De problematis Aristotelis: dissertatio

73쪽

Commentariti

mi onsideraveris in his problematis ea plerumque quaeri, quae explieationem habeant dubiam aut ancipitem,

intelliges, eur solemnis sit aus partienti naue enim tum usurpari doeent grammatici, eum ad prae dentem interrogationem haesitanter quasi interrogando ipsi respon,

me pertinet illud mi δηλου, hi explicationem nostram probabilem esse indieamus atque adeo ita manifestam, ut vix opus uerit interrogare vide Statb ad Apol Soer. p. 44 ad Phileb. p. B. in Trendelenburg ad Aristol. de anima pax 20 praeter neeessitatem hane partieulam solummodo responsioni indieandae inservire eontendit et interrogandi signum sustulit. Itaque in his problematis seriptor, si duplicem explieationem habet, utitur ποτερ - mi, ita ut eleelaam deserat ad lectorem, sin unam hahet, et seribit, ita ut illud ipsum ποτερο quodammodo excogitandum relinquat legentibus. o αὲ - os Pertinet illud ad tibiae usum inlaetae, uneribus, laboribus ad animum inligandum et xesiaendum, vel in morbis ad orpus sanandum, hoe ad tibis usum in nupina, epulis, spectaculis rebus sestis ad mentes inhilarandas quatis de rebus aeeuratissime seripsemaei Barthotinus noster de tibiis veteru et earum antiquo usu libet tres nonu4677, et menes Coueetanea de thiis veterum. Vid. Geonov. thea. ant Graeee.

Tomis VII p. 24M Caeterum quid de utilitate ham

74쪽

monἱae universe senserit Aristoteles, heevissime Melarat lib. VI I Poli e 5-7, ubi doeet, mustea utendum esse πχιδεια evrus καὶ κα κριτε , , piso os προς ζ ωΥην, προς-ysin τε καὶ προς προ τῆς συνζovως αγαπαυσι Calterum hoc problema est ex numero eorum, quae si quis Aristotele parum digna iudicet, equidem non Berher repugnem. Neque enim perspieuum est, quid sit quod dubitationem moveat et in quaestionem vocetur. Nam quod Septatius in ominentario id quaeri arbitratur, quomodo eadem res harmonia in eon rariis animi e turbationibus gaudio et uetu utilis esse possit, hoe neque ex eo, quod interrogatur, neque ex eo, quod, spondetur, elici apte potest' .

Quum hae probi. seetio inseribatur σα περ αρμο- v αυ, et reliqua prohil in harmonia versentur omnia, hoe solum in voce, manifestum est, probi. 24 in alienum Ioeum temere irrepsisse et ad ecl. M relegandum esse, in qua traetantur, quae ad Vocem et sonum pedisnen Videtur enim, ut jam ante a nobis significatum est, quisquis hae probi disposuit et in Metiones digessit, rem ita traetasse, ut in 1ἱis haesitaret, in aliis erraret. Sectionis autem probi. 524 eum hoc problemate pugmare videri potest et re vera visum est nonnullis. Sed re aeeuratius perspeeta invenimus, quid intersit. Quaerit . . Aristoteles eu eiusdem hominis vox eum aliis elamantis vel anentis longetus exaudiatur, quam si eantes solus. Respondet, voeem aliarum oeum vi et

Gaza quoque vertit tam in Iahorando, quam in fruem

75쪽

mmpetu latam longius exaudis. plurium voem in unum eonjunctas et onfusas aerem una vi impellere et plus valere, quam si sint diseretae voees. In seet autem quaeri , ne uno voeiserante et pluribus, ne aequalis sugonus, nee tamen Pro portione ad longinqua extendaque plurium vox Respondet, hoc fieri, quia aer non integere solidus oratur nisi brevi quodam spatio, post autem dissipetur et dissolvatur. Itaque in altero probi. -- parat inter se Vocem unius et Oees pluHum, in altero voeem inius per se et eiusdem oeem aliis voethus admixtam eum iisque coalescentem. γεγι usi est ita lamare, ut possit exaudiri, ut Arist. de audibit νηπυται μὰ γα ἀλλ' υ υvωται γεγωva γραφε se in figura aequilatera. κατα ov αριθμου Duo odd. κατα . . ut Sensus sit quam pro numero. Gaga hae voedi omittiti

uuaerenti, quale urstema h. l. ab Aristotele eonam moretur, hoe primum respondemus, spatium eius terminos unius diapason Exeedere nos videri, deinde genus haud hie esse enhaemonium me optime conveniunt eum eo, quod tradit antiquissi,nus inusi e seripto Aristox mus in elem harin pag. 2 edit methom.), antiquiores harmonteos in uno arstemate diapason et in uno genere euharm. Versari solitos esse. Enharm. genus h. l. r

spiei intelligimus vel ex oe. ωσις probl. nam etsi non ignoramus, hoe voeabulum ab antiquiorinus Prin goreis etiam ad hemitonium trahi solitum esse vid. Philol. p. meomae in Gerasen pag. meth. Theonem

76쪽

Smrenaeum p. 87 et id M. Buniaul , Boeth mus. ih. 3eap. 5 Censorin de die ax eap. lo, maeroh somn. Seip. lib. 2 ap. l), tamen Aristotelis aetate ham disiea solum Enharm. genus vulgari usu resere tur. In hoc igitur genere qui parhypaten quae a proximi in utramque partem o hypate et liehano quarta toni parte abestheanant, eorum o in docet Deillime απριμ υσθαι,

non minus quam eorum, qui neten aliosve sorio ae fores anant.

αποφνη rvυσθαι Quid hoe sit, ostendit Arist. de

audib. crtam υσθαι os συμ.βο δεμ α φ ovοις, οππι 'κ ετ οπιαοα το πέρα. p.ετοι πληγῆς ἐκπευσαι αλλ' o περιτ p. v τοπος υ v reo τῆς ιαστα-ως , ἡ Itaque probi. seel. I, 2 post ibum Deillimo rumpitur Vox et si ebriorum vox rumpi solet. Jam Vero videamus, num probab;le sit parhypatenentiam generis ad eanendum dimeillimam nisse. Una est et consentiens Vox eorum, qui de harmonἐea arte seripserunt, enharm. genus tam diaeeuiter an potuisse, ut a solis excellentissimis musteis exereeretur Aristi LQuinctil. . is, Theon. p. 88. Quare hoe genua ut post reliqua inventum, ita ante reliqua holitum a et ob fivione deurum Aristox. p. 23, Gaudent. p. 6 Aria M. p. lis, maerob somn. Seip. 2 4 Phat de mus. eap.

Itaque, ut et Geseeia visum est et nobis Matue, vix ullum spatium hemitonio minua apte et eorum e et, tum eonvenienter eani potest in enhaem. -- --

hemitonium illud paxhrpate in duas partes divideretur, non mirum est, hanc ipsam parripaten eant dae es tkmam suisae. τοι αγω, pos τοι δὲ et soni sunt aeutiores, qui is

77쪽

αυπη et α v. Ah hoe initio vel principio a diesi, qualis est inter hypaten et parhrpaten prosciseitur hammonia. oe. αρχ ri apud Arist. late patet et sigmifieat id undo aliquid proficiscitur, unde ad rei naturam eon-atituendam motus aliquis aeeedit; quod vel in materiave in forma vel in ne vel in ratione eernitur. Vide metaphys 4, 3, Trendeteriburg ad Arist. de anima p. l87. 1 ino intelligitne ejusdem rei varias dici posse αρχας. Priseipium in harmonia inesse doeet Arist. Polit. I, 5. Quod quale sit, ex metaphrs perspieimus. Nam quum

inter varios eiusdem ratematis sonos certa quaedam temsionis ratio intercedere debeat, hae autem pendeat a mese, ad quom temperabantur caeteri soni via prob, 3M, mese principium dici recte potest metaphrs pag. 3ο3 M. Brandis. Quoniam autem omia harmonia contin tuae div-sitate sonorum vaviorum et aeutiorem, dimis intervinum minimum, unda hae omnis diversitas quasi initium et originem trahit, non minus reete dieitur

principium. metaph . p. 7. v δὲ χαλεπὸ ete Diraeultas indo oritur, quod

vox et intenderada et quasi comprimenda est, ne interivalli angustias excedat. καὶ πιεσι deest in ed. r. Aid. min., Dingr.

Quaeeitur deinde, cur diraeuiter ab riptito ad pari hypaten, saetio a parhypato ad 3p ton perveniatur, Mum inis utramque sit da is Reapontistiter quia mae..dendo eaevouitur ad h3paten Haeo igitur intelligore tibi videor. Quae sequum tuae eina haud dubie eorrupta sunt et adeo obseura, ut probabilem sensum in iis inveniri posse desperem Gaza nihil auxilii suppeditat vertit enim ad verbuint atque etiam levius a eouatitutione aseetiditur', nisi quod leosso

78쪽

το videtur divi προς μει δ ναι et προ ταθη πα-ρ ητη αδομμα. Quae vero incipiunt ar δε γαρ ea ex longe alio problemate hue intrusa esse manis tum est 3 hae autem eorruptio iam Ga e odiem invaserat.

Quaeritur, eue lihemtius audiamus eas melodias, quaseognovimus, quam ignotas et novas. Respondetur quia qui notum aliquod melos antat, is quasi propositum aliquem saxem attingere videtur, id quod affert delevi

lionem.

ω μ et ἐπίστανται. Fortasse ει pri Arto λται ex probi. ατ οτι ἡδ το λανθα vat v. Diseere est sua mnane sententiam Aristoteles ut vita et Mnasia omProh vit, ita verbis saepe expressit, ut de arte poetio μαε ει ηδι ov. Rhet. . t m γαρ ι θ ει βαδίως τμ φυσει πασ&. Adde Rhet. l. Probl. 4. 3, initium metaphys. Hoc autem Ioeo quid sibi velint haee Verba, qua ratione eum sequentibns ohaereant aut quamnam omnino afferatur ratio, equidem non Video. Nam quod diseere est suave, inde nulla ratio repeti potest, cur duleior sit nota quam nova mel.dia immo disiat potius, qui noxam quam qui notam melodiam aedit. Itaque quoniam Ioeum sanare alia ratione non Ponaum, ita sere seripsisse Aristotelem probabiliter, ut mihi videor, eonjicio τουτο δε ρου θεωρεῖν τ οτι ηδυ μαλλοέ- θεωρεῖv vi et μωρ sis o quia Maviua est imaginem rei

1 Θεωρεῖν est contemplari 1 ad ea, quae iam pereepimus et Reimus, animum advertere, ea mente et eogitatione velut Perlustrare. Itaque scientia re vera praeeedit eontemplatio Dj j1j sui QOO le

79쪽

aiam eontemplari et intuer quod si, ubi notam et amomo conceptam me odia audias quam diseere ubi novam pereipias , quoniam ho est seientiam a ipere, illud ad usum transferre et rem velut amos re. Eodem modo opposita vidi hae voeab in libro de sensu eap. 4

Ut in plexisque probi dii ullas aliqua ex respondendi ratione oritur, ita in Me ipsa interrogatio ten his offundit. Continet enim voeem quandam obseurauis παρακατα, mi , quae tantummodo . . exstat et apud

mem, id quod Aristot diei de animara , , ubi primamenteIechiam eum scientia comparat, recteque Themistius DI. 7 a. προτερον γαλλαριβάνει την επιωτήμην Σωκρατης, ποντωλωρῶ, nec opus est, ut eum Trendeu urg in ominent de entelechia AristoteItea de anima pag. 317 hoc nimi esse dicas et oeabula ἐπιστημα significationem tribuas a iugari usu abhorrentem. In quo ambiguitas quaedam oe θεωρεῖν viro doctissimo haud fixisse videtur. Nam Iia est e-- templatio, qua ad diseenduin instituitur, alia, qua rem iam Perspeetam et eognitam animo retraetamus et quasi intuemur. Itaque tres omnino sunt gradus, O μανθάνειν, motus, quo seientiam pereipimus, το ἐπιστήμην ἔχειν, μη θεωρεῖν M Phys B, Mi statu quietus, eum somno eoinparandus, τὸ θεωρειν, mentis: agitatio, quae in scientia iam comparata om- templanda et traetanda versatur. Ita hune loeum intelligo,

quem alii aliter interpretati sunt Vide Stah in Seebo a

80쪽

καταλογὴ και ἡ περι υτ uim Quoniam anismapud Plut ad rhythmicam artem, apud Aristot ad M. monteam pertinere videtur, haud dubio in uisaque emaatur. Ac Burelio quidem, qui sui. hrum de rivis. eommentariis illustravit, in mem de Paead des inseram. T. X p. 244 doces, para talom ess so utionem nandam et perturbationem eum Arthmi tum harmoniae, cui assentitur Booe, de mole Pindari Libri l eap. 7. Sehneide in lex. r. putat esse recitationem ad mlharam vel liniam, ollatis verbis Plut p. 3 4 , quae tamen ni explieationi minime favent Aliam interpretationem protulit hieme in viubae Sertfe, nisi ta, p. I. Ait enim paraeatalogen ad similii imem a.

phoniae oemi in i modo inelodis exitu, qu eantinue Per sonos PaPaphonos Admissas esse a veteribus non solum homophonias et antiphonias, sed interdum etiam Paraphonins si negamus. Vid. Boeevh de metr Pind.

Libria Cap. lo. Sed quid afferre possit vir doetissimus,

eur hane explicationem certam esse nec quidquam dubitationis habere dieat, viderit ipse Aeeuratius de hae voce disputavit Hermannus element doct. et 2, 22 ostem dit enim, para taloge esse remissionem numeri ad incertos communis sermoni numeros ae dentem quam

nostri musici genus eanendi recitativum voeant eamque vel in emission celeritatis in fine quorundam numerorum positam esse vel in solutione totius numeri, arie

tis ad quosdam numeros pluribus brevibus stabis. Utrumque fit in dochmiacis, qui inprimis in Ommis et in arminibus cata et vf dominantur. Veram esse hane