장음표시 사용
381쪽
Intam naturae nostrae prasrogativa, ex istis specie principiis, ceu Propria quaedam pasti immediate fluit, ut delictorum utique poetiiteat nec adeo risibilo animal dicendus est homo, quam flebile, quique delicta sua perpetuo hanctu Prosequatur. ibis. προ τη εκπτώσεως J Supponit author noliser intervallum Post angelorum onesnsam, antequam in ipsos Deus Poenam irrogaret in qua sententia non solus versatur, καλως
Si etiam Is dorus Pelu osa lib. a. pist. o. inquit diabolus
post Christi adventum ἀκουσας της καθ' ἱαυτο αποφατειώ τοντρον, σφοδρότερον πνευσε καθ' ἡ μων etc., quae omnia repetit Oecumenius Comment in ult. Cap. I. Pist. D. Petri RuPer
tu vero C a1. lib. de victoria verbi Dei expresses ait: α-tur intelligi, nod non patina b initio oecuti diabolus de coelo roiectus fuerit , sed infum quoque exsectaverit Pati ea tia Dei. o. Cassian collat. 8. Io de diabolo agens, inquit: idcirco riorem ejus lapsum, quo u erbiendo corrue rat, quo etiam fer ens morti rat nunc&Paro, fecunda ruina per aυidiam subsecuta est , sententia omini titiliter in imauejectus est. Pag. 2Ι. και νυμφας Author est Aristoteles ta raphas mori; quin et nymphaea, palustris planta, traditur nata Dym-Ph Zelotypia erga Herculem mortua. Plin. lib. S. C. p. idem etiam author lib. s. c. s. dicit Olysponsensium littore morienti planctum longe exauditum et D. Augusti tempore Plures nereides exanimes apparuisse etC. Dalechamy. addit, Gazam nereidem in Peloponneli littus ejectam vidisse Trapezuntium in mari natantem Draconetum Boni factum Ρα nolitanum Triton sena melle conditum. Hamadryadas insuper nymphas esse, quae cum arboribus tia ΠΠ-tur et pereunt, ut alios Praeteream, a Servio in Io Ecl. discor ost. Pag. 23. και ἰχθύων η φυσις Historquam si in ilia habet Πα- filius M. in ex aes m. At aliquos saltem pisces in alios non grassari Aristotelρ Hist. Animal. lib. 8 Cap. a. o Cuit:
382쪽
Pag. s. αἰ-δηλητηρ-δη Immerito de natura queritur genus humanum, quod venenata condidit, cum nondum satis perspectum sit, quid venenum dici mereatur malum enim Persicum in Persido lethale, nobis in deliciis habetur. Poma quae apud Americanos impune nec ipsis manibus contrectantur, nobis in quotidianas dapes edunt; quin et quae uni animanti perniciem asserunt, aliis alimentum praestant. Diutino insuper usu toxica ipsa in gratiam nobiscum veniunt, o tantum nomine inimica, quod si orto vitae taedium nos ceperit, ingratam lucem a nobis eripere detrectent; quod Mithridati accidisse perhibetur. Quin et alma parens, tellus, si noxios generet succos, et medicos etiam undit et Ii erum fateamur , terra nobis malorum remedia genuit, nos illa vitae fecimus venenum, ut inquit Plinius. Si quis acii causa plura velit, consula ejusdem elegantissimam Pro
venenis apologiam lib. 2. C. 63. pag. 26. λεοντων μῖν χανι λ Ajunt Calibalistae characterem divinum homini impressum, vi cujus omnia animalia eum Pro superiore agnoscunt duplicem vero esse Characterem, alterum, quo metuatur, qui dicitur productum, ut ajunt, sinistra et gladio Dei alium, quo diligatur, ' uri, ortum dextra et sceptro Dei. Undo fit, ut, licet bellua ae ferae omnes homines quos Cunque metuant honos tamen, in quibus molior hara ter apparuerit, ament et revereantur. In cujus rei fidem adducunt exempla superius allata. Et ne haec pro tib binorum insomniis ducamus, eadem sere apud Theodoritum Orat. s. do Providentia opori re est. Postquam enim praedictos viros sancitos recensuisset, de seris ait, πειδὴ δον ἐν τη- ον του αρχετύπου
καὶ τὸν Θηριωδίαν απεθεντο te. Testatur quidem Eusebius, ductis ad leones christianis seras non raro abstinuisse; unde Ignatius epist ad Rom. se in metu versari Profitetur, ne idem sibi accidat unde anquit, ναίμην των Θηρ&ν -
pag. I. Δημοκριτος καὶ 'Eπ-ουρος Recto una hos conjungit author noster, siquidem hoc sere inter illos interest, quod qua alter erudite proposuerit, alter indocte et ad vulgi captum felicius propagaverit. Et certe quis illum non pro commodissimo viro et praeceptore optimo habeat, qui
primo in limine discipulos suos monet, me in artibus
383쪽
ediscendis se torqueant, et scriptoribus volvendis se sa-
tigent Ποειλία πασαν , μακαριε, φευγε, ut e ipso Diogenes Laertius. Quintiliani verbis l. a. o. a. Epicurus nyrimis
nos a se ipse dimittit . qui fugere omnem disciplinain navigatione quam elocissima jubet. ibid. πνευμα ενθερμον και διάπυρον Hoc de ignea anima dogma, e suis favillis, sere sepultum , argumentis quibusdam non inelegantibus, ceu fomito adhibitis, suscitare conati suntoruditi aliqui apud nos medici, qui βιολυχνιον et perennenI in cordis foco flammam ingeniose certe, si minus vere, illustrarunt. Merum vero et purum putum ignem animain Democritus docuit quemadmodum, Arist. lib. I. de anima C. a. statim subjicit author noster Verba Aristotelis
sunt: πυρ τι και Θερμυον φησιν αυτην ειν , πείρων γα ἰντων σχημάτων και τομων τα σίφωροειδη τυρ α ιυχην λεγει. Quod Epicurus suo more sic emendatius offert, referente Plutarcho
Quin et Hlyyarchus animam ignem dixit, teste Macrobio in somnio Cip. ibid. Κριτιας αἴκα J S littorae huici sententiae favere videntur, quae vel ante Mosaicam legem ejusdemque Ceremonialem cultum, sanguinis esu mortales omnes interdixerunt, hac ratione a Deo pl. Max reddita 'U san 'iuba IN. Quin et inde sacrificiorum omnium, quod in animalis sanguine sit anima, arcsessenda videtur ratio quodque
sae magis peculiares sunt, quare Cruia haec sententia Commendaretur. Vir quippe erat, si quis alius, cujus anima sanguis fuerat patriae proditor et carnifex; atque triginta tyrannorum unus , nescio dicam, an ipsa triginta
ibid. ππ- ο φιλ. δωρ Pro philosopho substituit Io Grammat Athoi cognomen. In lib. enim de anima inquit, ξυδατος , ως Θαλῆς και Iππ- ο επίκλην AΘεος Sententia autem
ipsa ab Aristoteles hac nota insignitur: --φορτικοτερ- καὶ υδίου τινὸς πεφηναντο, καθαπε Ιππων, ac si illo iudico absurdior reliquis ea esset sententia. tu si Thrales , qui referente Laertio, αρχὴν των πάντων δωρ πες ἐσατο. non ne Aa s Causa,
a De Critia Proclus ad Platonis Timaeum pag. a. ita habet: o κόρπίας μιὼ γονικίας καὶ ιδρας φυσεως. , πτετο δὲ καὶ φιλοσοφων συνουσιῶν , καὶ καλειτο δια, ης με ἐν φιλοσόφοις, ψιλο οφοι δἰ ευ διω- παις, δε η poei φησιν ἐτυραννησε ii , καὶ - τος εὶς - τρικκοπα
384쪽
causa, teste ipso Aristotele ita celisphat; siquidem T. Metaph. ita disserent m audire est, πάντω την τροφὴν γρῶν
Addit insuper an liquissimos gentium Theol in hac sententia versatos , unde Hom. Ωκεα νον τε Θεω γμεσι και μητερα.TηΘυν, ita, ut aqua parens rerum habeatur, terra, quae ex Romanorum theologia Cybele seu mater deorum omnium, gremio suo XCipiens, matris vicem braneat.
Si autem, ut aliis placuit, Tethys etiam aquas significet, utriusque parentis ius et dignationem illud elementiam sortietur. Unde certe Aristoteles in loco prius laudato ait, hanc ob causam deos styga jurasse, και τον h/κον - Θεῶν ibid. Ηρακλειτος Si iste σκοτεινος intelligi omnino velit, Θυμίασι apud eum id sonare videtur, quod apud chymicorum filios volo tiae dicitur, et spiritus, Phlegmatis, sulphurisque nominibus insignitur, caloris ope e liquoribus
eductum. ἁναλμιασεις enim suas, referent Laertio, duplicis generis facit, aut λαμ πρας καὶ κα γρας, sulphureas scit et ardentes, aut σκοτεινας, nubes in saltem conficientes, humidas tantum seu phlegmate Catentos; e quorum eum fixis terrenisque partibus ζυγκωσε rerum omnium generationes aut interitus in universum dependent; quin et ex peculiari earundem habitudine et nexu, ad specificas suas essentias Constar mant Ur.
ibid. Da ηι J Quod author noster Thesterem primum disis
asserat animam αεικινητον και αυτοκιννητον, Diogenes Laertiussi proponit αυτον πρωτο ειπεῖν θανατους τα ψυχύς. At Don
ideo, quomodo hae cohaereant cum illis, quae statim subdit idem Laortitis, quod lapidibus etiam animam tribuerit. Nisi forte marmora, quod diu perdurent, utique et immortalia dicenda sint, tumulisque adhibita ipsa nullo tumulo condenda deinceps videantur. ibid. Πυθαγοροις Pagina 4 rationes satis probabiles reddis author noster, quibus suadeat, Pythagoraan, qui omnia fero symbolis obumbrare satagebat, id etiam praestitisse, cum animam numerum esses di Xerit scit non aliter in relaligendum, quam ipse Aristoteles, Cum tem Pus Umerum
b Apud Diog. Laert pag. . legitum 'Aριςοτελης δε και Iππίας φασὶν, αυτον καὶ τοῖς ἁψυχοις πεταδAcmι νυ χει, τεκμαιρcμενον τ ης λέθου τῆς ριαγνητιδος κακὰ του ηλεκτρου Ergo haec superioribus non repugnant, ut editor Orconiensis credidit.
385쪽
motus vocat. Per unitatem quidem Primam rerum causam Deum designat et formas, cum individuationis principia sint, et Corporum genii et numina, imo divinae au-Tae particulae, non male Dium ros etiam appellat: Certo
ita interpretatur Plutarchus τον αριθμον αντι του νου προαλαμβάνει. Quin Maerobius decantatum Pythagoreorum sacra
eXPonit, Iuro Per eum, qui dat anima nostrae quaterna
rium numerum scit eam nobis dedit cum tribus suis sa-
Cultatibus quarum prima est ratio, quam λογις ικον ρρ et lant fecunda animosertas , quam Θυμπικον vocant tertia Myiditas , quae επιθυμητικο nuncia atur. In Somn. Cip. l. I. ibid. Πλατων lib. 1 o de Leg. Ne non in Phaed. ibid. 'Αριοοτελης lila. a. de Ara irria C. I.
ibid. Δείναρχος Istius nominis occurrit lietor quidam ori incelebris, focratis, sive ut alii Thesophrasti discipulus; de a philosophia non prorsus alienus haberi poterit: sed cum, qui scripta ejus recenset Photius, orationum Olum meminit et Cicor in Bruto et lib. et de Orat inter rhetores recenset quin et cum Tullius varias philosopho-xum de anima sententias refert Tusc. Quaest. lib. I. eamque exponit, quae ait, animam nil esse iis cor us unum et Anselex, ita iguratum, ut tem 'eratione naturae igeat et fentiat, Dicaearchum istius authorem profitetur insu- Per quando Plutarchus περὶ των κρεσκοντιον, Cujus vestigia emotus in hoo scriptorum censa sompe fere premit, Dicaearchum etiam scribit inde adducar, ut credam, facili lapsu Dinarchum pro DicaearCho interpolatum. Interea tamen non est dissimulandum, Hermiam in suo διασυ αφDinarchum etiam scripsisse Galenum autem Δίαρχον, quod proximum est, in lib. περ φιλιοσος- ς ιας, Cum Picurqsociasse. Pag. 9. 'ριςοτελη και Δειναρχος νουσιον Dinarchtis sive Dica archus , perinde enim fuerit, res vera animam aecidens et qualitat otia temperamentum statuit. De Aristotele auten hoc non aliter dici potost, nisi quatenus illo authoro formae e potentia materiae eductae, cum seorsim subsistere non possint, α νουσιοι, hoc os , incormpletae substantiae ab ipso habita videntur. ibid. Μανιχα Manetis sententiam dilucide explicat ho nius Haeres. 66, quod duo statuebat principia, alterum
386쪽
daeorum placitis desumta, apud tuos ' ομώδης et ''u-μ ανιος illa ipsa, quae modo retulimus, fuere principia;
seu Valentinianorum verbis, referente Irenaeo, Tertuli Theod. aliisque, νους sive Acamoth , ἐνθυμηeris et Amor; fetentia divina, unitas aut deus: et ex altera arte materia, realitas orcus et chaos , quae et Σωκλαος et ζ Taldαboth
dicebantur. Quae quidem placita apud Pythagoreos et Platonicos , omnium fere Haereticorum Patriarchas, Tertuli teste, olim recepta , passim diffundebantur. Nimirum cum stupidi homines in animum inducere non poterant, qua ratione aliquid ex nihilo fieret, materiam aeternam somniabant; cumque religio apud eos esset, ea quae in rebus passim cernuntur mala, Deo accepta reserre illa omnia contrario et sequiori principio materia imputabant. Quod eo usque invaluit, ut vel Epicuro suo hanci xcusationem Comminisceretur Lucretius , quod pie admodum ex atomis orbem conflari vellet scit. Nequaquam nobis divinitus sis creatam Naturam mundi, quae tanta est yraedita cu a.
Et quidem haec prae caeteris quibuscunque est illa philosophia, quae gentilium polythei sui praetextus uberrimos asserebat. Postquam enim ratum apud eos erat, quod
Deus est, quodcunque vides , quocunque moveris, et is omnia animaret: voximum fuit, ut etiam in omnibus coli possit et debeat. Hino animarum evo Cationes, ciborum deleCtus, magicae histrationes, pollutis lima κα- Θαρπιοι, magicae purgationes et infandi ritui quibus satagebant, ut mori tua Plotini verbis utar a Por hyri memo-xatis, το ἔ αυτοῖς Θ εῖο αναγειν προς το ἐν τῶ παντὶ θεῖον ' Quinamo, ut a primis Christianismi incunabulis, per Simonem Magum, Carseo cratem, Valentimim, Marcionem , nosticosque reliquos, his ipsis armis ecclesia oppugnabatur, ita illae Apud Plutarchum de Iside et Osiride T. II p. 369. D. est ρομάζης
d Apud Iren contra haeros. I, 4. P. I 8. 'χαμωθ. O Ire p. o9. Orcus et nec apud laenaeum, nec apta Epiphanium reperi. Sed apud hunc Hora fit mentio, quem variis nominibus appellant. Vide Haeresin XXXI. Forte loco Σακλακ voluit σωτῆρα iis vero istas nugas curet
387쪽
illa lacertos iam movente, demum sub Iuliani auspiciis haec una philosophiae pars eidem aemulam se gessit, et
in vulneres animam posuit. ibid. 'Aμμωνίου Consulatur hac de re Proclus in Com ad Plα- tonis Timaeum, ne non Io Grammat in Aristot de anima, qui haec, quae sequuntur, fere descripsit. ibid. δειτο του συνε cοντος Non male vulgo dicitur brutis animalibus anima pro sale data. Sal enim non modo putre. dinem arcet, sed et fixationis principium est. Quin rationalis anima, quae Platoni ηνιοχος audit, non solum frae. na in assectus injicit, sed et humores corporis moderatur. Et hoc illud est, quod medici eos sub tutela animae ponunt, aliasque habitudines haberi in corpore vivo, quam in cadavere, magnis eXperimentis docent. ibid. Στωικοι τονικην J Sensus et motus ita explicari solent, ut nervis chordarum ad morem pro tensas, si forte ex parte aliqua attin pantur, mutatio aliqua totos pervadat et am-ciat unde si agitatio intus inferatur, sensum, si exterius tendat, motum producat At aliud quippiam sibi velle hic videntur Stoici, scit operationum omnium in animantibus causam esse, luctam quandam et reciprocam Contra nitentiam eorundem nervorum, Partiumque Corporis nervosarum: quemadmodum in pasmis videre est, quibus Cum partes subinde in diversa ferantur, sibi ipsis videnturlafficere ad perennandum motum, ne non ad se Cultates anima expediendas . scilicet in reciproca illa ἀνθολκῆ vellicationem ad intra esse facultatem attractricem, quarta et nutritio sequitur ad extra eam esse, quae expultri dic tu et auctrici gradum et commeatum facit. Pag. I. τῶν δοιο μεριον Authori displicet ista ratio, non quo rebus similaribus, si quid fortes detractum sit, minus e Cederet, quam 1 tantundem a corpor partium dissent larium auferretur; sed quia ex ista diminutione sali, lman Cum futurum est minima si quidem aquae uti dequ' totam naturam istius elemeriti in se continet, totus
388쪽
Pag. 6. αρμονια - κλοῦσθαι Harmonia in ration consilit, sesqui dupla nimirum, tripla quadrupla et , Hae magis et minus non admitturat cum autem conitet, Concentum per systemata, modo S, ton OS, UmPTOS, Umerorumque institutionem non variari modo, sed intendi et semitti aliam'adlhibet vocem inl)or noster, latioris significati, ωρμογην Cil quae Commode satis a Fred Mo- rello redditur harmoniae o uia, et in hoc fere versatur, at partes partibus respondeant et ad aptentur, et facili lapsu toni leniter coeant et permisceantur. Si in pictura lucis et umbrarum dii hia et quasi repera Conymotio ρ- μογη dicitur. Ita Luciare in Zeuxido και η δὴ καὶ ἡ
ibid. ἔ, ἡ ψυχη Quae sequuntur, prius desiderata, ex
HS resti tuta sunt. ibid. Γαληνος δε , αποφαίνεται J In tractatu, quem Galenus
scripsit de libris a se editis mentionem facit Hypomnemα- is de Domonstratione , quod quidem Dia S lues Com Paret sed omnino verisimilo est, opus illud ad Logicam totum pertinuisse, Cum inter istiusmodi juveniles jns in ubi a-tiones recenseatur Serio do hac, considorans mihi fere pro certo habetur λογους ποδεικτικους , de quibus hic mentio instituitur, opponi practicis et stricte medicinali-hus, et nil ait ultra in digitare praesertim cum ab ipso Gα- agnita sit ista tractandi ratio in lib. de partit artis Med. quemadmodum observat eiusdem editor Unritis in Prasitat. uin imo inter ejus scripta etiamnum CCurrunt ea, quae hic in testimonium adhiboratur, nimirum in fragmento de substantia naturalium foculintum tibi ait:
g Sectione , Vol. I. p. 43.hYIn editione Antu exciderant culpa typothetae Leguntur enim in verasione Ellebodii. i Hic totus loci Nemesi cum alii capitis XX. legitur in editione Galen Charterii T. V. pag. I. seqq.
389쪽
ἶςιν η ουσια της ψυχηs. Similia prorsus habet lib. ult. Cap. 9. de Hiρρο cratis et Platonis decretis. Mora esset, si singula percurrerem. Ubique enim solenniter solet prosteri, se ignorare, quae sit animae substantia. Insuper vero res hae mihi extra dubium ponitur cum videam cap. et o hujus libri Galenuxn hac forma ε τρίτω τῆς πο- δεικτικης denuo ab authore nostro laudatum. Verba autem sic citata iri commentario ejus in Prognostica Hi ροσα-tis notorie habentur. pag. 37. ἐννεα γαρ υσων κρασεων Scit ista reperiro est apud Gal. de Temper lib. I. c. g. et de Simpl. Cui P quidem , ut ot Aetius ex illo, a Tetrabib. Serm. 4. C. 4. Plini iam temperamentam tribuit homini interea tamen nondum satis convenit, quodnam sit optimum temperamentum, an ad
pondus, an ad justitiam 8 Alii calidum et humidum optimum esse censent, alii pro pessimo notant. Nihilominus aliqui reperiuntur, qui temperamento egregio praeditissa cultatem faciendi miracula trihuunt, Contra quos Aleti inalib. a. de recta in Deum fide multis disputat. pag. o. 'Αρις οτέλης δε Pleraque, quae sequuntur, verba timhabentur apud Arist. lib. a. de Anima Cap. I. Hanc autem philosophi de Entelechia doctrinam convellere satagit ultior, ut ad suam do prae xistentia animarum senistentiam gradum sibi Praestruat. Sed meminisse potuerat ex senisentia philosophi, materiam primam, ut Cunque Puram potentiam, ad formas quascunque suscipiendas,habore tamen C tum entitativum. Quin et Corporum physicorum formas ab ipso deliniendas suscipi, non oparatas animas aut intelligentias coelestes. Quibus possitis, non opus erit argumentis authoris nostri pluribus respondere. ibid. η πρωτη, αυτη η ιις Sensus anto mutilus, additis Em S., quae deerant, in integrum restituitur. pag. I. ου δυναται δε νεργρὴ Haec etiam, prius desiderata, opportune a AS. redduntur. Pag. 43.n Videtur respexisse lib. VI cap. I. a. Praeterea notandum, Galenum singularem libellum scripsisse, τι τα της υχῆς ηθη ταῖς του σώματος κρώεσιν επεται. V. T. V. p. qqq. seqq. EX Hjppocrate autem hoc demonstrat ibid. P. 4sq. seqq.od Forte hic. Forte, ubi.
390쪽
pag. 43. το ἶ- κινούμενον ' Haec habentur lib. I. Arist. de
ibid. ο γω κοσμος Ratio haec A stotelem non premit. Is siquidem coelestia omnia rerum sublunari uni logibus exi-imit, et quintae essentiae, aeternitatique addicit. Fortassis vero, ut mota essent et quiescant, Positiva causa litate non minus opus erit, quam ut quiesCentia moveantur corporibus in aequilibrio quasi positis, de in animatis loquar, et in alterutram staterae partem momento quovis apposito, perinde vergentibus. Motus vero orbium coelestium rationem admodum inexpeCtatam red
Aristoteles, dum ait, motum Circularem aeternitatem reis
ferre, siquidem nec principium habet, nec finem. Pag. s. Ευνομιος Facem praeferre poterit ad aetatem authoris investigandam haec adversus Eunomium disceptatio, in qua palaestra omnes fere quarti seculi Criptores, Ba- filius praesertim et Gregorius uterque versabantur. Quinetiam hae documento esse poterunt, ut videatur, quo contentionis θολκη in transversum rapiat veritatis et lincerae fidei alioquin inprimis studiosos. Quasi metueret Nemesius, ne non satis esset haereticus Eunomius , si veri aliquid uspiam diceret, non magis in hominis naturaenarranda permittit illum recte sentire, quam in Christi sentiebat. At vero non protinus pro Origenista habendus est Nemesius, quod quibusdam censoribus plus satis iniquis visum. Manifestuna est enim validissimis argumentis descensus et transmigrationis animarum dogma ab ipso Profligatum pag. 3. et pag. a. Origenistarum insomnia disertissimis verbis ipsum despuere et aversari. Dissimulare non licet, ipsum a secepta ecclesiae sententia recessisse sed et utique dicendum, non uia tempori reCepta, quando illo scripserat: 1quidem nihil ante secundum Concilium Constantinopolitanum hac ex parte fuerat definitum. Certe D. Augustinus dubius haesit, nescius ultra citravestatueret. In epistola enim ad Evod Ioa dicit, se mittere oro sum ad Hieron. hoc est, ab extrρmis Africae nibus ad ipsum in Syria agentem, rogaturum de origine animarum, quae esset ejus sententia. Verba sanctissimi Patris quandoquidem non obiter scripta videntur, subjicere minimo piget it Deum nostrum, qui nos vocavit in suum regnum et gloriam rogavi et rogo, ut hoc, quod ad Escribi, fanote frater Hieronyme , consulens te de ii, quae