The Rhetoric of Aristotle : with notes, and illustrated by parallel passages from Aristotle's other works, Cicero De oratore, & c. Quintilian, and various other authors

발행: 1836년

분량: 452페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

91쪽

RHETORICORUM LIB. . .

εφίεται παντα, η παντα τα αἴσθησιν εχονTα, η νουν,

εἰ λαβοι οὐν και σα ὁ νοῖς αν καστω ἀποδοίη καὶ σα ὁ περ ἔκαστον νους ἀποδίδωσιν καστω,

τουτ εστίν καστω ἀγαθον και οὐ παροντος εὐδιακειται και αυταρκως ἐχει και τ αυταρκες καιτο ποιητικον η φυλακτικον των τοιουτων και ἀκολουθεῖ τα τοι αὐτα καὶ τα κωλυτικα των ναν

ητὸν, καὶ τα φθαρτικα. κολουθε δε διχῶς '

de in V. 14. Earum etiam rerum, quam terra gignit, ae luentio quae laruo et persectio est ut ipsae vites, si Go iiii possint, ita se tractandas tuen- lasque esse fateantu I. 2. σαο νοῖς -καὶ ἴσα, περι ἔκαστον

I. . and ille ἀντικατηγορουμένως, Orreciprocul consequent. Analyt. Ost. 1. 3.3. Ποιητικα τριχως Eflictent causesimani, divi Ied in ille sim instance, into ille uti in cisi muti rui, alui lael Dui sic sui, division os ille Extrinsic may lienes, ina de by tal in , I the instrionenis ini meatis; 2. lieactiori or energies. Titiis in the present ex Imple good constiti ition nil habit os ibo lyV is the intrinsicandiaturalis scient of health Food is ille instrumentis means an the qahing prope exerci se' is an efficient, a bein the actio or enero os lieliabit. In the fame manner; l. Genius and naemota; 2. Looks and instructor ;3. Readin and study are severat lyllae officients of Learning. In aceor lance vitii liis ili reeioli division vese stat Cicero, orat pro Mil. inendeavo irin t esta Illisti the eviden eo Clodi iis desigris against Milo, hirino ssor ard Ist, ille lispositioni Clodius,liis atred os Alito and iis analbitiora, as ilio natura and intrinsic causes; 2dly, his flavos, his uiolintei liari,arians, &C. a the instimulent and initio 3d place, te nientions ilio very attachis Clodius on do.

92쪽

44 ARISTOTELIS

ἐλαττονος αγαθου μείρονος ληψις καὶ ἀντὶ μείρονος

ρουμεθα δικαιοσυνη, ἀνδρεία, σωφροσυνη, μεγα Ῥλοψυχια, μεγαλοπρεπεια, κεί αἱ ἄλλα αἱ τοιαυται

εξεις ἀρεταὶ γαρ ψυχῆς καὶ γίεια καὶ κάλλος,

93쪽

RHETORICORUM LIB. I. 6. 45

οἱ πεφυκότες ιυ δύνανται ποιεῖν υ. Ol. i.

94쪽

46 ARISTOTE ISKαι λως ο οἱ χθροὶ βουλονται, η 'ίρουσι, 20 τουναντίον τουτω δεφελιμον πιαίνεται δι- ελ εἰ- ρηται,

Ε σφωιν σαδε πάντα πυροίατο μανα - - αλλα και εμπης μένοιιν, Αἰσχρον τοι Ῥηοόν τε μένειν, κενεον τε

95쪽

οἱ χθροὶ καὶ οι αὐλο επαινουσιν σπερ γαρ

θοτες δια γαρ το φανερον ὁμολογοῖεν ἄν ωσπερκα φαυλοι, ους οἱ χθροὶ, ψεγουσι δι λελοιδορησθαι πελαβον Κορίνθιοι πο Σιμωνίδου ποίη

σαντος, Κορινθίοις δ' οὐ μεμφῆται το Ἱλιον.

2,Kαὶ των φρονίμων τις, η των γαθῶν ανδρῶν γυναίκῶν, προεκρινεν οἱον, δυσσε Ἀθηνὼ κω

προαιρουνται δει πραττειν τα τε ειρημένα, καὶ τα

pare liet. II. xxiii. . 2.

96쪽

4S ARISTOTELIS τοῖς χθροῖς κακὰ, και τα τοῖς φίλοις ἀγαθα. Kαὶ 2

τα δυνατα ταὐτα δε διχῶς ἐστι, τα τε γενομεναὰν καὶ τα ραδίως γιγνομενα ραδια δε οσα 'νευ

βουλοντα δε η μηδεν κακον η λαττον του ἀγαθου τουτο δ εστα εα η λανθανη η τιμωρια, η μικρατὶ Kαι τα δια. Kαι- μηδείς. α τα περιττα 28

κατεργαστα δε ἁ παντες, λοι πολλοὶ, οἱ μοιοι, οι ττους κατωρθωσαν. α ὰ χαριοῖνται τοῖς φίλοις νη- ἀπεχθησονται τοῖς χηροῖς. αι σα,

οὐ θαυμαρουσι, προαιροῖνται πραττειν. αἱ προς εὐφυεῖς εισι και εμπειροι ραον γαρ κατορθώσε ν

27. P α δε I Cicero de Inveni. ' Deni liae quid verbis opus AESt, uelle id diximus, quod sine magno Spectemur Rremio. aut sine ulli labore. sumptu, naO- Arma viri fortis medios mittantur destia, quam brevissiuio tempore con in hostes, A fici potest. Inde ubete peti, et referentem 28. Κασὶ νενος καὶ δύναμιν See ornate relatis. Ovid's et XIII. 3l, o. and 107, 28 D. ἐλλείπειν οἰόνται, καν μικρα&c. vliere jax, in letalin for the Hor Sat. II 6. possession is ille arrins os achilles, si in lus isse asseris bolli ille lainis os lanii in κατὰ ' Proxinaus accedat qui nunc clinor- γένος , sine Achilles and hinnseis vere mat agellunt. equali descende Phom Iupiter : 29. Ἀριηδεὶς φαύλοςJ Atlienaeus quotes inter erat, fiaterna peto, ' me xv lallo vinclines os Euripi des

and alsoniae clatins os supelior pro vess, νη πλούτον εἴπης, ουχὶ φαυμάζου ρεον. κατα δύναμιν , 'O χ'ω κάκιστος ρασίως κτήσατο.

97쪽

RHETORICORUM LIB. . T. 49 μἀλλον Καὶ δε επιθυμουντες τυγχανουσιν Ου30γα μονον δυ, ἀλλα καὶ βελτιον φαινεται. Καὶ

μαλιστα καστοι προ α τοιουτοι οἱον οι φιλο

νικοι ει νίκη σται οι φιλοτιμοι, εἰ τιμη οἱ φιλο- πηματοι, εἰ Ἀηματα και ι ἄλλοι σαυτως. Ιερὶ μεν οδ αγαθοῖ και του συμφεροντος κ

τουτων ληπτεον τα πίστεις.

ΕΠΕΙ δε πολλάκις ὁμολογοῖντες αμφω συμ φερειν, περὶ του ἀλλον ἀμφισβητοῖσιν, φεξης αν εἴη λεκτέον περὶ του μείζονος αγαθοῖ καὶ οὐ 2 μὰλλον συμφέροντος. Ἐστω δη περεχον μεν,

τοσοῖτον και τι ὐπερεχομενον δε το νυπαρχον. Καὶ μεῖζον μεν ἀεὶ και πλεῖον προς ελαττον μεγαδε και μικρον, καὶ πολυ καὶ λίγον, προς ο των

98쪽

50 ARISTOTELIS

μεγιστον του μεγίστου περ εχη, και αυτ αυτων και ὁσα αυτ αυτῶν, καὶ το μεγιστον του μεγιστου

μείζων, κα ὶ λως οἱ ανδρες των γυναικων μείρους καὶ - οἱ ανδρες ἰλως των γυναικῶν μείζους, κώ

99쪽

RHETORI DRUM , LB. I. 7. 51ἀνη ὁ μ εγιστος της μεγιστης γυναικος μείζων

αναλογον γαρ ἐχουσιν αἱ περοχαὶ των γενων και5των μεγίστων ε αυτοῖς. Καὶ ἴταν το δε με τωδεεπηται, κεῖνο δε τουτρο μη ἔπεται δε η τω αμα,

του πομενου εν γη θατερου Ἐπεται δε αμαμεν, τω γιαίνειν το θν, τούτω δε κεῖνο ού υστερον δε τω μανθανειν το πίστασθαι δυναμει

δε, πω ἱεροσυλεῖν το ἀποστερεῖν' ὁ γαρ ἱεροσυ-

ολησα καν ἀποστερησειε Καὶ τα περεχοντα τουαυτο in μείζονι, μείζω ανάγκη γαμ υπερεχειν καὶτ του μείζονος Καὶ τα μείζονος αγαθου ποιητικα, μείζω τουτο γαρ αν η τω μείζονος ποιητικω εἰναι. Και ob το ποιητικον μεῖζον, σαυτως εἰ γαρ τουγιεινον αἱρετώτερον του δεος και μεῖζον αγαθον, και η γίεια της δονης μείζων Καὶ το αἱρετώτερον καθ αυτο που im καθ' ίυτο OΤον, Ἀσχυς

100쪽

5 ARISTOTELIS

τουδε μη , η μη δυνατον γενεσθαι, θατερον δε

αυτο ανε γαρ αιτίου καὶ ἀρχης δυνατον εἰναι

γενεσθαι. Καὶ δυοῖν ἀρχαῖν το ἀπο της μείζονος ἀρχης μεῖρον καὶ δυοῖν αἰτίοι το ἀπο του μείρονος αἰτίου μείρον. λαι ἀναπαλιν δε δυοῖν ἀρχαῖν η του μείρονος ἄρχη μείζων και δυοῖν αἰτίοιν το του μεμύονος αἴτιον μεῖρον Δηλον οὐν εκ των ειρημενων ὁτι 13 ἀμφοτερως μεῖρον εστ φαίνεσθαι καὶ γαρ ει ἀρχητο δε το δε μ' ἀρχη, δοξε μειζον εἰναι και ει μη ἀρχη, το δε ἀρχη το γαρ τελος μεῖρον και Ῥυκ

SEARCH

MENU NAVIGATION