Procopius

152쪽

λεως φυλακα κατεστήσατο. πεμψε δε καὶ ς Κυμην φρουρούς, σους ετ τῆ του νταὐθαφρουρίου φυλακῆ κανούς σεσθαι. αλ γάρ τιοχύρωμα ἐν Καμπανία, τι μη ἐν Κύμη τε καὶ ἐν Νεαπολει, υκ ὴν ἐν ταύτη τη Κύμη οἱ ἐπιχώριοι το Σιβύλλης δεικνύουσι σπηλαιον ενθα δηαυτῆς το μαντεῖον γρογενῆσθαί φασιν ἐπιθαλασσία δὲ ἡ Κύμη ἐστί, Νεαπόλεως κτῶ καὶ εἴκοσι 4 ast κατον σταδίους διέχουσα Βελισάριος μὲν οὐ διεκόσμει το στράτευμα, Ῥωμαῖοι δέ, δείσαντες μη σφίσι ξυμβαίη σα Νεαπολίταις

ξυμπεπτωκε, λογισάμενοι γνωσαν ἄμεινον εἶναιτη πόλει τον βασιλεως στρατον δεξασθαι. μάλιστα δὲ αυτούς Σιλβέριος ες τοὐτο νῆγεν, ὁ τη. πόλεως ἀρχιερεύς. Φιδέλιον τε πέμψαντες,ανδρα εκ Μεδιολάνου ορμώμενον, λεν Λιγούροις κεῖται, o M 'Aταλαρίχ παρηδρευε πρότερον κοιαίστωρ δε την ἀρχην ταύτην καλοῖσι Ῥωμαῖοι), μισάριον Ρώμην κάλουν, μαχητὶ την πόλιν παραδώσειν ποσχόμενοι. ὁ δε διατος Λατίνης οδο ἀπ γε το στράτευμα, τηνAππίαν δον ἀφεὶς ε αριστερα, ν Ἀππιος ὁ

Ῥωμαίων πατος εννακοσίοις ενιαυτοῖς πρότερον εποίησέ τε καὶ επώνυμον εσχεν.

Εστι δὲ ἡ Αππία οδος μερων πέντε εὐζώνωἀνδρί εκ Ρώμης γαρ αύτη δ ες Καπύην διήκει. εὐρος δε εστ της δοῖ ταύτης σον ἁμάξας δύο

153쪽

lis also sent to Cumae a large a gari sonos hethought Would lae sufficient to mar in foriressthere. For inere vas no strongilia in Campania exceptra hos at Cumae and at aptes It is in iliis citros Cumae that the inhabitandi potnt out the cave of tite Sibyl. vliere they say her oracular Si rine UMGan Cumae is on the se in hundred a11 twm1 eight stades distant froin aples Belisarius, then, rara thias enmged in pultinitiis ario in Her butule inhabitant of Rome, feariniles allistae calamities

itans, decide 1 aster considering the marier hiat raras heiter o receive the emperor' arin into ineci . An more than an ollier Silverius, the chies primi; of the ny urge thimm to adoptritas cinarae. So the seni: Fidelius, a native osmilan, v iacti is siluated in IImria, a man wli ha been reviolastyan adviser of Atalario sucti an officia is called 'siuaestor Vs by the Romans), an invite Belisariusto comerio Rome promisin to ut in cit into his liand withoiit a batile. So elisarius ted his anny

ut in 312 B. o. by the censor, Appius Claudius.

154쪽

ἀντία. ἰέναι ἰλλήλαις, καὶ εστιν αξιοθέατος πάντων μάλιστα τον γὰρ λίθον ἄπαντα, μυλί- ν τε οντα καὶ φύσει σκληρόν, εὐχώρας αλλης μακρὰν ούσης τεμων Aππιος ἐνταυθα κόμισε ταύτης γαρ δη της γῆς οὐδαμῆ πεφυκε λείους δὲ Ους λιθους καὶ - υς εργασάμενος, πιωρονίους τε τῆ ντομην πεποιημένος ες ἀλληλους ξυνέδησεν, Ῥυτ χάλικα λ εντος Ῥύτε τι ά ol εμβεβλημένος. οἱ δὲ ἀλλήλοις oύτω τε ἀσφαλῶς συνδεδενται καὶ μεμύκασιν, στε τι δη υκ εἰσινηρμοσαένοι, ἀλλ' εμπεφύκασιν αλληλοις, δόξαν II τοις ορωσι παρεχονται καὶ χρόνου τριβέντος συχνο δ ούτως ἁμάξαις τε πολλαῖς καὶ ζωοις απασι διαβατοὶ γινόμενοι, ἡμέραν κάστην ούτετης αρμονίας παντάπασι διακέκρινται οἴτε τινὶ αὐτων διαφθαρηνα δε μείονι γίνεσθαι ξυνέπεσεν, ου μην οὐδὲ της αμαρυγης τι ἀποβαλέσθαι τὰ μὲν οὐ της 'Aππίας δοῖ τοιαυτα εστι.

τούς τε πολεμίους αγχιστά πη εἶναι πύθοντο καὶ Ρωμαίων της γνώμης σθοντο, σχαλλοντοτε τῆ πόλει κώ τοις πιοὐσι διὰ μάχης ἰεναι is οὐχ oso τε δντες πόρουν ' ἔπειτα δὲ Ῥωμαίων σφισι ενδιδόντων ενθένδε ἀπαλλαγεντες επι Ῥαβεννης χώρησαν παντες, πλήν γε δη τι Λεύδερις ὁ αὐτων ρχεν, αιδεσθείς, οἰμαι, τύχην 14 την παροῖσαν, αὐτο εμινε ξυνεπεσέ τε εκείνη τλήμερα κατὰ τον αὐτον χρόνον μισάριον μὲν

155쪽

Causam ne another, an Lit is ne of the note vori hy

V L. III.

156쪽

καὶ τον βασιλέως στρατον ε Ῥώμην εἰσιέναι διὰ πύλης ν καλουσιν Ασιναρίαν, Γότθους δε ἀναχωρειν ἐνθένδε διὰ πυλης ἐτέρας Φλαμινία

επικαλεῖται, Ῥώμη τε αὐθις ξηκοντα σεσινυστερον πο Ρωμαίοις γεγονεν, νάτη του τελευταίου, προς δὲ Ῥωμαίων προσαπορευομενου Δεκεμβρίου μηνος ενδέκατον τος 'IOυστινιανοὐ I βασιλέως την αυτοκράτορα ἀρχἘν εχοντος Λευ- δεριν μὰν οὐν τον Γοτθων ἄρχοντα καὶ των πυλων τὰς κλεῖς Βελισάριος βασιλεῖ πεμψεν, αὐτος

δὲ του περιβόλου πολλαχῆ διερρυηκότος ἐπε- μά-το επαλξιν δὲ ἐκάστην ἐγγώνιον ἐποίει, οἰκοδομίαν δή τινα ἐτέραν ἐκ πλαγιου του εὐωνύμου τιθέμενος, πως οἱ ἐνθένδε τοῖς πιουσι μαχομενοι προς των ἐν Ἀριστερ σφίσι τειχομαχούντων κιστα βαλλωνται, καὶ τάφρον ἀμφὶ

το τεῖχος βαθεῖάν τε καὶ λόγου ἀξίαν πολλου l6 ρυσσε. Ρωμαῖοι δὲ την μὲν προνοιαν του στρατηγου καὶ διαψερόντως την ἐς τὰς πάλξεις ἀποδεδειγμένην ἐμπειρίαν πννουν, ἐν θαύματι δὲ μεγάλ ποιούμενοι σχαλλον, εἴ τινα ς πολιορκηθησεται εννοιαν ἔχων ηθη σιτητά ἱἐς Ῥωμην εἶναι, δεύτε πολιορκίαν ta τέ ἐστι φέρειν των ἐπιτηδείων τῆ απορία δῶ, το μηεπιθαλάσσιος εἶναι, καὶ τείχους - περιβαλλομένη τοσουτον τι χρῆμα, αλλως τε καὶ ἐν πεδίφκειμένη ἐς γαν πτίφ τοῖς ἐπιοῖσιν εὐέφοδος,

158쪽

PROCOPIUS O CAESAREA

l - το εἰκός, ἔστιν. ὁ δὲ καὶ ταυτα ἀκούων ταἐς πολιορκίαν Ουδέν τι ησσον παντα ἐξηρτυετο, καὶ τον σῖτον ν ταῖς ναυσὶν χων ε Σικελίας ἀφίκετο, εν οἰκημασι καταθέμενος δημοσίοις εφύλασσε, καὶ Ῥωμαίους παντας, καίπερ δεινα ποιουμένους, νάγκαζεν παντα σφίσι τὰ πιτήδεια εκ των ἀγρῶν εσκομίζεσθαι.

ηκων, αυτόν τε καὶ Γότθους or κείν ξύν αμφωκηντο, καὶ Σαμνίου του πιθαλασσίου μοῖραντην μίσειαν Βελισαρί ενεχείρισεν, χρι ἐς τον ποταμον ὁ της χώρας μεταξύ φέρεται Γότθοι γὰρ Ἀσοι επὶ θατερα του ποταμὼ Πρυντο, ἴτε τφ Ιίτω πεσθαι οἴτε βασιλεῖ κατήκοοι εἶναι ηθελον. στρατιώτας τέ οἱ μισάριος υ πολλούς εδωκεν, πως αὐτ ξυμφυλάξωσι τὰ ἐκείνy χωρία πρότερον δὲ Καλαβροί τε και Απούλιοι, Γότθων σφίσι τῆ χώρα ου παρόντων, Βελισαρίω ἐθελούσιοι προσεχώρησαν or τε παράλιοι καὶ οἱ

τὰ μεσόγεια εχοντες. Ἐν τοις καὶ Βενεβεντός εστιν,' παλαι μὲν Μαλεβεντον νόμασαν Ῥωμαῖοι, τανει δὲ ε βεντον καλοῖσι, την ἀπο του προτέρου νόματος

διαφεύγοντες βλασφημίαν βέντος γὰρ ανερον τῆ Λατίνων φωνὴ ύναται e Δαλματία γάρ,

159쪽

eas of acces foris assallanis. ut Hiliougii Belisarius heard ad these criticisma, he neverineleas continiae to Inalce ali his reparations for a lege, and the Main Whicli he had in his him .hen hecam se nn Sicilyciae store in public granaries a hept tander guard, and lie compelled allati Romans, indimant though ille mere, o bring in GeI Provisions in Don ine coiintry.

160쪽

ταύτης καταντικρύ ν τῆ ἀντιπέρας πείρφκεῖται, νέμου τι πνεῖμα σκληρόν τε καὶ χαρο- φυῶς αγριον επισκηπτειν φιλεῖ, περ ἐπεόδαν ἐπιπνεῖν αρξηται, δν ἰόντα ετ ανθρωπον ἐνταυθα πειν Ουδεμία μηχανή ἐστιν, αλλ' οἴκοι ἄπαντες καθείρξαντες ἐαυτOin τηρουσι. τοιαύτη γαρ τις ἡ του πνεύματος ρυμη τε χάνει ἴσαωστε ανδρα ἱππέα ξυν τω Aretr ἁρπάσασα μετέωρον φέρει, επὶ τ ῶστον τε περιαγαγουσα τῆς του ψος χώρας εἶτα οπι παρατύχη ἀπορρί- πτουσα κτείνει. Βενεβεντο δὲ ατε καταντικρύ Δαλματίας ἴσαν, σπερ μοι εἴρηται, ἐπί τευφηλου τινος χώρου κειμένην μοῖράν τινα φερεσθαι 'ην τούτου δ' 'ου ανέμου δυσκολίας συμβαίνει ταύτην Διομήδης ποτε ὁ Τυδεως εδείματο, μετα Ιλίου λωσιν ε του Ἀργους ἀποκρουσθείς. και γνώρισμα τῆ πολει τοὐς οδόντας συος του Καλυδωνίου λείπετο, ους οἱ θειος Μελέαγρος θλα του κυνηγεσίου λαβωνετυχεν, οῖ και εἰς μὲ νταὐθα εἰσι, θέαμα λόγου πολλο ἰδεῖν ξιον, περίμετρον οὐχ ησσον η τρισπίθαμον εν μηνοειδει σχοματι Ἀχοντες.

ενταὐθα καὶ ξυγγενέσθαι τον Διομηδην Αἰνείατ Ἀγχίσου κοντι εξ 'lλίου φασὶ καὶ κατὰ τολόγιον το της Αθηνης γαλμα οὐναι δ ξύν φ'Οδυσσεῖ ἀποσυλησας τυχεν, τε κατασκόπω ες

I μωσιμον γενέσθαι τοις Ελλησι. λέγουσι γὰρ αὐτ νοσησαντί τε ἴστερον καὶ περ της νόσου