Republic of Plato

231쪽

εγώ, καὶ ἀκορ τὶ ἀκουόμενα καὶ ται λαις αἰσθήσεσι πάντα a αἰσθητά, πί μην; 'Am οὐν η δ εγω, εννενόηκας τον τῶν αἰσθήσεων δημιουργον σω πολυτελεστάτην την του ρῶν τε καὶ ρασθαι δύναμιν δημιούργησεν Ουπάνυ, ψη Ἀλλ' δε σκόπει εστιν - προσδει ἀκoy καὶ φωνm γένους ἁ λου εἰς τω την μεν ἀκούειν, την δε

ἀκούσεται, η δε υκ ἀκουσθήσεται; οὐδενός, φη. οἶμαι

οὐδεν φεται τά τε χρώματα εσται aόρατα. Τίνος δὴ 'λεγεις, φη, τούτου; ' σὐ καλεῖς, ν δ εγώ, φῶς. Aληθη, φη, λεγεις. Ου σμικρα ἄρα δε ἡ του ορὰν αἴσθησις ad η του ρασθαι δίνήμις τῶν ἄλλων ξυζεύξεω 508 τιμιωτερ ζυγω ζυγησαν, εἴπερ μ' ἄτιμον το φῶς. Ἀλλαμην, φη, πολλοῖ γε δει ἄτιμον εἶναι.

232쪽

τοπω πρός τε νουν καὶ τα νοούμενα, τοὐτο τοὐτον εν ωορατω πρός τε φιν καὶ τα ὁρώμενα. Πῶς εφη ετιδίελθέ μοι 'Oφθαλμοί, ν δ εγώ, οἶσθ' τι ταν μηκετιεπ κεῖνα τις αὐτούς τρεπη, ων αν τὰς χρόας το μερινον

φως επε χη, ἀλλ ων νυκτερινὰ φεγγη, ἀμβλυώττουσί τε κα εγγυς φαίνονται τυφλῶν, σπερ υκ νούσης καθαρύς φεως. καὶ μύλα, φη Oτα δε γ', οἶμαι, ν ὁ

Ι Ἀλιος καταλύμπει, σαφως ρῶσέ, καὶ τοις αὐτοῖς τούτοις ομμασιν νοῖσα φαινεται Τί μην; ἴτω τοίνυν και τοτης φυχης δε νόει ' τα μεν ου καταλήμπει ἀληθειά τε καὶ το ἔν εις οὐτο ἀπερείσηται, νόησεν τε κα εγνω αυτὸ και οὐν εχ ειν φαίνεται ' τa δε εἰς το τω σκότω κεκρα- μενον, το γιγνόμενόν τε καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει τε καὶαμβλυώττει ἄνω καὶ κάτω τὰς δόξας μετaβάλλον καιεοικεν αὐ os ου εχοντι. Eοικε γαρ Toὐτο Oινυν τοντην ληθειαν παρεχον τοις γιγνωσκομενοι καὶ τω γιγνώσκοντι την δύναμιν ἀποδιδον την το ἀγαθου δεα φάθιειναι, ως γιγνωσκομενην με δια os', αἰτίαν δ' πιστήμης

233쪽

ουσαν καὶ ληθείας '' ἴτω δε κάλων αμφοτερων οντων, γνώσεως τε καὶ ἀληθείας, ἁ λο και κύλλιον τι τουτωνηγούμενος αυτ ορθῶς Πησει επιστημην δε καὶ αληθειαν, ωσπερ κεῖ φῶς - καὶ ο ριν λιοειδη με νομίζειν ορθον 509ηλιον δ' ἡγεῖσθαι υκ ὀρθως ἔχει, ἴτω καὶ νταυθα ἀγαθοειδῆ με νομιζειν a υτ μφότερα ρθόν, ἀγαθυν δεηγεῖσθαι ποτερον αυτῶν Ου ορθον, λ ετ μειγνως τιμητεον την του ἀγαθου ξιν 'A μηχανον καλλος, φη, λεγεις, εἰ πιστημην με καὶ ληθειαν παρεχει, αὐτο δ' υπερ αὐτα κά λει στί ου γαρ δήπου συ γε δονην αυτ λεγεις Εὐφήμει, ν δ εγώ aλλ' δε μὰ λον τηνεικόνα αυτο ετ επισκόπει Πῶς Τὸν λιον τοι BOρωμενοις Ου μόνον, ἐμαι, την οὐ δρὼσθαι δύναμιν παρεχειν φησεις ἀ λα καὶ την γενεσιν και αύξην καὶ τροφὴν ου γενεσιν αυτον ὁντα ΙΠῶς γάρ Καὶ τοῖς γιγνωσκομενοι τοίνυν μη μονον το ρογνώσκεσθαι φάναι ὁπὸ os myαθοὐ παρεῖναι δ λὰ και το εἶναι τε και την

XX. Καὶ o Γλαύκων μάλα γελοίως, Απολλον, φη, cδαιμονίας περβάλης Συ γάρ, ν δ εγώ, αἴτιος, αναγκάζων τα μοὶ δοκοῖντα περι αυτολλεγειν Καὶ μηδαμῶς

γ', εφη, παυσύ, ει μη τι, αλλα' την περὶ τον λιον μοιότητα α διεξιών, ε π ἀπολείπεις Ἀλλα μην, εἶπον, συχνά γε απολειπω. ηδε σμικρὸν τοίνυν, φη, παραλιπyς. ιμαι μεν, ν δ εγώ, και πολύ ομως δε οσα γ' εν ω παρόντι δυνατόν, κων ου ἀπολείψω. M η γάρ, εφη. I soησον τοίνυν, ν δ' ἐγώ, σπερ λεγομεν, δύο Dαὐτω ειναι, καὶ aσιλεύειν το μεν νοητο γενους τε καιτοπου, το δ αδ ορατοῖ, να- ουρανοῖ εἰπων δόξω σοι

234쪽

σοφίζεσθαι περὶ το νομα. λλ' ut εχος αὐτ διττὰ εἴδη, ρατόν, νοητόν; Eχω. m. σπερ τοίνυν γραμμην δίχα

τετμημενην aβων ἄνισα τμηματα πάλιν τεμνε κατεροντο τμῆμα ανὰ τον αυτον λόγον, τό τε του ρωμενου γενους καὶ τ του νοουμενου, και σοι σται σαφηνεια και σαφεια προς ἄλληλα εν με τω ορωμενω το μεν τερον τμῆμα 510 εἰκόνες λεγω δε τὰς εικόνας πρωτον μεν τὰς σκιάς επειτατ εν τοῖς ἴδaσι φαντάσματα καὶ ε τοῖς σα πυκνα τε καὶ λεῖα και φανὰ ξυνεστηκεν, και πὼν το τοιοῖτον ει κατανοεῖς Ἀλλα κατανοῶ. ο τοίνυν τερον τιθει τοὐτο εοικεν, τα τε περ ημῶς γα και πὼν τ φυτευτον και TO σκευαστον λον γενος Τίθημι, φη m καὶ θέλοις

ὰν αυτ φάναι, ν δ εγώ, διηρῆσθαι ἀληθεία τε και η ῶς

το δοξαστὰν προς το γνωστόν, ἴτω τὸ μοιωθεν προς TO

εφη, α λεγεις, ουχ ἱκανῶς μαθον Ἀλλ' αὐθις, ν δ εγώ -

σραον γὰρ τουτων προειρημενων μαθησει. οἶμαι γάρ σε ειδεναι, τι ι περὶ τας γεωμετρίας τε και λογισμούς καὶ τὰ τοιαῖτα πραγματευομενοι, ποθεμενοι τό τε περιττον

καὶ το ἄρτων και τ σχν ματα καὶ γωνιῶν τριττὰ εἴδη καὶ ἄλλα τούτων ἀδελφὰ καθ' κίστην μεθοδον, αὐτα μενώς εἰδοτες, ποιησάμενοι ποθεσεις αυτά, ουδεν λόγον ούτε αὐτοῖς ἴτε ἄλλοις τι ἀξιοῖσι περὶ αυτῶν διδόναι D ς παντι φανερῶν, ε τούτων δ' ἀρχόμενοι τὰ λοιπὰ ἡδη διεξιόντες τελευτῶσιν ὁμολογουμένως επὶ τοὐτο, Ῥυ

235쪽

ὰν επὶ σκεψ ιν ορμ ησωσι. ΙΠάνυ μεν οὐν εφη, τουτο γε οἰδα Ουκοὐ καὶ ὐτι τοῖς ὁρωμενοις εἴδεσι προσχ ρωνται κώ τους λόγους περὶ υτῶν ποιοῖνται, ου περὶ τούτων

διανοούμενοι, αλλ' κείνων πέρι, ἶς ταυτα εοικε, τουτετραγώνου αὐτο ενεκα τους λογους ποιουμενοι καιδιαμετρου αυτῆς, αλλ' ο ταύτης ην γράφουσιν, καὶ τά λαούτως, αυτ μεν αὐτα, α πλάττουσίν τε καὶ γράφουσιν Εων καὶ σκιαὶ καὶ ε ἴδασιν εικόνες εισίν, τουτοις μεν ως εικόσιν αὐ χρωμενοι, ζητοὐντες δε ' υτὰ κεῖνα δεῖν,

λεγεις.

XXI. Οὐτο τοίνυν νοητον μεν ο εἶδος λεγον, ὁποθέσεσι δ' ἀναγκαζομενην ψυχ=ὴν χρῆσθαι περὶ την ζήτησιν αυτοῖ ου ετ ἀρχην οὐ σαν, ς ου δυναμενηντων ποθεσεων νωτερ εκβαίνειν, εἰκοσι δε χρωμενην αὐτοῖς τοι ὁπο των κάτω πεικασθεῖσιν καὶ κείνοις προς εκεῖνα ς ναργεσι δεδοξασμενοις τε καὶ τετιμημενοις. Ιανθύνω, φη, τι το πο ταῖς γεωμετρίaις τε καὶ ταῖς Βταύτης ἀδελφαῖς τεχναις λεγεις. TO Oινυν τερον μάνθανετμημα του νοητο λεγοντά με τοὐτο ου αυτὸς ὁ λόγος ἄπτεται γ του διαλε γεσθαι δυνάμει, τὰς ποθεσεις ποιούμενος υκ ρ χάς, λλα τῶ οντι ποθέσεις, οἷονεπιβάσεις τε καὶ ρμάς, ἴνα μεχρι του ἀνυποθετο επὶ την οὐ παντὸς ρχ ην ἰων ἁψώμενος αυτῆς, πάλιν δεχόμενος τῶν κείνης χομένων, ἴτω επι τελευτὴν καταβαίνη αἰσθητῶ πανταπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος, λλ' cεἴδεσιν αὐτοῖς δι αὐτῶν και τελευτλεις εἴδη ΛΜανθάνω, εφη, κανῶς μεν οὐ δοκεῖς ἄρ μοι συχνὸν εργον λεγειπιοτι μεντοι βούλει διορίζειν σαφεστερον εἶναι το πο της τos διαλέγεσθαι επιστημης οὐ ντος τε καὶ νοητοὐ θεωρουμενον ἡ το πο τῶν τεχνῶν καλουμενων, αἷς αἱ ἡποθεσεις - χαὶ και διανοία μεν αναγκάζονται λ μ

236쪽

D αἰσθησεσιν αυτὰ ea σθαι οἱ θεώμενοι, δια ε το μὴ π' ιρχὴν ινελθοντες σκοπεῖν, αλλ' εξ ποθεσεων, νουν υκ ἰσχ ειν περὶ υτὰ δοκοῖσί σοι, καίτοι νοητων Oντων μετὰ ωχ'ς διήνοιαν δε καλεῖν μοι δοκεῖς την των γεωμετρικων τε και TVν των τοιούτων ξιν, λY ου νουν, ς μεταξύ τι δόξης τε και νου θν διήνοιαν ἴσαν. Iκa νώτατα, ην δ'εγω, απεδέξω. a μοι επὶ τοῖς τετταρσι τμήμασι τετταρα ταυτα παθήματα εν τῆ ψυχχ γιγνόμενα λαβε, νόησιν μεν επὶ τω νωτάτω, διίνοιa δε επὶ τω δευτερω, τω τριτ δε πίστιν πόδος και τω τελευταίω εικaσιαν, καὶ τύξον αυτὰ aνὰ λόγον, σπερ φ' οἶς εστιν ἀληθείας μετεχει', ἴτω ταυτα σαφηνειας ηγησάμενος μετεχειν Μανθύνω, φη, καὶ ξυγχωρῶ καὶ τύττω - λεγεις.

μετέχει corr. cy': μετέχειν A.

237쪽

I. ετ ταυτα δή, εἶπον, ἀπείκασον τοιούτω πάθει 514την μετερα φύσιν παιδείας τε πέρι και ἀπαιδευσίας ἰδε γαρ ἀνθρώπους οἷον εν καταγείω οἰκησε σπηλαιώδει ἀναπεπταμενην προς το φως την εἴσοδον εχούση μακραν

αυτοῖς εἴς τε το πρόσθεν μονον ορὰν, κυκλω δε τὰς Bκεφαλὰς πο ου δε οὐ δυνάτους περιάγειν, φως δὲ αὐτοῖς πυρος νωθεν καὶ πόρρωθεν καόμενον οπισθεν αυτῶν, μεταξύ δε του πυρος καὶ των δεσμωτῶν πάνω οδόν, παρ' ην δε τειχίον παρωκοδομημενον, σπερ τοῖς θαυματοποιοῖς προ των ἀνθρωπων πρόκειται τα παραφράγματα, περ ων τὰ θαύματα δεικνύασιν. ρῶ, φη. Ορα τοίνυν παρα τοὐτο τ τειχίον φεροντας ανθρώπους σκεύη τε παντοδαπὰ περεχοντα του τειχίου καὶ ανδριάντας καὶ αλλα ζῶα λιθινά τε καὶ ξύλινα καὶ παντοῖα 15

εἰργασμῆνα, οἷον εἰκός, τούς με φθεγγομενους, τους δεσιγῶντας τῶν παραφερόντων. Aτοπον, φη, λεγεις εικόνα καὶ δεσμώτας ἀτόπους. Ομοίους ἡμῖν, ν δ εγώ τους γαρ τοιούτους πρῶτον μεν αυτῶν τε καὶ ἀλληλων ia αντι εωρακεναι ἄλλο πλην τὰς σκιὰς τὰς πο ου πυρος εις το καταντικρλαυτῶν του σπηλαίου προσπιπτούσας ΙΠῶς

238쪽

Πολλὴ νάγκη, φη Σκόπει δ', ν δ εγώ, αυτῶν λύσιν τε καὶ ἴασιν των δεσμῶν καὶ της φροσύνης, ta τις αν εἴη εἰ φύσει τοιάδε ξυμβαίνοι αὐτοῖς πότε τις λυθείη καὶ ἀναγκάζοιτο ξαίφνης ἀνίστασθαί τε καὶ περιύ γειν τον αὐχενα και βαδίζειν καὶ προς το φως ἀναβλεπειν, πάντα δε aὐτα ποιῶν ἀλγοῖ τε κa διὰ τὰς μαρμαρυγὰς ἀδυνατοῖ

καθορῶν κεῖνα, ἄν τότε τὰς σκιὰς εώρα, τί αν οἴει αυτὸν εἰπεῖν, εἴ τις αυτ λεγοι, τι τότε με εώρα φλυαρίας, νυνδε ἀλλόν τι εγγυτερω- ών - του οντος καὶ πρὸς μὰλλον οντα τετραμμενος ὀρθότερον βλεπειε, και δη καὶ Ἀκαστον των παριόντων δεικνὐς αυτ ἀναγκάζοι ερωτῶν ἀποκρίνεσθαι ὁ τι εστιν; υκ οἴει αυτον πορεῖν τε ν καὶηγεισθαι τὰ τότε ὁρώμενα ἀληθεστερα η τὰ νυν δεικνύμενα;

II. Οὐκουν κα ει πρὸς αυτὸ τὸ φως ἀναγκάζοι αυτὸν νβλεπειν, ἀλγεῖν τε ν τὰ ομματα και φεύγειν αποστρεφόμενον πρὸς κεῖνα α δύναται καθορῶν, καὶ νομίζειν αὐτατω οντι σαφεστερα τῶν δεικνυμενων; ἴτως, φη. ἰδέ, ν δ' ἐγώ, εντεῖθεν ελκοι τις αυτὸν βία διὰ τραχείας της νaβάσεως καὶ νύντους καὶ μη ἀνείη πριν ξελκύσειεν εἰς τὸ τοὐ λίου φῶς, ρα Οὐχὶ ὀδυνῶσθαί τε ἄν καὶ

239쪽

ἀγανακτεῖν ἐλκόμενον, και επειδη προς το φως Ἀλθοι 516αύγης αν εχοντα τα Oμματα μεστὰ ρὼν i. δ αν νδυνασθαι των νυν λεγομενων ληθῶν Ου γὰρ αν, φη, εξαίφνης γε Συνηθείας δ', ἐμαι δεοιτ αν ει με λοι τὰ ἄνω φεσθαι, και πρῶτον με τας σκια δ ραστα καθορωκαὶ μετὰ τοὐτο εν τοις δασι τά τε των ἀνθρώπων καιτὰ των ἁ λων εἴδωλα, στερον δε αυτώ ε δε τούτων τὰ ν τῶ ουραν καὶ αὐτον ον υρανον νυκτωρ ν ραον θεάσαιτο, προσβλεπων το των ἄστρων τε καὶ σεληνη Bφως, δε μεθ' ημεραν τον λιόν τε καὶ το του λιου. Ιῶς δ' υ; ελευταῖον δή, οἶμαι τον λιον, υκ εν δασιν οὐδ' εν ἀλλοτρία εδρα φαντάσματα αυτοῖ, αλλ' υτον καθ' αὐτον εν την αυτο χώρα δύναιτ ὰν κατιδεῖν καιθεάσασθαι οἷός εστιν 'Aναγκαῖον, φη Καὶ μετὰ ταὐτὰν δη συλλογίζοιτο περ αυτοῖ, τι οἶτος ὁ τάς τε ρας

παρεχων καὶ νιαυτοὐς καὶ πάντα πιτροπευων τ εν ωορωμεν τόπω καὶ κείνων, ων σφεῖς εώρων, τρόπον τινὰ cur ντων αἴτιος Δῆλον, φη, τι επὶ ταὐτα ἄν με εκεῖνα ελθοι Τί δν ἀναμιμνησκομενον αὐτον της πρωτης οἰκησεως καὶ της κε σοφίας και των τοτε ξυνδεσμωτῶν Οὐκ ἄν οἴει αυτὸν μεν εὐδαιμονίζειν της μεταβολῆς, τους δε ελεεῖν Καὶ μάλα Τιμαὶ δε και επαινοι εἴ τινες αὐτοῖς σαν τότε ra ἀλληλων καὶ γερα τω ξύτατα καθορῶντι τὰ παριόντα και μνημονεύοντι μάλιστα, ὁσα τε πρότερα αὐτῶν καὶ υστερα εἰωθει καὶ δμα πορευεσθαι, και Dε τούτων δη δυνατώτατα ἀπομαντευομενω τ μελλονηξειν, δοκεῖς ἄν αὐτον επιθυμητικῶς αυτῶν χειν καὶ ζηλοῖ του παρ κείνοις τιμωμενους τε καὶ νδυναστεύοντας το οὐ μηρου ἄν πεπονθεναι δ καὶ σφοδρα βούλεσθαι ἐπάρουρον εόντα θητευε μεν ἄλλω ἀνδρὶ παρ' ἀκληρω καὶ τιοῖ ἄν πεπονθέναι ἀλλοὐ κεῖνά τε δοξάζειν και κείνως ζην; ἴτως, φη, γωγε οἶμαι, E

240쪽

εἰς τον αυτον θύκον καθίζοιτο, ρ' ου σκότους ἄν - ἀναπλεως σχοίη τους φθαλμούς ξαίφνης κων ε του

παλιν εἰ δεο αυτὸν γνωματεύοντα διαμιλλῆσθa τοῖς ἀεὶ 517 δεσμώταις ἐκεινοις, εν ω ἀμβλυωττει, πρὶν καταστηνα τὰ ομματα, ουτος δ' ὁ χρόνος μη πίνυ ὀλίγος εἴη της συνηθείας, αρ' ου γελωτ α παράσχοι, καὶ λεγοιτο ἄν περ αυτοὐ, ῶς ἀναβὰς ἄνω διεφθαρμενος κει τὰ ομματα, και τι υκ ἄξιον οὐδε πειρβσθαι ἄνω ἰεναι και τον επιχειροὐνταλύειν τε καὶ νάγειν, εἴ πως εν ταῖς χερσι δυναιντο λαβεῖν καὶ,ποκτιννύναι, σποκτείνειαν νδ Σφόδρα γ', ἔφη. ΙΙΙ. Ταύτην τοίνυν, ν δ εγώ, την ικόνα φίλε Γλαύκων, προσαπτεον πασαν τοις εμπροσθεν λεγομενοις, την μεν δι φεως φαινομένην δραν τῆ του δεσμωτηρίου οἰκησε ἀφομοιοὐντα, ο δε του πυρὸς εν αὐτ φως τ τουηλίου δυνάμει την δε ἄνω ἀνάβασιν καὶ θεαν των ἄνω την εις τον νοητὸν τόπον της ψυχης ἄνοδον τιθεὶς οὐχ αμαρτησε της γ' μης ελπίδος, πειδη ταυτης επιθυμεῖς ἀκούειw θεὸς δε που οἶδεν ει ἀληθης ἴσα τυγχάνει τὰ δ' ὁ εμοὶ φαινόμενα ἴτω φαίνεται, ν τω γνωστω τελευταία η του ἀγαθου δεα καὶ μόγις ορβσθαι, ὀφθεῖσασδε συλλογιστε εἶναι Δ ἄρα πὰσι πάντων αἴτη ρθῶν τε καὶ καλῶν αιτία εν τε ὁρατῶ φως καὶ τον τουτου κυριον τεκοῖσα εν τε νοητω ὐτη κυρία ἀληθειαν καὶ νουν παρασχομενη καὶ Oτι δεῖ ταύτην δεῖν τον μελλοντα εμφρόνως

πράξειν η ἰδία ἡ δημοσία. E. υνοίομαι, φη, καὶ ἐγώ, ὁ γεδ τρόπον δύναμαι. Ιθι τοίνυν, ν δ' ἐγώ, καὶ τόδε ξυνοιήθητι καὶ μη θαυμάσyς οτι ι ενταὐθα ελθόντες οὐκ