장음표시 사용
401쪽
Pag. 2s. ως Ζηνων Haec prius desiderata e MS restituta sunt. At vero historia ista passim occurrit sed pro ea, quae in rebus gestis enarrandis intervenire solet, varietate Dionysi loco Nearchus apud plerosque reponitur.
Is autem Eleatarum tyrannus fuit, quae Zenoni patria. Revera de Dionysio tempora male cohaerent. Nam Zeno antiquior illo annis fere Iso Tortuli autem in Apologet. cum nostro coesentit. Alii autem Diomedonta, alii De-mylum, UDUS Ammianus Marcellinus Nicocreontem adhibet; sed manifesto errore, scit ad Anaxarchi rem gestam, Uactstatim sequitur, respiciens. Nec mirum Duae nimista historia apud omnes fere scriptores tanquam gemina simul solent procedere. ibid. 'Ω ιγμης Origonis lapsus iste miserandus plano vidρ-tur, quia novo flagitii genere, castitatis et continentiae studio cecidit quique in Docii ei secutione omnem aerumnarum aciem invictus sustinuit, δεσμὶκοι βασανους τας
τιμωριας - ἐπι πλεις αις ἡμεραις τους ποδα υπο τέσσαρα τω κολαςηριου ξυλου παραταθει διας ματα κατασπω μενος, πρου τε
απειλα etc. Euseb. lib. . Cap. 89. inauditum prius tormentum, molles amplexus et meretricia blandimenta ferre non potuis sed si vera dicere liceat, Omnitio Creder par est, haec, utcunque etiam apud E i haniu13 Haeres. 64 habeantur, rigent per Calumniam imputata Rationes Certe Baronius in Ann Christi asa reddit minime
Pag. 26. την ρχὴν γα καρτερησαντες ' Istis exemplis abundant historiae ecclesiasticae. Quin est multi sunt canones
in distinguendo inter noxam κατοι tau παραβάντων et παραβραντων cuiliis πιαγκης , Ut pro deli Cti varietate poenitentiae modum statuatit. Videantur novem priores Canones prae reliquis Concit Ancyran ut et omnes, ultimo X-Cepto, Petr Alexandrini. Pag. 27. πολ λα πραττομεν δι αγνοιαν Nondum perpetratum
scelus facti habet crimen, et anticipatis fati legibus natales antevertit, vitali partu, ut unque abortivo sed et insuper bene et innocenter gesta, quae fieri desiere re Ci- divam agnoscunt et postliminii quodam jure in crimen vertuntur, nota non sibi nodo, sed et virtuti superstite. Scit id omne facimus, quicquid fecisse juvat, et nefas, quodcunque blacuerit, nostrum est. ibid. ὁ γαρ μεθύων Qui ebrius alteri nocuit, non magis X-
sandus, quam qui jaculo aut misso lapide quenquam
402쪽
vulneraverit, et ideo veniam postulat, quod semel projecta revOCare non potuerat, aut amplius Continere Pyt-
tactis Mitvlenaeus eum, qui vino madidus ilicquam Per- petrasset, altero tanto puniebat ac si sobrius dona fecisset. Apiud Lacedaemonios unicuique licuit in temulentum grassari et merito sane, per eum enim non stetit, ut ipse
in quoslibet prius fecisset impetum. Apri Indos, inquit
νον διαδεξαμενω lib. s. Sic fortassis a duplici malo cautum volUere, non a vino tantum, sed et venere. . De iis, quae per iracundiam Commitiniatur, peculiari cura avehat Lyctirgus, siquidem et ad prudentes logumlatores spe Ctat, non Crina ira adeo, quam causas Coercerct Certe quantumvis voluntarii illi furores irae Et ebrietatis, in facti ovistimatione elevant crimen, premunt in ConjeCtura do aut hore et sane turpissima est ista excusatio, quae altori vitio debetur Ebrietat om in magistratu capitali supplicio vindicandum voluit Solon; omulus in Uxore.
Pag. 37. ου μονον ται κοιναις εννοιαις P mirum certe videri
poterit, quod res, si quae alia ultra quaestionis aleam Posita, prae caeteris quibuscunque disceptandi perpetuam materiam hominibus praeberet omnia retro secula hic furor, omnium resigionum sectas rabies haec pervasit, Ethnicos. Judaeos, Christianos Prae reliquis autem Ze ro, qui motum sustulit, et animantia movere posse negavit, jure merito nihil in nostra esso potestate asseruit. Contra ipsam non modo philosophi alii, praesertim lutarchus, Ammonius , Lucianus , Ahrodisaeus et Cicero , sed et sancti ecclesiae Pati se plerique, quasi manu facta, armabantur , Ir tinus Martyr Apol. I. benaeus lib. a. et alibi passim, Tortullianus in Apol. Eusebius de praepar. Euan l. 6. E i hun. Haeres Greg. 1 ffen lib. Contra satiam ii Chr) offomus etiam passiam , ut alios mittam.
Pag. 38 οι in λεγοντες τι και το ς' - σω σται , , PIae acuto disci seu Alρae A hro lib. de Fato Pa ag. 3. et C. qui etiam 1 sententiam sic proponit: ναιρουνυς το ξουσια ειειν τον αν- Θοακον τη. ωιρωεω τε κοιλ πραεεως των κντικειμώων, λέγουσιν ἐφ' i ta ειναι o γινομενον κα δ' η κων. Nuper aliquot Stoici chi istiani, iii ecclesiam in porticum transtulerunt, Voluntati humanae satis consultum putant, si ala externo notu absit coactio quasi non m aYime importunum esset illud imperi uin, quod voluntati ipsi s ingerit adeo non detro tandi copiam faciens, ut a se dissentiendi arbitrium concedat eo calamitatis adigens, ut non solum infelices
403쪽
ssilices audiant miseri, sed melius habere ne cupiant, nec velint, nec proinde possint. Nihil quidem mirum est, si reperiamus homines, quorum animis haec insidet opinio, securos in omne nefas ruere, crimen in Deum reji
Fag. 4O. των Hiων εἶ μαρμενην De arte ipsa olim Cornelius Tacitra recte diYit, quod em e vetabitur 'femyer retine bitur addere licebit, perpetuo refutabitur, perpetuo tamen fidem in v eniet. Judaei familiare ipsis in option distudium hac insania cumulavere, unde dicunt vivo rudi , an Am et sol senni salutandi formula a la tu. Dicunt vero, quod, qui sub Sole nati sunt, erunt formosi et splendidi sub onere divit os et libidinosi sub Mercurio memoria valentos et sapientes sub una valetudinarii et in- Constantes sub Saturno infelicss sub Jovo justi sub Marte elices. De Gentium studiis res notior est, quam ut quid addatur hinc excusatio sumta pro quibuslibet flagitiis. Et ob lib. 6. Praepar Evang. demoroscopo vec-ba faciens, seollinis oraculum citat, unde apologia instituitur pro moribus barbaris et inhumanis
' εα κραιπνον εχε γενεθλήιον, os αι Ῥίνει. Sed Augustinus tra Ct in Ps. 4o inquit in factis meis in e catis an eis non accuso fortunam. Non dico, ne mihi fecit fatum, non dico, adulterum me fecit Venus, et latronem me fecit Mars etc. Si Tertuli in Apol Mentis malae ins tus, et ei fato, vel astris myutant. Nolunt enim suum esse, quod malum agnoscunt. Vid. Iul. Firmicum lib. I. Astron et Boetium in Comm. in Arist . de interpr. Pag. 43. v ειριαρμιόνη fostsi τις Ciceronis verbis ordo ferie que Causarum, cum at a causas nexa rem ex se gignit. Pag. I s. αἰτία ελομένου Illis facem praefert Clemens Alm.
ipsa in Platon de republ. l. o. non procul a fino totius operi S. Pag. 46. ἡμεῖς γος ου κατ' - φαμν Ammonius in Comm. in a. lib. Aristot de interpret D si Coonitionem celari bens
Praescientia nullam eventibus nec sisitatem et fert. Quamobrem hac de re verba faciens Eufeb. PraeΡ. Evang. N
404쪽
λοιποῖς ποτολοι γενωθαι. Et hoc quidem non obstantibus iis, quae Praedixisset Dominus. Pag. 47. απαλο τοιαυτην ημέραν ποιησεν L Recte coaliparatio nonnullis instituitur inter Dei omnipotentis consilium in miraculis nonnunquam faciendis, et Principum sit premae illius et exsortis potestatis usum, quae praerogativa eo rum dicitur, scit ut utrumque parce et non nisi gravibus d cansas exseratur. ibid. οἱ ἐν Στωὶ κοιJ Stoicorum 8κπυρωας omnibus sere Criptorum libris est celebrata, nec minus in ore hominumna agrius Platonis annus, quo Coelis in eadem puncta restitutis eventuum omnium retexetur cena.
Pag. 49 τὴν τυχην συμπτωσιν id Arist. Phys lib. a. Cap. . . . meo non Tullium de Divinat. lib. a. Pag. So. Ἀμῖν δε αλιι ατ αιρετα ἐνεργειαι J Arist. Eth ad Nicomach lib. . m. morat. lib. I. et alibi passim Brisit. in Hom. quod pus non sit author mali, τυ ἐν ἡμῶν ρκη
leges, quas Cretae dedit, ut authoritatem ipsis conciliaret, Patri CCeplas reserebat. Imo vero se pro ove ipso gessit vid. Suida)n in voce MDως et ν άη tim de Idol. lib. I. De Lycurgo res nota est, qui, ut ver his Ciceronis utar, leges suas authoritat Apollinis Delphici confirmavit. Pag. Isa. αυτ ἐς τοι ἐφ' ἡμῖν λεπίσης ἐνδεχ ενοι Ammonius
nota dum est, Neminium de actionibus moralibus scribere, minitaeque de iis sermonem instituore, quae gratiae divinae spiciis et mera illius benignitate, vitae aeterna' Dier CC dein promerentur. Sed quandoquidem Belloirminus, quae dei, celas habentur, apere Pelagianismum dicit, et MOS Patrocnium V irrem suscepimus liceat, si non autho- rem nostruo tueri, saltem a tenus excusare, ut ostera da- 1 ιia eum in aliter locutum, quam omnes ecclesiae Pa
405쪽
1res ante in selicem Pelagi haeresin, loquebantur. Ire-nαeus lib. . a P. 1. Homo liber iactus habens fuam potestatem, sicut et suam animam ait etia in Dedit Deus honum, quemadmodum et AP totus Uti catur in eadem epistola et qui Aerantur quidem illuc, gloriam et honorem perciselent, quoniam ρ erat funt bonuin, cum ρ Tent nouooerari illud. ii autem, qui illud non perantur , judiciti, it tum reclaien Dei quoniam non sunt serrat honum, cum os in t Merari illud. Et cap. O. ad objectionem, quare Deus angelos et homines fecerit sic, ut transgredi possint, respondit: Sic autem nec suave effet ii, quod e et bonum, neque Preti a communicatio Dei, neque magno 'erct appetendum bonum, quod in suo ro ri motu et cur et studio proveni fet sed ultro est otios in itum , ita , t 1
feni nullius momenti boni eo quo natura magis , quam voluntates tales extiterint, et ultroneum haberent bonum, sed non fecundum electionem. Tertuli lib. 2. Cont Marciora. o. 6. Liborum et fui arbitrii et suae olytatis invenio hominem, Deo institutum , nullam magis imaginem et similitudinem Dei in illo advertens. quam ejusmodi status formam. Hunc statum confirmabat etiam Asa lex tuu a Deo ps ita; non enim oneretur lam ei, qui non haberet obsequium debitum legi tu fu Potestate , nec rursus coiriminatio mortis transgres Ioni adscriberetur , δε nou et conte nitis legis in aris bitrii libertatem homini θ utaretur Sic et in posteris legibus creatoris invenies pro Onentis ante hominem bonum ernatum et C. Clem Alex. lib. a. Strom postquam sententiam Bri 1lidis et Valentini proposuisset, de fid naturaliteret necessario obveniente, ait: υκε ουν προαιρέσεως κατορθ ωμα
σπας ουμένων δεώμων , φυχων δικη et C. Hilarius in s. a. o S. Unicuique nostrum libertatem vitiae fensus quo Permisit , non necessitatem in alterutrum fligens , et C. Eusebius advers.
Evang. lib. 6. Plurima in a an mentem Eselyhan haere
406쪽
ἐθελησεν. δου γάρ φησι, τυ ιυλ etc. sic passim deinceps.
Basil Seleuci orat. 3. διδους νομιον Θεος υκ αναγκην προς ταπραττει , προsτίθησιν, et in Cyrili. Conta Jhil. πασα λογικὴ καινιερα κτίσι αυθαίρετον επε τὴν ἐφ' οπε α γλοιτο των πρακτεων
etc. Bagii Magn. Hom. in s. a. τα του βίου ἐκλεκτα αυτεξουσί in τη ψυχῆ διακρινομεν. Maae Martyre o νους si κιον μελσοι es δυο τινα P.
ag 1 7. ἶσαι δ' ακρότητα φυσεως J ngratus plano est in Deum naturae, qui bolaam indolom nillili aestimat; sed author noster eas bene natorum dotes Non sine του θεου κατανοησε prose Ctura quidquam censet, ut beatitudine frua
ag. J8. σοι ρες ανυς Peccati natura in hoc potissim una statuitur, ut sit aversio a Deo et conversio ad Creatura S. Non opus ergo ignae cautione, qua authorem nostrum excusatum habeamus quasi Cum Iose ho lib. I. Ant. Justino Mart. et Athenagora in Apol. Clement Alex. b. . et S. Stromat. Lactantio lib. a. Instit. Cy riano lib. do disci p. et hab. Virg. Et ob lib. s. Prae p. Evang. et demum Tertuli de Idol. do habit et cultu foem do volandis virgin et lib. adv. Marci sensis et angolos foeminarum umore captos Cecidisse. Quanquam istis auctora montis non admodum turpes fuisset in erroris societatem venisse. ag. 16o. αλλ' o Ιουδα ς Providentiam Judaeos quidem agnoscere, ignotum esse non potest, ait author oster, 1 ε illam admittunt suis tantum Commodis intentam. Elonim si hi landientes se sub providentia collocatos credela ant, alios omnes fato subjectos. Quo spectare videntur, quae in Theodoti Epitona Clem sentis A Jox. pHribus
407쪽
Pag. 6I 'Iβυκον Historiam narrat Plutarchus lib. des sutil. loquacit et Cic ro Tu . quaest. lib. q. ut alios praeteream. Pag. 6 , πολλα μἐν γὰρ ε ται Meιαιs Consulat lector, quae in hanc rem cumulatissime ex omni historia congessit Tertuli in lib. de anima quibus se icuro liberanti negotiis Uivinitatem et dissolventi ordinem rerum et in basivitate nomnia L argenti se Pudorem im 'eraturum spondet. Pag. 64. τας μορφα τῶν ανθρωπ- Res levis ista videtur; sed non esu providentiae indicium, cui tam multa, tamque summi momenti sucCedunt Commoda. Pag. I 66. κωρωνα και κορακες Pastores ovibus assueti singulas agnoscunt, utcunque nullum discrimen aliis quibuscun- qiae, Curiose et diligenter spectantibus, appareat. Quine proverbio dicitur, ovo magis smiless tamen Plinius lib. Io Cap. a. mentionem facit Gallinarii cujusdam scientis, quod eae quaque e et Simile quiddam perhibetur
de nuper Galliarum rege. Pag. 67. Πλατων με, ουν J Plato providentiam ad singularia Pertingere docet in Thθα et et Philebo et lib. o. de legibus, 1inde pliarima desumsit author noster. Videatur otiam Cicero lib. a. dematura deorum. Pag. 68. 'Αρις οτελης J Haec in lib. 6. Eth ad Nicomach. Libitinui dicit author noster, revera magna cum Pompa
et quasi in gratiam numinis dicuntur in lib. de mundo cap. . , si tamen is liber sit Aristololis scit terrarum orbem administrari vult eodem modo, quo imperium Persicum, ut inferiora omnia munia a Satrapis, Ducibus et Cubiculariis obeantur. Certe Daniel propheta vi aliter coelestem hierarchiam videtur describere. Sacrae autem literae nos nescire vetant, Dei ipsius curam ad passe
res, imo pilos eorumque numerum, des Cendere. Pag. 69. υτ αυτ πραγματα ἔχει Inter κυρίως oicuri Asοις hoc praecipuum. Rem si explicat Laertius, ου συμφωνουσι
πραγματεία και φροντίδε καὶ ργα και καριτες πακαριρτητι, ἀλλασθενειαν και φοβα καὶ προsδεήσει τοῦ πλησιον ταυτα γινεται.
Pag. III. κατα περιγραφην J LoCus iste prius luxatus HS suppetiis restituitur. Περιγραφην havorinus reddit, ut si
περιεχουσα αυτ το λον σωμα, et quidem proprie significat delineationem primam et rudiorem, ubi lineamenta totius Corporis exacte exhibentur, deest autem σκιαγραφια et
colorum varia adumbratio. Felicitas revexa secundum
408쪽
Aristotelem adeo summum bonum est, ut augeri non possit. lib. I. eth. Cap. 7. et Magri. Mor. Cap. a. ornari tamen possit et illustrari. pag. 7 et εἰδως γαρ ο Θερ D Optime hac in causa satyricus: Permittas His xyen ciere miminibus, quid Conveniat nobis , rebusque si utile nostris; Charior est illis homo , quam ibi , etc. Quin et vid. Plutarchum de sera numinum vindicta. pag. 76. και γα μελισσαι, Loco hui male mulctato modi- Cinam fecimus ex S. ibid. π αναγκης συσχεθεντεςJ Tertullianus eodem argumento utitur in lib. de Testim animae adv. Gentes, e re per
pag. 78. φαμ ἐν γουν ' Plurimi sunt atros in apologiis pro divina providentia instituendis. Consule Ironaeu)n . . adu Haeres C. s. ejusdem fragment apud Demet. Diaconum in sermone de igne Iustin. in Dialog cum Tryph. Tertuli lib. a. adv. Marcion. Mil. M. Quod Deus non sit causa malorum Chr)fost Hom. 3. in cap. 6. Matth. Hesych in Levit L . Theoph. Antioch. l. I. ad AutolyC. August. Confess. l. 7. C. 4 ejusdem lib. de spiritu et itera
Cap. a. traCt. Io 6 in Johann. lib. 8 de civit. Dei oe . et serua. s. de verbis domi. Lactant L . . . et C.
Sed prae ceteris, paucissimis verbis universam providentia indolem felicissit me expressit author lib. se sapient.
παντα χρηςῶs, Cuius benignissimum ductum per omnia ut sequamur, faxit bonus Deus.
409쪽
Ant omnia hic reddenda fiant ea, quae dedit David Christo horus Se ybolae, Professor Tubingensis, Vir Celeberrimus et octissimus , artim in diario germanico in lens, cuius inde est Aligem θine Lit me marcis cinii Ai-zeiger A r. 6. S. 4. 55 18o1.), artim in cidula per Rochium, bibliopolam infensem. Tubinga ad me trans mi I d. XXIII. Mart. 18o1.
Naturae fabricamque nosse tentas,
Hic est, qui doco optime, libellus, Doctus, perspicuus, brevis, disertus.
AC, Ut vere novo virent amoeni Horti, et terra Colore florum
Picta est, sic varia refutat arte Argumenta stilo elegant salsa. Ergo degere qui cupis beatam Vitam atque Deum videre summum, Nunc ὀ hortor relegas legasque librum. A. D. MDLXVI. V. Nov.
anonymus haud dubie voluit Graecum πραναατείας significare. Malim ergo libellos Celeberrimus Seybol tamen hoc explicat: FDiurhissorifch Arhelten chatetera n lieben. α Equidem hoc habebam pro Hebraismo. Ergo mathbam Deo probari quaeris. Ab Hebraismo vindicat octissimus Seybold, Xponens: Got in seinen Mephen schoen und eumn ierit. Accepit ergo loco
s) Ego malebam Hunc Sed litteris luculentis in autographo est, Nunc, notante Seyboldo. Nunc ergo auctor videtur accepisse loco, αγε 4 Suspicatus ueram, errorem esse in numeris, credideramque scribendum
410쪽
Ejusdem nonymi auctoris animadversones nonnullae ad Edit Nemes
Ant verpiensem. pag. 66. sin et pag. 67. init. In mea editione pag. 33. laudaveram locum Platonis. Auctor anonymus addit videtur ex rimer volt i e verba Ciceronis des niverso. Omnia autem duo etc. Vide Cic. l. l. Cap. 4 prope finem. Pag. 19. immo vero . nostrae edit pag. 37. Videtur fera glossem esse. Qui Aristoteles animam, innivitiser εντελLχειαν, credi litqu animam esse νουσιον , o ortet ἐντελέχειαν
non ro ουσίον habui H Pag. 8. 29. 4 seqq. pag. s. versu a fine . ἐκφυσήσεως J Auctor anonymus conjecit, εκφωνησεως. Ita ipse quoque edideram in hac edition et ante me Oxoniensis editor . Ut autem plerique Codices eXhibent εκφωλεως, ita nullum dubium sto, quin Valla etiam et Cono ita invenierint, cum alter efflationem, alter exsufflationem roddiderit Ellebo dius, qui emittendae vocis interpretatus est, sine ullo dubio εκφυσησειος, quod in duobus suis Codicibus repererat, vitiosum judicavit, ipse autem κύφια νησεως probavit, atque ita reddidit. Mirabile est, verbo notiori verbum minus notum sulastitutum esse. Credo autem eum, qui primus hoc vitiosum vocabulum intulerit, fuisse medicum. Cum enim sciret, easdem corporis partes etiam ἐκφυσησεin instrumenta esse, ἐκφυσησιν IOCO εκφωνησιν probavit. Vocal)ulum εκφυσλε- satis exposuit Stephanus in thesauro T. IV. p. 6 o. 6 I. Addo
dum esse 16s6. ut ita hi versus reserrentur ad Casparum Barthium, qui Nemesi vehementer delectatus est qui similes versus exhibuit in sua Aeneae Gagae et Zachariae Mitylenensis editione, quique denique indicem auctorum, qui ab Nemesii laudant ut fecit, quem
exhibet Fabricius in bibl. r. Vol. . in principi folio g.
Hanc suspicionem autem meam vanam esse docuit me Doctissimatis Seybold, qui affirmat, scriptum esse s 66 docetque, primum istius libelli dominum fuisse Efflingensem quendam. Secundus dominus sui Doctor linensis, nomine Loren Walther uichel Barthium autem, ut et hoc moneam, Fabricius extinctum tradit d. II. Sept.