장음표시 사용
231쪽
i. Quia servili conditioni plane accidentariu inest hoc, in quo formam servilis conditionis Christi ponit Socinus: nam si apparentia aliqua servilis status in eo esset, necesse esset, illud ipsum aliquatenus, aut ipsi servitutis statu i trinsecum esse, aut annexum rius proprium at vero ista plane sunt extrinseces servitutis est non esse sui juris a. alem servilis conditionis definitionem non habemus in Scripturis iervus quidem dicitur , qui liber non est qui in domo non manet perpotub, ad haereditateni non Venit nunquam vero Christiani, ob amictiones quas pro nomine Christi patiuntur, dicuntur in forma servi esse, aut formam servi,
sumpsisse. 3. Scripturie passiones Iesu Christi
recensentes, nusquam hujus servilis formae meminerunt: nec cum servis, sed cum sceleratis
Mimpij reputatum dicunt. Quin christus
ipse cum caperetur, ut ex Euangelica historia notum est. . Etiamsi vera esset expositio, formam servilem id significare, non tamen qua
draret ad hunc locum ; nam Apostolus hic respexit ad ca,quae servitutis sim propria; ut ii dicant voces ubmissionis, Aedienttia , quibus proprium servorum erga Dominos officium
Secundo obijcit Socinus pag. 97. Ostorod. cap. 19. Institui Germ. secti. V. IO. haec verba, insimilitudinem hominiimsectus, habitu compertus ut homo,signiscare eum vulgaribus hominibus
similem se saltum quod exponit Orod. Socm. expositisnem snpra vidimus Christum ita nessi Psi, deposita Dei frma inurrim vulgarra
232쪽
homine nullum discrimen feru ita habitum limminis privative opponit Ostorod formae Dei;
forniam vero servi opponit formae Dei contrarie quapropter immerit negant, haec verba continere expositionem formae servi, cum ipsis
x μα-a.θρωσαν esse aliud nihil sit quam in1orma servi esse, in quantum illa forma servi privat forma Dei, ter modum formae contrariae 'ostivae non consideratur. Ipsam autem humanam naturam a sensu horum verborum non excludendam,ostendi argumento tertio est ergo factus,ut quivis alius homo , dum homo est saetiis,& communem hominu sortem subijt. Dcinde si hominem esse hic non notat ipsam essentiam hominis, sed moriturum mortalem esse, ut habet Socin pag. 9 ; sives ma Dei vacuum, ut exponit Osto d. tum similitudo male ab ipsis opponitur veritati: nam Christum volunt revera factum esse hominem cum pateretur, eo sensu quo hic hominem definiunt,nempe talem, qui mortalis, moriturus, sorma Dei vacuus, patrandorumque miraculorum impotens. Accedit, quod falsa haec expositio, quia Christus natus mortalis re moriturusci nec Ostorodiana illa probari potest: nam formam illam Dei revera exuisse, historia
passionis non docet; im contrarium patet ex Ioli. 18. v.6 nec erat tantum in illa Dei formacum a Iuda proderetur, sed etiam cum vinctus, flagellatus,crucifigendus tandem esset Ioh Do.
v. 18. nec passus cst qui paulo ante crat Dei Filius, jam secundum potiorem partem Filius Dei unigenitus esse desierat, ut turpiter miliant
233쪽
mniant hi homines, sed passu si mortuus est, qui erat hane Dei Filius. Postremo Christus semper in Scripturis dicitur homo, ratione natura humanae, aut saltem nusquam sensus essentiae .naturae excluditur vox etiam similitudinis 'habitus non repugnat natura VC-ritati v cx adversariorum expositione ostensum est. Tertio ibidem obijcit Ostorod. Natura humana ect interior hominis 'rmaci habitus ille hominis non I interna se externa hominis st a. Resp. Naturam humanam non tantum interiori forma,sedi corpore constare minor adversari,falsa est,si velit habitum illum, non denotare hic humanae naturae veritatem; quamvis concedam ρῆμα hominis non esse formaliter idem cum ii 11 essentia hominis Nihilo plus valet,quod ibidem objectat,quod Christus non dicitur factus homo sed in similitudinem hominum factus verba enim similitudinis saepe
rem ipsam significant. Ut Ioli. I.V. 14. Luc.aa.
Quarto ad dissolvendum argumentum septimum supra a nobis formatum ibij ciunt Socin. pagsio I. Ostorod section. .cap. 19 ma onum hac in re inter Apostolos Christum discrimen esse Christum inquit Socin potestate authoritate, in seipso perpetuo residente , ad Dei exemplum , mirabiba multa scisse : id Apostolos nunquam scisse,aut facere potuisse quippe quipotestatem, qua erant inficiendis miraculis praediti, in seipsi perpetuo re dentem non haberent, necpro pria antisoritate sed ipsus Christi ea Dcerent: cu
234쪽
jus nomen etiam in eis faciendis aut aperte , aut i
citi ne dubiosemper invocabant. Addit Ostorod. Christum potestatem suam etiam ahys communicasse. Resp. Esto, habeantiu haec ita , ut magni hi magistri volunt,potestatem illam in Christo fuisse perpetuam; in post lis interruptam: non sequitii inde Apostolos non fuiste in forma Dei;sed tantum non fuisse in forma Dei perpetuo. Nam nec illa forma Dei in Christo fuit Perpetua hi cnii dogmatistae dicunt,per pastionem mortis sum. interruptam,tantam pomstolicae potestatis eclipsin dissiculter ex Scripturis probaturi. Deinde gradus rei rem non variat Christus in forma Dei aequalis Deo,
cum in terris ageret non obstante,quod multo magis in forma Dei aequalis Deo fuit, Postquam exaltatus est , ut supponunt adversvij ergo Apostoli in forma Deiri sequales Deo, etsi haec sormari aequalitas imperscctior sorma, aequalitate ipsius Christi. Secundo ait Socin postolos non propria authoritate, edi tui Christi ea cisse. Resp.Quid nomine 'ithoritatis hic intelligat, non satis explicat si idem quod voce potestatis tum hac in re, Apostolos quod attinet, non est discrimenci sin nomine authoritatis hoc velit, quod iocis nativus usus, sermocinatio ejus postulare videtur, Apostolos , in miraculis faciendis , non ex proprio arbitrio, sed juxta mandatum Christi
rem omnem debuisse gerere, dicam non esse, quod hic obtendat propriam Christi authoritatem , quam in explicatione loci tertishu-
235쪽
ius classis destriixit. Nam explicans illa verba Filius non potes a semen si perari , nisi viderit Patrem operantem, interpretatus est , nisi quod faciendi potestatem Uum habuerit a Patre:&in paraphrasi ejusdem loci pag. sis verba ejus sunt. Vobis enino incte ac constanter Urmo,
meam ipsi nullam vim, aut authoritatem quicquamiciendi habere. Si ergo propria authoritas requiritur,falluntur Sociniani,cum sentiunt Christum in forma Dei fu41k,ratione potenti et aut si propriae autoritatis desectus Christo non obest , quo minus in forna ei, nec Apostolis
Dberit. Tertio more de invocatione tacite vel a
perte sine dubio ab Apostolis 'cta : At sit quis idem regerat de Christo, haerebit aqua. Qua tum est Christumpotestatem suam etiam si s com municasse. Resp. x. Hoc ad rem non esse,de qua agitur : nam in Dei forma esse non est Sociti. posse illam Dei formam alijs communicare, sed habere eam 41 ergo illam habuerunt Apostoli, non sequitur non fuisse in forma Dei,quia comis
municare non potuerunt a Neque hoc verum
prosus, per Apostolos istam potentiam non communicatam iam per impositionem manuum Apostoloru, datus fuit Sp. S.Act.8.V. 7.18. Hisce sic disiectis,uenio ad confutationem argumentorum , quibus Socin probare studet, Dei formam & cum Deo qualitatem,non possise esse naturam ipsam, essentiam divinam.
Prima ejus ratio talis est. Quod Christus non δ' ' sui tempus neque rapinam non est arbitra pQ ' bis, imis ER rmasi aequalita isti a divinam naturam ad tempus non deposivit, neque rapinam
236쪽
non ect arbitratus se per retinuit. Ergo. Resp. Negando minorem, Christum naturae divinae gloriam non deposuisse quadam ratione,aut eam prorsus retinuisse, vel rapinam duxisse, aut se ratione ejus non exinanivisse, quae aequipollent Apostolo. Nam illa verba, non ducere rapinam,non videntur indicare ustam degitimam csse,ut sic dicam, istius cum Deo qualitatis possessionem; sed voluntariam mammem:
quod postulat ratio oppositionis, subjunctanorum verborum exegesis, si ipsium inanivit. Nam si Apostolus istis verbis jus Christi asi ruisset,dixisset in participio,non ducens,vel non ducit,ut dixit,existens in forma Dei: neq; dixis.set,sed se inanivit; sed,nihilominus vel tamen. Hic ergo sensus istorum verborum videtur: sunt enim Apostolo opposita, rapinam ducere,
non inanire : non ducere rapinam, cinanire.
Hic ergo sensus, inquam , nisi quis malit haec verba legere per enallagen modi testicativi pro subjunctivo, ac si dixistet Apostolus , non esset
rapinam arbitratus ves cum Beliarm ac si scriptum esset,sciebat suam cum Deo aequalitatem legitimam esse,etsi deponeret restituendam: Mparticula λα non exponatur adversatives, quae
propria ejus significatio,sed per quamobrem, ut etiam aliquando sumiturci sed potest significatio vocis ἐλα maxime propria retineri,& modi indicativi significatio. Dico ergo,ut ad rem v niam,dici posse Filium divinam naturam deposuisse,si sane intelligatur, nepe ideo quod homo factus, re gloriam majestatis suae sub tegume tu carnis mortalis sic nonusurpavitac exercuit.
237쪽
Quod si hanc solutione non acceptat adversarius; non mal eadem ratione Ueri poterit,qua hoc syllogismo sentetitiam nostra premere studet: nam Christu potentia sua non prorsus suisse se spoliatum, ostedi supra pag. 1 f. dc nimis ii dignum,homine,qui Christi nomen profitetur, blasphemis irrisoribus assetiri,qui per sarcasmia Domino in cruce pendenti exprobrabant, aliossiuarit ipsem non potessi servare , Mat. 27. V. ψΣ. Addo quod illa forma Dei, qua hic fingit oci-nuS, non exercet oppositione cum ejus submis sione Mobedientia Nam haec non pugnat,pOsse solo verbo, mari,ventis,morbis, morti, daemOnibusq; ipsis imperare, M injurijs aliorum exponi,vinciri,flagellari,& in cruce suspedi. Etenim cum lapidatium manus evaderet, erat in forma Dei nihilominus,& quoties Iudaeorum injurijs& conviiij expositius fuit, cta in hac forma Dei versaretur vult ergo in eorum sententia causa est,propter quam sentiant,Christum potetia sua ut Cop. a. spoliatum esse. Sic Apostolus ille , qui quolibet m. o. die mortificatione Domini Iesu in corpore ci
Rom. s. cumferebat, non sustinebat tamen quicquam lmo. qui , quod non essecerat Christus per ipsi in ad bedientiam gelium verbis 8c factis. Porro illa
etiam potentiivsurpatio non est incompatibilis cum passione horte Christi,non magis quam in Apostolis: quapropter invertere possumus hoc argumentum, hoc pacto .Quod Christus notam ςesse habuit deponere, illud non est forma Dei, aequalitas cum Deo, alio necesse habuit muraculorum patrandorum potentiam deponeret
go. Rursus, in quo non est submissio, in ejus
238쪽
opposito non est forma Dei.Atqui in non patratione miraculorum , non sita est illa submissior ergo in ejus opposito non est forma Dei. Secunda ejus ratio est neutiquam in Deum
sim cadit, non existimarestu arbitrari, si rapuisse naturam, ire essentiam divinam praesertim si hinc aliqua ejus voluntaria actio pro icta fulse dicatur rvt certe ex Pauli verbis colligitur, voluntariam
Christi actionem se sim exinaniendi diincprocta hi se,quod non arbitratus fieri rapinam,quod sis aqualis Deo hoc enim indicat fieri potuisse,ut Deus arbitraretur, 'rapuisse naturam sive essentiam divi nam id quod perabsurdum In imo vero valde im- p; m,quocunt tandesens dicatur. De Iese Christo quidem, sine ulla absurditate aut scelere dici potest,feri potuisse , ut is arbitraretur se rapuisse aquantatem,quam cum Deo habebat defit,itaseg reret ac si eam rapui sor,eam videlicet, ut antea ex pψῆimus, mordicus retinendo: sed de Deo quomodo di potest, eum mordicus fa essentiam divinam retinere potuisse ' hoc enim, ut caetera omittam,aperto
demonstrat,eumpotui se illam deponere. Summa argumentationis hujus in eo est dici non posse meum divinam suam majestatem potuisse rapinam ducere, seu retinere mordi cus,vi exponit ipse: quod falsum est, si retra accipiatur,4 non ita crude efferatur, ut profert adversirius, per rapere naturam Dei, aut essentiam non deponere. Si enim per hoc mordicus retinerei rapinam ducere, nihil aliud intellia gatur, quam Deum potuisse nolle exinaniri per incarnationem, Tubmissionem voluntaria, sic
hoc verissimum est ex liberrimo enim ara
239쪽
tioso voluntatis suae beneplacito, Filius Dei factus θεανθρωπ , mediator noster non necessitate vlix Voluntariam ergo actionem hic agnoscimus, quam Socinus non agnoscit,qui ratione legis Mincij statuit Christum debuisIo, non ducere rapinam , aequalem esse Deo iam Christus mandatum moriendi 1 Patre accepit,& qua Christus erat, mori illi necessarium crat: non potuit ergo istam qualitatem retinere simpliciter tablolute. Socin. Tertia ratio est, in Deum non cadere, seipsum pag. astra exinanire , etiamsi exinanitio ista non significarer, quod proprie sina , fletitionem rerum , quamum
qui fit ponin f, sed tantummodo selini, demissis-nem atque dejectionem nec enim Deus se demittere aut dejicere poten Resip. Deus in se grimes -- , demisit sesecundum oeconomiam,vniendo sibi naturam humanam; in ea Patri, tanquam domino, ad ignominiosissimam mortem subeundam,se sui mittendo in qua submissione gloriam sua sub carnis velo celavit, non ita cxeruit sic Deus praeclaris operibus suam exaltat gloria Psal .ar. v. I .Psal j .v. 6. quod da non facit Deus,qua dantenus se ex lege contrariorum demittit. Quarta ejus ratio est, exaltari in Deum non cadere,alioquisenquit, non esse altissimi u Resp. In Scripturis doceri, desexaltari Deum, altissimuesse eum,qui exaltatur. Nec Christus tantum secundum humanam naturam exaltatus,sed si cundum utramque,etsi ratione dispari. Non e go necesse,ut adversarius tam operosh hic probet,sequi Christu ratione divinet naturae exest
240쪽
tum esIe, si illa Dei formari cum Deo aequalitas, in hoc loco Pauli, sit natura Messentia divina. Caetera quae in hac quarta ratione persequitur, mox videbimus, voi deventum erit ad examenin confutationem eorum , quae in tractatione loci octavi primae Classis,nempe Es. sin hunc locum conjecimuS. Progredimur itaque ad rationem quintam sociis.& vltimam Socini, quaeleviter in formam syl D. logisticam sic contrahi potest. Quod ad docendum inpersi adendum,ut loquitur Socinus,' inexemplum proponitur, ut habet storod cap. 19. section prim necesse est visum esse, ut Socin vel notum esse, ut sentit Ostorod. At demissio per m-
carnationem, nec visa, nec nota est. Ergo Sic se habet argementum Samosatenicum. Resp. ad majorem, in quantum illa Socini, eam sic universaliter prolatam esse falsam Nam dicat mihi, quis viderit peccantes angelos quod tamen Iudas Apostolus in exemplum proposuit Epist Ire divers.6. Quid An non Christus illustre sanctis omnibus virtutis exemplum, qui per angustam portamin salebrosam viam conten. dit ad aeternam gloriam, & consedit ad dextra throni Deio an nostrum non erit, in illum fidei ducem perfectorem intueri quia illi, qui euascendere viderunt, interventu nubis, oculis suis ereptum,cqlum Hlorum ingredientem non viderunt nedum collocari in throno aeterni sui sacerdoti,& regni Angelorum obedientiam in caelis non videmus: ad eorum tamen obedientiam exemplarem cogitationes nostras conve fas esse voluit Donsinus, cum orare nos docuit,