장음표시 사용
101쪽
XXXVIII. II ντες ουν ἀκουσaντες εἰποντων αυτῶν ἀηδῶς διετέθημεν, ὀ ,στερον ελεγομεν προς έ ληλους, - ἔτι metro 'ow εμπροσθεν λόγου σφόδρα πεπεισμενους ημας πάλιν δόκουν ἀνα- ταράξαι καὶ 4ις ἀπιστιαν καταβαλεῖν ου μονον τοῖς προειρημενοι. λόγοις, ἀλλα καὶ εἰς ταύστερον μελλοντα . ρηθήσεσθαι, φη ουδενος αξιοι εἶμεν κριταὶ δε καὶ τα πράγματα ἄπιστα d.
io γε ἔχω μῖν. καὶ γαρ αυτόν με νυν ἀκούσaντά σου τοιοὐτόν τι λέγειν πρὸς Ἀμαυτὸν περ χεται
102쪽
ῶσπερ μὰς χης, ειεηλός τι γένετο Vθόμενος ου, αλλα πράως ἐβοηθει τω λόγω ς καὶ ἱκανῶς βοηθησεν δε ενδεῶς πάντα μῖν διελθε sia. δυνασαι πικριβεστατα. DAIA Kαι μην, ω 'Eχεκρατες, πο λάκις θαυμάσας Σωκράτη ου πώποτε μὰ λον η γάσθην 89 i τότε παραγενόμενος το μεν οὐν χειν ὁ πιλέγοι κεῖνος ἴσως οὐδεν ἄτοποπι ἀλλα εγωγε ομάλιστα θαύμασα αυτο πρωτον μεν Οὐτο, ῶς δέως καὶ εὐμενως και γαμενως των νεανίσκων τον λόγον ἀπεδεξατο, πειτα μῶν ς ξεως 9σθετο ο πεπονθειμεν πο των λόγων, πειτα ῶς ευ μὰς ἰάσατο καὶ σπερ πεφευγότας καὶ sηττημενους ἀνεκαλεσατο καὶ προύτρεφεν προς το παρέπεσθαί τε και συσκοπεῖν τον λόγον.
καταφ0σας οὐ μου την κεφαλην καὶ συμπιεσας
τας επὶ τω αὐχενι τρίχaς-εἰώθει γάρ, πότε τύχοι, παίζειν μου ει τας τρίχας-Αύριον δή, εφη, ἴσως, se Φαίδων, τα καλας κόμας ἀποκερεῖ. 45 E,οικεν ην δ' ἐγώ, δε Σώκρατες. οὐκ αν γε εμοι πείθy. Ἀλλα τι ην δ' ἐγώ. Τήμερον,εφη, καγὼ τὰς ἐμας καὶ συ aύτας, άνπερ
γε ἡμῖν ὁ λόγος τελευτήσn a μ' δυνώμεθα
103쪽
καί με διa φευγοι ὁ λόγος, ενορκον αν ποιησαίμην σπερ 'Αργεῖοι, μη πρότερον κομήσειν,
εο τι ἄνευ τε χνης της περὶ τἀνθρώπεια ὁ τοιοῖτος χρῆσθαι επιχειρεῖ τοις ἀνθρώποις δ εἰ γάρ που
104쪽
90 σφόδρα λίγους εἶναι κατερους, τους δε μεταξύ πλείστους. Jῶς λέγεις ς εφην εγώ. D. σπερ, θη ς, περὶ των σφόδρα σμικρῶν καὶ μεγάλωπι οἴει τι σπανιώτερον εἶναι δε σφόδρα μέγαν
σφόδρα μικρον ξευρεῖν ἄνθρωπον δε κύνα ά λο τιosi υ ταχυν η βραδύν, δε αἰσχρον
οἰσθ' τι τελευτῶντες ο Ἀνται σοφωτατοι γεγο 45 I/έναι τε καὶ κατανενοηκέναι μόνοι τι οὐ τε
των πραγμάτων οὐδενος οὐδεν γιες οὐδε βέβαιον ούτε των λόγων, ἀλλὰ πάντα τα οντα ἀτεχνῶς ωσπερ εν Εὐρίπω ἄνω a κάτω στρέφεται καὶ χρόνον οὐδένα εν οὐδενὶ μένει. ΓΙ νυ με οἶν, o
105쪽
εφη, οἰκτρον αν εἴ το πάθος, ει ντος δη τινος αληθους καὶ βεβαίου λόγου καὶ δυνατοῖ κατανοησαι, πειτα δια το παραγίγνεσθαι τοιουτοις τισὶ λόγοις τοῖς αὐτοῖς τοτε με δοκουσιν ἀληθεσιν εἰναι, τοτ δε μνὶ, μη εαυτόν τις αἰτιωτο μηδε την αυτου ἀτεχνίαν, αλλα
, λοιπον βιον μισῶν τε καὶ λοιδορῶν διατελοῖ, των δε ντων της ληθείας τε καὶ επιστημης
στερηθείη Ν τον Δία, ν δ εγώ, οἰκτρον
λῆγω δόξει ἀληθῆ εἶναι προθυμηθησομαι, ει μη εἴη πάρεργον, αλλ' πως αὐτω μοὶ ὁ τι μάλιστα
106쪽
B δόξει οἴτως εYειν λογίζομαι γάρ, ω φίλε εταῖρε, θέασαι, πλεονεκτικῶς εἰ μεν ρογχ άνει o. ληθῆ ντ α λεγω, καλως δ εχει το πεισθῆναι '
τοῖς παρουσιν ἀηδ0ς σομαι δυρόμενος. η δεδ ἄγνοιά μοι αύτη o ξυνδιατελεῖ, κακον γαρ asὰν ην, ἀλλ ὀλίγον στερον ἀπολεῖται. παρεσκευασμενος δη, φη, ω Σιμμία τε καὶ ζέβης, οὐτωσὶ ρχομαι επὶ τον λόγοw iμεῖς μέντοι, αν εμοὶ πείθησθε, σμικρον φροντίσαντες Σωκράτους,τ0 δε ἀληθείας πολυ μ λον, αν με τι μῖν οδοκῶ ἀληθες λέγειν, συνομολο ὶσατε, ε δε η, παντὶ λόγω αντιτείνετε, πως μη ἐγὼ ποπροθυμίας αμα εμαυτον τε καὶ μὰ εξαπατησας
XL I. Ἀλλ' ἰτεον, φη. πρῶτόν με πο- μνησατε α λεγετε, α μη φαίνωμαι μεμνημενος.
aρμονίας εἴδει ὁσα Κέβης δε μοι δοξε τοὐτομεν εμοὶ συγχωρεῖν, πολυχρονιώτερόν γε εἶναι φ)υ χην σώματος, ἀλλὰ τόδε ἄδηλον παντί, μηπολλα δη σώματα καὶ πολλάκις κατατρίψασαῆ ψυχ η το τελευταῖον σῶμα καταλιποῖσα νυν oαὐτη ἀπολλύηται, καὶ αὐτο τοὐτο θάνατος, ψυχῆς λεθρος επε σῶμά γε ἀεὶ ἀπολλύμενον Οὐδεν παύεται δρα isas εστίν,
107쪽
καὶ η λύρα καὶ αἱ χορδαὶ και οἱ φθόγγοι τιανάρμοστοι οντες γίγνονται, τελευταῖον δε πάντων
108쪽
εἰκότος τινος καὶ εὐπρεπείας, θεν καὶ τοῖς πολ λοῖς δοκεῖ ἀνθρώποις εγω δε τοις δια των sεἰκότων τας ποδείξεις ποιουμενοι λόγοις ξύνοιδα ουσιν ἀλαζόσιν, καὶ αν τις αυτούς μηφυλάττηται, ε μάλα εξαπατῶσι, και ν
γεωμετρία καὶ ν τοις ἄλλοις ἄπασιν ὁ δεπερὶ της ἀναμνησεως και μαθήσεως λογος δι' obetro θέσεως ξίας ἀποδέξασθαι εἴρηται. ερρήθη γάρ που ούτως μῶν εἶναι η ψυχη και πρὶν εἰς σῶμα ἀφικεσθαι, δεσπερ αὐτη εστιν η οὐσία
109쪽
i5 ἐπι πλεον, εἴπερ ενδεχεται τοὐτο γίγνεσθαι,
μὰ λόν τε ν άρμονία εἴη καὶ πλείων, εἰ δ'
ηττον τε καὶ ἐπ' ελαττον, ηττον τε καὶ λύττων
εν ταῖς λυ χαῖς, την τε ἀρετην και την κακίαν
110쪽
ετέρας, εἴπερ δε μεν κακία ἀναρμοστία, ἡ δὲαρετ αρμονία εἴη : οὐδεν πλέον. Ιἀλλον δεs γέ που, ω Σιμμία, κατα το ορθον λόγον κακίας ουδεμία ψυχ η μεθέξει, εἴπερ αρμονία στίW 3aρμονία γὰρ δήπου παντελῶς αὐτο τοὐτο ἶσα, Ωρμονία, ἀναρμοστίας ἴπο αν μετὰσχοι. υμεντοι οὐδε γε δήπου ψυχή, οἶσα παντελῶς ψυχή, κακίας. IIως a εκ γε των προειρημένων ς κ τούτου ἄρα οὐ λόγου μῖν πῶσαι oψυχαὶ πάντων γων μοίως ἀγαθαὶ σονται, εἴπερ ομοίως ψυχαὶ πεφύκασιν αὐτο τοὐτο, ψυχαί, εἶναι 'Vμοιγε δοκεῖ, φη, ω Σώκρατες.