De Callimacho Homeri interprete ..

51쪽

miri, quod supra nubes porrecta est in aethera contra Call. ne verbum quidem dicit populum illam in monte aliquo stantem se fingere. Atqui arbor, quae in planitio stat, etsi μέγα δένδρεον est, non potest esse αἰθερικυρον. Ut autem ex Homeri loco comparat apparet Callimachum nescium fuisse propriae significationis Vocis αἰθερος ita etiam sequi mihi videtur eum corrigere voluisse Apollonium cum enim legeret illum, certo ut altitudinem significaret,i dicere scopulos prominere in αερα, meminerat Homerum, ut altitudinem arboris demonstraret, facere illam δι ηερος ἰθερα ἱ-νουσαν,

atque ideo Apollonium docero sibi visus est illi dicendum fuisse non ἀγερι κυρον sed αἰθερι κυρον. Iam vero ex his, si recte disputata sunt, sequitur sextum hymnum Callimachum scripsisse post absolutam aut στέκδοσιν aut certe προέκδοσιν Argonauticorum; utrum verum sit, vix disceptari poterit hoc autem concludere possumus salsam esse opinionem Wilamowitzii, quam protulit Susemihlius in Anal Alex. p. 11 sq. ubi dicit Callimachum . I. scripsisse in diem festum Eleusinis, Alexandrias suburbii, cum ibi magister esset; nam cum hoc tempore adulescens esset Call. cs. Susem. Gesch. d. griech. Lut L p. 348), Apollonius tantumabas ut iam ultimum Argonauticorum librum consecerit, ut vix natus fuerit. Atque etiam Susemitilius nunc zontra ilamowiigium stat l. l. p. 358, 56).

Sod ut revertamur unde digressi sumus, videmus uno tantum loco Callimachum αἰθερος vocabulo recte usum esse, et hoc inscium verae notionis vocis illum fecisse quis negaverit'

nam L quae sequuntur: αλλοτε δ βρυχιαι νεατρο υπο πυθμένι ποντου 7 ρειν, τὸ δ πολλον πειρεχεν αγριον λεα.

52쪽

Iam venimus ad ουρανου vocabulum, quod semellegitur . I. 59τλτοι Iovi καὶ γνωτοὶ προτερηγενέες περ ἐοντες

manifesto dictum est pro firmamento, στερεμνέcis, quod apud Homerum est tantum υρανος cf. Scheer. . 14. Vidomus igitur Callimachi temporibus has omnes res non iam distinctas fuisse vel discretas.

53쪽

Ex eis, quae in antecedentibus disputavi, denuo apparet, quod iam diu notum est, quam arte Cali pondeat o Homeri dictione. Eo magis mirum nobis videtur, si animadvertimus interdum poetam doetum aperte obloeutum esse Homero. Sequantur exempla: I. 70 sqq. Ertio Iuppiter δ' αἰ γων ο τι φέρτατον ου - γενηῶν

Totus hic locus respicere mihi videtur ad N 730 sqq. αλλέ μἐν γαρ εδωκε θεὸς πολεμήια εργα, ἄλλει δ' πησον, τερφ ἐθαριν καὶ ἀοιδήν '

Manisost hic recodit poeta doctus ab Homero Callim. enim dicit Iuppiter non curat nautas vel milites vel poetas sed hos omnes concessit minoribus dis, ipse solos roges sibi delegit; contra Homerus Heus, i. e. nimirum Iuppiter, hunc fecit militem, illum saltatorem, illum poetam, illum consiliorum auctorem. In his duorum poetarum verbis aperta inest oppositio; nam apud Ηοmorum Iuppiter id facit, quod Call. eum sacere negat. Atqui inter omnes constat cum aliis locis tum hic, cum verba faciat de Iove aut polline, non tam deum spectare Callimachum quam hiladelphum atque' cf. I. 55 sqq. . II. 26, 36. IV. 165 171: Susem. l. l. I, p. 358.

54쪽

- 42 haec prosecto est causa, cur hoc loco audeat Homero obloqui, scilicet ut suum regem rodderet, ut ita dicam, diviniorem. Νο autem fugit me propriam sententiam diversam esse apud Callimachum et Homerum; nam apud hunc Polydamas vult dicere: di tribuerunt alii aliud, cum apud Callimachum sententia sit Iuppiter minutias tribuit minoribus dis, ipse solos reges curat. Sed tamen puto Callimachum his versibus quasi digit monstravisse Homeri locum, ut unusquisque, qui eius Verba audiret, commonefieret Homeri. Atque unum vocabulum ex sententia quam Polydamas profert eximit, dic nomen θ εος huic soli obsistit quasi iocos atque hac voce utitur modo poetae vere Alexandrini, ut adnectat acu-mon quoddam adulationemque in regem suum Versam.

Simul autem sis vocibus quas usurpat audientibus inmemoriam redigit locum Hesiodoum Theog. 4 3)Ἐκ γαρ Μουσάων καὶ κηβολο υπολλωνος ανδρες ἀοιδοὶ εασιν εα χθονα καὶ κιθαριστα δε δε ιος βασιλῆες Atque Hesiodum quasi auctorem suae sententiae contra Homerum affert; nam etiam apud illum poetas ad Apollinem reseruntur cf. Call. v. 78), ad Iovem soli reges cf. Call. V. 79). Similis autom locus est . I. 60, nam hic quoque Callimachum Iovis nomine tolomasum thiladelphum significavisse ab aliis iam monitum est Verba autem Ληναιοὶ δ' υ νιψινταν ἀληθεες ησαν ἀοιδοί.

φάντο πάλον Κρονίδησι διάτριχ δωματα νῶμαι τις δε κ' ἐς ουλυμα ν τε καὶ ιδι κλῆρον ερυσσαι,ος μάλα μὴ νενίηλος εα ἀσα- γαρ εοικε στήλασθαι - δε τοσσον σω διὰ πλεῖστον χουσι dicta esse contra Homerum O 187 sqq.

55쪽

σταλλομένων, ωίδης δ' ελαχε ζόφον εροεντα,

Ζευς δ ελαχ ii ρανον ευρον ἐν αἰθερι καὶ νεφελῖσιν luce est clarius, neque minus manifestum mihi esse videtur hac sola ex causa Callimachum ab Homero recesSisse, ut regem suum adularetur, cui γνωτοὶ προτερηγενεες περ ἐοκτες ρανὀν ου εμεγηρ- χειν πιδαέσιον οἶκον.

Quodsi in his versibus nihil inesso putas misi moram adulationem, non est quod mireris, cum vides alio loco Callimachum sententiam proserre huic prorsus contrariam, dico in lagm. 19 6 465Μνηώνην μακαρων δρανον υτις ἰδεῖν ηχι πάλους βάλοντο, διεκρίναντο de τιμὰς πρωτα γιγαν τείου δαίμονες ἐκ πολεμου, atque concedas non necessarium esse id quod uolnshius contendit p. 131: Quae hoc certes docent, elegiacum carmen Aetia puto), eae quo versus illi servati sunt, longo temporis intervallo post hymnum in Iouem a poeta fuisse compositum Sed ut rovertar ad priorem locum, etiam hoc animadvertendum est ut apud Momerum 731 Ἀτερφrespondeat αλλεν, ita etiam, sed modo aliquantum diverso, apud Callimachum v. 73 λλπιμελειν τεροισι dictum esse. is etiam I 472 sq. oυδε ποτ εσβηπυρ, λερον μεν α αἰθουσχ ευερώος αυλῆς,

e schol. a. h. .: τι πάλιν δοκεῖ, ἄλλο προ τ ετερον συγκεχυσθαι. λ)3 Aliquantulum aliter res se habeto 313

56쪽

quem discipulum Cratetis fuisso diuquo igitur post Callimachum vixisse scimus, additus est, quaestio oritur,

ignoraritne eum Callim. id quod ego negaverim; nam primum non casu tribuam hunc quoquo illo loco sibi respondentes opposuisse aua et εροισι, ut actum esse vidimus illo v. 731 tum autem aperis Callim verbo αοιδον significavit illud κιθαριν καὶ οιδήν. ovit igitur Call. hunc versum iam ante Zenodotum Mallotem

fortasse ex eodem fonte, ex quo hic eum exhausit; nam ex suo ipsum ingeni illum effinxisse non existimo. Aristarchus autem versum ignorasse Videtur, nam Aristonicus 420 citatis. 730 et 32 omisso 731. s. Lud--ch, Arist. hom. exthrit. I, p. 365. Iam saepius animadvertimus Callimachum, si cuius vocabuli significati in eontroversiam esset Vocata, sua interprotatione prolata hanc contentionem dirimere studuisse; cuius rei etiam plura afferre licet exempla. Atque primum quidem in eis quaestionibus quae grammaticas res spectant professus est quid censeret his locis:

ubi schol. oo δοκεῖ συγκεχυσθαι το ἔτερον ἔδει γὰρ ἔτερον δεειστη, τερου προς Θερον ἀντιδιαστελλομένου ' γαρ ἀλλ ἐπὶ

πλειoνων τίθεται Sed hic ἄλλο significat rem diversam esse hea quae inest in ἔτερον.

57쪽

Et hic quidem locus unicus ost Odysso bis habet

καθ' asi νας καθος autem non potuit ponere Call. nam exstat solum plurale κευθε γαέης apud Homerum. Itaque significat poeta into suo ad latebras significandas vel antra et antiquissimum et luculentissimum vocabulum esse Scholiasta habet σπήλαιον ad Callimachi versum apud Hesychium autem ετυμολογικώτερον X-plicatur κατάδυσις, πυθμήν κτλ. Onar. 1187 σκοτος, κρυφις εκ ου κευθω, κρυπτο κτλ. et sic voluit Call. isi occulto antro M. Do dorivation autem huius Ormae st&vθμων controversiam fuisse inter viros doctos testatur nobis schol. ΤOWni. a. h. V. τ δε κευθμων οἱ μεν συγκοπήν, οἱ δε- κευθμος ὁ τεθμος, γακῶς, εος α λειμος α λεί- μαν Nonnulli igitur grammatici putabant, sormam κευθμῶν Ortam esse syncopa e sorma κευθμώνων, alii nomen κευθμος κευθμουμ statuerunt. Iam Callim eam formam κευθμον usurpat, qua appareat sese quoque nominativum κευθμος agnoscere eaque ex sorma derivare κευθμῶν genetivum pluralis, itaque κευθμῶν Ηο-mericum syncopa ortum esse negat. Atque hanc sen-tontiam non unius Callimachi fuisse discimus etiam ex Eustathio a. h. v. qui dicit: το δε κευθμῶν re αθείας εστ τῆς ὁ κευθμος ως δρυμος, σταθμος βαθμος ' τους

ντες Ac ποδεχονται οἱ παιχιοί. Ceterum sorma κ: Θμός etiam Lycophroni probata est, qui dicit v. 17η τοκὰς κονις χανουσα κευθμψ χείσεται διασφάγος. Alio loco Mυθμος invenitur nullo

58쪽

Similos formas legimus Μ 125 οξεα κεκλήγοντες, Π 430 κεκλήγοντες, P 756 et 759 τλον κει λήγοντες. Iam schol Mad Μ 125 dicit: κεκλήγοντες ὁ ἀρηγοντες

το κεκλήγοντες. Atque Aristarchus quidem locis supra nominatis in priore editione hanc veterem formam κεὐήγοντες, quam nobis testatur etiam tym. agri. p. 500, 3 et Eustath. 1126, 2 agnovit, in altera aut in recensione scripsit κεκληγῶτες. s. schol. A ad II 43o κεκλήγοντες ' ἐν τῆ σερεὶ των Ἀρισταρχου κεκληγωτες, ad quas verba addit schol. V et ΤοWnt. υτ υς καὶ αἱ πλεέ ς et ad ξ 30 κεκληγωτες καὶ κεκλήγοντες διχεος α ωρισταρχου. Callimachum autem ipsum quoque statuisse praesens πεπλήγcis e persecto πεπληγαχrmatum discimus ex hoc loco, atque simul videmus sicut scholium illud ad Μ 125 adscriptum, e quo loquentem audimus Horodianum, etiam Callimachum mtasse formam ἐστεαληγον E 504 derivatam esse a πεπλήγω non, quod Verum est, ab ἐντιπλήσσω )Iam legitur in schol. B ad B 264 πεπληγως , ἐς

πεπληγών ως O ,πεπληγον δε χορὸν ποσσίν ubi iam Schnoid. I 53 si Christius a. h. v. coniecerunt Scribendum esse πεστλήγων. Haec coniectura Si vera est, nonne perspicuum videtur hanc scripturam Callimachum logisso cum scriberet τεμνα πεπλήγοντες suaque auctoritate eam sulcire voluisse γ

Ceterum Aratus cf. Schneid. I, p. 151 non scripsisse videtur

πεπληγοντες, cum, quem librum unicum fundamentum in rece

sendo Arato esse docuit Maassius inmerm. XIX, p. 100, habeat

59쪽

- 57 Qui autem ante Wilamowiigium Callimachum ediderunt, putarunt in h. III. 1 similem eum formam illius πεπληγοντες usurpasse quippe qui scriberet σίδηρον ζιβολ δὶς τετυποντες contra ilamowitgius et, qui nuperrime Callimachi h HI sto didit in rivista di filologia XX, p. 16 sqq. 1892, Nigra, qui a rege reipublicae Italicas Vindobonam est delegatus, scripserunt

τετυπόντες. Atque codicum scriptio fluctuat inter τετυπωτος A et τετυσταντος C et τε τυποντες F et τε τυ- οντες ΙΜ, qua ex re cum et C et habeat paroxytonon hoc fuisse etiam et in Aurispas apud ilam. Α)et in hilelphi apographo ap. n. sortasse aliquis coniecerit, nisi hac in ro omnino libris sero nihil fidei

tribuendum esset. Sed persectum τε τυα Callimachum finxisse non putaverim, praesertim cum haec sorma nullum habeat fundamentum in Homero positum Velut κεκλΥγω, νώγω, πεπλήγω. Itaque verum Callimacheum Wilamowiigium igramque arbitror serva8Se τετυποντες; ad sensum autem ubi respicis, utraque forma et τετυ-

cf. III. 242 1τήεισαν δε λίγειαι ε πταλέον συριγγες. mi duo loci efficti sunt ad exemplum Homeri Σ 570τῶσιν ' εν μεσσοισι πάις φορμγγι γε-γὶμεροεν κιθάριζε, λίνον δ' reo κωλον αειδεν λεπταλετ φυν Hunc quidem locum Callimachum habuisse ante oculos demonstrat praesertim v. Σ571 comparatus cum . VI.243 et IV. 306; s. p. 28. is etiam φ 411δεξιτερὴ δ' αρα χειρὶ λαβων τειρήσατο νευρῆς, δ' re καλον ἄεισε, χελιδον εἰκελη αυδήν. et . in orc. 5 - 502

60쪽

cari hoc verbum tribus illis locis, La Rocho in Zellachr. s. ostr. Gymn. XII, 1861, p. 373 90, alii adverbium Ebelingius, Crustus, Amsistus alii qui, 411 interpretanturum δεξιτερ ν χειρὶ Utra autem ratio placuerit Callimacho, aperte vides o locis supra citatis.'VI. 135. ευηπελέα. Notum ost vocabulum ευηγενής apud Homerum, quod

legitur 427, P 81 h. IV in Von. 229. Didymus autem ad F 81 nobis tradit schol. ): ἐν τη Ῥιανου

quidem, qua permoti hi viri docti mutaverunt, aine dubi est, quod η in ευηγενής vocabulo explicare non potuerunt. Iam albolius vir doctissimus suspicit Calli

ετηγενής tueretur. δ)Interdum hae controversiae se referunt ad res geographicas. Ite

Ante illum, quantum videre possumus, unus Aristophanea usus est Verbo π δι scit in aes 874, sed alia ignificatione, rursus alia ibid. 366.' M. Nauta l. l. p. 50 Μanoff. l. l. p. 7, alius quos affert Ameis in append. ad A 427 Ceterum nunc video etiam redarium p. 14 componere ευηπελίας et ευννενους vocabula, qui dicit Latera i simu modo sκαὐ-τενθεσιν - σια ει ινε in me σανε s.