 3. conditiove. Alii dicunt ideo non es le de rigore iustitiae nam Christi opera 'erant Deo debita aliis titulis , scilicet titulo obedientiae, & titulo gratitudinis. Sed contra quia cum opera Christi fuerint summa de superabundantia ad satistaciendum pro peccatis, erant susscientia, ut etiam pro aliis titulis
Sed his omissis bellae rationes sint, 'prima quia opera Christi secluso pacto non obligabat Deum ex iustitia, ut illa acceptaret, praecipue' cum Christus fuerit fideiussor, & iuste posset Deus exposcere, ut qui peccarat satisfaceret , ut in hoc sensu intelligo Radam & Fabium. Dices si Antonius debeat s . mo dios hordoi Aigidio, & Franciscus tribuat Egidio a . tritici contra iustitiam saceret Egidius non acceptando talem solutionem, quia solutio excedit debitum, ergo. Similiter Deus contra iustitiam saceret si non accepi tet satisfactionem Christi secluso pacto: Ergo eo secluso Christus satisfecit ex rigore iustitiae. Respondeo primo quidquid sit c umanis, ubi sorte AEgidius iuste petcret hordeum ac nollet uiti ini nihil est creatum quod possit Deum ex iustitia obliga-
re, ut dixi tractatu de merito & iustificatione. Secundo licet tu solutione pecuniae pollit unus pro alio satis- sacere de rigore iustitiae, nori tamen in satisfactione honoris &famae. Secunda ratio quare haec fatis factio non sit de rigore iustitiae . qui x erat elicita ex gratia creditoris, scilicet ex auxilio de dono, quae lice enon impediant quominus sit ad aequalitatem, tollunt tamen esse rigorosam. Respond. Suareet & Montecinos quoa opera Christi non erant humanitatis , ut cumque , sed humanitatis unitae verbo,& ratione viaionis,debito connatura lixatis,erant omnia illaauxilia illi debita, de ita ex proprijs satis secit,s no ex gratuito acceptis. Sed co- tra quia in radice erat gratia,cum ipsa unio in qua sui dabantur fuerit summa gratia , non secus ac homini iusto debentur auxilia ad aliquos actus supernaturales, licet non a st omnes, ut dixi tractatu de gratia, & dicuntur gratia in radice, quia grati a ratione cuius debita sunt,suit gratis collata. Dices, licet unio sit gratia Acta humanitati , non tamen facta Christo; nam ctim includat suppositum diuinum , nulla fieri potest illi gratia, ἔσsatisfaciens, m non erat humanitas, sed Cliristus; Ergo ex rigore iustitie satisfecit. Respondeo quod Christus, ut homo fati secit per opera humanitatis quod suscit, ut dicatur quod eius satisfactio est ex gratuito acceptis ; nam Christus vi homo indiguit pratia ad satisfaciendum , quia ut homo erat creρtura, de omnis creatura
indiget gratia ad satisfaciendum. oblucit Sua rex, quando qnis solute debitum ex bonis a creditore acceptis, si Geditor illa tribuat debitori , ut iam tisiaciatvi soluit, non soluit ex rim
67쪽
si vero ill x tribuit sine cunia creditoris est instrumentum, dire iustitiae hac intentione ex rigore iustitiae debitor soluit cum illis, ted ita data fuit vitio a Deo humanitati, quia non primo praedestinatus fuit Christu, ex intentione satisfaciendi pro peccatis, ut dicam c. . difficultate prima:
5e confirmatur primo exemplo adducto a nostro Vega lib. I. in Trident.
c p. 9. De genero qui pecunia accepta in dotem a socero soluit ei debitum ex rigore iustitiae quod alias tenebatur soluere. Sit aliud exemptui
Petrus debet Antonio Fo. nummos&postea accepit ab illo 3 o. quibus lucratur Petrus usque ad so. & illis soluit Antonio so. ex rigore iustiti. t
soluit: sed sie se hibuit Christus qui
soluit debitum illis boni s quae lucratus
fuit cum vnione, nii nudiu tormentis,
laboribus, &c. Ergb ex rigore iustitiae, satisfecit. Respond. quod cum in utroque casu sit gratia creditoris, non est iustitia rigo rosa quacumque ratione sat gratia i creditore; nam gratia duplicitet ossicit iustitiae. Primo si pars
debiti condonetur a creditore, & se non est iustitia. sed deficit in ratione essentiali de specifiea iustitiae. Secundo si fiat ex acceptis a creditore; nam quamuis reddatur aequale, dc nulla pars condonetur, deficit iustitia in
persectione integrali, de sic non est de rigore iustitiae, de hunc desectum Chiisti satisfactio habuit. Ad primum exemplum: Respondeo cum Vasque 2 generum non accipere dotem gratis, sed titulo oneroso scilicet in sustentationem uxoris I propter onus matrimonii, de ita potest soluere ex rigore iustitiae; at vero Christus omnino gratis accepit
Ad secundum exemplom: Respo deo quod debitor in negotiatione l*cti est odia principalis i at xcro pe- ita potest debitor soluete ex rigore iustitiae: Christus vero non est piaeciapua causa est Deus per gratiam collatam , de ita non potest ri rose satis- facete ; Adde quod sorte neque iste debitor soluit rigor os E , quia nititue solutio gratia creditoris. secundo ob ij cies, statia & iustitia sunt opposita; sed in gratia non
est distinctio inter gritiam oc rigorem gratiae , ergo neque inter iustitiam propriam ex rigore iustitiae, sed in Christi satisfactione interuenit propria & specialis iustitia, ergo Ec ri gorosia. Et confirmatur, quia iustitia formalis sol sim opponitur cam gratiae sermali non cum gratia radicali, sicut albedo formalis cu nigredine sotmali, non cum nigredine radicali, ergo in satisfactione Christi in qua reperitur iustitia formalis, etiam si reperiatur gratia radicatis, non obstxbit ad rigorosam iniustitiam.
Respondeo quod etiam datur rigo- rosa gratia, de est quando ex parte recipientis illam nullum pr cessit opus, dc etiam datur gratia proprie Sc spe ei ficὸ . de est quando aliquod opus praecessit, siue sit dispositio, siue non: Ad confirmationem dico quod iustitia formalis, ita opponitur cum gratia formali, ut posita statia tali non sit iustitia propria & tipecifice, at vero licet sit iustitia formalis proprie de
specifice cum gratia radicali, non tamen erit gratia integraliter perfecta de rigorosa , sicut homo sine brachio non est integraliter perfectus.
Ex dictis soluta manet dissicultas
quam recentiores tractant in piae senti; vciuia scilicet catisfactio nostravi coniuncta satis actioni Christi ,3c ut sacta amoro Christi sit de rigore iustitiae: Et respond. negatiue, ita plures Lorca disputatione nona,
68쪽
iui 'iliuersis modos dicenὀi injcit. i &distinct idi. f. tu i a Z i. Cum Ratio est , quia si satisfactio Christi
non est d rigore iustitiae, ergo neque nostra, ut illi coniuncta.
Virum Agamo non peccante merbum
CApite primo. dissicult. 7. dixi
conueniens suisse Verbum incarnari ob multos fines, in praesentidissicultate inquiritui quinam fuerit finis ex vi piae sentas decreti, ob quem Deus elegit hoc medium scilicet iu- carnationem vel bi , an suerit cedemptio generis humani, vel alius ; neque existimamus aliquid creatum posseelle finem dc motivum Dei; nam hoc
sol sim est ipse Deus, sed tantum loquimur de fine qui consequendus est
per Incarnationem tanquam per medium : Neque difficultas est de praedestinatione Christi, vi redemptoris , & in carne passibila . nam, ut
certum suppono, finem & motivum suisse redemptionem generis humani,& ita si Adam non peccasset neque Christus venisset, ut redemptor, & in carne passibili. Discultas soldmest quisnam fuerit finis ob quem verbum vniretur humanitati ex vi praesentis decreti, de quem finem Deus habuit de facto: Nam quod Deus faceret de possibili non possimus, nisii diuinando finire quia pendet ex Dii voluntate. 5 nihil circa hoc reuelauit.
Prima sententia est Scoti in 3. dist. 7 quirit. s. G. sed hic funi duo dubiis,
eo omnes scolistae, Bassalis. Pitigia nus cum scoto, Rada I. parte contio vers. s. art. 3. Faber disp. io. Smisias de Deo viro tract s. disp. c. qu. 12. nu.
7s3. Alensis, Albertus, Gabriel, Pigio, Galatinus, Viguerius, dicentes
Quod si Adamus non peccallet aὰhuc Christus veniret; nam decretum in carnationis non dependebat ta inquam
a fine a redemptione generis humani, sed ἱ bonitate diuina. Vt Scotus suam sententiam ostendat dist. I9. qu. i. , Ad i. Dico, distingu:t in diuina praescientia, & in voluntate Dei quinque signa rationis. In primo : Teus intellexit sesub ratidine seu nimi boni, &ita se amauit: in secundo, uteVexit omnes creaturas: in tertio : Pria sina ut bos ad gloriam C -ratiam, de inter hos primo loco Christum tanquam caput omnium , circa r prabos habuit actum negat suum , non praedes nando: In quarto , pravidit illas casuros in Adam, ercipe virginem: In quinto , pr rdinauit Aueprom fit de remedio quomodo redimerentur perpasii nem Fili, , qui iam erat in tertio signo praedestinatus. quoad sabstantiam. Pro intelligentia huius notanda est quod prioritas α postet toritas horum signorum sollim est, secundum ordinem intentionis, &quod aliqua signa possunt subdiuidi iii alia; inter quae dereperitur ordo intentionis de executionis: Pro quo noto ex tractatu de voluntate Dei, quod decreta per obiecta distinguntur, & ita ordo decre-l totum ex ordine obiectorum desumendus est, ad quod intelligendum omissis aliquibus Vinionibus, de quo ibi, duplex regula letuanda est. Prima quod habet rationem finis est prius volitum in intentione: Itaque in intentione prius est finis, de sta- itim medium proximiua fiat , de po-
69쪽
ilei suo ordine reliqua media usque ad remotius: in executione veri 'citis sunt media & po Ira finis.& inter media 'tilis et remoria; medium, & po stea' reliqua suo ordine usque ad pro
Se cunda regula est, quod inter ob tecta quae non habent ex natura tua ordinem finis & meaij, neque etiam illum hibent ex voluntate Dei , ut habent gratia & Sacramenta, neque habent ordinem intentionis dc executionis, sed sol im habent ordinem in executione, in qua prias est volitum, quod est causa efficiens, sormalis, vel materialis , quam effectus. sed petes quando Deus de ceruit imam alicui subiecto verbi gratia)gloriam,vel gratiam Petro ordine intentionis quae decernit prius Deus 3
subiectum verbi gratia in Petrum, vel formam, scilicet glociamὶ Quidam
ex nolicis dicit polus Deum velle soc-mam quIm subluctam, sed dicit contra Scotum in i . Aist. i. g contra icturn, dicentem erilis supponi volitum subiectum, scilicet Petrum, quam velit illi gloriam, de est conforme Scoto in I. dia. i. qu. s. g. Ecbi r in fine, ubi
ait, amorem amicitiae terminatum .id subiectum esse priorem amore concupiscentiae te immato ad res concupitas , scilicet sormas, & ut probatur ex ad Rom. a. pr ciuis G pr Jemnauit; ubi ad praedestinationem sit p. ponit praescientialia subiectorum. Ita Smisi ii de Deo uno tractatu; . disp.
ora, G Nam ibi solum dicit inuo dum sensibilem eis: propter praedestir atos, ut ita homo su finis o D iam sentibili m . non tam ei licit c si naturale a caedestinati, elic propter glo
i Ex his sic explico ordinem decret
i cum poJquam Deus in primo signo se
i cognouir, vel anouit, de in secundo omnes creaturas intellexit, iii tertiuo ine intentionis Christum efficacite pr elestinauit quo id substantiam, tanquam maximum bonum post Deli. de in Eoa decreto 1ic quili totali multa intellion ut paecti alia; inter quae
eis oraci intentionis & - executionis. Primo enim ordine intentionis decernitui summa gloria: Secundb summae Vatia: Tertio unio hypostatica, i cin qno unque decreto includitur humanitas, ut subiectuin horum accidentium & hic finitul ordo intentio nis de incipit ordine. verib, ordo exec tionis.
P cimbvult Deus unionem hypo stati cara, secundo gratiam : Terti gloriam. Ita intelligitur Scotus in s. dist. r. qu. 3. Post praedusta .ra Christi praedet ita. ionem cognosces Deus
scientia suoplieis intelligentiae Christum ut finem Sc exemplar, de caput possibile omnium cieaturarum, volui des scaciter ordine intentionis quod ipse Cliristus essct caput, dc exemplar earum ad hunc hnem propter merita Clicisti secundum substantiam, quae praeuia antae futura in execut one , quae merita consistebant in dialectione Dei,& sorte etiam in dilectione creaturarum possibilium cognitarum in verbo qnoad existentiam,, gratiam &gloriam deside labat. Elegit tam ex Angelis, qaam hominibus. aio dam ad tantam et tantam glo' ciam simul cum extilentia naturali, . alijs vero . tant lini voluit existentiam,& circa gloriam mere negat ille se. habuit quo id actum cisicacem I nam. inellicae iter etiam voluit eis gloriesiicaciter ad .gratiam , dccoaduceiuia λd talem.
70쪽
gloriam ; de talem gratiam voluit
inefficaciter non electis, Se tandem propter electos decreuit producere uniuersum cum omnibus, quae ad habitationem , & sustentationem spectant, de hic finitus est ordo intentionis circa creaturas, de incipit ordo executionis; nam primo dccreuit uniuersum creare , Angelos, de Adam ec Euam, ex quibus caeteri homines procederent, & creare omnia quae eis erant necessaria: In secundo signo decreuit Angelis & primis parentibus dare gratia, Δ dona ex meritis Christita pixuisis in executione , Sc hac gratiam quim decreuit date Adamo, nonnit absolutὸ, sed sub conditione, qubdsi non comederet de ligno vetito , illam transsunderet in posteros, si ve-- comederet illam, sibi de posteris
amitteret, execpta virgine quae ia erat electa in Christi matrem. Cognoscens aute Deus scieti a coditionatano quaest media snam hac non admitto) quod si permitteret Adamsi comedere quod erat comesturus ) permisit Adamum
comedere & peccare 3 vides iam Deus scientia visionis peccatum Adae de posterorum suturum, praevidit de remedio , de in hoc decreto sicut in praedestinatione Christi, & in praedesinatione caeterorum, est etiam ordo intentionis de executionis. 'Primo ordine intentionis intendit gloriam quae illi aduenire poterat, ocChristo ex munere redemptoris: Se cundo intendit praeseruationem vir ginis a peccato, de reparationem genetis humani, ad quos fines elegit pacsioneni Christi: Et tunc in tertio signo Voluit permittere peccata cruci egentium , & finitus est ordo intentionis decretorum spectantium ad reparationem hominum, ec incipit ordo
Primis decreuit quae erant necessaria ad mortem Christi: secundo redemptionem per mortem Christi, ut nobis mereretur gratiam, auxilia, Scidc virgini praeseruationem , 5 c. Ex quo tellio decreuit sibi orui magnam gloriam ἱ dc haec est scri es decreto-ium Dei ad extra quam late proposui, quia ad omnia concernentia praedc stinationem Cluisti δc nostram, & ad ea quae Cluistus meruit valde necessaria est. Secunda sententia cst Sancti Tho.
3, pari. quaest. i. arti c. 9. S. 6 de Tho- misi. con muniter Vasq. 3. pari. disp. I a. cap. .ec alloium dicentium quo
decretum quo de facto pia destinata est incarnatio saeuim est dependenter a redemptione peccati originalis tanquam propter finem: Ita quod si
Adamus non peccaret, Christus in onveniret. Sed non codcm modo explicant Auctores hanc sententiam. Omnes conuenium Chi istum suisse primupa aedestinatum , ac per consequens causam finalcm, de exemplarem nostrae praedestinationis: Sed quomodo hoc si post peccatum varie explicant. caietanus distinguit tres ordines pprimus est naturae, in quo continetur peccatum ad quod patiandum sussitiunt vires naturae : Secundus cst gratiae: Tertius est unionis hypostaticae,& ita ad unionem hypostaticam praesupponitur praeuisum peccatu . Quod ordo naturae sit prior, quam ordo gratiae probat, quia gratia recipitur in subiecto desii biectum ordine causalitatis praesupponitur ad formam. Sed rei jcitur prinab, s Caietanus velit quod subiectum gratificandum praesupponatur ad gratiam , ut dixi cum Scoto in hac dissicultate g. Pro intelligentia. verum dicit: Sed Caietanus non loqnitur, nisi de omnibus rebus naturalibus, quod falsum est; nam multa sinit ordinis naturae quae