Institutiones linguae pracriticae supplementum ad Lassenii Institutiones linguae pracriticae scripsit Christianus Lassen

501쪽

ra, ut N im B GS, T. GO, 8. P. utroque loco Nw NE . nil enotavit Leuctius. T in hac forma vel magis Apabitransi cum est. Ex analogia est, si in Xma Cl. Pro Q Ponitur N i. e. eliditur GI, 1.

codd. Etiam heio ponit g P. ed. C.

de qua sorma mox. IS, IB. Exstant Scripturae: - t. S. S. Et CauSSativum non ab omnibus Ponitur. Iu e :TRlet id pro It, . conspirant lihri. Explicui supra S. i q. a. sormas in S. S. Propositas et per elisionem litterae Intermedia forma, qua Plano confirmatur coniectura, ESt met si , c. Quod exstat in C. m Mulim stolidum est scioli tentamen criticum. mox memoratum itidem elidit T. S. IST. Ita perlustratis cantilenis hisce, satis claro milii evicisso videor, ea quae in earum oratio uepeculiaria sint, redolero indolem Apabhran sicam. Dolendum est, quod tam Parva et Pauca sint haec specimina et absint ab eis loci, quibus Ponendae suissent formae prorsus Peculiares, ut gerundium in BDr, aliae. Desunt alia huius dia lecti specimina et id nescimus, utrum Pura a Poetis usurpata sit Apabliratifica lingua, qualis vulgo obtineret, an temperata ea suerit Pro usibus scenae admixtione sermarum o Praecipua dialecto scenica desumtarum. Posterius magis est Proba bile; suadet id quodammodo suturi forma antec Paragrapho Commemorata; candem rem digito quasi monstra ut grammatici; vide quao disputata

502쪽

Emensus itaque Sum Campum loquelae Pra- Iriticae si non totum, at quantumCunquE tamEn eius pateret. Exploranda milii erant deserta qua dam dumetis obsita, laetorum huCtuum Parca, et quod primis ignotarum atque iuviarum terrarum Exploratoribus accidere solet, ut quaedam haud recte diiudicent, alia molestiis viae obruti omnino non animadvertant, id vereor, ne Saepiusquam vellem, mihimet aceiderit. Spero tamen fore

ut inveniant qui post me eandem viam ingredi velint, iter suisse ita munitum, ut et facilius et securius id possint Persicere, meliusque indagare, stino a mo oculis tantum delibata quasi sint. Nonnulla consido (profiteri liceat in luce misso collocata et extra dubitationem posita. Ilis uti velint harum litterarum curiosi, Cetera Emendent. S. ISO.

Ad ea, quae de singulis quaestionibus Perlibrum sparsim disputata sunt, reverti nunc nolo; commode ea ope indicum ilhro adiectorum uno quasi conspectu Comprehendere poterunt i CCtores Sola quaestio, de qua in ipso operis sine verba milii faciunda esse videntur . ea est, quam libr. I. S. S. tetigi. Quas habeam rationes Credendi, non inventas fuisse scenicas dialectos a poetis, sed vulgari provinciarum Indicarum sermoni Superstructas, ibi iam Proposui; nec nunc denuo in Contraria sententia impugnanda desudabo. Satis Per

503쪽

so illa quidem est improbabilis ac nulla a nobis

reperta Sunt in Sconicis linguis argumenta, quibus uti possemus ad eam defendendam. Mutatio Dum, quas subit Sanscriticus sermo, dum Pro riti-licam speciem induit, vix ulla est, cui similis non excitari possit ex aliis linguis a Pristina sua sorma deflexis, nec rationem indagare PoMum, Cur Visolus dictus sit sibilus sermonis Magadhici, ri Gurasenici et Maharasti trici, vel acclivitas Consona uitum uni Palvachicaendialecto attribuatur, ceteris earum declivitas, si re vera id olim secus suisset in eis regionibus, quarum nomina Scenicis dialectis indita sunt. Alia tamen quaedam invo-niuntur, quae potius ad normam Ex Consensu Poetarum constitutam Eorumque uSu Sancitam,

quam ad usum linguae vulgaris pertineant. Laec si indicare nunc aggredior, caute mihi incedendum esse probo intelligo; nam desunt milii documenta, quibus opus Est ad quaestionem accuratius tractandam, vetusta dico linguarum Provincialium specimina a scena aliena. E Com Paratione scenicas inter et hodiernas dialectos Sans- criticas instituta haec tamen mihi recto collegisse videor. A Poetiis, non ab usu vulgari prosecta est nimia Consonantium Singularum cliala, quae Et aliena Est a Sermone provinciali et esse debet, si is iusto maiorem vocabulorum numerum Coumu-dere non vult. Mutuati sunt fortasse hanc rationem Poetae ab esseminata et emollita oratione,

quali uterentur hominos quidam urbani. Ad Poeticam orationum Potissimum Portinum Eam rei

504쪽

mus; nam quod observatum est S. IS . i. de Mu harasti trica et Laurasenica, id etiam in dialectis Magadhicis et Apabhransi ca reneriri, facile nemo non poterit explorare. Id certum est ab omnibus hodiernis dialectis alienum esse elisionis tantae et tam frequentis genus; quam ob Caussam Etsi Concesserim, istamuelidendi licentiam obtinuisse in quadam parte Indiae. Strcnue tamen asseruerim, Pro arbitrio factum esse a Poetis, ut ad omnes dia Iectos ea adhibita sit. Simile quid statuendum esse opinor de nimia cissimi limc, ali multo restrictius. Regnat enim lex assimilationis per dialectos hodiernassatque in singulis tantum dissensio est inter scenicum Sermonem et vulgarem. Assimilationem itaque minime scenicis Poetis attribuo; sin auisimca sine discrimine ad omnes scenicas dialectos extenditur, id poetis adscripserim. Documento Sunt

quae disputata sunt de sibilis S. t G , i a. et quod docet Κramadiuvaras de littera canina Apabit r. r. Gq. De inflexionibus dissicile est iudicatus nam scenicae dialecti declinationem Sanscriticam desiectunt; novas loco formarum vetustarum PeMumdatarum substituunt Provinciales hodiernae (cs. Lib. I, r. . Deest igitur iusta comparationis et iudicii norma. Evitarunt sortasse Poetae Sosinici formas nimis a Praecipua scenica dialecto discre-PauteL EX. gr. gerundium Mag. in emn. Sed coniectura est et haec et quae Proposita est S. I io, S. Ad incunabula scenae et Primam Scenicarum dialectarum constitutionem roserenda est tota haec

505쪽

disquisitio; nam viam a prioribus calcatam sequuti sunt Poetne Posteriores (cs. Lib. I, I . ; iusta itaque scient Carum dialectorum Comparatio est nulla, nisi cum vetustis linguarum Provincialium documentis, quae adhuc scriniis occlusa nos latent. Res autem duae in hac disputatione semper memoria sunt tenendae: n norma linguae vulgaris haud nimis longe discedere potuere Poetactscenici, si ab aliis auditoribus, quam doctis, intelligi vellent; tum cavendum erat in accommodandis ad scenicos usus variis sermonis vulgaris generibus, ne nimia inter ea obtineret discrepantia; quae si praevaluisset, Commodis auditorum minus doctorum vix multo melius consultum fuisset et raro ab eodem homine omnes sabulae partes intelligi potuissent.

506쪽

EXCURSUS I. AD LIBRUM I.

Pataru memoratis. Initium tertiae 2di capitis partis ab Iliseo verbis sit:

um II fMINI LINMI riSs N ii a II il Novem igitur Vibbushas enumeraturum semet esse profitetur Atimias, ut brevi latis caussa nostrum appellare liconi. At in lioc tamen stava a quinque tantum ponuntur. Sextam his addendam coniectura ex depravatis vocabulorum fragmentis eruere posthac studebo. Sed desunt tres, ut sint novem, quem numerum linud assequemur, nisi classem Apabhrancicam,

duoque Paleae hiri sermonis genera his addiderimus ; has itaque etiam Vibi ostias dictas esse a nostro coni octor. Primo loco posita est Asturi or, quae etiam Chun utilia dicitur; utrumque nomen homines designat, infimo reipulicae Indicae loco positos; Cliandala notum est vocabulum. si res pro quo, ut metrum Postulat, noster seripsit Tripetit . Porrupta videtur esse forma ex pii Ti , qua voce signiscatur illogi lima ordinum misturnia vid. Bhag. Git. I. gr. - Proxima ponitur crab, ars: et Tmi iutri si iram I E NUTI Uiniuidi

507쪽

ri r i Mim Titan id rara limi NT RIUUI Ur ii Proficisci itaque dicitur a Mugadhica et carbonariis, venatoribus, Portatoribus , lignicidis ascribitur. Obαm nomen erat populo

Indicarum terrarum indigenae, Brachmanum instituta non amplexo et hanc ol, Caussam barbaris annumerato. Vid. Ilemachandr. s. v, III. Sy8. cum Amurn Nosti. Et ri illi. s. v. Getas, Dacos, Cappadoces suos ex hisce hominibus arces

sivisse videntur Indi, quo factum est, ut eodem tempore nomen sit genti et ordini. Idem de ciet ris valet, videsis quae disputavi in descrips. Pent. In die. P. 23. Gentis nomen est apud geographos Graecos et Lutinos. Ptolemaeus Subtinns dicit, eisque urbes Tosvion et Carica tima tribuit; in eorum regione addit, inveniri adamantes. Fluvius A. mas inde dictus confluere debet cum Mahanadi in regione superiori; in qua regione nunc cognoScimus Acti rutam, sive urbem gemmarum. Quum N et apud Indos sonum habeant inter l, et v intermedium , videtur nomen per 5-ουαρασ u Graecis quoque redditum suisse, unde fluxit apud Plinium VI, 22, 6. nomen Suarormn : ab eis (a Prusiis) in

interiore situ Mon edes et Suari, quorum mons Muleus, in quo umbrae ad septentrionem Cadunt hieme, nestate in austrum, per senos menses. u Absurda est opinio, hoc per senos menses posse scri in ullo Indiae monte. Quod autem relatum invenire potuit Plinius, suisse in hisce terris montem, qui a septentrione venientibus primus hoc praeberet novi, quod umbrae Per breve anni tempus meridiem vergerent, hoc cadit sere in situm montis Amni acutalneae,

qui partim in Nerbiaddam, partim in Mahun adim, partim

in Sonum dimittit aquas. Mons Maleus ex mea itaque opinione cacumen est quoddam Amaraculatu ne sub tropico

cancri situm. Eo deducit etiam nos alius locus Plinii I, 21, s. Gentes Culingae proximi mari et supra Mandet. Malli, quorum Mons Mullus, finisque eius tractus est Ganges. u Malli, qui supra Catingas i. e. regionem ad Godaverim et infra Gangem fluvium de bant, inter gradus lymum

508쪽

et 2Siniim lat. lior. collocandi sunt; in eorum igitur regioneniit montanus Amaraeuntacae tractus'. naec est terra, qua in adlinc tenet incultissima omnium Indicarum genti uin Goctn- im, sermone utens a Maharasti trica et Tel inguria neque diversa. Vides suo more Plinium totum terrarum orbem describere festinantem in variis quas collegerat, notitiis Componendis nomina parum accurate tractasse; Mallus et

Maleug, Monedes et Mandei haud dubio nil inter sedisserunt Sabarorum autem nomen , quum n gente in ordinem transiisset, extensum quoque est ad alias gentes, a Saliori

ra dii I U a Pil l lio: Ultra i ira: Il Abhmkam igitur alio loco ponit, quam Shadbhushae Conditor, quem Posi romo versu respicere videtur nos tor. Vide quae supra enotavi

pag. ia. Di Avidienis accuratius desinitam desiderem et opus sane osset di sinitione, siquidem Druυida de pluribus meridionalis Indiae partibus usurpatur. Tolinganam indicasso Ilumam ob proximitatem opinor. Vel omisit in libro tam male scripto scribae in cui in desinitionem. Equidem sane nullam inveni. Ut relim constat esse dialectuin Orissensem, etiam O Pi dictam. Et Odras et Dravidas barbaris annumerat Manus X. qq. IIaud miror, si Dravidae, sermonu

i Nomen haud ignotum est Indis in India hor ali. nam Malaya in meridionali Indiae ora Prorsus ali num est ab hisce in eis. Malayae Pt Cauluidiae tu Mirilrii Ilaxasa uua ponuntur; Colubae a Plinio in India Gangetica nomina utur.

509쪽

utentes origine n Sanscrita diverso, lioc loco ponuntur ;Uriss enses contra linguum habent paene Bengulicam. Ruma in igitur potius Manum, quam ipsam hodiernam orissensium loquelam ante oculos habuisse opinor. Cur autem Manus in istam condicionem detruserit Odras, haud assequor, nisi dare mihi vis, Odrus antiquiori aevo minori fuisse, quum ceteros indos, vitae Culturn instruetos, nut, quod magis placet, eos tib origine suisse Goandicos et post legislatoris demum ac talem linguam Bengalicum et instituta

Brachmanum edoctos.

Adiectum denique est nomen populi cuiusdam silvicolae (cuius quae altera addatur appellatio, Corruptior est, quum ut Possim eriae e. Omnium harum soloecistarum dialectorum non iusta et Plena grammatica proponitur, sed mutationes tantum vo- Cum singularum, quas ex SanScritica in eas transferunt scenici poetae. Sequitur caput tertium , in duas divisum partes. Prior dialectos complectitur a nostro AActurancicias dictas, altera Cns, quae ex Eius mente Pulcachicae appellari debent. Ini-l-u Linguae, a quibus omnes Ap abhrancicae dialecti derivantur, Lauruseni et Magadlii sunt. Regulae deinde sistuntur, iuxta quas vocabula Apabbrancica formantur ; eas esse generales discimus et ad omnes hosce barbarismos pertinere. Additur deinde, quid cuique harum dialectorum proprium sit mutationis sonorum genus. Apponam hunc Paragraphum , licet quaedam supra meam emendandi lacultatem corrupta sint, ut exemplo demonstrem, quo compendio usus Rumas hic grammaticus omnes istas loquendi diversitates tam brevi spatio comprehendere potuerit. De eo quod homines Apabhran sico sermone utentes noster o Pioi Dditiovc dixit , supra disserui. Disiilaod by Cooste

510쪽

) Peius hemistichium neqtie intelligo neque emendare Possum ;altero continentur regulae huic dialecto Propriae.' ) Conticio iam pro MNT. Metrum expedire ueque Etiam hoe versu menda metrum arguiti

II. corrumpit semper fere scriba hoe voeabulum.

ndri I quia Frii' g Sed vel hoe vix sensum praebet commodum.