장음표시 사용
91쪽
στολλὰ μάλ', οσσ' o reo τις 3 1τέδωκε θυγατρi, scriberent ἐπιμείλια pro ἐπὶ μείλια cs schol. Α Ηρί-- αρχος - μέρος oro παρέλαβεν ως ἐπιφέρνια Λαολ- λοδεωρος ὁ διαλυει, rei, εἶτα μείλια 'χωτω δἐ καὶ 'Aλεξίων καὶ ἐστι - εξῆς ἐπιδώσω μείλια κτλ. cf. Schol. Genau. II et Lehrs l. l. p. 110. Nam ex hoc loco illum vocabulum μείλιον petiisse apparet praeter enim Callimachum tantummodo occurrit apud Apollonium Rhodium, de quo infra verba faciam, et in Anthol. H.
apud Paulum Silonitarium VI, 5, 8 et Lucianum IX,
367, ). Simul autem videmus illum probasse veriloquium, quo hoc vocabulum referretur ad μειλέσσω verbum, cum ριείλι- στλαης esset munus, quo Diana demulceretur, ut finem faceret malaciae Negavit igitur apud Homerum μείλια significare dotem, ut nonnulli grammatici, i sed bene distinxit inter dotem et sιείλια i. e. ea dona, quae Agamemno supra dotom Achillidat, ut desistat ab ira sua, quae nominabant παράφερνα vel ἐξωτροι κα. s. schol. BL oWnt ad . 49: δηλον εἴτε φερνην ἐστὶ et θυγατρὶ καὶ ταυτa δίδωσιν, πεατος, ως - τα αλλα δωρα. μεινον δ ἀπτι φερνῆς αυτὰς ηὐγῶσθαι. Apollonius autem Rhodius quinquies hoc Vocabulo utitur atque propria signification IV, 1549 de
munere, quo di commoveantur, ut praebeant prosperam
navigationem; nec prorsus demulcendi vis evanuit ΙΙΙ, 135ot 146, ubi dictum est de crepundiis, quibus Amor concilietur a Venere, nec ΙΙΙ, 594, ubi Aeetae promittitura ercurio ἐοικώτα μείλια τίσειν ιηας Φρίξοιο, si recepti sint hospites. IV, 1190 autom Apollonius omnino recedit
3 cf. Hes. μελον ' μείλιγμα λεγε δε την προῖκα, τὰ χαρίσματα. Apoll. Soph. 110 19 λεγε δε υτιυς καὶ την προῖκα, θω δ' ἐπιμείλια δίυσω. το γαρ ἐπί προς το δωσω. νιοι δε ἐπιμείλια συνθήκας et κουσαν, L. etiam Eustath. a. h. l.
92쪽
καὶ τ αρτυ . i. piigner excura. XII et quos ille laudat locos p. 27 Lehrs. l. l. p. 30 et exico Messa-nense nuper inventum ab Hugono Rabio Mus Rhen.
s 739 εν δαι λυγρὴ et E 38 ἐν α λευγαλέη. Ambigui
autem erant grammatici essetne ponendus accentus in priore an posteriore syllaba os Herod in schol. A ad
E 387 ὁ ωσκαλωνίτης βαρυνε ως Θέτι χ δἐ τλείους ως φλεβι ξυνουσιν, οἷς συγκατατίθεμαι κτλ. Eum Gud. l33, 1 disiungit δαις ὴ λαμπας ξυνεται ἐκ το δαέω δάῖς δ η μάχη βαρυτονως. os Orion. 50 1 5 et schol Sad α 428. Schol. A autem ad 487 habet: τι βαρυ-
93쪽
mtachum illis assensum esse, qui re amo una Ocelegerent. s. schol. D ad Σ 27 τινες δε arx aταν τον κακον, D t τον Ἀχιλλέα, αντὶ του εἴθε me κακος γενετο,
τουτεστι δειλος. idem autem sine dubio otiam x 454υ hoc vocabulum scribebant. Atque fortasso haec scriptura rodit ad Zenodotum, quem saepius Callimachum 8Scutum esse constat. i)His igitur ex locis pauca didicimus, qua ratione Callquaedam vocabula ex Homeri carminibus hausta scripsisset, quamque scripturam hoc modo commendavisset In sequentibus autem nonnullo locos contemplabimur
ubi antiqui grammatici dubitaverint aut quid Homerus scripsisset, aut quo modo id quod scripsisset
Intenegendum esset. Atque fortasse nobis continget, ut demonstremus, quid Callim putaverit de his locis. Similia autem interdum iam tetigimus in antecedentibus cf. p. 54, 6, l), proximum locum teneto
videmus Callimachum τραφον oristum II verbi τρέφω usurpasso pro intransitivo; id quod non temere scit,3 cf. p. 93 et 7 et Schoer. p. 4 sqq.
94쪽
sod secutus Homerum, simulque eo consilio usus, ut versu suo non tam delectaret quam doceret Homerus
enim formas τραφε et 279, ειρας sev E 555, τραφέμεν Η 199, Σ 436 γ 28 eodem modo adhibuit, ut pro intransitivis stent hoc autem non ab omnibus intelloctum esse demonstrat schol B ad D 279 ος ἐνθαδεο τραφαριστος παροξυτο νημέον το γαρ τελειον ἐστιν τράφη
vix λέγει τι συναλοιφην πεπονθε δια τῶ η. Hanc salsam opinionem non Callimachi fuisse apparet ex forma qua usus est τραφες, quam nemo potuit existimaroaoristum passivum. Idem videro possumus in lim. 129 λαθρηδον δ παρ ιφαίστοι γαχμένοις ἔτραφον, αἰράων εργα διδασκομενοι, ubi formam τραφον restituit einehius ad h. Ι. 5.Ι . autem v 279 o x 'εκτωρ κτεῖναι ος ἐνθάδε γ τρα αριστος varia lecti exstabat; os schol.
ἐν αλλιι, ἐωθάδε τέτραφ' αριστος schol. - ΤΟWnt. τετραφ' ἀκτὶ του ἐτράφη ' τα γαρ ἐνεργητικὰ τουτου του ἡ ματος ἀντὶ ream τιγων τάσσει, quae scriptura manulast orta est e similitudine litterarum is T. Iam Kalbelius vir doctissimus putat Callimachum voluisse expellere formam τε τραφε atque do eum scripsisse I. 55 r τραφες, quod nem legere posset τέτραφες. Id autem quod criminatur obetus innem X, p. 406 sq.), Callimachum temere priorem syllabam vocis καλος et longam si brevem admisisse, iam Schnoid Ι, p. 152 resutavit, qui demonstravit otiam in hac o Callimachum habuisso praecessorem Homerum, cui multae syllabas fuissent ancipites. Immemor igitur Cobotus fuisse videtur eius quod Lachmannus observavit ad rop. p. 11l de hac variatione qua boni poetae
saepissime utuntur in repetitione, ne idem vocabulum eodum accentu eademque syllabarum quantitate recurrat.
95쪽
regulam hoc quidem loco non confirmatur. Ι 89 sq. Οἱ ἐ- μἐν πλειωνι, τα δ' in νέ, των δ' αδ
αυτος νη Δωλουσας, ἐνεκλασσας δε μενοινήν. Irem Schnoidorus a. h. l. adnotavit Callimachi animo Vernatum esse F 370ctiaci τα μἐν τελέει, το δ και μεσσηγυ ora ι.8s non solum imitatus est Homerum, sed etiam interpretatus his versibus; nam verba εὐάλασσα δἐ ιενοινήν nullo alio consilio scripta mihi osse videntur, nisi ut Oxplicon Homericum illud κολωει, ut explicavit etiam schol. ΤοWni. cum scripsit ouόες ατελἐς ποιεῖ ὁ τὰ ωκλὰν, ττι νοθω . Atque eodem modo dicit
Sod simul stiam aliud discimus o Callimachi loco.
Verba enim, quae affert schol. Το-l. κλῶν, στινοήσω, apud Homerum, qualem nunc habemus, nuSquam leguntur, legebantur autem olim in is 408, qui versus nunc est αἰεὶ me μοι εωθεν νιHa' ττι κε agros. Atque schol. habet: οἴτως ὁ γραπτέω, ττι κεν εἰστω, οιον κατακάμπτειν καὶ μὴ αὐτὰ - ἐμου ειρημένα και πάι εξῆς ἐν οἷς ai ψις φησιν, ττι κεν εἰ myγρουφεται v. 422 et rursus άρισταρχος -τι κεν ἀπ tam si Call. abs ἐνέκλασσα δἐ μενοινήν, inde elucetinum legisso apud Homerum ἐνιH- ττι νοήσω, quod auo modo imitatus esset. Atque fortasse hic quoque Call. recepit scripturam enodoti. 3 Εandem autem scripturam etiam Eustathium ante oculos habuisse demonstrant, quac dicit a. h. v. 720, 39 το ει ἐνι, λαν
96쪽
huius scripturae dubitari vix potest, quam cum et stra habeant, in archetypo exstitisse videatur. Aper' tum autem est Callimachum vitare voluisse tribrachynoιες. Atque iam legimus in schol ad ι 25 αρσενες οιες σαν Ἀρίσταρχος οπες itaque verisimile videtur
Callimachum illum Homeri locum spectasse, cum Scriberet ouες, praesertim cum etiam sententia esset eadem; nam Homerus dicit t. l. αρσενες ιε ησαν στρεφέες δασυμαλλοι, καλοί τε μεγάλοι τε, ἰοδνεφἐς εἶρος επωτες. Quod si verum est, videmus scripturam ouες non fuiSSe coniecturam Aristarchi, i sed ant eum iam exstitisse in nescio qua recensione, fortasse Zenodoti, cum Aristarchus στολιτυκosi quidem ἐκδοσεσιν usus 88 non videretur. Aliena autem ab hac forma est qua utitur Theocritus Ι. aικα ταὶ Μοῖσαι τορο ἰέδα δωρον πωνται, quamquam Benileius vir egregius cum Callimachea comparat; nam suo puto iure Ahrensius οἰίδα esse vocem
deminutivam contendit in hilol. VII, p. 406 nisus o mi velut ἀμνίς, ἀρβυλις, χαμσνές, ορυδαμνός, ἐρωτις,
quae cur einehio alius generis osse videantur, mihi non liquet. Locum Homericum et Callimacheum nunc Schulgius quoque in quaestion epic. p. 378 comparat, qui vulgatam dectionem χρσενες orat depravatam ratus Calli-3 cf. ad p. 29. 3 cf. ad p. 91
97쪽
- 95 machum putat legisse Iiες ρσενες κτλ. quod ita illum imitatum esse, ut ιιες eadem Versus sede repeteret; rostituit autem Schulgius στίχον ἀκεφαλον οιες αρσενες κτλ. Qua in coniectura infirmiore fundamento nititur quam licet; nam Call. cum locum quendam imitatur,
nequaquam semper eandem Versu sedem SerVat. m. 27.
Πολλα δἐ ματην ἐρανυσσατο χεῖρας. Fortasse legit Call. in β 5 τιναξάσθην πτερ στολλά, quam Scripturam habet eidelberg. salatinus 45 et schol.
τέκτοιεν, τυτθον κεν γά ζηλήφιονος φης χωομενης ἀλεγοιμι apparere illum Q 18 legi voluisse, quod nos nunc legimuS σχετλιο εστε, θεοί, ζηλήμονες ξοχον αλλων In hoc enim versu varia lecti erat pro ζηλήμονες ὁ λήμονες. is Schol. V ζηληφιονες, ζηλοτυποι δηλήφιονες, βλαπτικοί, et schol. E et Eustath. p. 1527, 30 atque otiam in Μ adscriptum est i δηλήειονες.
Imitatus est Call. his versibus Homeri Γ 33 sqq. υς δ οτε τίς τε δράκοντα ἰδιον παλίνορσος απεστη
LudWic in praef. ad Odysseam p. X mo pro certo afflummare possum quattuor istis odissim FGP eoentiores esse om--ε, quom praeterea mihi ipsi in limit.
98쪽
Atque notandum est illum, cum haberet παρειήν semininum generis, legisse apud omerum παρειάς, non παρειά, quod Aristarchus scriberet cf. schol BL omni. Gen. I. a. h. l. Ἀρισταρχος ovδετερως, εν τισι δἐ θηλυ- κως ὁ δε Σιδωνιος διὰ του η διὰ τὸ παρηιον. το δεσταρειά ώς το ἀγαθὰ κτλ. Dissentit autem schol. a. h. l., i qui dicat φασὶ μεντοι Αρισταρχον καὶ Αριστο- φάνλιν γράφειν παρειάς ιν τψ , επειδη καὶ παρειάωνασταλάων λεγει Σ 123); sed cf. idem schol ad x 491σταρειαέ ωρισταρχος συθετερως παρειά et Eustath. 377, 38 Ἀρισταρχος δε, φασιν, ἀκτὶ του, ἀχρός τέ μιν ἀλεσπαρειὰς γράφει παρειὰ Ουδετερον καὶ ξυτονως. f. de hac quaestione a Roche, Hom. Texthrit. p. 332, Lud-Wich, Arist. Om. Texarit , I, 48 I. Huius autem Homeri loci si memor fuisset eine-kius, haud scio an σιοδινηθεῖσα non fuerit explicaturus p. 186 quae sub arbore sua choreas duoeerat; nam vides Callimachum hoc vocabulo eleganter reddere VoluiSae Homericum reo τε τρομος Ham via. Iam vero apud Apollonium Rhodium II, 1216 legimus: αὐλεεσσι ν εαὶ χλοος ἀλε παρειάς quo ex Versu videmus χλοον quidem vocabulum partim probasse Apollonium Callimacho; Iλε παρειάς autem hic ServMe Oluit, ne nimis anguste se applicaret ad divinum poetam. cf. p. 85 sq. Simul autem apparet Apollonium quoque παρειάς, non παρειά legisse. IV. 15. ae ει ιλλες. Naskius do Callimachi Hecalo p. 32 sq. et Schneiderus I, p. 309 recte ex . 215 συ ore Ἀμελλες απυστος Λὴν μεναι, colligunt Callimachum E 205, 86,
99쪽
O μ υἱων α λων τε καὶ ἐσθλων υνιν κεν, κτείνων καὶ περνὰς νήσων πι τηλεδαπάων adnotat schol. o l. τινες ,θηλυτεράων διὰ το η-
μνον καὶ 'Iμβρον αὐθη λει- βασιλευεσθαι ἀλλ' - εἰς ταυτας μονον ἐπωλ ἀντ .ri επιγείων ἀλλ' ot τις νήσωνιαστήλατος οὐδ' Gλεέμων 6073. Scripturam θηλυτεράων Call. quoque videtur legisso. Eustathius enim p. 1599, 25 ait θηλυς ἐέρση - 467 , et τω πικαρπεῖν Mae πολυφορεῖν αἰτία octo καὶ Καλλίμαχος segm. 296 θηλυτατον πεδέω λεγει, το πολυγ--. Quibus orbis Call. videtur reddidisse si xplicasse Homericum νήσων θηλυτεράων nam θηλυτατω πεδίον eum voluisse significare fertilem campum apertum est.' Fortasse autem Call. hanc quoque scripturam ' habet o Zenodoti recensione. s. etiam de hac voo Scheor. p. 12.Frgm. 309. γέ- βοος μέλδοντες. Sohserius dicit ad hoc fragmentum p. 6 γέντα βως μέλωντες fr. 30 ad eam lectionem redire videtur
3 cf. Romer, Iber die Homerrecensio de Zenod. p. 25. 3 cf. I 577 στι-ατον πεδίον et πεδίον πυροφορον γ 496 et Hom. h. in Apoll. Pyth. 50. cf. p. i.
100쪽
- 98 quam Aristarchum probasse tradunt scholi . 363, i κνέ-σην μελδομενος, cum alii κνισet alii κνίση υδαερως egerent. Hoc est, ni egregie fallor Callim eandem scripturam probavit quam Aristarchus. At contrarium Verum egi. Nam quanam in re haerebant grammatici antiquis assivum positum esse existimabant pro activo, id quod apertis orbis dicit Aristonicus hin schol.
αντι του ἐνεργητικου, atque pergit schol. γράφουσι δετινες κνίσην συν τψ, ovτως me καὶ Ἀρέσταρχος, καί φησιν τι ἀντι του τηκόμενος, περ ἰσοδυναριει se τήκων Quocum conserendus est Apoll. Soph. 110, 32 μελδειν τηκειν κνιων μελδομενος, ὁ ἐστι τήκων. Alii autem, qui hoc passivum cum accusativo coniunctum explicare non poterant, aut κνισης cs schol. aut κνίσαν schol. B, TOWnt. aut κνίση μιελδομένου schol. ΤοWni. coniecerunt et variis modis interpretati sunt. Atqui Call. si scribit γεντα μελδωτες, non ιελδομενοι, ipse quoque indicat, activum si esset participium apud Homerum, utendam fuisse formam activam, Aristarcheam igitur scripturam non probaVit. Ad hunc autem Homeri locum prorsus OVR OS scholia Genavensia nuper inventa docuerunt, e quibuS haec comperimus Callistratum quoque κνίσυν ιελδομε- νος scripsisse atque explica8se: την τιμελην τήκων αα λου συος. a Vero si eandem opinionem prolatam videmus ab Aristarcho et a Callistrato, licet fortasse conicere illam redire ad ristophanem Bygantium utriusque magistrum. Atque etiam Comanus, quem au- cratitam ess hic discimus, scripsit κνίσην μελδομενος,
is quoque potest esse discipulus Aristophanis. adhuc