장음표시 사용
151쪽
ratio lentis major sit in eius apertur majori, quonilam tamen in visione excellit distinctio, inde ivgnoscitur, aberrationem
negativam oculi optima correetione gaudere, quamvis altara aberratio positiva lentis augeatur. Cum lens oeularis objei'ivae adderetiar, decrescebat invisione distinctio. Prii euldubio secunda lens aberrationem positivam augebat, inde aberratio negativa oculi poterat nimis corrigi, ita ut in sensu contrario mutaretur. Attamen distini soni de se stus est potius distractioni assignandus. Si hoc explicate vellem nimis longa futura foret epistola.
Grim mens Sched asina Historico- Dogmaticlιm de Anima, qua ortum concerarit, a Veiis, ubi aliorumbententiis historice recensiis, nora, quae media dicitur, exhIbetur. Lipsae , apud Haered. Lanckisi. 72o 8.
Τλibus liber absolvitur sectionibus, quarum primarium Rex
Autor Paulini, secunda vero scholasticorum rerentioriam- qi e sententias recenset, suam tandem in tertia fusius exponens. Quo ni inus vero ei animus sui aliorum sententia sigillare, eo magis se eommendabiant Lectori priores duae se stione , in quibus historica variarum de Ortia animae sententia rura narra-ilii instituitiar. Qio ipsinis quidem , qua In media in voear, sententiam attinet, illa eo abit, ut neque tradux pure naturalis Disiligo by Corale
152쪽
lis o unice agens flatuatur, neque immediata creatio assuma-.iur, sed quod totus quidem homo vi benedictionis ex semine
generetur anima tamen non statim elim corpore, sed demum suo tempore ex semine nobiliori benedictionis divinae operatione occoncursu elevato producatur. Cujus altertionis sensun rite capturum animuin advertere juvabit tam ad principiunt, ex qis anilia a natales deducit, quam ad tempus productionis. 'rincipium pli ethsemen a Creatore nobilitatum, quod licet non habeat secum partem animae, quae indi-xuibilis semper manet, ha aestainen elevationem a Deo Dro
tu istini, quae per se apodonabilis ad corpus producendum, d - divinani se Us et evationem , quae unice ex Dei benedihio-i, dissua qua semen utriusque parentis,in uterum ad corpus efformandum delatum, ultra suas vires elevetur ad animam Modueendam apta reddatur ut ita materiale sinisti vi eo λ rsus singularis divini essentiam spiritualem direre queas, non quatenus semen, sed quatenus per benedi stionem elevationa divina stipalum. Tempus vero quo divina benedi stio di in
petatio semen ab ipsa elevatum ad producendam animam determinaret non esse pium impraegnationis actum, existimat. tum enim animam nec communicari nee traduci, imo nequidem existere, sed quando membra orporis adcurante natura efformata re ad vitales actiones adaptata suerint, tum demum ex quintinentia solvius, i erebro usque hue a provida natura servati, progenerari, di in throno velut suo i, e ine erebro ad omnes regiminis actis expediendos, imprimis ad η exercendam,imajestatice collocari, quod XX hebdoma.dita, praeterlapsi, fieri Physiei statuant. Minc si abortum p ae mater, ni m suetus vivere incipiat, i. e. antequam
a progeneretur. tune nullam animam interire putat contra multis difficultatibus premi sententiam eorum, qui animain statim communicatam defendant, cum paulo post 'impraegnavonii aquin, cum in satis efficaci coagulatione semen aeet,
153쪽
sartuito eas per abortum ejici eoque impersectam hane Dii, iuram perire observant, quid de anima sentiendum illiconempe communieata prorsus dubii. Sex probare sententiam
sitam Autor conatur Scripturae dietis, quaecum 'eationi resta- gentiir, supra traducem tamen ascendant quodammodo, eo que cinii media sentetitia optime conspirent. Locum Lael .
XIl i: Fg Dominussum, qui format Spiritum in ierio reus. non de Adamo sed posteris ejus agere nec nudum traducem ob verbum ' SP nee immediatam creationem ob verbum
2 pz adimittere putat: Esi XLIV. ubi dieitur formis duiliferi invigileta antinam ex 'uu es tuli cooperati ne eliciat oesuas, s verbum iri nullain creationem i
volvere traducem removere comendit, eo iis laesi Meses XII. 7, Cor. XV, 38. Num. XVI, 22, Ph. V IAXVII, 26. Denique probat salva sententia sua evitari coli, tradietionesin absurditates Deum non offendi primaevam
benedictionem crem e promoveri ineptitudines naturales seminis ad animam producendana tolli in abortu respectu ani. mae tutissimam viam monstrari, animaeque dignitatem eleva.ri denique obviam iri dubiis, ut cum objici solet incapacitas seminis ad generandam animam, cum elevatio divina adsit; vel quod anima animam producere nequeat quod suae sententiae repugnare putat. Ceterum utrum, quod deedendaChro-
flaminiustori inde ab Apost oriun temporibus ad nostrae ore ullum reperat P. M Amor eum ii serius uina disseriatio rostar, quae ad Milium Nicenum pertingit persequi comsiluerit, an vero ossicii Melesiastici laboribus obruta
154쪽
ORIGINES ECCLESIASTICAE OR THEἈμtiquities of the Christitii Churvi
ANTIPPITATUM ECCLESIAE CHRISTI
ara Volumen VIII, quo disiplina veteris Messiae enarratatur una cum Appen iste, qui duos conirnet Sermones,
duasque Epistolas ad Reuerendissimum incestriae Diasvum de Naturao Necessitate variorum Absiolutionis inmerum sutore OSEPHO BINGAAM, Rectore mad--mrthosi Londici, apud Rob Masoch, 7ro, Volviiiiii VII. solab miliamini Antipitatum, quem
in A. τααM Septip. 24 recensuimus. Autor in tua de illsciplina Eesinae prout omnis ei mei raspectavit egerat.' deli sta enarraverat, propter quae quia obnoxius illi fuerit. Iam Vol. VIII specialius discipli, Omillam tribus libris persequitur. Et libro quidem XVII exeresitumdisciplinae inClerum repraesentans Cap. ejus I de disserentia poenarremEeclesiasticarum Clero Taleis constituistarum, dictriti eo loeo ex differentia illa dedueit, quod communio Melesiastica x exeommunitatio Eeelesiastie ali. quando peeuliari re restricto sensu vel partieipationem O. norum trivile ortam, quae homillibus Ecclesiastitia pro-
155쪽
pria suerint, vel exclusionem ab illis signi sieet observat praeter. ea juxta antiquos Canones non licuisse, Clerum ordinaria ex- coinmunicatione punire, sed ab officio saltem illum removeri debuisse H quamvis ob delicta graviora utroque modes animadvertum sit Poenas autem Cleri proprias suisse , ut vel p. 4 redi tibiis, vel lanistione sua ad tempus privati, vel etiam peni- sqq. tus de gradibus ossicii dejecti sint. Cap. II de poena, qua Cle-8 sq. riei ad Laleam communionem detrusi sunt agens, notatis Bel-IO sq. armini, aliorumque Pontificiorum, Lindani item, Forbesii αVossit de communione illa lententiis, Cham iero asseutitur, qui illam a personis appellatam puta. quod scilicet Clericus, ad illam damnatus, non amplius Clericus, d in Clericorum nomenclatura, sed Laleusis in Lateorum ordine fuerit. Docet quoque illos, qui emel ad illam deturbati sint, raro in pristi. 13sq. num statum restitutos esse. Neque haracterem indelebilem ordinationis poenae illi obstitiise, cum veteres non aliam de charaetere illo notionem habuerint, quam de haraetere indelebili 16s baptismi. Si vero Cleriei in contemnim disciplinae illius ossicio suo sungi obstinate perrexerint . illo; Laicorum etiam communione exclusos. x aliquando auxilio brachii secularis remotos, 3 sqq. esse. Hae oecasione etiam Noster disquirit, quid curiae trad olim significaverit in Gothostedi in Cod Theodosianum dea 2 sqq. eo sententiam confirmat. Cap. III ubi de communione per 27 sqq. grina variis de illa Canonibus retensiis, alior timque de eadem sententiis resutatis eorum partes sequitur, qui statuunt, per illam ejusmodi communionem intelligi, qua Clerici peregrini, ne literis commendat itiis venientes, benigne quidem excepti di sumtibus Ecclesia alii sint, sed nee ullis ordinis sui muneribus langi, nec sacra coena uti potuerint atque adeo, sadicatur, quod Clericis communio peregrina tributa sit, eo ipso innui, quod illis neque ossicio suo sangi tiee ad tempus sacra coena in nonnullis casibus ut lieuerit, sed saltem e reditibus Ec inelesar alimenta quaedam ex charitate di gratia conces sint, us-oue dum, perae a justa poenitentia, stationi prict uae fuerint redar sqq. Cap. IV alios quosdam peculiares Clerum puniendi modos commemorans, tradit, aliquando illos in perpetituma
156쪽
imotos, sed ita, tu titulum & dignitatem suam retinuerint, aliquando de ordine superiori in inseriorem deje flos, aliquando p. 3.s I parte ossicii sui privatos, ct Episcopi quoque interdum potesta. 3λtem super partem gregis suae adeluptam esse. Ut plures ejusmo. 37 sqq,
di poenas tam Episcoporum, quam Clericoriam in genere, quas Autor dollissimus assert, taceamus Cap. V crimina recenset, propter quae Clerici poenas solvere debuerint, in quibus tamen filum eius sequi nimis prolixum seret. Lib. XVIII varios pae 9s nitentium ordines, & publicae poenitentiae gradus deseribens, Cap. I narrat poenitentes divisos fuisse in quatuor distinctas classes, in Flentes. Λudientes, Stibstratos&Consistentes Bel Iarminum caveum quintam illis elassem addere, sed sine solido sundamento Plura vero de classibus illis, Et gradibus poenitentiae ex Autore nostro referre non opus, cum aliunde jam satis de illis constet. Vid. Λutores magno numero citati Celeb. I. A. Fabricio Bibliogr. Λntiqv. Cap.XI I. 27 Ca II cererno nias ob oculos ponens, in admittendis poenitentibus ad poenitentiam publicam solemnes is modum poenitentiam in Ecclesia agendi memorat, poenitentes , potestate publico ro1 sqq petita. ximpositione manuum impetrata cinere aspersos, cilicio opertos, imo , iuxta Canones quosdam, tonsis anteaeomis, aut si mulieres fuerint, velato capite in Ecclesia com 1 os sqq. paruisse. Illisque notat a balniisvi aliis recreationibus abstinendum R. observanda fuisse omnia publica Ecclesiae festa. amo 169. testimonia occurrere unde appareat, quod in concubitu ab id seq.stinere debuerint. Hine etiam illis, qui in conjugio vixerint, paenitentiam non nisi ex consensu utriusque partis concessam esse nec cuiquam tempore poenitentiae matrimonium inire licuisse. Cumque aliqui diebus festis,in diebus relaxationis, quae iar. dicebantur, flantes potuerint orare; poenitentes illis aeque ae aliis diebus flexis genibus preces undere,, singularem praeterea erga pauperes liberalitatem exercere debuisse. Et in nonnullis quoque Ecclesiis curam mortuos sepeliendi illis ineubuisse Cap. IV speciatim exomologesin considerans, sue confessionem ian II 3. poenitentia publica usitatam, multis probat quod a privata vel II 4 sqq. auriculari confessione, quae in Romana Ecclesia recepta est,
157쪽
exponens, mons liat, quod ordinarie hominessemel tantiun ad p. a sqq. publicainpaenitentiam admissitat Fod ob certa peccata peras ' omne lintemptui poenitentiam agere debuerint, clamo 1 9. iis hora demum sint absoluti, sique absoluti illi forsitan remma, iuerint, salutis poenitentiae legibus adhuefiterint obnoxii ouod1s et sqq. nonnullis obisceata graviora omnis remitelliatio eum Maesia denegata, ct sine eommunione moriendum fuerit, quod quidem
Is 3 in nonnullis casibus eum praxi Novatianorum . neutiquam verociam prineipiis illorum eonvenerit;qui tamen rigor postea cessa.
16 verit: quod Episcopis magna libertas fiterit relicta,poenitentiam pro arbitrio suo vel dissieiliorem vel faeiliorem reddendi atque inde exempla ocurrant.quod nonnulli bis ad publicam poeniten-I'. tiam admissi sint: porro quod Episcopi, si singularem observaverint in poenitentibus ardorem di sedulitatem, angustiores poeni- ID. tentiae terminos constituerint, quod olim indulgentis nonam.
1 8. . veneriti eque i gentia aliquandovi martyrum deprecatisonibus,&emagitationi magistrat ei cliis inressast: n quod piscopi potestaremlhabuerint,naturan es qualitatem Pria D nae vel mutandives minueindi Atque inde Nostercum Albi naeo explieat , quid per paenitentiam Mitimam apud Cyprianuma osse in Coneilio Eliberitano intelliundum sit. Hic indisqui .rit . quid sit in Concilio Ancyram, intres anter orare ni hil tamen certi de hyemantibus, aliorum sententiis enarratis, d IN. finiens. Interim refellit Ralgamonem, qui illos de secianda paenitentium classe, qtii Auditores dicebantiar exponit. Lib. XIX, ab lationem, vel modum quo poenitentes in Ecclesiam iterum recepti sint pertractans, Cap. I naturam ejus iariam nera explicat, speciatim illa, quae ad poenitentiae disciplinain
17 sq. spectant. Et hic quidem tradit, veteres credidisse, independentemis absolutam potestitem remittendi peccata Deo solieompetere, di sis itionem in Melesia utere ministerii, esse eamque consistere in applieatione niectoriis, quis usi ordinario remissio eratorum homillibus conseratur. Haecam vero media illos ad quinque captis retulisse, ad absilutionem I
158쪽
ris manuum&precum, a reconciliationis cum Eesesia, di sciplinae relaxatione factae. Duas priores appellari posse sacra mentales absolutiones, tertiam declaratoriam, quartam petito etiam ct quintam judicialem absolutionem. De singulis Noster . I 7sq. Ilenius edisserit & de postrema quae huc praeeipue pertinet, 9 sqq, notat, quod illa poenitentes canonica poenitentia absoluta, pa- ei&plenae communioni Eeclesiae restituti sint, eademque, si baptismum excipiamus, omnes alios absolutionis modos com prehenderit. C. II de ritibus dieircumstantiis dispicit, in publica absolutione olim observatis, ibique inter alia arbitratur, abso
lutionem informa indicativa, quaru ante secumlum duodecimum in usu non fuisse refert, triplici sensu admitti posse, I ut actum jurisdietionis illorum, quibus potestas da soa . . . t sit recipiendi publicos poenitentes incommunionem,&sol vendi vinculum excommunicationis, quo antea ligati fuerint: ab ut declarationem voluntatis Dei erga peccatorem poeniten' tein ita ut cum minister Ecclesiae aliquem coram Deo absolutum esse iudicet etiam absolutum prontinete atque declaret. quemadmodum sacerdotes V. est observante Hieronymo in Matth.XVI dicantur leprosum mundum vel immundum sacere, non Ouod immunditie ejus autores fuerint.sed quod declaraverint, illum esse immundum, qui multis antea mundus visus sit: 3 tanquam actum externum ministerii, qui adhibeatur ut me zos dium obtinendi remissionem peccatorum a Deo.ItaqueEcclesiae ministrum aeque dicere posse, Ego absimo , . ac, O baptizo te, cum bapti linus pariter sit quaedam absolutio,in medium externum, quo remissio peccatorum, interna animarum in sanguine Christi ablui io hominibus conseratur C. III eoque ultimo ministro de ministro disciplinae Ecclesiasticae ct speciatim de ID quaedam absolutionis afferens, docet. omnem potestatem disci 2I6sq. plinae primario in manu Episcopi fuisse, in uanitis autem casibus quoque Presbyteris atque Diaconis . sive generali, sive speciali ri 9 seqq.niandato datam suisse. Docet praeterea, quousque quo sensu 27 sqq absolutio die possit data a Lateo Quantum ad Appendicein, duobus sermonibus, qui primo loco ibi sese osserunt in Joh. XX, 23babili, in naturam potestatis retinendi vel remitten-
159쪽
di pereata,2 in varios actus vel modos, quibus in inistri Eeelesiae potestate illa uti possint, bili rationem, qua Oinnes homines
χεν seqq, obligati sint, legitimo exereitio ejus sese submittere . inquirit. In totidem, quae sequuntur Epistolis ad Wineestrie mi Lisopum agit de cissitate absoluti mis, o aditque, quousque illa sese extendat, di quibus fimbus cireuinistruitur.
Patavii apud Ioseph Cominum, 7 9 mal. Np. et μου. MArmorum titulor inque antiquorum explieationeni tanti eum diffinitate, quanta eum munditare in omnes politiores literiis diffisi utilitatemnjunctam esse, ines ex lusu, lustris Ursati marmoribus perspici ac diiudicari potest, quae ne pos ipsius D. Anti Ursatus Monaesius Benedictinus Cannensis, an antiquitatum sudio avitae gloriae-ilus, ex operibus mi sui
manuscriptis cum orbe eredito eommunieavit, di doctissimis obser rationis suis illustravit. Prius vero quam ad ipsa ima mora, ea, quam merentur, solertia perlustranda, deveniamus. vitam Sertorii Ursati. a Cl. Io Ant. Vulpio conscriptam,&huic operi praemissam pauci exponent ita. Inter illustres Patavi nas familias priscis .im temporibus gens Ursatorum eminuit, ex qua Ioannes Uilatu ab Iinperatore Friderieo IIIA i set ad Comitis Palatini dignitatem . in omnes posteros devolvendam evectus, cta Ladisia Rege ungariae in equestrem ordinem Ieceptus, atque catena aurea donatus fuit, quae crucem appen. sam exhibebat eum literis O δM. E. D. I. E. P. in hanc lenis
Milam vulgo expue iis O quam fri re F Deus, Iustur Mimi. Natus est sertorius nosser A isi inlis Calendis Februar eodem amo agnati sertorii, siae prole desiis , --
160쪽
ies ex asse, ea lege, ut, qui essent primogeniturae iure praecipui,&nomine Sertorii uterentur. Post juventutem in literis navitera 'amin. I 63s summos in Philosophia honores consecutus est, habita dissertatione, cui titulus Sertum Philosophicum ex variis scientiae naturalissoribus consertum. . I 638 uxorem duxit Irenem mutuam Benavidiam,ex Marci Mantuae, JCti mondam famigeratissimi progenie ortam. Neque ideo Musis aut literis nuncium misit, quod testantia Poemata ipsius Italica A. Isso in resedita. Monumenta Patavina, miae Patavii Issredidit & Senatui Veneto inscripsit, a quo ordiniaquitum S. Marei est adscriptus hemque Marmora erudita ibidem anno 1669 edita, atque eruditissimus de Notis Romanorum Commentarius, qui Patavii I672 typis descriptus, in Tomo XI Thesauri Graeviani reeusus est, ct cujus epitome in calce Marmorum inoniens. I 676 editoruin exstat: denique Historia Patavina. a condita hae urbe ad A. C. 3 I Italico sermone descripta, ct A. I 6 8 in fol. edita. tque hac ratione effecit, ut non solum litteratorum, Caroli Patmi, Octavii Ferrarii, Comitis Ioannis de Lazara, assidui antiquitatum colle floris, Comitis Caroli de Doctoribus, Poetae celeberrimi, alior imaque amorem, sed Principum ac Purpuratorum qui saepius ad ipsum literas deis
derunt, favorem sibi conciliaverit, in Academiam Recuperatorum cum plausu receptus fuerit. Erat animo geueroso in ab omni avaritia alieno, amantissili ius patriae, ita tamen, ut veritatem majori amore prosequeretur quidem saluam
in publieo quodam Palatio Patavino conspicuam, quae per tria saecula Tito Livio historico posita credebatur, a Mar. quardo Gudio monitus, in Marmoribus eruditis . non Titi Livii istius sed alterius Titi Livii Halys dies, liberti cuius dam Liviae Quartae, Titi filiae, sacerdotis De Concordiar, quam ethnici olim Patavii singulari cultu prosecuti fuerunt,
monumentum esse, plurimis rationibus asserere non dubitavit. Inter Sanctos S. Antonium , Patavinuna, maxime coluit, publico edito monumento A. I 6s 3 sub titulo: e Grandereta di S. Antonio di Padua, in quo solennem, qua λει νιινον aliqNod huius sancti Patavio Venetias intemplum S. Maiiae translatum