De particuvla an, Libri IV

61쪽

Eadem ratio est Fauculamini similium, ut ὁφρα, On-, να Aristophanes Eccles. ISI. Vides p. M. Illud notandum, Mic constructionem indicativi sine particula αν de more usurpari, ubi sentem ita inpalis, ave addito ἄν, sive non addito, conditionem non impleiam omines, ut apud Aeschylum Pium et s.

οπως πω σκῆψασα τῶν πάντων πονων Exempla quaedam dedit Matthiae in T. Gr. g. 520. not. 5. qui tamen neque Eurip. Phoen. 213 afferre debebat, quo in loco D non ut, sed vibi significat, neque Plat in locum in enone ita truncatum apponere, ut Plato legentibus aliter, quam cet, murius rideatur. Integer locus lucinas M. B. καὶ γαρ ἄν που κώ τοδ ὴν εἰ φυ- οι οἱ ἀγαθοὶ ἐγίγνοντο, ita non ἄν ῆμινὰ ἐγίγνω-- κον τῶν νεων του ἀγαλος τας φυσεις οις ήμεις ἄν παραλαβοντες, ἐκείνων ἀποφννάντων, ἐφυλάττsμεν ἐν

ἀκροπολει, κατασημηνάμενοι πολλιιάλλον - χρυ- Οἱον, να μηδεις αυτους διέφ δ'εινεν, ἀλλ' ἐπει δ' τέκοιντο εἰς ζ ῆλικίαν, χρήσιμοι γίγνοιντο ταις πολεσιν. APertum est, XPressarn SSE II PriIIclyali sent intia conditionem non impletain. Quod si quae per υς adiuncta est sententia, iterum habet ἄν factum id est eo, quod non pendet ex priore sententia, sed sola per se constat. Quod autem inditie nuitatur verbi modus id recte quidem observat Buumannus fieri propter Praegre risum τίκοιντο, sed non explicuit tamen. Nimirum non recte dixisset Plato

ἐπειδὴ ἀφίκοντο, quod sic indicasset, non fuisse illos ad

iustam aetatem perventuros. Quod si par pio usus esse

sei, recte ditasset, ἀλλ' ἀφικομενοι Mς τῆν ῆλικώνοιμοι ἐγιγνοντο. Murum Misi ἐγίγνοντο dicere, quam

62쪽

Ita, nisi allor, scribendum nam male vulgo ειnερ ῶν. Sed boni lihi αν omittunt. eatlitus ἐξέβαλλ' ἄν scribendum putabat, quod vituperat, iure quidem, sed parum exploratam habens IIuius rei rationem alckenarius in Diali de D. Eur. . I s. quod etiani runckio accidit, quem vide de hac constructione ad Aesch. Prom. 155 ad

Eurip. Hec. 214 ad Min Rhod. I. IVI. Explicui ad Viger. . 79I et 851. Noli vero Putare, non licere omnino in hoc genere loquendi particulis finalibus addere ἄν. Immo necessaria aliquando eius adiectio est. Nam ubi non, quid fuisse sed quid potuisset fieri indicare volumus, necessaria est particula Demosthenes de salso test ad Aphobumi. 849,

ubi ad primuin adspectum abesse debebat. Recte vero postili tib mistus quam in prodesse potuisses. omissa parsicula, sensus mei, initio profuisset. Quae particulamininasivin eadem etiam condiu nalium raso est. Nam non aliter iis additur ἄν, quam ubi

necessariu II est. Est autem necessarium tribus Potissimum

modis. Primo ubi non simpliciter dicendum est si esset, de eo, quod non est; sed si posset esse, de eo quod non modo non est, sed ne potest quidem esse. Vt apud Demosthenem in Steph. Δ, trierarch. p. 1229, 22. τι οἰ-

63쪽

ω DE PARTICULA δυσθωνται, περὶ του πλείονος αντιλέγοντες. in libri quidam, recte ui mihi ridetur. Ahioniiiiiiiii si hi ii qui , remiges habituri vissent imili deteriores, non mirum foret misso αν, diceres, o habuissent

renitos deteriores ut oppositui laret, at non habu runt ueteriores . At habuerunt illi nullos omnino. Itaque apparet duplicem inesse conditionem, ut, quum altera, quia inirincipali sententia ui est, Carere ea Particula Pο- tuerit, altera ἔim requirat Plene enim omnia si dicas, haec habebis si tui habriassent remiges, non ore mirum, si hi remige miteriores fuissent. Alter modus e St quum in principali sententia non inest conditio non impleta. Vam si tum non ad εἰ adderetur nescires utrum de re vere facta, an de cogitata sermo esset. Dem in

ne ad Timoth. p. 201 18 εἰ τοίνυν τουτ ισχυρονον τουτ se προς μας τεκμήριον, τι ἐξεδίει τον σισχριωνα, ὁ πεμφθηνα φημι ποτουτου, καὶ λαβεῖν τὰς φιάλας παρα του πατρος του μου, καὶ τὴν μναν του αργυρίου δανείσασθαι, κἀμοὶ γενέσθω τεκμή

θοσαν αἱ κατ' ἐμου ψευδεις γιγνομεναι κατα Iκ Muta Si dixisset, εἶτ' οὐδε ιιον ἄλην omittere ἄν in sequentibus debuisset Antiphon p. 780. 8S. g. s. Bekk.

καιτοι δεινον, εἰ i αυτοι με ιιάοτυρες τουτοι ἄν μαρτυρουντες πιστοὶ ἐσαν ἐμοὶ δε ιαρτυρουντες, ἄπιστοι ἔσονται καὶ 4 μεν ανυ μὴ παρεγένοντο μαρτυρες, θιλει παρειχομην ἄν, ' τους παραγενομένους μη παρειχομην, τερους δέ τινας, εικοτως ἄν οἱ

Hoc in loco ambo modi, de quibus dictum, coniuncti sunt. Nam illa εἰ τουτοι ἄν μιαρτυρουντες πιστοι ησαν,

64쪽

LIB. I. CAP. Is II. NIdicia sunt, quia nulla est conditio non impleta in primaria

genientia δεινον ει τιν. Hoc autern εἰ παρειχo rei ἄν, ubi non recte a Bekkero cum duobus codd. omissum est αν,

Propterea dictuin est, quia duplicem habet conditionem. Sensus hic est malum vero, si iidem testes pro illis testuntes fae digni essent, pro me autem nullam more init; et, si omnino non sivissent testes, ego autem extrahiturus fuissem, vel, qui sivissent, πο exhibuissem, sed alios, ipsorum dicio plus Mei, quum tum testes h vissent. Adde conditionem non impleiam principali senientiae, ei videbis ita dici debere: καίτοι δεινον αν se ειοι αυτοὶ μάρτυρες τουτοι φια τυρουντες πιστοὶ σαν, και - εἰκοτως οἱ τουτων λο-ro πιστοτεροι σαν των ἐμῶν μαρτνρων. Hinc iudicari poterii de loco Demostheni de eor. p. 260 I. καὶ τίς

Ου αὐαπέκτεινε με δικαίως, ει τι των et παρχοντιον τῆπολει καλῶν oro μονον καταισχυνειν εχειροσαἰ Codd. quidas ἐπεχειρησα αν. Sed recte omittunt particulam alii codd. et Plutarchus p. 542. A. Tertius denique modus, quo αν additur, is est, quum in oratione ex pluribus membris composita, Praecessit sententIa carens conditione non impleta, licet eiusmodi conditio in sententia principali insit. Nam non posset iiiii lligi de re non

Vera, sed Cogitata sermonem esse si ras, cedentia rem

μηδεν μιν μου λέγοντος, αντο βοατε τὴν ἐπωνυμιαντων ἔργον ἄν συνιστε τουτ', ἐμου'λεγοντος ἐπιλέλη σθε και ι γενομένης μιν κρίσεως περ του πραγμα--τος, ηλι αν, γεγονοτος δε ἐλέγχου ἀποφευξεται Aper tum est, si hic abesset ἄν sensum lare, ει hic caussa esuiu, non, cecidisset.

MII omissa particu ια ἄν univerδα tii communi scripto nisu mulio saepius omissa Padi sola ἄν dubitationem excitavi viris dociis, quam adiecta,

65쪽

M DE PARTICULA quum multi, quod plerumque fieri viderent, ubique faetendum fuisse existimarenti Qua opinione nihil in arte critica cogitari potes Peraiciosius. Quaerendum est Potius, utrum quid necessario, an usu quodam ei consuet dine fiat, omninoque caussae prius sunt investigandae, quam remae constituendae. Et hac quidem ut re in qua nunc versamur, illud ante omnia videndum est, quid sit, quod

dicimus omitti particulam. Potest enim dupliciter intelligi. Nam aut nihil mutari sententiam putamus detractatarincula, aut mutari quadam ratione. Quodsi nihil mutari se tentiam volemus, recis quidem loquemur, quum milii particulam dicemus, sed commiliemus tamen aliquid a

surdi, quia a particula aliquid tamen significat, nihil eam signicare necesse esset, ierinde esset, uirum addo in an onilueretur. Sin mutari ο--e particuli e viae mm sententiam, omissi Particullam non recte dicemus, quia, ubi non illud gruscandum est, ad quod opus est parilaula, abesse eam necessarium est, ut non omitii, sed non ponenda esse dicenda, Daque quum uirovis modo

absonum sit, omissam dici parsiculam, videndum an te tia quaedam ratio relinquatur, qua iure dici Possit omitii. Est vero ita. Nam mutari Sententiam qIium dicimus, aut plane aliud quid dicere eum, qui loquitur, indicamus, aut idem quidem , sed cum Ieri aliquo et quod non magni referat discriini ne dicere. Et hoc quidem quum sit, ut sententia malleat eadem, arumque intersit, uirum addatur an mittatur, lim vero recte licebit omissam dici. Itaque hanc omnem disputationem in duas artes Pridemus,

quarum in priore de particula necessari omissa, i. e. ne ponenda quidem, in Hiera de non necessaria eius omissione dicemus.

Vulgaris si opinio, verba quaedam, ui φελον,εμμον, ἐχρην προςῆκεν, et alia, carere posse

66쪽

LIB. I. AP in particulae adiectione, et nisi semper, tamen plerumque ea carere. Vid. Muuae gr. Gr. g. 510. s. et luem ille Iaudat Schaeserum Melet cr. p. 330 seti de χρην et ἐφιελ- λον disserentem. Non temere hoc fieri, gensisse videtur

Alatiniae g. 5 . not. I. sed debebat eam rationem amplius peramin, praesertim quum ita simplex et plana ut, ut noni sit non statun cuivis apparere. Neque eiani uulum illamim verborum est, quod non aut saepe aut aliquando cerie particulam ἄν tam necessario requirat, quam alibi adspemetur. Nam ubicumque aliquid, quod etiam sine conditisne verum est, commemoratur, abesse debes paruola ubi autem aliquid nominamus, quod nonnisi certa conssitione veriun est, necessaria est particulae assi viis. Intestigitur id autem ex opp-io. Nam quod sine nisi ne verum est, ei non licet opponi, non esse serum quod autem certa lanium condit ne ea, ei reciso Pones, non esse, sublata conditione. Declarabo rem Musis Sophocles B L 1505. χρῆν δ' ειθυς Iναι τήνδε si πασιν δικτε,

μῆν dicit, quia oportire tulicat sine conditione nec PoteS OPPOni, αλλ' O χρη. iii gi oportet, quomodo potest non oporteres At non omnia sunt, quae Oportebat.

Itaque quod opponere mes, aliud est ἀλλ' υκ ἔστι. Contra non dieit - αι πανουργον ου ἐν πολυ, sed addit particulam. am illa tantum condisione non forent multi nefarii. Atqui, quia non exstat lex illa sunt mulsitiaque oppoclium est, ἀλλ' ἔστι πολυ. Iam lacile intelligetur, cur ea Posissimum verba, quae vel necessitatem

ves libertatem si uendi, ut ἐνῆν, vel veritatem res, ut ἔμελειν, saepissune careant Particulae accessione. Nam quae seri oportes, es licet, vel quae sunt aut su- iura sunt, plerumquem licue veritatem rei continent,

67쪽

' χο DE PARTICULA Ex nulla conditione suspensam. Attulit blatthiae s. 508. not. I. Sophoclis hoc in ed. R. 255. ἰθώπιον τι- εἰ- ῆν -τως ων,

et Xenophontis em S. II. T. I 0 ε ιι ἐν τοίνυν αισχροντι μελλον εργάσασθαι , θανατον ἀντ' a TD cito ετεον ῆν. Vtrumque recte dictum. Nam et non expiare caedem, et turpe quid facere impium erat, semperque impium est. Itaque tantum abest, ut haec anomalia quaedam sit, quemadmodum chaesero videbatur in eletem. p. 55. ut certissimam legem habeat particulae omissio: cuius legis rationem non perspectam esse a Schaesero,

manifesto prodii adnotas M. P. I 29. eque enim ipsi verbo hoc iribuendum est, quod particula carere potest, sed putes id tum demum fieri, quum vel verbum ipsum non ianium auxiliare est, sed idem quod ἐξῆν significat, ui apud Demosthenem p. 56, Anita ειχετε - ἄλλων λογίσασθαι, μηδ' ἐφ' mis αυτῶν se τε τε ταυτα συνεῖναι, ὴν δειν παραδειγμα Oasinisse τουτουσὶ, ο τι πεποιτ οτος αυτοὶ iserim αυ- τῆκεχρηνται vel ubi adiectivum accedit eiusmodi, quod

aliquid per se verum significat ut non possit contrari uinoppositum cogitari, veluti in hoc Sophoclis in ed. R. 136S. quod Schae rus affert:

Neque enim aut ου κρειττον ἐν aut ou ῆν ἐφ4ιερος ΟΡ- poni otest, sed opposita coitantur, at caecus es: tereres adspectu liberorum. Itaque etiam Latini in hoc genere non coniunctivo, sed indicativo utuntur, licebat, oportebat, equum erat, et quaecumque sinit huiusmodi alia dicentes. Ex quo apparet, neque in illis exemplis, quae Schaeseriis p. 129 asseri, muli potuisse ἄν,

68쪽

LIB. L CAP. IT

illud autem quod p. 55 ex Iphig. in Aul. 44 apposuit, Plane non pertinere ad Omissionein partieulae, quia quod Achilles dicit, ἐγω το μηδέν, Μενελεως δ' ἐν ἀνδράσιν,ώς υχὶ Πηλεως, ἀλλ' ἀλάστορος γεγως,εi ερ φονευε τουμον νομα ποσει. hunc sensum habes me ergo insimum Armorum, et mill loco habendunὲ Mene titi ut autem Dirum Put at Agamemnon si me nomine a caedem faciendam abutitur. Dionysius vero Ial in arte rIIet. . . p. 247, 9 ed Ileigh ad quem to eum illa adnotavit Schae- ferus, quum scripsit ην μέν ουν κα παρά Σαπφοῖ τῆς ἰδεας ταυτηρ παραδείγματα, non est id recte Schaeferus sic interpretatus posses quidem etiam hi Sapphicis Gempla huiris formas reperιre. Nam et εὐρεῖν, si illud volvisset scriptor, addere debuisset, nee POSSeS, sed PD-teras verti oportebat, quia non licet opponere, at non

tes invest e. Recte vero laquutus est Diovsius, hoc volens in promptu erant exemplarin Sapphicts, quibus uti potera- sed nolo iis uti. Sed satis. Nihil enim opus exemplis, quae quis ex quovis scriptore millena poseia colligere. Talia potius afferre verae pretium est, in quibus ad litum sit αν, quoniam de ea re quidam dubitamini. Est enim etiam illis verbis, quae plerumque careni particula, necessario addenda, ubi contrarium illorum verborum in mente habemus. I piam ab insigni ad rem demonstra

dam loco Demosthenis in id. p. 525, 15 εἰ το--

τους νομους δίκην διδόναι, οδινῶν προςέδυ τουδε τουνόφι- αλλ' ου ἀπέχρη. Hic omnia ex condii nete dent, et aperte oppositum est, ἀλλἀ στροςδει του νομον. Sophocles Oed Col. 1365.

69쪽

M. εἰ μέν νυν μαθων ταυτα ὀ Καφιβυσης ἐγνωσιμάχεε, και ἀπῆγε πίσω τον στρατον ἐπὶ τῆ αρχῆθεν γενομένη ἀμαρτάδι , ῆν ἄν σοφος M o. Scilicet nunc non uit i Prudens Demosth. II. . 24, 27. υδε θαυμάζω τουτ' ἐγω τουνui rio γάρ ἀν ῆν θαυ/ιαστον, εἰ μνειν

θα. Idom in Philipp. I. init. p. 40, . t γαρ ἐκ του παρεληλυθοτος χροόου τὰ δεοντα υτοι συνεβουλευσαν,

qua ἄν μῶς νυν ἔδει βουλευεσθαι Nempe oppositum est, ἀλλὰ δει 3ων Xenophon Anab. V. I, Isto Misa πιστάμεθα - νως, ἔτι εξει πλοια ειρίσοφος ἄγανδειανά, υκ ἄν εδε ων μέλλω λέγειν. Eadem hic quoque oppositio. Addit oppositum Demosth. Timocr. . 39,

24 ἀλλὰ νὴ ista αἰσχρον σως ἄν se, Ἀνδροτίωνα mo 6 Tλαοκέτην, μελάνωπον; ομἀτμ- , ὼ ἄνδρες δικαστα Si quis alia exempla remiami, aliquot ex uno Demosthene indica , apud quem quis ἄν eum se coniunctum vi enini p. 40, IS N IT. Ros. 108,

3. I 082.6. III 3, 23. I IS, 10 prooem et cum ἀπώχρην P. I 3, 4. Et ne deSint exempla in quibus omissa, uti debuit particula est, non additam videbis apud eumdem ad θει p. I. 5. D. I. I 5 Io. 582, 2. 40, I9. ad ἐνῆν p. 52. s. 354, 3. 379, 2 ad ἐξῆν p. 33 II. 85,I5. ad ἐχρη Ρ. 955, 20 ad 1, p. 230, 5 260 4. 355 T. 3 9, 2 395, 3. 5. 63, 24 1016, 24 IDIT,

2I. ubi plerique libri recte omittunt; ad προς κεν p. 900, 24 948, 14. Ex utroque genere pauca libet adscribere.

Dicit Demosthenes de reb Cherson p. 7, 8 ubi quid

70쪽

LIB. I. CAP. H. facio opus esset XPosuit: ταυτ ην ευ φρονουντων ἀνθρωπιών, πηρεαζόντων δε καὶ διαφθειροντων τι πρά

γματα, α νυν ουτοι ποιουσι. Recte Vertas, ut omnino

ubi omissum est ἄν, per indicativum hoc erat hominum sapientium. Non Potest enim opponi, at non 8 sapientium, sed, at non facitis. Idem de salsa Ieg.

poclium emitatur, vi ita stultus, sed fes et sopivi ter quidem. Idem de comita P. 293, ad Mu εἰ- τμων 3 μερῶν πο τῆς Amsi οδον τῆς μάχης

νομένης, τοσουτος κίνδυνος καὶ φοβος περιέστη τῆν --λιν, τί ἄν, ει που πλησδε τῆς χιόρας ταυτο τουτο -- θος συνέβη, προςδοκῆσαι χρην, in enim oportuit, quia

non est illud actum quo facto oportuisse Alia ratio est huius loci in Philipp. III p. II 2 5. εἰ μέν ουν ἄπαντες tu ιολογουμεν Φίλιππον τη Πολει πολεμειν καὶ τῆν εἰρηνην παραβαἰνειν, Ουδεν ἄλλο ἔδει τον παριοντα λέγειν καὶ συ/ιβουλευειν. o πως ἀσφαλέστατα καὶ ρα-ααυτον ἀμυνουμεθα ἐπειδὴ δ' οὐτως ἀτοπως ενιοι λάκε ινται,-ςT NOλεις καταχαιιβάνοντος ἐκείνου, και πολλὰτων μετερων ἐχοντος, καὶ πάντας ἀνθρωπους ἀδικου- τος, ἀνέχεσθαί τινων εν ταις εκκλησίαις ποντων πολλάκις, ως ηριων τινές εἰσιν οἷ ποιουντες τον πολεμον, ἀνάγκ'φυλάττεσθora καὶ διορθουσθαι περ τουτοm Videri Ρο- test hic addendum sitisse ἄν, quia rimum potest, αλλ' οὐδει ουδὲν ἄλλο λέγειν Nihilo minus recisis Ma est sticula. Neque enim sic intelligi haec votivi Demosthmnes, sed quum velit Philippum ab omnibus hostem haeNeari, vehementerque improbe eos, qvi aliis senibuit, in hane seniensiam loquitur ri nem nostrum aisum et, tuum hostera esse, de eo tu i turn me disere mus erat,