장음표시 사용
301쪽
-SY s T v M A r is rium, pseMe sit, ut coelesti superiori delectationi volun duntas nostra obsequatur, ipsa tunc ageret quod justum est, quosque injustum devitaret , quamvis nulla tunc esset lex , quae bonum nobis praeciperet , nulla quae malum 'prohiberet. . Si vero desectatio coelestis a terre na intensim tunc deficit, lex omnis , posito illo principio , esset prorsus injusta. Quis enim non videt, illam tunc praecipere , quod nobiost phsice impossibile ; cum vigente delectatione carnali, fieri juxta Jansenium mi nime possit, quin illi consentiamus, ac proinde quin, suod injustum est, operemur λ fatendum est, ait s. Hieronymus , posibita Ddum dedisse mandata, ne ipse au-
ibur injustitiae sit, si exigat fieri , quod fieri non potes
io . Admitti ergo nequit systema divinae gratiae Jan- seniUum , quin leges omnes Vel rideantur veluti omnino frustraneae , vel rejiciantur tamquam prorsus in
I9 . Virtuosam proinde nobis suadenti vitam retapondere illud tunc jure possumus, si Jansenium audiamus , quod olim contra fatalistas praeclare scripsit Euia sebius 1 non sunt potestatis haec meae , o Doctor, ideo qui oportet , sollicitum sis , ns haec etiam sollicitudo mihi satis idem est , delectatione coelesti relative victrice) desinata sit Z Faciam enim , si fata volun nempe si delectatio coelestis terrenae in m: praevaluerit delectationi t imo suero laboraudum mihi nox est; aderit enim aecus ris, quod latum es
302쪽
rys. Si Jansentanum admittamus principium duarum delectati Mirum pro graduum superioritate iii vinci bilium', sub quibus voluntas 'nonni si libertate a coactio ne praedita sit , mutatis verbis Manichaeismum profitemur. Ex Eccletiastica enim-historia satis constat quidquid inepte contendat Vincentius Lenis a Cl. l . Deiachamps ir ad superfluitatem usque abunda confuta tus 1 Manschethaeam in Por potissimum fuisse positum, primo ut sint in nobis, ceu totidem animae, duo contraria , & contra se invicem indesinenter pugnantia principia , alterum scilicet bonum, alterum malum. Se- eundo , ut ex hisce principiis omnes humanae actiones proveniant, nempe ex principio bono omnes actiones bonae, & ex principio miri omnes actiones malae. Te eio , ut homo necessario necessitate inevitabilisatis bene Vel male operetur , prout unum vel alterum duorum illorum principiorum praevaluerita; videlicet ut homo nece sario agat quod justum est in ipso praevalenta principio bono ; contra Vero ut agat , quod iniustum eis, in eodem praevaleiate principio malo. Quaenam major Janscnismum inter , & Manichaeismum concordiapJansenius do zet, duas in nobis elle contrarias delectationes, cinissem scilicet de trerenam , ex quibus omnes
actiones nostrae proveniant. 'Docet , omne& nostras actio nes bonas ex delectationei coelesti originem suam trahere; contra vero cx deluctatione. terrena omnes nostras actio-IVAR m 1las. Docet demum , nos necessario necessitate
303쪽
uss , s v EMATIs idelectatio , qua ad bonum movemnr, praevaluerIt terarenae ; Operaturos vero quod est injustum, sit delectatio terrena , qua in malum flectimur , coelestem intensive superaverit. Ergo non est cur Jansentani contendant a Manichaeis segregari es qui non necessitatem coactioηis, sed necessitatem intuli utiti, 'cum asstin
nos non libere . sed necessario quidquid agimus tam
boni, quam mali, Operari. Non enim adeo rudes illi erant, & imperiti, ut credreent , voluntatem nostram
Neque Janseni a s juv/t, quod' scripserat Calvinus
13 ut incautis. suaderct , a Manichaeorum , a ceterintrumque humanae libertatis hostium opinione sententiam suam discrepare, videlicet inecessitatem male operandi. cui ipse subjectam modo . ei se allerit humanam. Volumlatum , ab iis deducit ex culpa ipsius hominisi; contra vero ab illis ex ipsa i hominis natura repeti, Hoc , inquam, Calvini esti tum ne minimum quidem discipulum sui Jansenium juvat. Enimvero non est hic quaestio, undenam factum fuerit, ut voluntas nostra in operando tam bem , quλm male non siit, libera a simplici uecessitat O .sed an homo hujusmodi operandi libertate etiam post Adae lapsum' polleat, num vero illam plane amiserit. Assirmativam partem tenent Catholici omnes, eamque docet divinι Scriptura tenuere Ecclesiae Patres , definierunt, Concilia. Effugia propterea hujusmodi ridicula sunt , dc ab iis hominibuS inventa , qui .cum manifestae i veritatis luce sint oppressi, lecto S-s S. Iu dissiari, atque alio avocare omni dolo student. s
304쪽
196. Adversatur secundo S. Scripturae Jansentanum systema , eo quoa , contra prorsus i atque in ipso tradatur, illa aperte doceat, nihil , quod observatu iret . possibile sit , nobκ a Deo praecipi. Priitio sqtudem Moyses populum alloquens in persona Domini , mam tum , inquit, hoc , quod ego praecipio hodie non supra te est si ), hoc est, non lupra vires tuas , divina utique gratia adjutas. Secundo di affirmat Christus, iugum suum suave esse, & onus leve is). is autem non videt, iugum Evangelicae legis , ejusdemque onus dicendum esse , & re ipsa non suave , non leve , sed amarissimusti atque gravissimum fore , si mandata legis , quemadmodum dicitur in systemate Jansentano, ne a iustis quidem 'observari semper possint 8 Postremo: testatur Ap. stolus ad Corinthios scribens , a Deo non permitti, ut supra vires tentemur. Fidelis, inquit, Deus
est , qui non patietur . vos tentari supra id, quod p resis 163. Si autem Deus iubet impossibilia , nedum
Permittit, ut supra vires tentemur, sed tentat ipse supra id , quod pollumus: Est: istur contra divinam Scri-Pturam, nobis a Deo praecipi impossibilia. III. - I97. Systema Jansentanum adversatur tertio divinae Scripturae, quia in illo tarum habetur, interiori gratiae
305쪽
. . N Y s TE MA T s lin statu naturae Iapsae nunquam resisti ; haec vero macinifeste tradit ex adverso, nos divinae gratiae non semper assentiri, sed illam haud raro vacuam reddere. Ait
enim primo Deus ipse : Vocavi re renuisis r extondimam m meam , ct non fuit qui. aspiceret. Despexisse omne consilium. meum, o' increpationes meas neglexi is. 17 . Vocavi s. oe non erat qui audi et I 8 . Locutus sum ad vos mane consur ens, ct loquens , ct non au insis; di vocavi et os , G ηon respondisis I9 . Certum est autem, Deum nos vocare , & ad nos loqui, quatenus sua interiori gratia intellectum nostrum ill minat, ut cognoscori quid faciendum fit, & voluntatem nostram movet, di excitat, ut., quod. faciendum novimus, opere compleamus. Ergo, si homo non semper respondet vocanti Deo, ipsum loquentem non se . Per audin, relinquitur sane , ut non sc er consentiat interiori illius, gratiae , sed ei saepe resistat. Ait secundo, i per os bobi loquens : ipsi fuerunt rebelles utimini
et o , nempe divinae gratiae qua illuminabantur, & ac cendcbaritur , ut bene agerent. Loquens itidem per Isaiam, inquit , ut faceret xv si , scilicet opera bona per gratiam illi collatamncmpe opera mala, resistendo divinae gratiae, eique noti consentiendo. debui , propterea dixit, ultra fa cere vineae meae, re non feci et I Quibus verbis manifeste significatur, gratiam homini non deelse , qua bene operetur; atque hinc si non agit, quod justum est,
306쪽
J A-s E N I A N I. P. II. hanc unam esse causam , quia gratiae resistit i cui a prime consonat illud Christi Domini : Quoties valui congregare filios tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas, & noluisti aet). Accedit posti emo & illa S. Stephani increpatio : Vos semper Spia ritui Sancto re itis a 3 . Quis autem non videt, nomine Spiritus Sancti divinam gratiam a S. Protoma tyre intelligi λ Opus Spiritus , inquit Cl. Staple- tonus, proprium es intus movere. Sane in solo externo missario, , nisi Spiritus Sanctus cor tangat, Spiritus Sanctus in ipso audieate nihil operatur: ubi autem n sit operatur, ei nec re itur, nec obessitur quis ne
ullo motu diviso interno Prophetam contemnit, non re-
si fit proprie , oe directe Spiritui Saxcto , utpote qui
nihil eum movebat , sed personae quam audit. Itaque, concludit Vir Eximius , resistit Spiritui Saucto , qui ejus internis , motibus re it a M. Sacrae ergo Scripturae adversatur, interiori gratiae in statu naturae lapsae nunquam resisti , quod a Calvino didicit , & in suo Augustino tradit Jansenius.. IV.
. I98. Quarto: est omnino contra divinam Script ram id quod docetur in systemate Jansentano, ad merendum scilicet , & demerendum in statu naturae lapsie non requiri libertatem a necessitate, sed sufficere libertatem a coaetione. Et primo quidem , hominem non mereri, nec demereri in iis, quae necessiario agit, sed
eti) Matthaei cap. 23. V. 37. . . α; Actorum cap. 7. v. I.
307쪽
a 60 . IV sT E MA,TIs I in statu naturae lapsae nunquam resisti haec vero manifeste tradit ex adverso, nos divinae gratiae non semper assentiri, sed illam haud raro vacuam reddere. Ait enim primo Deus ipse et Vocavi σ- renui lis : extondi
maηum meam , di non fuit qui. Upic' ei. Despexi st
omne consiliuml meum , σ increpationes meas ne exsis. 1 . Vocavi ρο ηon erat qui auuiret 18 . Locutus sum ad vos mane confur ens, ct loquens , ct non au
tum est autem, Deum nos vocare , & ad nos loqui, quatenus sua interiori gratia intellectum nostrum illuc minat, ut. cognoscat, quid faciendum sit, & voluntatem nostram movet, di excitat, ut, quod faciendum novimuS, Opere compleamuS. Ergo , sit homo non semper respondet vocanti Deo, ipsum loquentem non. per audit, relinquitur sane, uta non sc ex consentiat: interiori illius gratiae , sed ei saepe resistat. Ait secun do, i per Jos J i loquens : is fuerunt rebelles Ormini et o , nempe divinae gratiae qu- illuminabantur, & ac
cendcbaritur , ut bene agerent. Loquens itidem per . Iana, expestavi , inquit , ut faceret uvas. , scilicet opera bona per gratiam illi collatamncmpe opera mala, resisten livinae gratiae , eique non
consentiend'. debui , propterea dixit, ultra fa cere vineae meae, non feci Cet I λ Quibus verbis manifeste significatur, gratiam homini non deeise , qua b ne operetur; atque hinc si non agit, quod justuin est,
308쪽
J A M s s N I A N r. p. II. hanc unam esse causam , quia gratiae resistit i cui ai prime consonat illud Christi Domini : aeuoties volui congregare filios tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas, & noluisti saet). Accedit postremo & illa S. Stephani increpatio : Vos semper Spia ritui Sancto re itis a 3 . Quis autem non videt, nomina Spiritus Sancti divinam gratiam a S. Protoma tyre intelligi Opus Spiritus Sancti, inquit Cl. Staple- tonus, proprium es intus movere. Sane in solo externo misis rio b , nisi Spiritus Sanctus cor tangat, Spiritus Sanctus in ipso audieate nihil operatur ubi autem n hil operatur, ei nec re itur, nec obessitur qui e
ullo motu divino laterno Prophetam contemnit, non re-
si fit proprie , di directe Spiritui Saxcto , utpote qui
nihil eum movebat , sed personae quam audit. Itaque, concludit Vir Eximius , resi it Spiritui Sancto , qui ejus internis motibus reuit et M. Sacrae ergo Scripturae ad versatur, interiori gratiae in statu naturae lapsae nunquam resisti , quod a Calvino didicit , & in suo Augustino tradit Jansenius.
i I98. Quarto: est omnino contra divinam Script ram id quod docetur in systemate Jansentano, ad merendum scilicet , & demerendum in statu naturae lapsae non requiri libertatem a necessitate, sed sufficere libertatem a coaetione. Et primo quidem , hominem non mereri, nec demereri in iis, quae necessario agit, sed
ii) Matthaei cap. 23. v. 37. . .
309쪽
arsa svsTEMAT Isin iis tantum , quae libere, patet ex illo Geneseos , quod etiam memoravimus supra : Nonne se bene egeris , recipies , sin autem male , satim in foribus peccatum aderit λ sed sub te erit appetitus ejus, re tu uominaberis illius et s); tum ex illo Deuteronomii: quod hodie proposuerim in conspectu tuo vitam, di bonum , ct e contrario mortem , ct malum. Ut diligas Dominum Deum tuum, re ambules in viis ejus, di custodias mandata illius . di vivas , atque multiplicette , benedicatque tibi . Si autem aversum fuerit cor tuum , di audire nolueris. . . . praedico tibi hodie , quod pereas ta Te ses invoco hodie caelum , ct terram, quod proposuerim vobis vitam , di mortem , benedictionem, di maledictionem. Elige ergo vitam , ui ct tu vivas , σsemen tutim 26 . Tum demum ex illo Ecclesiastici, quod itidem superiori loco memoratum est : Deus ab initio
consiluit hominem , ct reliquit illum in manu consilii fui. Adjecit mandata , ct praecepta Ante hominem vita di mors . quod placuerit et , dabitur illi et ).
Patet, inquam , ex hisce Sacrarum Scripturarum orac
lis, id elle in libera voluntatis potestate, quod nobis ad meritum, demeritumque imputatur ; atque hinc ad merendum , & demerendum haudquaquam sufficere , ut Mon agamus coacti , & inviti , sed necellario requiri, ut a simplici necessitate, nos ad unum indeclinabiliter determinante, fimus prorsus immunes. Neque enim recte dici potest, in nostra potestate esse vitam, & mortem, Praemium , & poenam , si illae operationes , propter
310쪽
J A N s E N I A N T. P. II. quas vel intimatur mors, vel vita promittitur , adeo necessario a nobis fiant, ut caveri non possint. Constat secundo, beatum dici in Ecclsastiso, noli qui operatus est, quod vitare non potuit, vel non egit,
quod facere nequivit; sed qui potuit tra gredi, di ames transgressu , facere mala re non fecit a d . Erga
ex divinis Litteris ea libertate ad merendum , & demerendum opus est, per quam homo ita agit bonum, ut illsu, non operari potuerit. Id porro tauta evidentia ex memorato Sacrae Scripturae loco deducitur , ut jure meritoque scripserit Doctissimus Uen. Bellarminus, neminem mirari debere , quod eum locum Calvinus disi simulaverit. Εjusinodi quippe ille est , ut quemadmodum ait laudatus Vir Cl. non solum non vera, δεed naverisimilis quidem aliqua responsio hic locum habere posse viueatur. Non enim hoc tesimonium trahi potes ad satum innocentiae, neque ullae sunt in eo ambages , Gedliberum arbitrium a eritur ita verae , proprieque liberum in moralibus , ut dicatur Vir bonus ideo dignus
laude , re praemio , quod potuerit transgredi , ct non si transgressus, facere mola , di non fecerit 29 .e Respondet Jansenius, necessitatem male operandi, cui voluntas nostra modo obnoxia est , sicuti etiam im potentiam bene agendi, cui eadem ipsa subjicitur , ideo a peccato, & poena non excusare quia a culpa provenit , in quam libere incidimus : videlicet, ut ille ait, Peccatores , qui Dei mandata transgrediuntur, esse culpae reos, sive illa facere possint, sive excoecatione , &o daratione non possint , quia homo in istam impo-R ten- 48 Cap. 3I. v. IO