장음표시 사용
411쪽
unum tantum locum Galeni, ex quo apparet, ἔκφυσησιν alienam esse a sententia Nemesii, qui hic non de exspir tione seu refotratione , sed de oc et oratione loquitur. Calenus ergo T. I. p. 16 edit Basil. Is 38 fol. ita habet:
το Uωτον και ιλο οργανον τῆς φωνσης, ο λαρυγξ ἐς D. Laeso ergo gutture, ut ibi pergit Galenus, ουδῖν κουση λδεν ἐκπνοῖς μοι ζωδου , ην ἡμιεις οἱ ιατροι ὀνομιάζομεν ἐσας σησιν. Et Paucis interjectis: ἐκ φύσησιν γαρ μιονην ἐργαζονται, διαφέ
χονδρων, Γον πο πληκτρων Similiter Nemesius. τινων, ἡ κ- ουσησι αυτη φων γινεται. Ex his apparet, ἐκφυσησιν es ἐκπνο 4οιζωδη se ἐκπνοη μετα ψοφου και τα υς. e Ctionem. ἐκφωνήσεως vindicant etiam ea, quae ante dixerat Nemesius: οργανα τῆς φωνης πολλοί. Quomodo ergo in conclusione poterat dicere: τῖς ἐκφυσησεω εἰσιν οργανα. Eodem modo, ut ἐκφυσησις est εκπνον ψοιζωδης και ψοφιωδης, ita quoque ἐκφυσῆν est cum inpetu Pro ellere , effunde e Theo Crit. Idyll. XXIV vers. 7. πνον βαρυν ἐκ φυσωντας Et Cinnamus Pag. Ios. ' δη ιλημονε τα ψυχῶς ἐκφυσήσαντες πολυν τινα τοσ
412쪽
Id praelatione pag. s. vors ult loge XIV aut XV.hV XO vers. . post Aug. r. adde apud Reiserum Pag 34
p'g 13 vers. 7. lege tamen nullo modo, Certe. P g a 3 vers. o. Juliani Pomorii libros habeo in bibliothe-C Patrum Parisina. Melotium boneficio Langeri accepi e bibliotheca Guelphorbytana. Ex neutro quicquam Pro feci. De quo autem libro Elia Crotonsis hic dicatur, HXPiscari non potui, etsi plura Eliae Cretensis scripta, quae in Codicibus Mosquensibus reperiuntur, tra Cta
PRg 43. Vers. 9. pol imitatrioes adde Loco κορακων mihi etiam in mentem veniebat κωτίλων Basilius M. Homi LVII in Hoxaem. . . p. 3. C. de avibus ita habet: οἱ ἐν γα κωτιλοι και λαλοι, των ρνίγων his Ibidem etiam
Ρ'g- J Vers. 4. Hanc eandem hominis definitionem cum aliis notat Sextus Empir Pyrrh. Hypotyp. lib. II. RP, S. Ρ'g 67. V. a. περ ιwn ς' Notabiliores sententias veterum de anima resseri nonymus in libello, qui inscribitur δοξα ιπου ψυχης Reporitur isto libellus in editione Philocaliae Oxigenis Parisma 1619. Vide ibi pag. a 6 seqq.PRg 67 vers. 27. Post foeta adde Contra Stoicos apud Eusebium Praepar EvangeL p. 8a et D seqq. et P 8ῖ4 seqq, disputant Longinus, Eusebii aequalis Plotinus.
413쪽
Pag. 68. vers. . a fine adde De Entelechia monet etiam anonymus in δοξαις π ι wχῆς pag. a bis. Pag. 69. vers. 29. Post νο ιον. . adde De Dicaearcho ex
Attico Platonico ita habet Euseb. Praepar. Evang. P. 8 Io A. τουτιν Aristoteli τοιγαρουν πόμενο Δικαίαρχος, και τακολουθον Sic Code Augustanus ικανος - Θεωρειν, νηοει καὶ Sicii de Codex τὴν λην ποήσασι τη ψυχης. Caeterum de
Dicaearcho, Aristotelis discipulo, vide etiam Sextum Empir pag. 4 edit Fabricii, qui eadem de eo tradit, eumque Messenium appellat, Suidam in Δικαίαρχος, Ciceronem, qui hanc ipsam ejus de anima sententiam refert Tusc. Quaest. lib. I. Cap. o. II. et Henag ad Diog. Laert. III,
Pag. o. vers. a. α ιυμ ιτα . . . Adde Simillima sunt, quae leguntur apud auctorem an onymum in libello δοξαι περι ιυχης p. 631. quae ita se habent: ταν οἰ σωμα κατἁ
ψυχη η υχη κρος σωματο Dι. Cetera lectu digna dis anima vide p. 63 a se l.
Pag. 79. Vers. I . Post λημματων M. I. adde Λημματα comis muni nomine nun appellat roseo itionemqUae et προτα- σι Vocatur, et δε umtionem, seu προσληφιν 'Eτερον ergo λημμα h. l. est sero' itio. Cum utraque nra omissa, ut Io- qui solent, λημμα appelletur Antipater Tarsensis eos syllogismos, in quibus esset una praemissa, μονολημ ματουs appellavit. Vide Sext. Empir P. O . Praeterea προsληψις ab aliis etiam μεταληψις vocatur. Concluisonem Vero, επιφορα et συμπέρασμα nuncupant. Hae obiter in gratiam
414쪽
tironum. Ceterum hoc ipsum, quod hic reprehenditur,
reprehendit etiam Sextus Empir P. IIo ου ες ιν ἀληθής ποιν ζωον τὴν κατω γένυν κινεν, προτασις. Reprehendit autem sic: κέν ν τι τῶν κατω u hos ἐναντιο αενον φαίνοιτο τοὶς αλλοις, ου ἐπιν γιης καθολου προτασις. Idem SeXtus P. Iaa memorat προτερον et δευτερον λῆμμα, seu propesitionem et assumtionern . pag. I. Veis . ad α ποιοτητε nota simile si quod legitur apud Plutarch. T. II p. 63. B. ο μαθηματικοι - περατολε-ν.
ibid. vers s. de φορα et νευσε adde Sic Plotinus apud Eusebium Praepar Evang. P. ais A. ρει γαρ το σῶμα και ἐν φορναυτου ἡ φύσις. Pag. 3. Vers. 23. Post vinertim esses adde Animam non esse harmoniam breviter otiam ex Plotino docet Euseb. Prae-Par. Evang. P. 34. D seqq. Pag. I. vers. a fine II Post tristes adde Videtur ergo e
Pag. 2I vers. o. ad οτι-ου λογικω nota: Animalium nonnullorum proprietates breviter notat Basilius M. T. I. P. et A. seqq. Cetera genera animalium aequaliter ageaee, homines autem diversis esse institutis et moribus, docetur apud Euset, Praepar Evang. P. 73. C. pag. 36. vers. . ad Verba τοπο γάρ ςι nota Sextus Empir.
Pag. 69. vers. . ad Θαλη nota Breviter de his disputatur apud Eusebium Praepar Evang. . et o C seqq. Ibidem p. 33. . ex Philone Byblio docetur, Sanctiunia thonem etiam aerem habuisse pro principio rerum omnium.
415쪽
pag. 73 versu a fine 18. post ἔλκυσμο adde De re adem
videatur Sext. Empi T. P. 19. Pag. 78. vers. . post ''Iππαρχοs nota haec Variorum sententias de videndi facultate recenset Sextus Empir pag.
I I. in . Pag. 9o vers. 3. ait παθοντος et πουιλειπομενον nota hoc το πα- Θον, male QTectum, laesum, et το περιλειπομενον , reliquum,
superstes , sibi opponi nequeunt. Loco παθοντος ergo Conjici possit ἀπολωλοτος , nil plura exciderint, velut πωθοντοs και απολωλοτο τ υγιis seu παῖ ἐς se αβλοίἐς και περι
Pag. O . versu Io a sine post κρανιον adde re αρεγκεφαλίδα Ru .sus Ephesius pag. 7. Xplicat: την πο τη βασεω του φύλου εκφυσιν. pag. o 6 ver s. ad Γαληνος nota haec Galenus haec narrat lib. IV. περι τῶν πεπονθoτων τοπων T. III p. 28 . versu 22. edit.
Bassit. 13 38 sol i Sed eo in loco error est in numeris paginarum i Loco as . legitur a 88. Pag. Ia vers. 19. Post, σφυγμικον adde Auctor anonymus libelli, qui inscribitur, δόξαι περι Γλυχης, P. et o ita habet:
παρα in ταυτας τοι δυναμεις τῆς ψυχῆς εἰσιν αι φυτικα καλου- μεναι τρεις θρεπτική , φημι, και αυξητικὴ και γεννητικη φυτι- καὶ καλουνται, δοτι αυται χιόνα ἐν τοι φυτοῖς ρωνται.
Pag. 48. vers. 7. Συνοδος, ut synonymum συνουσιας, Ccurrit apud Philonem pag. 8. B. λλ' αιτε πρωται του l ενος Vos et θῆλυ συνοδοι ξεναγον χουσιν Ανὴν αι, σπορα και γενεσει διαταυτης συνίτανται Heliodor pag. I 6 a. ubi συνοδε et μιλία sunt synonJma. Ibi d. vers. r. ad κανονίζεται Dota Ita habet otiam Aristoteles Eth ad Nicomach lih. II cap. 3 κανονίζομ ε δ και τα προς- ξει , ο μἐν μαλλον, οἱ δε ηττον , ηδον η και λυπη.
pag. 89. adde Copiose contra fatum disputant Chrysosse. T. XIL
416쪽
T. XII pag. 3Io 38 I. et Euseb. Praepar Evang. Pag. 4 a.
Pag. 9i vers. a fine . post eqq. ad deci et P. 37. B. Pag 3o 6 versu secundo in animadversionibus post etiam ad- de P. so C. t. Pag. 33s in animadversonibus verso . post βυκος adde Dolat Ibyci leguntur etiam epigrammata in Anthologia p. a 78. 79. edit Steph. 1366. . Legi ea nuper etiam in Codice uel pherbytano eo, quem olim Reiskius Libanii
Pag. 34s in animadversionibus versu Io post seqq. adde: Ibidem p. 49. C. locus est egregius de rerum singularum cura et providentia divina πασι καθολου τοῖς ουσι . .'. Pag. 363. Vers. . ad versus Menandri nota Similis foro sententia est apud Basilium M. T. III. p. oo. E. σεβων
καταπιπτοντων δικαιοι ε φοβοι γίνονται.
In versione latina pag. 4 vers. II. inter vocabula accedat et Diducitur litteris cursivis, ut vocant, addendum: . nec nervus sine sensu.
417쪽
C A P. LI ominem ex animo intelligente, et corpore, rectissimes
constructium esse, atque ita quidem recte, ut aliter fieri otcohaerere non possit, multi, iique boni viri existimarunt. Sed cum hoc habeat controversiam, quod intelligens animus dicatur, utrum intelligendi vis, ad animum, velut dispar quaedam natura, ad diSparem naturam accedens, intelligentem eum efficiat an intelligentiam a seipso atque uapto natura habeat, atque, ut corporis oculus, ita haec ejus pulcherrima pars sit aliqui, in quibus est Plotinus, aliud esse animum, aliud intelligentiam statuentes, ex tribus hominem constare volunt, corpore, animo, intelligentia. Quos etiam Apolinarius secutus est Laodiceae Episcopus: nam hoc opinionis suae acto fundamento, reliqua suo dogmati convenienter adstruXit. Nonnulli non separarunt ab animo intelligentiam, sed in ea principatum esse animae Opinantur Aristoteles vero eam quidem intelligentiam, quae potestate est, una cum homine fabricatam putat: sed eam, quae actu est, extrinsecus se insinuare nobis, nequo ad essentiam hominis, sed ad progressionem cognitionis et contemplationis rerum naturalium conferre. Num Nemes. Ab au.
418쪽
paucos admodum homines, et eos solos, qui se philosophiae dediderunt, intelligentiam actu habere confirmat. At Plato, quod in homine praestantissimum est, intuens,
eoque nos ad unius animi divinitatem, curamque convertens, non, quod e corpore et animo unctum est, sed animum ipsum, tali corpore utentem, hominem esse dicit: scilicet, ut animuit nos esse credentes, spretis et contemptis cupiditatibus corporis, utpote qua hominis non sint, qua homo est, sed primario loco animalis, secundario hominis, quoniam et animal homo est, sola animi bona,
virtutis, et pietatem persequamur. Neque tamen certe inter omnes non constat, animum corpore potiorem esse, cum ab hoc corpus, velut instrumentum, moveatur. Declarat hoc perspicue mors, quidem anima sejuncta, omnis motus et muneris expers corpus avet non aliter, atque artifice remoto, nullo motu cieri possunt instrumenta Jam vero illud nemo est, qui ignoret, hominem et cum inanimis convenire, et bestiarum vitae esse participem. et cum ratione praeditorum mente quadantenus conjungi. Nam cum inanimis quidem convenit in corpore, et quatuor elementorum temperatione. Cum stirpibus, et in his
ipsis et in altrice et procreatrie anima. Cum rationis eaepertibus non solum in his omnibus, sed etiam in motu interiore, in appetitu in ira, denique in sentiendi, spirandique facultate. Haec enim Omnia communia sunt hominum et rationis expertium, etsi non omnia omnium. Ivlente porro et ratione cum corporis expertibus et intelligentibus naturis conjungitur, cum ratiocinetur et intelligat et judicet omnia, et cum caeteras virtutes sequatur, tum pietatem, in qua virtutum omnium summa est, amplexetur. Quapropter velut in confinio est sensum moventis, et quae mente comprehenditur, naturae, quod
ut jam explicatum est corpore et corporis facultatibus,
ad caetera animalia et inanima ratione, ad corpore 3 Canintes substantias accedat. Nam hujus pulchorrimae fabricae opifex et sator videtur sensim dispares invicem naturas
aptasse, ut unum essent omnia et inter se cognatione quadam
419쪽
tenerentur. Ex quo maxime unum esse, qui universitatem rerum pro erea rerit, ostenditur. Non enim solum junxit singulatim individua, sed etiam omnia, quae ubique sunt, apte inter se composuit Sicut enim in unoquoque animali, quae sensu carent, os, adipem, pilos et alia ejusdem generis, cum iis, quae sensum habent, nervis, carnibus et similibus conjunxit et ex his utrisque animal conflavit, neque consavit solum, sed etiam unum effecit sic in reliquis rebus, cujuscunque sint speciei fecit, easque naturae cum similitudines, ut discrepantia, pedetentim procedente, inter se construxit, ut neque multum, quae prorsus sunt in anima, a stirpibus, quae nutrientem habent animam, dissideant neque rursus hae a bestiis et reliquis animantibus, quae anima sentiente instructa sunt neque porro bestiae ab intelligentibus naturis plane dejungantur, nulloque cum eis foedere et insito naturalique vinculo colligentur. Lapisonii a lapide differt v qnadam, sed lagnes lapis a natura et vi caeterorum lapidum discessisse videtur, cum ferrum ad se perspicue trahat et contineat, idque velut alendi sui causa facere videatur neque id in uno ferro efficiat, sed etiam aliud per aliud cohibesat, quod omnibus sibi adhaerescentibus vim suam impertiat. Itaque etiam ferrum tenetur a ferro, cum ipsum a magnete continetur. Deinceps
aedificator mundi Deus a stirpibus ad animalia transiens, non protinus ad gradiendi sentiendi quo vim devenit, sed gradatim eo et concinne progressus est. Pinnas enim et urticas marinas, velut sentientes arbores effecit, quoniam eas in mari, instar stirpium, suis radicibus defixit, et testis, quasi lignis, circumdedit, et non secus, ac si stirpes essent, immobiles jussit consisteres tangendi tamen sensum iis largitus est, qui communis est omnium animalium ut cum stirpibus, hoc ipso, quod Xae et stabiles sunt cum animalibus, ob tangendi sensum, societate teneantur. Nam spongiam, Nyad saxa inhaeret, et contrahi, et aperiri, aut potius dilatari, cum senserit aliquid accedere, ab Aristotele est traditum. Quocirca haec omnia eruditi juncto ex animali et
stirpibus nomine, ζωοφυτοι nuncupant. Porro autem ad pin- A a nas
420쪽
nas et id genus alia, adiunxit ea, quae commeant quidem illa de uno loco in alium, at longe procedere nequeunt, sed circa unum eundemque locum volutantur. Hujus generis sunt pleraque, quibus testa pro tegmine est, et quae terrae infestina nominantur. Atque ita paulatim, aliis plures sensus, aliis vim progrediendi longius, tribuens, ad bestias perfectiores pervenit dico autem perfectiores, quae omnes habent sensus, et longe possunt procedere. Inde a bestiis ad animal rationis compos, hoc est, hominem progrediens, non continuo eum genuit, sed prius etiam caeteris animantibus naturalem quandam prudentiam et artificium et calliditatem, incolumitatis ipsorum causa, dedit, ut propinqua viderentur ratione utentibus animalibus. Ac tum demum illud animal, quod vere rationis esset particeps, hominem procreavit. Eandem progressionis rationem in sonis vocum, si quis quaerat, inveniet ex simplici scilicet et unius
modi equorum et boum voce minutatim ad variam et disserentem corvorum et imitatricium avium vocem e se deductos, quoad explanato et perfecto sunt hominum sermone terminati. Explanatam autem et distinctam vocem e cogitatio. ne et ratione aptam esse voluit, quod eam, ut animi sensus interpretaretur, essinxit. Ita omnia omnibus concinne aptavit et colligavit, et per hominis procreationem ea, quae intelligentia comprehenduntur, et quae sensu accipiuntur, in unum contraXit atque conjunxit. Quare recte Moyses, mundi aedificationem exponens, ultimo dixit hominem esse factum, non Ohim, quod, cum Omnia proster ipsum Diant condita, oportebat primum, quae ad usum illius pertinebant, parata esse, deinde eum, qui eis usurus esset, produci; sed etiam, quoniam, cum et, quae ratione, et quae cernendi sensu natura percipitur, facta esset, oportebat esse quoddam vinculum utriusque, ut unum esset hoc universum sibique consentiens, nec a seipso alienum. Proinde homogenitus est, animal, quod utramque naturam conjungeret.
Ac sapientia quidem ejus, qui hunc orbem molitus est, Dei, ut rovisti me exponi potuit, haec est. Itaque homo inter utriusque naturae, utentis ratione et expertis, sines