De Callimacho Homeri interprete ..

61쪽

- is V. 60. υλλα καὶ παίων - εα Θεσ1τιεωνε- νοι απως inerva, comes est Chariclo. Haec siquis legit, opinetur αρχαίων esse epitheton quod dicunt ornans. Sed is qui imbutus est Callimachi genere dicendi, scit otiosa frustra quaeri apud hunc poetam; itaque statuere nos oportet illum certo quodam consilio Τhespias nominasse vetustas, vel, ut accurate loquar, Thespienses vetustos, quod consilium enucleasse studuit

Καibellus prasceptor humanissimus. Etenim in B 498 legitur

Θεσπειαν Γραῖάν τε καὶ ε ροχορον Μυκαλησσον. Atque Graea oppidum postea plane evanuit, ita ut nescirent grammatici, quodnam oppidum Bomerus diceret; iam erant qui arbitrarentur Τanagram esse Graeam. cf.

Strabo ni fallor ex Apollodoro IX, 2, 10 καὶ ο Γραῖα

δ' ἐστὶ τοπος IVomo πλησίον τινες δἐ τὴν α πρτην αυτην φασιν et quae narrat aus. IX, 20, 2 et ustath. 266, 18. Sed schol. B a. h. v. hanc opinionem roselloro studet Γραῖαν ' ἀπο Γραίας της Μεδεωνος θ - γατρος, Αε-ίππου ὁ γυναικος Ἀναγραῖοι γαρ - ἐστράτευσαν, o Eυφορέεων α πλοον ήρκήσαντο vix ορκω Αἰγιαλήων cf. ein lagm. 80, p. 146 vel anal. l. p. 115). Iam vero Call. ut putat albelius, Bomericum versum scribi voluit Θεσπειαν γραῖάν τε κτλ. ita ut γραῖαν epitheton esset ad Θεσπειαν additum, quod etiam αμορον Μycalesso additum est atque hanc sententiam profiteri voluit, cum scripsit αρχαίων Θεσπιέων. Haec speciosa sententia paene pro certo affirmari liceret, si

compertum haberemus Callimachum quoque in dubiosuisso do oppido Graea scimus autem e Steph. yg. p. 601, 2 illum hoc oppidum in anagraeis finibus situm existimasso. Is enim dicit p. 600 12 άναγρα, στολις Βοιωτίας, aveo Γραῖα, καλε διὰ το πλησίω

62쪽

quod segm quo melius insereret in Aetiorum elegiam, qualem ipse sibi finxit, Schnoiderus τὴν mutavit in δήν. Alios autem, qui idem discrimen statuebant, affert Schneiderus. De ανακτορίης voce of Schee p. 10 In aliam controversiam vocatus est hymni Homerici IV in Venerem . 26 et sqq. ubi de nymphis

talia narrantur:

εστασ' ηλιβάτοις τεμενη δε ε κικλήσκουσιν ἀθανάτων - δ' χυτι βροτοὶ κείρουσι σιδήρ ρ' ἀλλ' τε κεν δη μοῖρα παρεστήκ ν θανάτοιο, 270 ἀζάνεται με στρωτον εα χθονι δενδρεα καλά, φλοιος δ' ἀμφιπεριφθινυθει, πέπτουσι δ' Oem ζομτων δε θ' suo ψυχὴ λείπει φάος τελέοιο. Hic enim locus multis videtur scrupulos morisse, id quod ut puto vel indo concludere possumus, quod in h. IV v. 83 impetu quodam eos qui legunt urget Cali., ut confiteantur quid sentiant; nam versibus 7 sqq.

sic coniecit O. Schnoidem in Mitacta f. ARML-Wisae ch. 1840 p. 5.

63쪽

videtur mihi Call. hunc locum ex Homerices hymno laudatum respicere. Videmus autem Callimachi musas aliud respondere atque hymni poetam. apud illum

enim non moriuntur nymphae una cum arboribus, lugent tantummodo harum obitum, sed una cum eis nascuntur,

nam ti est δρος v. 8li. y atque eodem modo res se habot apud Apollon Rhod. II 476, ubi hineus e

Paraobii patris vita talia narrat: γαρ οἰος εν ουρεσι δένδρεα τεμνων δή ποθ' μαδρυάδος vsupης θεριξε λι--,ῆ μιν οδυρομενη ἀδινου μειλίσσετο μυθου, μὴ ταμέειν πρέμνον δρυος ἐυκος et επι πουλυν 430 Φωνα τρίβεσκε διηνεκές αυταρ ο τήνγε ἀφραδέως τι ηξεν ἀγηνορί νεοτητος. τψ δ' xρα νηκερδῆ νυιιπη πορεν οἶτον πέσσω αυτ se καὶ τεκέεσσιν. Hic quoque δρος est λιξ, neque nymphambit una cum arbore, ' immo superbiam hominis nefarii ulciscitur. In scholi autem a. h. l. schol. Theocr. III. 13 - Εt. Mam. 75. 30 legimus: πιμαδρυάδας νυμφας Μνησέ-

nam . 84 sq. continere responsum usarum recte vidit primus de Wilamowitz. Ita etiam onnua, qui Dion II. 92 seq. aperte hunc alibmachi locum imitatur cf. etiam . 98 εἰς δρομος ἔστω ἀμμνοτέρα et Call. v. 75 φευγε και 'Aoνίη τον ἔν δρομον hunc intellexit, ut Hamadryades non moriantur una cum arboribus suis, immo iunt arbore obita atque itidem XXXVII. 20. otia schol hoc credit; nam dicit συγγεγεννημενη γαρ υσα

έa ἐκκοπῆ, παραιτίαν αυτ εἴσεσθαι θανάτου sed cf. νηκερδῆ νυμένη πορεν οἶτον πίσσω αυτε κτλ.

64쪽

μαχος ν σι ι το αμ ταῖς δρυσὶ γεννασθαι ' et ει ἐδοκουσιν αμ ταῖς δρυσὶ φθιέρεσθαι, νυμφαι Ἀμαδριάδες λέγονται. Atque tum sequitur narratio e Charone Lampsacen hausta, qua refertur Rhoecum arborem aliquam fulciendam curasse, a d μελλουσα Πιφθειρεσθαι fδρυ νυμφη ἐπιστασα se Posit ν χαριν μἐν φασκεν εἰδέναευαἐ τῆς σωτηρίας, πέτρεπε δ αἰ ησασθαι τι μι- λοιτο κτλ. καὶ Πίνδαρος δέ φησι στερι νυμ υν τοι μενος το λογω ,ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχαυσαι . cf. Serv. ad Verg. Aen. I. 500 quae cum silvis nascuntur, Imadryades, X. 18 unde et Deae arborum cum arboribus vivunt et cum arboribus dicuntur mori, quocirca et μαδρυάδες sunt appellatae. lios locos invenies apud Roscherum S. V. Hamadryaden, ubi de tota hac controversia agit Stollius Callimachum autem etiam in libro, quem στερι νυμφων scripsit, fusius de hac re disseruisse suspicatus ost albelius. AEL . . 'V. 133. ' ε μών 3 χυς τογε γατέρων δῶκεν Αθαναώ7, πατρωια πάντα φέρεσθαι. Haec Call. scripsit memor locorum quales 1 264εσθλω τοι τουτω γ' εααμ τορε τους ἀγορ εις )υφι περ ἐν νεφέεσσι καθημένω, στε καὶ δελοις ἄνδρασί τε κρατέουσι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν

et praesertim E 3 - Θ 3874 δἐ Μinerva χιτῶν' ενδυσα Λιος νεφεληγερέταο

ταχεσιν ἐς πολεμω θωρησσετ δακρυοσταἀμφὶ δ' αρ μοισιν βάλετ ιγίδ θυσανόεσσαν κτλ.Atque ortasse in πάντα singularem quandam imposuit Call. Etenim in loco illo libri Eunoel aliqua

65쪽

Λιος ad utrumque membrum trahendum esse et Drtasse has etiam Callimachi opinio erat, cum scriberet gra-τρώια πάντα φερεσθαι in

Alio etiam loco Call. controversiam aliquam diiudicare studuisse mihi videsur, id quod, etsi Homeri interpretationem non spectat, tamen hic afferre mihi liceat. Est autem locus ille desperatus in h. m. 13. ubi legimus de nymphis Dianae: - στρωται θοὰ τοξα καὶ ἀμφ' μοισι φαρετρας ἰοδοκους φορησαν ' ἀσυλλωτοι δέ, ιν μοι δεξιτεροὶ καὶ γυμνος ἀεὶ παρεφαίνετο μαζος. Libri habent aut ἀσυλλωτοι, aut συλωτοι, quam scripturam qui servabant, derivabant a voce συλον, quae significat praedam, spolium, atque vertebant aut per inmolabiles, illaesi aut nudi sed illud non significare potest ἀσυλωτος vocabulum, quod est sine praeda nudi autem significationem cum nuperrime Nigra l. l. cf. p. 57 vocabulo ἀσυλλωτος vindicavit, cum vertit illaestro omero nude, tum Anna Fabri et Spanhemius, qui

explicaverunt quod aeuotis ferarum deatri veterum venatorum priscorumve Heroum aut Heroidum etiam humeri vulgo tegerentur; sed neque nymphae neque comites

Dianae venatrices pellibus ferarum indutae fingendae sunt, sed ipsae quoque ἐς γον 3 ιέχρι χιτωσι ζωσάμεναι

66쪽

λεγνωτῶ cs. v. 1lin. Itaque ne συλωτοι quidem Call. scripsit, rustraque etiam Aulinus . l. p. 39, adn. 78 defendero studet; si autem scripsisset τυλωτοι callosi), quod proposuit ou pius, ineptus suisset reique metricae ignarus neque est quod hanc coniecturam resellam, rosellit enim iam auptius in emendat Callim Berol. 1858, p. 6. Idem etiam conamen lom siet di, qui ατMλλωτοι vortit callosi a intensive sumpto funditus overtit, cum dixit veri similius esse Blomseldii mentem

quam virginum Callimachiarum humeros coaluisse. Iam reliquorum conamina in duas possunt dividi partes atque ab altera parte stant coniecturae r nostia λητοι, inviolabiles), Ungeri θηλ τοι non effeminati), Schneideri σαυλωτοι non emolliti). Haec autem conamina vel hanc propter causam inutilia videntur, quod non spectant habitum, vestitum nympharum, de quo sermo est et in antecedentibus αμφωμοισι φαρετρας ἰοδοκους φορησαν et in sequentibus καὶ γυμνὸς αε σταρεφαινετο μαζος praetere hae ταμ δε αμιτροι, quae Cyclopas timent quaequo venustissime saltant, non tam robustae fingendae sunt quam tenerae. Verisimiliores igitur sunt a coniecturae, quae Spectant modum vestis indutae. tquo Hauptius quidem i. proposuit συζωστοι, quam coniecturam einerius uoiure improbat, quia desiderat inemplum quo συζωννυμι pro ζώννυμ in tali loco qualis hic est reete dici intelligatur. Aptius autem Berghius arcessivit verbum ζώννυμαι, cum scripsit ἐυζωστοι humeros inpeditos poeta dixit vocabulo ἐυζωστος non proprie usus atque eandem sententiam elicere voluitioine hius, qui coniecit avi Liso aut δέλυτοι. Sed aciliore mutatione puto me locum Sanasse, ita ut, quod Schneidem de sua coniectura dixerit, meae nunc vindicem, scilicet tacilitate quidem mutandi quemvis dicturum nostrum inventum praestare ceteris. tque iam vidimus praepositionem συν in hoc conexu

67쪽

locum habero non posse, in hac igitur vocula vitium inest iam si prois ponis , en habes quae vera mihi videtur Callimachi scriptura esse. Scribo igitur pro

λλίς θυλακος γωρυτος λελυτρον 3 Dicit igitur Call. pharetras eas portasse non dextris, sed sinistris humeris atque ex hac re, quod tam diserte definiteque sententiam suam proseri, concludero debemus aliquem poetam quondam narrasse magonem vel nympham pharetram portasse dextro humero, atque contra istum poetam suo more Callimachum hic pugnare aut tunc temporis in contentione positum esse, utrum hae heroides pharetras portassent humeris dextris an sinistris, Callimachum autem controversiam diiudicare studuisse hoc Versu. Atque statuas cum pharetris praeditas si perlustramus, videmus plurimas illam gestare dextro humero. Nihilominus etiam sinistris humeris videntur lortasse,

quod videre licet s. g. in vaso Ruviensi, in quo depictum est certamen inter arsyam et Apollinem institutum Mon. Inst. VIII, 42 Baumeister, effig. 653, si in nummo aliquo Chersonnesi Tauricae Sallet, Zeitschr. s. Numism. I l; Baum. est. 1081). s. etiam V. et VIII, 320, ubi do Atalanto est sermo

ex umero pendens resonabat eburnea laevo telorum custos.

Atque contra formam αθυλωτο vocabuli haud scio an nemo quidquam dicere possit est enim formata a stirpe θῶ - quam videmus in iλλές, β θυλακος. θυ-

cf. schol. ad 3 54 εὐρυτερ ἰλυτρω του τοξου. ' Tales quaestiunculas non alienas a se putasse grammaticos

Alexandrinos demonstratur schol B ad 6 328, ubi etiam discimus Neotelem quendam totum librum scripsisse περὶ τῆς κατὰ τους εραῖα τοξείας, et B ad O 541. qna in voce geminatio litterae Poplicanda videtur e forma deminuti R.

68쪽

1 aliis vocabulis ut stirps αεδιλ- ag διλωτος, quam lamam ipse quoque Call. usurpavit in h. VI. 124ως δ' ἀπεδίλωτοι γαχὶ ἀνάμ=τυχες ἄστυ πατε Ιες. Alia adiectiva, quae in ono exeunt, collegit Schneidem I, p. 241. Verba autem ὁ λωτοι δε φιν Ἀμοι δεξιτεροί addit Call. quasi in parenthesi, ut saepius fecit; os Ι. 43 τε Θοὰς ἀπελει τε εα Κνcosso φερ σαο πάτερ, η υμφη σε Θοαὶ δ εσαν εγγυθε

Qua parenthesi et ipsa Call. controversiam diiudicare studet, ut albelius praeceptor humanissimus me docuit versabatur enim in contentione situs oppidi Thonarum, quod discimus e Stephan Byzantio: Θεναι στωις Κρητης τινἐ δε Ἀρκαδίας atque Call. dicit hoc

loco, utram sententiam existimet eram.

Nonnullis locis Call. etiam de etymologia Ηο-mericorum vocabulorum dixit quid sentiret. UI 143. 'μεέης Δάκακήσιος.

'ενθα τοι ἀντιοι,τε ενὶ προιιολῆσι δεχοκται oretiae με Ἐρμείης κακήσιος Iam Anna Fabri ad hunc versum citavit Homeri ''s ιείας ἀκάκητα, qui legitur II 18 et 10. Atque adhuc videre possumus antiquitus controversiam fuisso inter doctos viros essetne reserendus hic 'sιε α ἀκάκητα a monte vel spelunca vel urbe Arcadiae cciaus. VIII, 36 6), an intellegendus sit sed μηδενος κακου αἴτιος sicut etiam Callimachi scholiasta ambiguus est cum dicit: ἀντο ρου Αρκαδίας, 4 ὁ μηδενος κακου παραίτιος ὼν Atque priorem illam sententiam Eratosthenes a cutus est, qui Callimachi discipulus dicitur; os schol.

69쪽

vativo praedita, forma Ἀκακήσιος derivata esse potest; itaque magno A 'Aκακήσιος vocabulum scribendum est, ut fecit itam. - sterum de forma 'Ερμείης hoc dicendum est Apollonius Rhodius habet ut Homerus tantum Ἐροιεέας Call. autem hanc formam nuSquam admisit, cum nefas esse arbitraretur divinum Homerum tam accurate imitari itaque aut Ἐρμείης scribit aut Ερμῆ- Simillimus locus statim sequatur: Frgm. 664 Γλαυκωπιον. Quaerentibus mobis, quis grammatici antiqui de

etymologia vocis γλαυκωπις censuerint, nonnulla Opi-3 cf. ille Eratosthenis carmina p. 8 seqq. ubi etiam alia

testimonia. 5.

70쪽

ται graeci το λαυσσο , γλαυ ἐξ υ και et γλαῖ τοὐρνευω. λ Iam legimus in schol ad ur. Hippol. 3jιέτρα δἐ IΠαλλάδος φησὶ το ἐν τῆ Ἀττικη Γλαυκωπιον, τΚαλλίμαχος ἐν Ἐκάλη μέαννται. Quo testimonio nixus Naskius eo. p. 20 versum anonymum in schol. BD ad Hom. E 422, t. agn. 546, 17 servatum vindi- dicavit Callimacho; os autem apud Schneiderum segm. anon. 332. Hoc enim in scholio haec exstant a seciu-

κωπι aegro O ῆ- ακρης τινὰ Γλαυκωντιον η γζει ἡἄκρης θῖνα γλαυκώπιον Κειμ ), ἀλλ' ἀντο της στερὶ την προσοψιν τῶν φθαλμων καταπληξεως. Iam si e Sus quoquo modo scribendus est, re vera Callimachi est, hic igitur docuit cognomen λαυγαυστις derivandum 88ea Glaucopi monto Callimachique opinionem conserVR-verunt etymologi. Nunc autem causis a Naehi allatis, quibus Callimachum huius esse Versus auctorem demonstret, nomaddi potest, dico analogiam veriloquii quo explicat 'R-μεων ἀγωπι α; nam vide quam bene coeant haec: ut Μercurius nominatur ἀκάκητα a monte caceto, ita Minerva γλαυκεῶm a monte Glaucopio. Iam consideres, si placet, locum Strabonis ex Apollodoro haustum, de quo iam Naehius Hec. p. 197 verba

secit. est autem in l. VII, p. 299 Ἀπολλόδωρος ἐν ψ

cf. t. Gud. 126 5 γλαυκωπις, πο ου γλαυκ-ίου ροτε τῆς Ἀττικῆς, ὁ συκαβηττος fac scribendum pro comapto λοκαβγτατος καλεῖται κτλ. sic ex recensione Dindoini.