Rhetorica et Poetica

161쪽

σθαι προ αμον πάθος, οῖον ποτε μεγάλη καὶ ποτε μι- καὶ πότε μέση, καὶ πως τοῖς τονοκ, οῖον ἀεία καὶ βαρεία, καὶ μέση, καὶ ρυθμοῖς τίσι πρὸς κατον. τρία γάρες περὶ σκοπουσιν ταυτα δ' ς μεγεθος αρμονία - sθμος. τα με ἶ ἄθλα σχεδον - των ἀγωνων τοι λαμβάνουσιν, καὶ καθάπερ κεῖ μεῖζον δυνανται νυν των ποιη- των ο ὐποκριταί, καὶ κατὰ τους πολιτικους ἄγωνας δια την

μοχθηρίαν λ πολιτειων ἔπω δὲ συγκειται τεχνη περὶ αυτῶν, πει καὶ το περὶ την λέξιν όαιὰ πριο εν ' καὶ δοκεῖ 1οφορτικον εῖν , κἀλως πολαμβανόμενον. Ἀλλ' ο ς σης προς δόξαν της πραγματείας της περ την ρητορικην, ορθως ἔχοντος, ἀλλ ως αναγκαίου την πιμελειαν ποιητεον, ἐπεὶ τό γε δίκαιον μηδουν πλείω ζητεῖν περὶ τον λογον - μητε λυπῶ μητε εὐφραινMM δίκαιον γαρ αὐτοῖς -- ςάζεσθαι τοῖς πράγμασιν, ως ταλλα ξω τοῦ ἀποδεῖξαν περίεργα εον ἀλλ' ομως μεγα δυναται, καθάπερ εἴρηταμδια την τοῖ ἀκροατο μοχθηρίαν. το μὲν ἔν της λέξεως Ομως χει τι μικρον ἀναγκαῖον εν πάση διδασκαλία διαθφερε γαρ τι προς το δηλωσαι δ ηυδ ειπεῖν ' ὐ μεντοι an

τοσῶτον, ἀλλ' ἀπαντα φαντασία ταυτ Ἀστὶ καὶ προς τον ἀκροατ- διο δεὶς στω γεωμετρεῖν διδασκει. εκεο μενουν - ελθη ταυτο ποιησε τη ποκριτικλ εγκεχειρηκα δε επ' ολίγον περὶ αὐτης εἰπεῖν τινες, οῖον Θρασύμαχος - τοῖς λέοις καὶ π φυσεως ο ὐποκριτικον εἶναι, καὶ asατεχνοτερον, περὶ δε την λέξιν εοτεχνον διο καὶ τοῖς Ἀτοδυναμένοι γίνεται πάλιν αθλα, καθάπερ καὶ τοῖς κατατην. πόκρισμ ρητορσιν ' οἱ γαρ γραφόμενοι λόγοι μεῖζον ἰσχυουσι διὰ την λέξιν - ὰ την διαδοιαν. ηρξαντο μὲν

ἔν κινησαι το πρωτον, σπερ πέφυκεν, οι ποιηταί τα γαρ N

162쪽

ἀπαιδευτων του τοιουτους οἷοντα λαλεγεσθαι κάλλιςα τουτοδ' - ων, ἀλλ' ἐτέρα λόγου και ποιησεως λέξις ες- δρολον τὸ συμβολον ὐn οφ ο τὰς τραγωδιας ποῶντες

ἔτι χρωνται τον αυτον τρόπον, ἀλλ ωσπερ καὶ - των τετραμέτρων ει το ιαμβεῖον μετέβησαν ἀ το - λογωs τοῦτο τῶν μέτρων μοιότατον εἶναι - ἀλλων, ἴτω καὶ τοῦ νομάτων ἀφείκασιν - παρα την ἀλεκτον ἐπι 'δει πρωτον κόσμουν, καὶ ἔτι νυ ο τα ἐξαμετρα ποῶντες, ἀφείκασιν λο γελοιο μιμεῖσθαι νέος ο αυτοὶ ἀκαι χρῶνται κείνω τω τρόπω. -- φανερον τι οὐχ ss ἄπαντα σα περὶ λέξεως ςιν εἰπεῖν ἀκριβολο Ἀον ημα, ἀλλ' οσα περ τοιαυτης οἴας λέγομεν περὶ δ' εκείνης εἴρηται am τοι περὶ ποντικης. Ἐστω - Ἀκεῖνα τεθεωρημένα, καὶ ρέ ω λέξεως 2ἀρεπη σαφη εἶναι σημεῖον γαρ τι Ἀδρος, αν - λ- χολοῖ, ου ποιησει το αυτ ἔργὴν καὶ μήτε τἀπειρον μήτε ὐπὲρ το ἀξίωμα, ἀλλὰ πρέπουσαν η γαρ ποιητικη ἴσως ου ταπεινή, ἀλλ' ὐ πρεπουσα λογω. των ν ονοματων κώρηματων σαφη μὰν ποιεῖ τα κυρια, μη ταπεινην δε αλλα κεκοσμημένην ταλλα Ἀνόματα Ἀσα εἴρηται ex τοῖς περὶ H πο τι ς' το γαρ ξαλλαξαι ποιεῖ φαίνεσθαι σεμνοτέραν '

ωσπερ γαρ προς ἡ ξώους ι ανθρωποι καὶ προς τοῦς - λώας το αὐτο ἀσχουσι καὶ προς την λέξιν διο δαποιεῖν ξενην την διάλεκτον θαυμασταὶ γαρ των ἀπόντων εἰσίν, δυ - τὸ θαυμας in μενῶν τῶν μέτρων πολλάκ τε ποιει τουτο, καὶ αρμόττει κεῖ πλέον γαρ ξε κε περὶ καὶ περὶ ου λόγος εν δε το ψιλοῖς λόγοις πολλῶματτοπιν η γα μόθεσις μάττων me καὶ πταuda, m

163쪽

Mλος καλλιεποῖτο γλίαν νέος, ἀπρεπέ ρον ὴ περὶ λιαν

μικρων' ἀλλ' ἔς ι καὶ π ψοις επισυς λομενον καὶ ἀκωνόμενον το πρέπον. δο δεῖ λανθάνειν ποιούντας, καὶ μηδοκεῖ λεγειν πεπλασμένως ἀλλα πεφυκότως τουτο γαρ πιθανόν, Ἀκέν in τήναντιον , γὰρ πρὸς πή3ουλευοντα sλαβαλλονται καθάπερ προς τους οἴνους τους μεμιγμένους, καὶ 4ῖον ἡ Θεοδωρου φωνὴ πέπονθε προς την τῶν ἀλλων ὐποκριτῶν ἡ με γαρ του λεγοντος εοικεν ιναι, αἱ δ' ἀλλότριαι - πεται δ' ευ, αν τις - τῆς εἰωθυίας λαλέκτου μερον συντιθη οπε ριπιο ς ποιεῖ καὶ πεδειξε in πρωτος. Ἀντων ν ονοματων καὶ ρημάτων ε ων ὁ λογος

θεωρηται - τοῖς περὶ πο-εως, νήτων γλώτταις με καὶ διπλοῖς νομασι καὶ πεπλιημενοις λιγάκις καὶ Ἀλιγαχούχνημον ' που δέ, στερον viseri το τε. διατί ειρητα Δεπὶ το μεῖζον γὰρ ἐξαλλαττε τοῦ πρέποντος. το δε κυριον καὶ το οἰκεῖον καὶ μεταφορα μόναι χρησιμοι προς τὸν τῶν ψιλών λόγων λάξιν. σημεῖον δέ, τι τουτοις μόνοις πάντες χρωνται πάντες γαὶ μεταφοραῖς δαλεγοιπα καὶ τοῖς οἰκείοις καὶ τοῖς κυρίοις ' στε δηλον, αν ευ ποιηπτις, ες α τε ξενικον καὶ λανθάνειν οδέχεται καὶ σαφη

των τω με σοφιστη μωνυμίαι χρησιμοι μαρα ταυτα γὰρ κακουργεῖ , τω ποιητῆ δε συνωνυμ α λο δε κυρια τε καὶ συνωνυμα, οῖον το πορευεσθαι καὶ το βαδίζειν υταῖτα γαρ ἀμφότερα καὶ κυρια καὶ συνώνυμα ἀλληλοις. τί με ἔν τουτων μαει εστι, καὶ πόσα εἴδη μεταφοραὶ καὶ ἔτι τουτο πλεχον δυναται καὶ re ποιησε καὶ - λέγοις, αἱ μεταφοραί, εἴρηται, καθάπερ ἐλεγομεν εν τοῖς ων ποιητικης τοσῶτο δ' εὐλόγω δεῖ μαλον φιλοπονεῖ mσθαι περ αυτων, σω ξ λαττόνων βοηθημάτων ο λόγος

ες των μαρων. καὶ τὸ σαφες καὶ το εω καὶ το ξενικον

164쪽

ἔχει μάλιστα η μεταφοραί. καὶ λαβεῖν ου εστιν αὐτην, παρ' ἄλλου δεῖ δε καὶ τα επίθετα καὶ τα μεταφορὰς ἁρμοττή- λέγειν τουτο δ ες αι - τοῦ ἀνάλογοD εἰ nμη, απρεπες φανειται δα το παραλληλα τα εναντι- μα- λι- αινεσθαι. Ἀλλα δεῖ σκοπελ ως νέω φοινικίς, ἴτω γέροντι τί ου γαρ η αυτ πρέπει σθης. και ἀάν τε κοσμεῖν βουλη, - τῶν βελτιονων τῶν εν ταυτί γεώει φορειν τὴν μεταφοραν , εα τε ψέγειν, πο τῶν πιφονων-λεγ δ οιον, προ α παντία ε τῶ αὐτῆ γενει, τὸ φα- is ναι τον μεν πτωχευοντα ευχεσθαι τον δε ευχόμενον πτωχεύειν, Ἀτι ἄμφω ἀπησεις , το εφφένον εστ πομω ς' καὶ φικρίτης Καλλίων μητραγυρτην ἀλλ' διδοῦχον Ἀδ εφη ἀμητον αυτον εἶναι' ου γαρ α μητραγυρτην αυτον καλέῖν, ἀλλα δαδουχορο ἄμφω γαρ περὶ θεον, αλλα ota με τίμιον τω- άτιμον. καὶ α με διονυσοκολακας, αυτοὶ δ' ἀυτους τεπίτας καλουσι Θαύτα δ' ἄμφω μεταφορα, ἡ μεν ρυπαινόπων , ἡ δὲ τήναντίον καὶ οι με ληστώ

λεφος Εὐριπίοι φησί, 'κωπας νάσσειν καὶ ἀποβὰς εις Μυσιαν απρεπες, τι μεῖζον το ἀνάσσειν η κατ αξ ν' κέκλεπται ἔν ες δὲ καὶ - ταῖς συλλαβαῖς ἀμαρτία, εα μή δείας - σημεῖα φωνης, οῖον Διονυσιος προ-γο- ει ρευε ο χαλκους εν τοῖς λεγείοις κραυγην Καλλιοπης την ποι πιν, τι αμφω φωναί φαυλ δε η μεταφοραὶ ταις ἀσημοι φωναῖ . ετ δε ου πόρρωθεν δεῖ ἀλλ' - των συγ- γενων καὶ των μοειδων μεταφέρειν τα νώνυμα νομα- νμενως, Uὲν ηλον εστιν τι συγγενές, οῖον ει τω ad ινίγματι τω ευδοκιμουντι ἄνδρ' εἶδον πυρὶ χαλκον επ' ἀνέρι κολλησαντα ' ανωνυμον γαρ το παθος, ἔς δ' ἄμφω μεσίς τις κάλλησιν τοίνυν ἀπ τὸ τῆς πικυας προσ-

165쪽

οτι υ μετενήνεκται. και ἀπο κἀλωπι καλλε δε νομα-

δακτυλος ὼς μαλλον η φοινικοδακτυλος η τι φαυλο ροτε ον ερυθροδ ιτυλος. . καὶ ε το επιθετοις στι μὲν τὰς ἀπώσεις ποιεῖσθαι - φαυλο η αἰσχροῦ, οιον ο μητρο- ψουτης, εο δ' ἄπα του λτίονος, οῖον ο πατρος αμυντωρ as

166쪽

σωπον ἡρανον της μεγαλοκορυφου γης καὶ -- ως--πόρον, καὶ ς Γοργίας νόμαζε, πτωχόμευσος κόλαξ, ἐπιορκη-ντας κα κατευορκησαντας - ώς Αλκιδαμας μένους μεν την ψυχην πληρουμ ' πυριπιων δε - σμη γιγνομένηνοῦ καὶ τελεσφόρον - την προθυμιαν ἀύτων γενησεσθαι. καὶ τελεσφόρον τὸν πειθήτων λόγων κατε- σεν' καὶ κυανόχρων το της θαλαττης ἀδαφος ' πάντα γαρ ταυτα πο - δα την διπλωσιν φαίνεται. μία μενς αυτ αἰτια - δὲ τ χρῆσθαι γλώττακ olo Λυ-- 1 φρων κέρξην πέλωρον ἄνδρα, καὶ Σκίρων σίννις α ρ, Mia' κιδάμας ἄθυρμα, τη πα-σει, καὶ τὸν τῆς φυσεως -- αλίαν, καὶ α άτω της διανοίας οργη τεθηγμένον. v

τον δ' εν τοῖς πιθετοι το η μακροῖς -καίροις η πυκνοῖς χρησθαι ' ν με γαρ ποιησει πρέπει γάλα λευκο-πειν, lys δε λογω τα μὲν ἀπρεπέστερα, τα δε αν - κατακορη,

εξελέγχει καὶ ποιεῖ φανερον τι ποιησέ πιν, ἐπεὶ δεῖ κχρησθα αυτὴ ἐξαλλαττε γαρ το ειωθος καὶ ξενικην uinPτην λέξιν. Ἀλλὰ δεῖ ς οπιζεσθαι του μετρώ, ἐπεὶ μειζον ποιεῖ κακον si κῆ λέγειν ' η με γαρ - ἔχει το - ἀπ δε το κακως. βι τα ' κιδάμαντος ψυχρα φαίνεται ψ γαρ δυσματι χρηται ἄλλ', εασματι τοῖς Ἀπιθέτοις, ουτω πυκνοῖς καὶ μεί σι καὶ ἐπιδηλοις, χῖον ὐχ ἱδρωτα αλλὰ τον νον ιδρωτα, καὶ ου εἰς Ἱσθμια ἀλλ' εις ἀντων Ισθμίων πανήγυριν, καὶ ουχὶ ψώς αλλα οὐ τῶνα πάλ- βασιλεῖς νομους, καὶ ὐ δρόμω ἀλλὰ δρομαία τῆτῆς ψυχης ορμη, καὶ in μεαεῖον ἀλλὰ το της φύσεως

παραλαβων μουσεῖον, καὶ σκυθρωπον την φροντίδα της

ψυχης, καὶ ου χάριτος αλλὰ πανδίμου χάραος δημιουργός,

καὶ οικονόμος η των ἀκουοντων δονης, καὶ ου κλάδοις ad ἀλλα τοι τους λης κλάδοις απικρυψεν, καὶ ὐ το σωμα παρημπισχεν ἀλλα την του σώματος αισχυνην, καὶ αντίμιμον την της ψυχης ἐπιθυμίαν τουτο δ' ἄμα καὶ

167쪽

πλουν ad ἐπατω με ποίημα γίνεται, καὶ ἴτω ἔξεδροντην τῆς ροχειρίας περβολm. διο ποιητικως λέγοντες τη

ρεπεί τ γελοῖον καὶ το ψυχροὶ, εμποιούπι, καὶ τ ἀσαφες δια την ἄδολ- αν ἔτα γαρ γιγνω κοντι με βαλλη, διαλυει το σαφες τω ἐπισκοτε- οι δ' ἄνθρωποι τοι διπλοῖς χρωνται, ἔταν ἀνωνυμον ῆ κω ο λόγος εὐι

θετος, οἰον ut χρονοτριβῶ ἄλλ' ἄν πολυ, παντως πωρο

ποιοῖς πιοι - ψοφωδεις αἱ αγλωττα τοι ἐποποιοις' σεμνον γαρ καὶ αυθαδες si μεταφορα, δε τοι ἰαμβείοις' 10 τουτοις γα νυν χρωνται, ὴσπερ ε παι καὶ ἔτι τεταρτοντο ψυχρον ν ταῶ μεταφοραῖς γίγνεται εἰσὶ ἄρ καὶ μεταφοραὶ ἀπρεπεῖς, αἱ με δια το γωλοαν χρωνται γαρ καὶ οἱ κωμωδοποιὰ μεταφοραῖς , αἱ δε δια το σεμνον αγαν και τραγικόν ασαφεῖς δέ, αν πορρωθεν. οῖον Γον Hγίας 'χλωρα καὶ ἔναιμα τα πράγματα ' σέ δε ταυτα αἰσχρως μὲν ἔσπειρας, κακως αἰθέρισας '' ποιητικως γαρα-ν καὶ ς 'Aλκιδάμας την φιλοσοφίαν επιτειχισματων νομων, καὶ τὸν δύσπειαν καλον ἄνθρωπίνου βιου κάτοπτρον, καὶ ηὐδὲν τοῶτον αθυρμα τη ποιησε προσψε- πρων'' απαντα γαρ ταυτα απίθανα δια τα ερομένα. το Γοργίου ει τὸν χελιδόνα, πεὶ κατ αυτο πετομένη ἀφηκε το περίττωμα. αριστα των τραγικων εἶπε γαρ ' αἰσχρόν γε, Φιλομαλα.' ἄρνιθι με γαρ, εἰ μοιπεν, - αισχρον, πάρων δε αἰσχρόν. εγο ελοιδόρησεν εἰπων α

4 Eς δ καὶ η ἰκων μεταφορά διαφέρει γαρ μικρον'

ἔτα με γαρ εἴπη τον Ἀχιλλέα - δε λεων πόρουσες εἰκων εον, τα δε λέων πορουσε ' μεταφορά δια γαρτο ἄμφω ἀνδρείους εἶναι, προ γόρευσε μετενέγκας λέοντα mτον Ἀχιλλέα. χρήσιμον δε ἡ εἰκων καὶ π έγω, λιγαί- κις δέ ποιητικο γαρ οιπτέαι- ωσπερ αἱ μεταφοραί'

168쪽

α - εἰκονες σοπαι, καὶ αἱ εἰκόνες μεταφοραὶ λογου δε μεναι ἀεὶ δε δε την μεταφορὰν - έγω τοῦ ἀναλογον

169쪽

ομοια ως α μη τοιουτου τινος νεκα, φευκτεον τεταρτον,

170쪽

άδηλον εἶπαι ποτέρω πρόσκειται, --ερον η τω πρότερο

οῖον ν τ αμ αυτ et συγγράμματος ωση γαρ ἀλορο si δεοντος ἀεὶ ἀξυνετοι - τοι γίγνοντα ' αλλον

γὰρ το αεί, προς ποτέρω δια ξαι. ατ δε ποιει σολοικώ

ζει το μη ἀποδιδοναι, δε μη πίζευγυης ἀμφο, ο ἡ ματτει οῖον η ψοφον η χρωμα, το μεν - ἡ κοινόν, τοδ' αἰσθομενος κοινόν ἀσαφῆ δε καὶ ἀν' προθεὶς σης, μέλλων πολλὰ μεταξε εμβάλλειν οῖον ἔμελλον γὰρ διαλεχθεὶς Ἀκειν- τά, καὶ τάδε καὶ δ περευεσθαι 'ε ἀλλὰ -- φελλον γὰρ διαλεχθεὶς πορευεσθαι, εὐτα ταλκα τάδε καὶ ωδε γένετο.

μεν εν - λογ- αισχρόν, ἀνομα λεγειν, is δ' εν ωονόματι τον λόγον. καὶ μεταφοραῖς δηλῶν καὶ τοῖν --θετοις, εὐλαβήμενον το ποιητικον. καὶ το ὲν πολλα ποιεῖν, οπερ οἱ ποππο ποῶσιν Ἀνος οντος λιμνος ἔμως λεγουσι προλιμένας ει Ἀχαικής' καὶ Δατ μεν ιδ πολυωροι διαπτυχαι καὶ μή επίζε νυναι, ἀλλ' εκατέρω κατερον, 'τῆς γυναικος τῆς ημετέρας' Ἐὰν δὲ συντόμως, τουναντίον τῆς ἡμετέρας γυναικός καὶ μετα συνδέσμου λέγειν ais δὲ συντόμως, ανε με συνδέσμου, μη ἀσυνδετα δε, οῖονα πορευθεὶς καὶ διαλεχθείς, πόρευθεὶς διελέχθην. καὶ το τιμάχη ρμιμον, era ' χει λεγειν, o κεινος ποιεε επὶ τοῦ Τευμησχῶ, ες τις ἀνεμόεις ο νος λόφος ' αυξεται γὰρ τως εις ἀπειρον ἔστι δε τλο καὶ π άγMων καὶ κακων, πως - χει, ποτέρως - η χρησιμον. Ἀθεν 30 καὶ τα νόματα οἱ ποmτα φέρουσι , το - δαν καὶ τοαλυρον μέλος - - ρη - γαρ επιφέρουσιν ευδοκι-