De Callimacho Homeri interprete ..

81쪽

ἀσεo9. ρ 296 legitur dubia originatione cum alii ad ἀστ&τι- γεναι ' alii ad Θεσσασθαι referrent . Eust a L Inter hos fuisse Callimachum apparet non e fragmento Mμην ἀποθεστον ἀλάλκοι Cydippae a Dilth. indicato sede versu Cer. 48 τεκνον πολυθεστε τοκευσιν. is in verbis sacere non possum, quin vituperem Scheeri socordiam atque levitatem; nam quem unicum testem affert ustathius ἀποθεστος neque ab προτιθεναι, neque a θω-σaσθαι derivat, neque omnino ulius Veterum grammaticorum haec eum affert, sed omnes hoc vocabulum revocant ad reo θέω verbum; nam cs ustath. 106, 4 ποθήσω καὶ ποθεσω, εξ υ 'Oδυσσείρ κυων ἀποθεστος; 013, 41 ea δε το στοθεσαν, ἐξ o εν 'Oδυσσειρκυων αποθεστος ' O εστι μη ποθουμενος, 450, 27 λέγεται τοίνυν κατέρως, καὶ coθῆσαι καὶ ποθέσαι αφ' ου καὶ ἀποθεστος κυων ε τοῖς ζῆς ὁ γριελημένος καὶ ἀποθ' -

Iam si quaerimus, quid Call. de veriloquio huius vocis censuerit, pendet res ex alia quaestione quae est, utrum illa verba b υδεὶς στοθέει quae sequuntur apud Suidam ipsa quoque Callimachi sint necne. Atque haec quaestio haud facilis est diiudicatu. Orsonus quidem Callimachea haec verba esse negavit, cum a grammatico

82쪽

quodam pro interpretament adiecta atque nive frigidiora existimaret. At frigida non dedecent Callimachum, etymologica quam maxime decent. 3 Qua re Schnoidorus ei tribuit verba nixus simili versu in Θ 597

κυνας κηρεσσιφορήτους,οις κῆρες φορεουσι μελαινάων επὶ ζων.

Nuper autem reda p. 15 assensus est Aulin p. 33 affirmanti certe Callimachum πιέσσασθαι duxisse Homericum illud πολυθεστος et contrarium ἀ=coθεστος Is igitur dolet rursus additamentum illud ἐν Ουδεi ποθέει Atque στολιθεστος quidem eum a θέσσασθαι derivasse nemo

'Aπιδανῆες- πίνω derivavit ideoque usurpavit h. I. 14, ubi narrat de Arcadia aqua carente, ut doceret veriloquium; cf. t. Μam 122, 10 h. I. 54 exscriptus est locus p. 28 puto Callimachum verbo κουρίζοντος explicare Voluisse nomen πιυμ ων eumque existimasse illos ab hac re nomen accepisse, quod strepitu armis edito Iovem, insantem vagientem Vel κουρίζοντα Saturnum celassent. cf. Strabo X 472 εν δε τοῖς Κρητικοῖς λήγοις οἱ πιτρῆτες

Λιος τροφεῖς λεγονται κα φυλακες, εἰς Κρηνον ἐκ Φρυγίας μετα- πεμφθέντες πο τῆς 'I o δἐ Tελχίνων ἐν 'μδ. μνέα οντων, τοt 'μα συνακολουθησαντας εἰς κρητην και τον si κουρο- τροφήσαντας Κουρῆτας ον ομασθῆναι. Idem cadit etiam

in rati v 32 sqq.

Κρήτηθεν κεινα γε ιος μεγάλου ἰοτητιουρ ινον εἰσανέβησαν, o μιν ποτε κουρίζοντα δίκτιν ἐν ευωδει ρεος σχεδὼν 'Mαίοιο ἄντριν ἐγκατέθεντο καὶ τρεφον εἰς ἐνιαυτον Λικταῖοι κουρητες.

Qui autem Aratum et Callimachum imitati sunt Apollon Rhod. III. 134 cf. Naassii Arate in Philol. Unters Messiiugii et Wi1 mowitzii XII, p. 262 et Nonnus Dion. XIV, 32 et XLVI, 15

κουρίζειν quidem verbum emaverunt, simul autem ostendunt consilium, quod secuti sunt Aratus et Callimachus in usurpando hoc verbo, sese non persperisse, nam Curetum mentionem non

faciunt. - c porro II, 47, III, 19 sq. IV, 37 sq. II 67 videtur mihi λιμον αἴθωνα dixisse, ut significaret cognomen Erysichthonis Αἴθων, Lageis ad Lycophr. 1395 Αἴθων ὁ μυσίχθων καλεῖτο, ως φησιν 'Hσίοδος rim. 138 si oetu. δια τον λιμν cf. Minde Sta id ad rim. 28, 247, 446, 477 et Aulin. l. l. p. 15

83쪽

aegare potest, nam VI. 4 dicit τεχνον πολυθεστε τοκεισι, sed nihilominus credidisse potest in αποθέστου vocabul prorsus aliam stirpem inesse dico το θεῖν Atque etiam hoc concedi debet illum novisse reo eandem habere posse vim quam alpha privatiVum, nam usurpatv0cabula ποτιμαν segm. 103 et agro Τριξ lagm. 34l

et redin p. 253. Sed quamquam haec ita se habent, tamen homistichium illud non solum Callimachi nomino nobis servatum, sed etiam Callimacho dignissimum si

demero dubito puto enim στορέαν sic solvi posse. rixoθεστος vocabulum nimirum novit ex Homero, et non solum vocabulum, sed etiam etymologiam, quae, quantum nunc quidem Videre possumus, antiquitus unicasuit, a Verbo coΘῶν. Contra πολυθεστος vocabulum sibi ipso finxit cf. reda l. l. ex riam et Θεσσασθαι ad analogiam vocabulorum πολυεραστος, πολυκλαυστος, πολυ στος, πολυκλυστος M. qua in re Homerici ντο-rioτου sortasse ne in mentem quidem ei venit.

λποι - ἀμφέδυμοι aut a δυνειν derivarunt grammatici )aut a Mo,δhita ut insula singulos ab utraque parte portus haberet. s. erh. l. l. p. 164. Priorem autem explicationem Callimachum probavisse demonstrat schol ad Apoll. Rhod. IV, 983, ἀμφιλαφῆ δε τον λιμεν ειρηκεν τ0ν ἀμφοτερωθεν προσορμον ἔχοντα, ον Καλλίμαχος ἀμφίδυμον ιστο Statuit igitur nomen δυρια δυματος ε)3 Saepius autem finxit voces cum πολυς adiectivo compositas,

velut πολυστιος, πουλυμέλαθρος, πολυπτολις, πολυβωμος, πουλυμ διμνος πολεκρομνος, πολυπτιυξ.

84쪽

μαχος, ἐκλήθη ουτως. cf. Schneid. a. h. l. Deinde sunt loci, ubi Callimachus doceat, quo modo voeabula Homerica, quorum scriptura in controversiam vocata erat, seribantur.' Atque hic videbimus saepius Callimachum eam scripturam agnovisse, quam postea ab Aristarcho commendatam esse compertum habemus. δ)Ι. 10. P. Aristarchus et Dionysius scripserunt iχι sine tota subscripto. s. schol. A ad A 60 Ἀρίσταρχος τὀ ηχε χωρὶς του ι γράφει καὶ Λιονυσικ. Alia testimonia invenis apud L Roche, Om. Τexthrit. p. 278 AtquΘsic otiam Call. videtur hanc voculam Scripsi88e h. I. IO, U. 91 IV. 49 segm. 215, 252b, 465. s. Schneideri adnotat critic ades. 10. I. 69. δεξια. Θή- δ' ἰεωνῶν με τείροχον ἀγγελιο τηνσων τεράουν' εμοῖσι φίλοις ενδεξια φαίνοις. os cum hoc loco I 236

η os p. 29 104, 2.

85쪽

α schol. a. h. V. Αρισταρχος φ εν μερος λογου τοσδεξια, ναὶ τὴν δε συλλαβὴν την ξεῖαν στοιων ὁ δε υσκαλωνίτης Ptolemaeus κατα παρολκην ταραλαμβάνει την ἐν προθεσιν, οἰστε ἀναι δεξια σηματα φαίνων. μεινον δε τ αρατερον. tque omnes libri habent ἐνδεξιατι εν scriptum, ita ut, si Callimachi scripturam recte conservarunt, rursus Call. consentiat cum Aristarcho. Sed haec quaesti ita natura comparata est, ut solis codicibus ad certum finem duci non possit metrica autem ratio nihil nos iuvat; si enim posset demonstrari Callimachum non posuisse ante caesuram bucolicam monosyllabum verbum quod ad sequentia trahendum est, inde concludi posset ενδεξια non ἐν δεξια scribendum esse; sed cf. h. I. 78 λυρης ε εἰδατας ιμους.

Huius autem loci exes citati similis est alius libri v. 353

Atque fortasse ad exemplum huius versus Call. ενδεξια ire εν scripsit, nam hic non licet cum Ptolemaeo praepositionem re per pleonasmum positam esse arbitrariet δεξια ad σήματα trahere. Si ad significationem spectamus, apparet inter ενδεξιος et πιδεξιος discrimen interesse nullum,i Homerum autem εντιδεξιος vocabulo usum esse B 353 et g 141, non ενδεξιος, ne nimios spondeos accumularet. Eodem autem modo, metri dico cauaa, Callimachum quoque πιδεξιος Scripsisse, non

ενδεξιος, quod habent libri, coniecit albolius in commentat philol. in honorem heodori Ommson p. 327 ad epigr. VIII X Sch. 3 ερ δε συ μη πνευσῖς πιδεξιος; at o confirmavit hanc coniecturam, cum demonstraret Canimachum in epigrammatum hexametris terti in podo

3 cf. Buumanni lexilog. I, P. 173.

86쪽

nunquam nisi consilio artequo vel in nominibus propriis admisisse spondeum. H. 60. συνεχές. ρτεμις ἀγρώσσουσα καρήατα - ἐς αἰγῶν Κυνθιάδων φορδεσκεν. Videtur mihi Call. hoc versu voluisse quicunquΘeum legeret meminisse Hom. 74 ἐνθα δυω νυκτα δυο Ἀματα συνεχες αἰεὶ κείμεθ'. Nam vides Callimachum vel similitudine sonus in Meunte versu hunc Homericum e memoria quasi licuisse, ut saepius secit; cf. Aulin. l. l. p. 26 et quae dixi p. 23. Atque non sine consilio puto eum primam syllabam vocabuli is ες produxisse secundum Homerum schol. snimo ad Μ 26, ubi item συνεχες usurpatum est

longa prima syllaban δ' aea πιυς συνεχες, φρα κε Θασσον ἡλιαλο τεθεα θείη nobis has tradidit: συνεχές Ἀρίσταρχος καὶ ζωριστοφάνης διὰ ci Λέρου ν. cs ustath ad Od. 615 58

διὰ δάκτυλον Call. igitur iam ante Aristophanem et Aristarchum iis obstitit, qui συννεχές scribi iubebant atque veram scripturam voluit substitui pro κοινὴ ἀνα- γνιήσει. Quod autem unus codex in loco illo Callimache G. apud Schneid. exhibet συννεχές, nihil resortreliquis consentientibus in συνεχές. Hoc addo etiam ratum iam ante Callimachum versum illum Homericum imitatum esse . 203 Ad διὰ του μέρου . i. e. δι νος es Ludinch, Aristi hom. xarit. I, 301 17 8 cf. a Roche l. l. p. 354.

87쪽

- 85 σν ελκονται τακτἈματα συνεχἐς αἰεί Tam accurate autem divini poetae vestigia premere Call. nunquam ausus est; sicuti e g. nunquam Versuum Homericorum sine integros immutatosque in usum suum convertit, sed semper aliquid variavit. Afferam exempla, quae inveni quaeque sine dubio augeri possunt: Callim. Hom. :h. I. 69 φίλοις ἐνδέξια φαέ I 236 ενδεξια σήματα φαί

νοις νων.

ρει παντα. III. 230 κατεδησας χντας 20 νέμων κατέδησε κελευθα.

88쪽

νοισιν σιν.

χιτων χιτωνα.

α κω με - αρ' ἔμελλον Θωγε νει ἐπεο υσα ἀρ' ἔμελλον μαψιν. - 26 G 322 sina .' idem exitus ξ 386, ω 149, 1 480 cf. ad rim. 428. si ex Mibelli coniectura es 4 109. ' si est Callimachi, sed cf. estgenstein inmerm. XXVI, p. 10 adn. et Nauch, απι-- m. IV, 182. ex coniectura Dindoin. 7 ex coniectura Naisii, cf. ad V. 1.

89쪽

Una autem exceptio est: I. 96 δίδου Ἀρετήν τε in oλβον - Hom. h. XV. 9; sed acile intellegitur, cur hic versus excipiatur, nimirum quod sollemnis est mula hymni exeuntis, velut etiam legitur in fine hymni XX. Alia sormula est apud Callimachum n. 134rάψε, θεά, καὶ τανδε σάω στολιν - Hom. h. XVI. 3. In initi autem versus minus anxie evitavit consensum; et Call. ΗΙ. 200. ἱερά τε ε ζουσι - 102 septem enim syllabae in versu exeunte nunquam congruunt; cs etiam

De συνεχες vocabuli scriptura L etiam Apoll. Rhod. I. 27l, II. 189 et 38. Nic. l. 304, 371; s. -Τheocrit. XX. 12. Homerum manifesto imitatur Orph. Arg. 724φέατο δ' υ νυκτας τε καὶ is ατ συπιπες' αἰεί

et 1140

inmisseri et Staneideri coniecturis.' ex Staneideri coniectura. sic lib.

90쪽

HI. 1. δεισαν.

Aristarchus scripsit F 425 δεισε et 17 1τοδεέ-σα-ες, non ut vulgata habuit εδδεισε et ποδδείσαντες. cs schol. oWnt et V ad F 417 1τοδδείσαντες δια τοιέ ερο δ το , υποδδείσαντες L schol. A ad O 123 αεριδδείσασα δια τώ ετερ υ αἱ Ἀριστάρχου id ad I 154,

31 schol. V ibid. schol. ad 2 258 schol. V ad 210, schol cado 299, id ad Ι 574. Iam apud Callimachum legimus h. III. 1α νυμφαι δ εδδεισαν, 1τως ἴδον ἰνὰ τελωρa. Sic quidem habent omnes editiones, sed M apud Schneid. ABCFGL Ald. habot εδεισαν, ut Wilamowitgius adnotat

atque ut hoc apographum veram Callimachi sentemtiam servasse, cum etiam συνεχες Call. Sine geminatione scripsisse videatur. - Frustra autem in hac quaestione aliquid auxilii potiri apud eos viros doctos qui operam contulerunt in eas rationes illustrandas quas Call. secutus est in re metrica, praesertim in brevibus syllabis inarsi productis,' quod omnes modo verba saciunt de productione syllabae in extremo vocabulo. m. 230. μείλιον. Σοὶ δ' amsa κνων πηδαο νηος σφετερης εγκάτθετο νηψ, μείλι- ααλ.Φης. Hoc versu demonstratur Callimachum non eis assensum esse, qui I 147 cf. 289), ubi Agamemno chillis iram placare studet haec pollicitus: τρεῖς δε μοι εἰσὶ πιγατρες εν μεγάρου eum κττ, υσοθεμις καὶ Ααοδίκη - 'Lφιάνασσα

3 Loebe, comment de eloc Call. pars altera. o. 1874 p. is, Phrahi quaest meu de Call. dissert Halensis 1879, p. 38 sqq. Benis de arte meu Call. dissert Argent. 1880 p. 26 sqq. Be , quaest Call. metr. disseri Bonnensis p. 19 sqq.