De Callimacho Homeri interprete ..

71쪽

ετ νε υτερους κείνου Homeri πολλα ἀγνοῶν καὶ τερα- λογεῖν καὶ τοῖς μεν ολλοις συγγνώμην ειναι, Καλλιμάχει ὁ μὴ πάνυ μεταποιουμεν is γε γραμματικῆς ος την μἐν Γαυδον Καλυψους νῆσον φησι, η τὴν ὁ Κοροκτρα χεριαν πιλλους δ' αἰτιαται χρευσασθαι, περὶ Γερήνων, καὶ του κακησίου, καὶ Λήμου ν

Sed priusquam hunc locum in usum nostrum con- Vertamus, ipsa verba recte intellegamus portet dubium

enim videri potest, quid sit subiectum enuntiati αλλους δ' αἰτισται φασασθαι. tquo G Dindors in thes VI, 694D, Wolcher invius Rhen I, 1833, p. 40, d. SchWarigin schol in Eur. II, 9 putant Callimachum esse eum qui isιαται sed hoc si Strabo voluisset, nonne magis logico scripsisset ς τὴν μἐν Γαυδον Καλυψους νῆσον φησι καὶ τὴν Κορκυραν Σχερίαν, αλλους δ' αἰτιαται κτλ. nam tum sententias de Gaud et Corcyra insulis

a Callimacho prolatae eodem tenore progrederentur atque his opponeretur αλλους δ' αἰτιαται. Otum autem sententiarum conexum si respicimus, apparet Apollodorum esse subiectum, non Callimachum hunc enim respiciunt omnia sere, quae in paragrapho 6 dicta sunt, a verbis επαινεῖ γαρ usque ad O μἐν γαρ τους στερον

Kram. p. 21, 3); sed solo initio nominatim appellatur, tum simpliciter significatur per φησί Κ. p. 19, 9), αποδ τουτων ἐπὶ τους συγγραφέας βαδίζει 20, l), ἐστι τιμι δἐ καὶ τοῖς λέγουσι 20, 8 et post enutiliatum illud, de quo agimus τουτοις ὁλμικρα τινα προσθεὶς τοιαυτα rea ται haec igitur omnia referenda sunt

ad Apollodorum, qui per totam paragraphum nihil lacit

in sineynius, segm Apollod. p. 421. Berger d. geogr. Fragm. dea Erastosin. p. 26 sq. libro νήσων μετονομασίαι, simul vero ex Aetiis, s se. 524.

72쪽

- 70 nisi αἰ ιασθαι. Quibus considoratis iam dubium esse nequit, quin etiam ad aλλους δ' αἰτιαται - subaudiendus sit ApollodoruS. Atqui iam Naehius suspicatus est Apollodorum hoc in enuntiat reprehendisse Callimachum, qui γλαυκ- ωαις derivaret a Glaucopio, atque posse illum post verba ἄλλους δ' αἰτιαται rediro ad Callimachum et notatam ab Apollodoro opinionem, quae suspicio egregie

comprobatur commemoratione Vocis I κακ σί ii; nam

hanc quoque contra Callimachum illum attulisse s iis, quae disputavi p. 66 sq. Verisimillimum videtur. Quod si ita est, facit aliquis coniciat etiam verba, quae intersint inter ωκακησto et Γλαυκωπίου, spectare Callimachi aliquam sententiam et ἄλλους ex errore Strabonis Apollodori verba in angustum cogenti ortum SSe. Sod nolo iusto audacior haberi. - Unum autem contra Νaehium mihi dicondum est. Is enim ait t. l. p. 202:

Caeterum utrum Inaυκώπιον Callimachus a Minerva γλαυκωστιδι dictum, an Γλαυκωπιδα et ipsum I ae cis τεον Glaucopo, crediderit ac tradiderit, non decerno. Mihi autem neutrum Verum esse videtur, sed, ut iam dixi,

Callim putavit inervam γλαυκώστιδα appellari a monte Glaucopi illi sacro hoc enim probatur et analogia Μercurii caceti et etymologorum testimoniis et quod in scholio illo ad E 422, quo demonstratur deorum

δος subsequitur ercurii caceti. Contrariam autem sententiam audimus ab Eustathio prolatam 1451, 62. τι δε areo του γλαυκωστις γλαυκώπιον Ἀττικὴ λέχθη

testimonia a Glauco vel Glaucopo verbum derivantium conseras apud aeh. p. 19 sq. Restat ut verba saciam de θές vocabulo apud Callimachum usurpato. Atque praeter hunc locum segm. anon. 332 ter hac voce usus est: IV. 282, p. V. 7,

73쪽

- Il segm. 126 semper notione litoris; sed hic locus i demonstrat eum etiam gnarum fuisse significationis cumuli, quam suppeditavit grammaticis a 45 τολυς δ' ἀμή ὀστεόφιν θὶς Ἀνδριον τυθομενων. Ab Homero autem recedit, cum vocabulo tribuit semininum genus, apud Homerum enim est generis masculini. s. t.

Hagn. 450, 2 4 θηλυκως λέγεται ὁ αἰγιαλός et ibid.

34 το θὶς εαὶ του αἰγιaλου ρσενικον καὶ θηλυκον ἐστι καὶ ἐπὶ του σωρον, μοίως ρσενικον καὶ θηλυκον ἐστι θινὶ φοινικόεντι.

Hac re absoluta liceat redire ad Strabonis locum supra allatum. nucleare enim possumus, quas Apollodorus reprehenderit sententias. Etenim faciis apparet nomina Γερήνων ta κακησίου, ΙελεθρονA DII μέ p Γλαυκωuio ἐν άθήναις in aliqua re consentire; sunt enim locorum nomina, a quibus cognomina deorum vel heroum ducta esse nonnulli grammatici putabant. Atque do cacosio monte et Glaucopio hoc iam vidimus. De Γερήνοις autem discimus e schol. Dad B 336 τοτε εστωρ ἐν Γερηνοις τρεφόμενος πορθη

ἱστορεῖ mioδος ἐν καταδεόγοις. η Denique Chironem Ρelethronium dictum esse nonnulli arbitrabantur ab oppido quodam elethronio os es. Ιελεθρόνιος ἰλείρων, retro Iελεθρονίου, ἐν si τραφη et schol. Νic. hor. 40' LIελεθρόνιον δε τόστος ἐστὶ του Πηλίου

ἀνθωδης. Iam vero nemo non videt Apollodorum cum αλλους αἰτιαται ψευσασθαι περὶ Γερήνων καὶ του κακησίου IΠελεθρονίου δ' ἐν Τηλέφ. Γλαυκωπίου δ' εν Αθήναις impugnare has cognominum explicationes

si quidem vera est scriptura in schol. D. ' cf. Eustath. 231, 28; Apollod bibl. I, 9, 9 Strab. VIII, P 360

vers. est Ιηλὼ ἔν νιφοεντι Πελεθρονιον κατα βῆσσαν.

74쪽

sed τον μηδενὸς κακου μεταδοτικον, inervam ruma - αι non referendam esse ad montem quendam nav-

πιυστιον, sed aliam Herivationem eum amplexum esse nescio quam.)h Quo autem modo Chironem τελεθρ-ον intellexerit, docent nos iidem Hes et schol. Nic. l. l. illo nim post verba iam citata addit: οἱ δε στολυνάγμακος, hic pergit διὸ καὶ Ουτο καλεῖται an το πελειν ἐκεισε - ανθη θρον γαρ α νον λέγονται quam derivationem probant etiam Osannus et elcherus iis.

tur Apollodorum semper is οὐ impugnasse, qui cognomina derivassent a nominibus oppidorum Vel montium, non secus ac scholiast iis, ad E 422 iam supra laudatus facit, qui dicit: υκ ει τις se τινι orc pτετέμηται, Ἀκεῖθι και πεπιθται καὶ δια τουτο - πιθετε ι κοσμῶται atque fortasse habemus in 'oc sch0lio vestigium Apollodoreae doctrinae. Sed plura afferre possumus exempla, quibus Memon stremus rationem illam cognominum non τοαικ- 80dετυμολογικως explanandorum: is segm Q. Steph.IBII. S. V. Λωδούνη Ἀπολλόδωρος Ἀε χν α περὶ Mντον Λωδcυναῖον Λαως τυμολογεῖ Λαθ άνπερ ἱ-γΛέα Λωδωναιον suis καλουντες, τι δέδωσιν ηπιν τοιαγαθά, Πελασγικον δέ, τι της γῆς πελας στίν. , lagm. 40 Suid. s. v. αυροστολον τὴν 'υρτεμιν - ως ταφρο

sed cf. p. 74.

75쪽

μιος εν μερα τα δωδεκα ζώδια Si autom recte statuit Mungelis 1 haec ex pristina aliqua Allegoriarum Ηο-mericarum collectione in Heracliti librum pervenisse, qualem collectionem servatam esse putat apud Cramer. Rnecd. r. aris III, p. 7 sqq. fortasse etiam plura ad Apollodorum revocare licet ibi enim post verba

Αυκηγενὴς δἐ καλεῖται διὰ το τους λυκάβαντας μοι

καὶ ε 'Poδψι σμίνθια ορτή, τι των μυων ποτε λυμαι- νομενων τον πιχραον των ἀμπελωνων Ἀπολλων καὶ Λιονυσος διεφθειραν το ς ιτα κτλ. Hanc explicationem Crameri quoque grammaticus amplexus esse videtur.

Iam igitur ut explicatio cognominis υκηγενης respondo rationi, quam Apollodorus sequitur, ita stiam ahινο ετ cognominis atqui illa Apollodori ost itaque etiam haec ei vindicanda videtur. Tum e Macrob. Sat. Ι, cap. 17, quod conflatum esse ex Apollodori περὶ Θεων libro unge p. 15 contendit, huic tribuit reολ- μωα ιδυ actio vocant, quod geminam speciem sui numinis praefert ipse inluminando formandoques lunam:

76쪽

- 74 etenim ex uno fonte lucis emino sidere spatia diei et noctis inlustra et g 65 Areoλλων Λελφλιον, quod quae obscura sunt claritudine lucis ostendit ἐκ του δηλoim αφαν'. In eodem autem capite conveniunt cum pollodori ratione: Areoλλο ν Κιλλαῖος - τας κινήσεις λαια ποιεῖ, semper nobis ab austro currens;

τῆς πασεως, id est ιο a consultatione oraculorum, dictus a physicis aestimatur, sed re του ποθειν, id est σθπειν, quod nunquam sine vi caloris 'citur. um,

quae linget p. 28 revocavit ad Apollodorum, g 32: Delius ορnominatus ἀνι του δηλα καὶ, ανερ στὰν ποιῶν τε φ αἱ quod inluminando omnia clara demonstret et g 3 Item Φάνητα appellant reo του φαίνειν et Φαναῖον, ἐπειδὴ φαίνεται ἀεὶ νεος, qui sol cotidie renovat sese. Porro Munge p. 32 hunc ustathii locum

p. 86, 40 Apollodor reddidit θήνη τε γὰρ ἀλληγο

sed cf. Osann Cornut. p. 373 Immo egregis Met riso huius cognominia a porrus et promontorii in Chio insula nominediaeti. Addit Lud de Ian inmacrob. I. l. Strab. XIV, 1, p. 45

77쪽

si quis legit, potest arbitrari Apollodorum quoque probasse mythicam illam derivationem a monte Cyllenes ductam, sed apud ustathium sequuntur statim haec

verba: - μέντοι αλληγορίαν Κυλληνιος ὁ του ανουδοτηρ, ο τας ηνία των κυλων η καχδων πων, o δηλῶτα re τους ὀφθαλ/ιους ' κτλ. Nonne iam apparet ex ratione, quam Apollodorus sequitur in explicandis cogno- millibus, hoc esse eius veriloquium, non quod exscripserit ultorus Alius locus est segm. 43 apud Steph.

νυσος, ἐκαλειτο δ παρα ι ἐν Σικιοπίοις Ἀκρωρείτης, σταρα ὁ Μεταποντίνοις 'Eρίφιος υ τολλόδωρός φησιν Atque hic quoque aliquis putaverit pollodorum X-plicasse cognomen I κρωρεέτης τοπικως, sed recte puto

Meinehius ei sola verba ab ἐκαλεῖτο δ usque ad Ἐρίφιος tribuit, ita ut de derivatione hic nihil discamus. Idem autem cadit ni fallor in segm. 44, quod item Steph. Byg. habet ' λισσος, ποταμὸς τῆς Aττικῆς, εν KentZel VII. 42 ἐφ' ὐ τιμιυνται αἱ Μουσα Ἐλισσίδες ως Arxoλλόδιορος. Quae cum ita sint, videtur mihi Apollodorus semper explicationem, quam nominabant τοπικήν Vel μυθικην, pre Visse, probasse ἐτυμολογικην et αλληγορ κην.

78쪽

- 76 Atque hac quidem in re, cum alias in eo capite, quod Strabo U. 3, 6 ex alter libro στερ νεων exhibuit, Eratosthenem' plerumque secutus sit, recedit ab eo Apollodorus; nam hic ut vidimus, Callimachum Eecutus agnovit explicationes τοστικάς. Ceterum Callimachus quoque videtur πιέρεων Πελεθργιον explicaaso in olethronio monto habitantem, cum diceret . IV.

104 φευγε . . .

καὶ μεγάλη αρισα καὶ αἱ λειρωνίδες κραι. cf. Schol. R. h. V. IΠήλιον, eo τῆς Θεσσαλίας, διατο τον χείρωνα κε ἀκῆσαι Quod si haec suspicio Vera est, confirmatur id, quod coniectura collegi p. 70. Sed restat, ut verba faciam de orbis Strabonis καὶ Λημου ἐν Ιθάκη, quae quia non concinunt cum iis, quae Apollodorus reprehendit de Gerenis caceato, Pelethroni Glaucopio, adhuc omisi etenim hic non vituperat cognomen aliquod τοπικῶς explicatum, Sed eos, qui . 401 ος τραφη ἐν δηιι ν Ιθάκης κραναῆς περ ἐουσης statuebant oppidum ijsιος; s. schol AD: καὶ τοντος δέ ἐστιν ἐν Ιθὰκ Λημος καλουμενος, Schol. Genau. I, Steph. yg. S. v. Λῆμος. ut autem Strabonis neglegentia haec verba falsum in locum irrepsisso inter ωκακησίου et Πελεθρονέου.

UI 167. θυμαρμενον. Ἐν καὶ χρυσείας ποληνίδας ἐπλησαντουδατος, φρ ἐλάφοισι τη- θ0ιάρμενον ιη. Controversia erat inter antiquos grammaticos orta

de origine Vocis o μαρης, quae apud Homerum 336 et a 232 legitur: χει is λοχον θυμαρεα vel εχων αλπον

θυμαρεα tis I99. Ευμαιος δ' ἄρα οἱ σκῆπτρον θυμαρες εδωκε '. Αltori nim existimabant vocabulum ortum esse e - μος et αρω, a quibus stetit Herodianus, is schol.

3 cf. ram. p. 19 4 et 21, 2. cf. praesertim M. IV. 268 et Ι. 4 et 6 sq.

79쪽

ad Ι 336 συνθετον δέ ἐστι ταρα το eo θυμαρής. καὶ

δι του γρης καὶ ωδης παρώνυφι βαρυνεται ξιφήρης, ολιγ- ρης, τοξήρης, νωδης καὶ βώδης Alteri ad θυμος et αρέσκω referebant, s. schol Libid. θυιιαρέα τη ψυχῆαρέσκουσαν θυμήρη, quo in scholi videmus duas contrarias sententias confluxisse Suid. μαρέα την ταὶ ψυχ αρέσκουσαν; es. 8 φυχῆ αρεστα Apoll. Soph. 88, 28 90ιαρεστον Et magn. 458, 25 τ ψυχὴ ρέσκουσαν, τμήρη. Iaρα ὀ θυμος καὶ το αρῶ γένεται θυμαρής. Atque Call. eo, quod novum finxit vocabulum μάρριενον, demonstrari se μαρής vocabulum a verboaecis derivare. Nos autem hanc controversiam inanem suisse scimus; nam cum et αρω, αραρισκω et αρέσκω ab eadem stirpe ar derivata essent, re concinunt grammatici etsi verbis discrepant. Ceterum s. de Voce θυμα-

Addo Callimachum cum narraret, quomodo Am-nisiades curassent Dianae cervas, locum recordatum esse, qui est in o. 18 sqq. ubi Hector equo suos commonefacit, qua Andromachae cura usi sint, et dicit V. 188υμῖν τα προτέροισι μελίφρονα τυρον θηκενῶν - ἐν ερασασα πιειν, τε θυμος ἀνώγοι et ἐμοί, ο πέρ οἱ θαλερος ποσις ἔχομαι ἀναι. Quem adis apud schol. scripta leguntur: θετεῖται, - γελοιοτατος ἐστὶ σται, ὁ στιχος, τι iam rumo ου πίνουσι ' καὶ τε θυμος ἀνώγοι εἰς μέθην γελοῖον ' καὶ παρὰ Δάριστοφάνει ἀθετεῖται, cf. schol. ΤοWnt. φυχρω δἐ ἐπὶ In των καὶ το - μὸς ἀνώγοιρ .Frgm. 124. νδιος. Μerholius homo doctus l. l. p. 176 duas composuit originationes vocis ενδιος Altera exstat in schol. ad 4 450 ενδιος ριεσημβρινος, ητοι κατα τὴν Ἀκεσννε-

80쪽

βριαν, νον ενιδέουσιν ητοι ἱδρουσιν, Dίδιος τις εἴν, καὶ ε συγκοπὴ ἐνδιος, et τοι βεβρεγμένος, of idem schol ad . 204 et t. Magn. p. 339, 2. Alteram autem exhibet schol Madis 450 κατα την συνήθη ραν ριεσημβρινος, areo του εν δεῖν καὶ λ λείπειν ' at ξεται γαρεως πης Ἀρας, κατοτε δε ελαττονται Ἀμερα, cf. t. Magn. p. 339, 1. Iam Scheerius p. 11 conclusit ex . n. 38. τὶ αἰγείρ ν επι ταὶ νυμφαι ποτὶ τῶνδιον φιoo Tost ex segm. 167 δυσπται ae εξ αλος πομεναι ενδιωκ-ηκες Callimachum derivationem priore loco allatam praetulisse, qua in re miror viri docti acumen, qui locis nihil probantibus tamen verum viderit; equidem certe fateor ex his locis me non intellegere Callimachum ενδιος non ad ἐνδεὶν sed ad σιδέειν revocavisse melius autem puto hoc intellegi posse e segm. 124, quod ex ingeniosis coniecturis Τοupii et aehi sic recte restitutum existimo αμφὶ δε οἱ κεφαλὴ νεον Αἱμονίηθεν μεμβλωκος πίλημα στερίτροχον αλκαρ κειτο

Nam mihi admodum verisimile videtur Callimachum cum ita componeret δεος et νδέοι docuisse sese ενδιος vocabulum derivare ab δος In segm. 167 autem supra citato suo iure puto Schneiderum Callimacho ενδιος vocabulum subtraxisse; nam ibi cum Arato eiu scribendum est. Ceterum addendum mihi est chnoiderum ad idem segm. εἰναλίην κῆκα o 479 Callimachum intellexisse non ἀθυιαν, ut alii interpretabantur, recte demonstrasse mihi videri.

Tali modo grammaticos seriloquia indicasse demonstratachol. ad 3 343