장음표시 사용
271쪽
catholica patiatur asserentem, quod spes theologica, dum generatione prior est amore Dei, & hominem ad amandum disponit, animat, accendit, honus non sit, honestus non sit, nisi quando amor accesserit 3 Quasi causa boni bona non sit, cum ex fructibus judicium de bonitate arboris ferendum, aeterna sapientia monuerit. et Fidem quoque esse priorem charitate, saepius ostendi ex S. Thoma, qui 2. 2. q. . art. I. Examinans ta utrum fides sit pri-M ma inter virtutes , Respondeo (inquit M dicendum, quod aliquid potest esse prius,, altero dupliciter: primo modo per sers, alio modo per accidens . Per se quidem ,, inter omnes virtutes prima est fides ; cinnsi enim in agibilibus finis sit principium , H necesse est, virtutes theologicas, quasi rum objectum est ultimus finis, effias, priores caeteris virtutibus; ipse autem, , ultimus finis oportet, quod prius sit in se intellectu, quam in voluntate, quia vo-,, Iunias non fertur in aliquid, nisi prout is in intellectu apprchensum . Unde, cum, , ultimus finis sit quidem in voluntate per ,, spem, & charitatem ; in intellectu autem M per fidem, necesse est,quod fides sit primari inter omnes virtutes ; quia naturalis co-,, gnitio non potest attingere ad Deum se-M cundum quod est objectum beatitudinis, , , prout tendit in ipsum spes, & charitas, , . Ecce fidem virtutem theologicam, atque ita necessario bona nar priorem quoque spe, &charitate s licet informem, & mortuam, antequam charitas, quae velut anima virtutum omnium est, accesscrit.
Statim progreditur Angelicus et , , Sed ,, per accidens potest aliqua virtus esse ,, prior fide. Causa autem per accidens cst per accidens prior et removere autem ,, prohibens pertinet ad causam per acci- dens, & secundum hoc aliquae virtutes
si possitiat dici per accidens priores fide, in
,, quantum removent impedimenta creden-M di, sicut fortitudo removet inordinatum ,, timorem , impedientem fidem : humi- , , litas autein superbiam, perquam intelle- si eius recusat se submittere veritati fidei, ,, & idem potest dici de aliquibus aliis vi
se tutibus: quamvis non sint verae virtu-
,, tes, ( id est salutiferae, nisi praesupposita
e , ,. Bonae tamen sunt, & honestae, ac saepe ad psam fidem, & charitatem dispositioncs necessariae . Hic praeter fidem, & spem conspicimus virtutum moralium exercitia, ut sunt fortitudinis, & humilitatis . 8 Hactenus articulam impugnavi intellectum sensu, quam potui benignissimo ;
Juxta quem amor Dei praescinderet a perfecto, & imperfecto, justificante, & eo qui ad justitiain solummodo disponit, qualis ab aliquibus in attritione statuitur. Crescit vero plurimum proscripti dogmatis perverstas, & pluribus, ac gravioribus obnoxia fit censuris, etiam pridem a Tridentino Concilio , & Sede Apostolica infli ctis , si amoris Dei nomine accipiatur justificans, & hoc sensu charitas perfecta; quamvis alia possit
esse perfectior , videlicet magis ardens, magis constans, robusta, & aliis praecellens proprietatibus. Non alio Quesnellum amore, nonalia charitate contentum esse, quam iustificante, colligitur ex variis ejus de hac materia propositionibus: atque ex ipsis , ut aliquoties notavi, adversariorum vindiciis . Considera Propositionem rum . Non sunt nisi duo amore1,
unde votitiones , ct ac iones omnes no rae na-funtur . amor Dei, qui omnia agit propter Deum, quemque Deus remuneratur; ct amor,
quo nos lasor, ae mundum diligimus, qui quod ad Deum referendum est , non refert , O propter hoc ipsumsit malus. 3 . Amore Dei in corde
peccatorum non amplius redii ante,necesse est. ut in eo carnalis regnet cupiditas, omnesque actiones ejus corrumpat. Amor Dei, ex quo omnes volitiones, & actiones bonae procedunt; amor,qui omnia agit propter Deum, quemque Deus remuneratur; amor Dei in cordiis bus regnans, indubie perfectus est, ea taltem perfectione, quae talis ponderis habeat ad justi fieandum. De hoe nihil dubii relinquit Propositio 3 r. Fides j isicat, quando
operatur ; bd ipsa non operatur nisi per chartistatem. Cuius pronuntiati perspicuus sensus est, effectum fidei semper esse justitiam ; sed nihil a fide effici, nisi per charitatem. Haec itaque, quam constat non posse nisi ex fide
profluere, semper comitem habet, a se, &fide progenitam Sanctitatem . Porro nullus amor Dei naturalis ab adversariis agnoscitur juxta Propositionem o. Sine gratia rum hil amare possumus, ni ad n ram condemn
tionem . 3s. Voluntas, quam gratia 'on stram
venit,nihil habet luminis, nisi ad aberrandum; ardoris nisi adse praecipitandumivirium ni ad
se vulnerandum i est capax omnis mali , S -- capax ad omne bonum. Liquet igitur,a Que nello nusquam amorem commendari, nisi elicitum auxilio gratiae.
Amori illi semper necessario praesupponi fidem , docet Synodus Tridentina se C. 6. cap. 8. Fides es humareae salutis initium, fundamentum , O radix omnis j i ationi rimo penes Quesnellum Propon et . Fides est
prima gratia , ct fons omnium aliarum . a s. Aura
272쪽
Italia dantur gratiae ni persidem. Si autem
fides est fons omnium aliarum gratiarum, neeessatio pariter fons est omnis Amoris Deli atque ita nulla Dei dilectio esse potest, ad quam non concurrerit fides , quae etiando operatur, jan eat . Fieri itaque
non potest, ut Dei dilectio sit, sive perfecta, sive inchoata sine iustificatione. Quapropter si nullum est opus bonum sine amor
Dei, compertissmum est, nullum esse bonum sine iustitia,& sanctitate ; cumque opera omnia, quae bona non sunt, & quidem ex gratia, juxta Proposis s. & o., peccata sint,
is condemnationem mereantur, manifestum
est, opera omnia absque amore justificante a Quesnesso rejici inter vitia. o Hine sequitur 38. Prop. Baiana Om
nis amor creaturae rationialis aut vitio a es
eupiditas, qua mundus di igitur, quae d Ioanne prehihetti ; aut laudabilis illia claritas , qua se, Spiritum Sanctum in corde diffa Detiae
AL. In omnibus sis actibus peccator serviti dominanti evi irati. XXXV. Omne, quod agit peccator, vel ser-mtis peccati, peccatum en s quamdiu nempe
per charitatem non convertitur.
Ibidem Propos. et s. omnia opera infidelium sani peccata , ct philo horum virtutessant mitia. XXVII. Liae tim arbitriam 3 gratiae Dei addititorio non nia ad peccandam outet . Inter damnatas gr. ab Alexand. VIII. restituitur a Quem esto haec I. Omnis humanis actio deliberalis, es Dei dilectio, vel mundi . Si Dei, charisas Patris era i s mundi, con-evisen ta earn f, hoc es, mala es.
I. Necesse es, in elem in omni opere peccare; quamdiu scilicet infidelis manserit
M. Revera peccat,qui odio habet peccatum mere ob titis turpitudinem , ct disconvenientiam eam natara sne titio ad Deum ossensum resectu .rci Memorata superitis Baiana g s. fuit etiam Ioannis Huss proscripta in Constau-tiens Concilio . Pluta sunt Tridentini anathemata, quibus idem Quesnelii sensus configitur; Videt ieet se C d. de iustificatione ean. . Si qtiis
dixerit, opera omnia, quae ante ius rationem
sunt, quacumque ratione facta sint, ver/ esse
peccata .... Anathema sit. Sess i . De Sacramento poenitentiae can. r. Si quis dixerit, in ea holiea Ecclesia poenitentiam non esse vertim, ct propri/ dictam Sacramentam pro e-libus, quoties pos baptismum in peccata Iabum tur , ipsi Deo Feconciliandi, a Chrso Dominon ro inclitatam, ana hema sit.
Iuxta adversarios quolibet actu, quo se peccator ad poenitentiam disponit, justitiam consequitur. Non potest enim se ad poenitentiam disponere sino bono opere, ut manifestum est: Nullum juxta adversarios esopus bonum siue amore Dei. Nullus iiivra .
eosdem , & catholicos quoque theologos est amor Dei, vel actus qualiscunque ad iustitiam disponens, qui non sit ex fide radice omnis juni ratiotiit, ut a Tridentinis Patribus, de aliunde dicimus . Fides autem penes Quesnellum tu isseat, puando operatur . Quoties itaque operatur, amorem Dei parit, &justitiam . Quapropter nunquam peccatorem in Sacramento poenitentiae absolutio Sacerdotis Dei reconciliat; si vera est novaturientium doctrina ; Et tamen Tridentini
sessi l . can. v. Si quis dixerit, a dutionem . Sacramentalem Sacerdotii non esse actum judicialem, sed nudum minisseterium pronuntiandi,
O declarandi, remissa esse peccata consitenti ;modo tantum credat, se esse absolutum; aut Sacerdos non ferio , sed joco abolvat; aut dixerit, non requiri confessionempaenitentis, ut S cerdos eum absiluere posit, anathema sit. In
Quesnelli sententia, sive Sacerdos absolverit loco, sive serio , semper poenitens sua Ade justi fieante remissionem consequitur. Quomodo igitur Christiis homines non deceperit Joan. cap. ao. dicens Apostolis,
Quorum remiseritis peccata , remittuntur eis et & quorum retinueritis , retenta sunt eQuis enim hic non intelligat, concedi Apostolis potestatem remittundi noxas peccatoribus e In novo autem systemaete Sacerdotes nunquam reos criminibus liberant;
sed solos justificatos iterata , & quasi superabundanti impertiunt remissione. Quomodo etiam retinere unqu1m Sacere os poterit peccata poenitentium ; si quaelibet ho-na ad Consessionem dispositio delicta sustulerite Denique a Sacerdotis absolutione nunquam pendebit peccatoris justificatio juxta novi praecones Euangelii. Quomodocunque igitur Quemclli Propositionem acceperis, sive secundum se solam, & in sensa verborum obvio, ab omnibus praecisam authoris, & aliarum ejus enuntiationum circumstantiis, sive iuxta sensum authoris, & libri, tot propositionibus enitentem, censuri; minimi levibus obnoxia est et gravioribus tamen , ut jam ostendi; si ratione intelligatur posteriore .
Telorum contra nos pharetram exhauserunt adversarii in pertinaci I sed contra catholicam veritatem infelici certamine,
pro defendendis quinque damnatissimis a Sede Apostolica erroribus, ut pro praesenti
Pars II. Proposi XLIX. Cap. unicum.
273쪽
su petiuent nihil, nisi confractum in superioribus, protritumque non semel.
Quinquagesima Propositio Damnctis.
Pater mi, si spiritus charitatis non est ille, qui clamat . O et D. Asor. Rom. S.
D. I S.C A P. I. Fundamentum Propositionis corruptio
r x Oeus Apostoli indicatus; sed sacrilege corruptus a Quesnello a a sumitur tamquam praeclara occasio, & veluti fundamentum novi dogmatis de eliminanda omni penitus oratione, quae a spiritu charitatis non processerit. Paulus Rom. cap. g. v. I s. fidelibus gratulando annuntiat, non sicut alias Judaeos in lege veteri spiritum servitutis, & timoris , etiam ipsos in novo faedere accepisse ;sed spiritum filiorum , & charitatis. Non enim accepistis spiritum servitutis iterum intimore ; sed accepi iis siritum adoptionis staliorum, in quo clamamus Abba , Pater . Quae verba si Quesnellus integra reddidisset gallice, non potuissent, ut patet, subsidio esse novitati,sive praeserui, sive pluribus sequentibus . Verum eas novae fundator Ecclesiae, ver-
his Apostoli, suo usui ( fallacia qualicunque accommodatis, stabilire decreverat. Spiritus scilicet servitutis in timore a Deo Iudaeis inditus, implacabili Lutheranorum ,& Iansenistarum adversus timorem odio opponitur. Si enim is Dei donum sit, etsi minus perfectum, quam charitas, non apparet, cur ex illo profecta oratio Deo ingrata esse debeat, aut frustranea. Ideo digna haeretico industria, ac, si non albus, saltem ater spiritus, ut plura Luthero , ita modo Que nello, dictaverit versionem , in qua nullo modo eluceat acceptus a Deo prius spiritus servitutis, & timoris, ut elucet clarissim h in verbis Apostoli, & a S. Thoma, Anselino, Chrysostomo, Theodoreto , ac caeteris pata sim interpretibus, Bellarmino quoque contra Lutherum lib. r. de poenitentia cap. 1 T.
a Sie igitur callidh Que ellus verba Apostoli interpretando pervertit: Aussi vovin aven potnt resti l esprit de servitus Mur
vous con ire encore par ta eratate et maia uous aveet recu i esprit d adoption des enfans, par se quel notis crions; Mon Pere, mon pere .
Quae Latino idiomate sic sonant: Etiam Mognon accepissis siritum servitutis ad vos com ducendum adhuc timore i sed accepistis spiriatum adoptionis Fliorum, in quo clamamus Abba, Pater. Ubi quidem supponitur, quod antea ducti fuerint timore; sed non quoatimorem illum , seu spiritum timoris a Deo acceperint, ut signi catur in textu Apostoli, & passim omnes cum Angelico interpretes intelligunt. Ita Doctor Sanctissimus
in Rom. g. lect. 3. Non enim iterum in nova
lege ,sicut in veteri lege fuit, accepistis spiristum feroitutis in timore , scilicet paenarum , quem timorem Spiritus Sanctus faciebat. Sed acevistis Spiritum, scilicet charitatis , qui est adoptionis iliorum , ides, per quem ad Hamur in Hios Dei . Gat. q. ut adoptionem
siliorum reciperemus. Non autem hoc dicitur,
qu sit aliut, ct alius Spiritu, ; Sed quia idem est Diritus,scilicet qui in quibusdam, facit timorem servilem , quasi imperfectam dii in aliis facit amorem quasi quoddam perfectum. Quae expositio eae ipso fluit rextu Apostoli&ut in ea Thomas Duces secutus est veteres, ita recentiores omnes catholicos facito obtinuit suffragatores.s Bellarminus lib. a. de poenitentiae cap. II. cui titulus est Contritionem imperfectam, se attritionem ex timore poenae ortam bonam,atque utilem esse,locum Apostoli contra Lutherum sie explicat: Eaedem Scripturae timorem Fum a Deo inspirari tam operose do
cent, ut nimis magna temeritas videri debeat, si quis eum adhuc damnare voluerit. Rom. 8.
Non accepistis sirittim fervitutis iterum in timore ; Sed accepi is spiritum adoptionis Aiorum Sc. Quo loco Beatus Paulus docet, in testamento veteri datum a Deo spiritum fervitutis, quo timeretur; quemadmodum in tectamento novo deditspiritum adoptionis,quo dilia
geretur. Ubi quidem qualis Testamento veteri fuerit spiritus, qualis novo propriussit, exponitur; non tamen quasi hominibus, maximo novi foederis peccatoribus , nullus obveniat modo timor servili si Imo juxta Bellarminum cap. citato. , , S. Augam, , stinus Trach. v. in Epistolam S. Ioannis si docet, timorem servilem esse de quo lo-,, quitur Salomon Proverb. I. Initium Sa-,, pientia timor Domini: Quod etiam do-
274쪽
is cent S. Basilius oratione in principium
,, Proverbiorum, Beda in caput I. Proveris,, biorum,Bernardus homil. et s. in Cantica ,
,, & Epist. y ad Episcopum Coloniensem rta & Magister cum Theologis scholasticis,, in I. Sentent. dist. 3 . Rursus idem Au-,, gustinus lib. t. de Sermone Domini in
,, Monte cap. v. & Gregorius hom. I s. in is Erechielem &c. s, Quae timoris servilis commendatio nimium contraria est Lutherano , & Iansentano contra eum odio, ac propositionibus non paucis in nova Ecclesia firmandis, si reeipi nequeant in catholica. Quis enim cum timoris servilis utilitate, & pietate conci- Iiet Propositione ni 66. fitii vult Deo appropinquare, nee debet ad sum venire cum bru- talibus passiovibus , neque adduci per instimctum maturalem , aut per timorem, sicuti bestia ; sed ersidem, O per amorem sicuti Filii .
Prop. 6 . Timor servilis non sibi repraesentat Deum , nisi ut Dominum darum , imperiosum, injuclum, intractabuem . Quid igitur miri, si oratio ex tali formidine oriunda Deo nequaquam placeat, deminimo exaudiatur e Fixum itaque penes novum hunc Apostolum habeatur, quod frustranea omnis oratio sit, quam timor istiusmodi pepererit. Quamquam negari possit educta inde conclusio, quod ' ra clamemus ad Deum: Pater mi, si Diritus charitatis non est illi,qui clamat. Quid enim, si clamemus ex fide misericordiae ejus, qui non volet mortem peccatoris , sed magis, ut convertatur, & vi vat e qui invitans peccatores omnes ad poenitentiam, & salutem,dixit Uenite ad me omnes, qui laboratis, di onerati esiis, O ego re clam vos Matth. II. v. 28. e Quid si clamemus ratione spei, & fiduciae, ut invictissimam poenitendi gratiam largiatur , qui rasalvator omnium hominum , maxim/ Aelium, X. Tim. q. Nolens aliquor perire; sed omnes ad paenitentiam reverti e Ita nequidem Scripturae corruptio contra preces ex poenae formidine procedentes, etsi versio suppon retur legitima , sufficeret excludendae orationi ex duabus primis virtutibus theoIogicis profectae,s Uerum Lutheeus, Calvinus, Ianse-nius, Quesnellus spem theologicam aeque, ac timorem supplicii, ad cupiditatem noxiam reiiciunt. Et propter rationis affinitatem ab accusatione formidinis gradum faciunt adversus spem , quoties destituta fuerit charitate . Lutherus in assertionibus articulorum eontra Bullam Leonis, affert.6. Contritio,qua paratur per discussionem, di eo
lactionem, O det attonem peccatorum, qua
quit recogitat annos in amaritudine anima sua, ponderando peccatorum gravitatem, muratitudinem,'ditatem, amissionem aternae beatitudinis, ct acquisitionem aeterna dammationis a me eontritiosarii bpoeritam, imo magis peccatorem .
Calvinus in Antidoto ad se C.6. can. a s. Dei judicio nibu es sincerum,nihilprobum, ni quod ex perfecto ejus amore manat. Ibid. can. 3I. Cum ingenuam a siliis suis obedientiam requirat Deus , feroite hujusmodi obsequium c quod praestatur spe coelestis retributionis non repudiabit modo ; sed procul etiam rejia
Ian senius tomo g. editionis X. Lovan. l. i8T. Praeceptum bonum ex timore n/ quiadem concupisci potest , sed sola charitate , Col. sti. Concusentia respectu Dei, amor vitiosus est. Coi s et S. Spem Christianam dein primunt , qui eam subtrahunt charitati , ct
quodam ceritatis adulterio puritatem Diavine, O gratuita charitatis in cone scentia amorem, aut in mercenaria cupiditatis faedia
Similia quoad sensum continent articu Ii plures Quesnelliani: videlieet quadragesimus quartus, & reliqui sequentes usque ad
praesentem, ' ra clamamur ad Deum,t' termi, si Diritui charitatis non es ille, qui cla
6 omissioni itaque vocis iterum in ve sone gallica appIicari posset quod S. Ambrosius exprobrat Arianis apud Franciscum Simonis de fraudibus haereticorum parte g. fraude Io. Sancti Spiritus divinitatem teri statur ipse Dominus in Evangelior quo-,, niam Deus spiritus est . Quem locum ita ,, Ariani testificamini esse de spiritu, ut eum,, de vestris codicibus auferatis et atque uti. nam de vestris, & non etiam de Ecclesiae si codicibus tolleretis I Literas quid eno,, potuistis abolere I sed fidem non potuias, stis auferre. Plus vos illa litura prode- , , bat; plus vos illa litura damnabat. Neri que enim vos poteratis oblinere verita-- tem e sed illa litura de libro vitae nomi-,, na vestra delebat. et Si adversarii, ut haeretici semper m rabiles sunt ad comminiscendas excusationes in peccatis, dixerint gallicum ausi, aequod postea sequitur encore, accipi posse
pro latino iterum s respondeo,utrumque adverbium gallicum saltem aequivocum esse, atque eo ordine collocatum, ut minime sensum exprimat Scripturae. Quis enim in verissione ista gallica intelligat acceptum spiritum servitutis iterum in timors, acceptums
275쪽
inquam, inspirante Deo e Ea vocum tran mutatio, quae gallica introducitur versio- me, sensum Scripturae involvit tenebris ut a nemine percipiatur. Unde conveniet Quesnelio , &eius sociis saltem observatio Sancti Irenaei lib. i.
contra haereses cap. I . Ordinem, O textum Scripturarum supergradientes, O quantum in ipsis est, silventes membra veritatis transferunt, O trans gunt, O alterum ex altero facientes seducunt multos , ex iis, qua aptant mali composito phantasmati .
Redit & illud Tertulliani libro de praeseriptionibus cap. 38. H Illic & Scriptura-M rum, & expositionum alteratio deputan-,, da est, ubi diversitas invenitur doctrinae.,, Quibus fuit propositum aliter docendi, M eos necessitas coegit aliter disponendi se instrumenta doctrinae; alias enim non po- tuissent aliter docere , nisi aliter habe-,, rent, per quae docerent haeresim . Sie ut illis non potuisset succedere corruptela,, doctrinae snh corruptela instrumento- rum eius; ita & nobis integritas doctri-M nae non competisset sine integritate eo- , rum, per quae doctrina tractatur.
CAPUT II. Propositio a Centum Galliae Di copis im-
pti nata addet fatur SS. Scripturis.1 c'Piritum Sanctum esse Spiritum cli
ritatis, atque illius in cordibus no- sitis operationem ad salutiferas preces necessariam esse, omnes agnoscimus. Uerum plus aliquid in damnato dogmate ab ejus authore, & defensoribus intendi, exploratum est, non ex antecedentium solum , &sequentium propositionum circumstantiis ; sed etiam ex communi inter Theologos maxime asceticos, loquendi scribendique consuetudine. Neque adve saeti inficiantur damnati dogmatis sensum esse, quod frustra clamemus ad Deum, nisi Spiritus charitatis, id est ipsa charitas saltem actualis in cordibus clam ct . Sensum hunc suum agnoscit Quesnellus in stuerimonia, O protestatione. In eadem significatione aristiculum defendunt Hexapla , & Propositio
Qualis autem charitatis actus intelligi juxta Authorem debeat, monet Coliatiopag. I S. Videlicet ex definitione Augustini Motus animi ad fruendum Deo propter se .; quamquam alio interprete opus non est, ubi aut hor ipse mentem suam dilucide ex-
primit Prop. q. Non sunt nisi duo amoret, tinis volitiones, ct actiones omnet nostra nascuntur : umor Dei, qui omnia agit propter Deum , quemque Deus remuneratur; ct amor, quo nor
ipsos, ac mundum diligimus,qui quod ad Deum referendum est,non resert, ct propter hoc ipsum
sit matus . s. Amore Dei in corde peccatorum non amplius regnante, necesse ere, ut in eo camnalis regnet cupiditas, omnesque actionet tiligcorrumpat. Oratio itaque, ut frustranea , imo mala non sit, procedere debet ex amore Dei in corde regnante, atque omnia agente propter Deum, quemque Deus remuneratur: alias oratio necessario corrumpiatur cupiditate. Quanta autem sit damnati
dogmatis quinquagesimi secundum eam, charitatis intelligentiam perversitas, nunc dispiciendum est. a Sapientissime advertunt quadraginta G1lliae Antistites in Documento pastorali anni leti . deinde a sexaginta aliis Epis opis approbato, atque adoptato ( quod proinde Documentum centum Galliae Episto-porum imposterum appellabo HApertum is hic esse abusum Apostolici textus, cimo,, dicitur: Du ἀ clamamus ad Deum, Pater ,, mi et Spiritus charitatis non est ille, qui ela-- mat. Paulus in Epistola ad Rom. cap. 8.- Accepi ii (inquit Spiritum adoptionis sta,, liorum, in quo clamamus: Abba Pater; sed H non dicit, Deum frustra clamoribus soli-,, citari, quando charitatis spiritu non ro-M gatur. Clamat etiam ad Deum fides.,, clamat & spes; sed inferiore perfectionis M gradu, quam charitas: voces fidei, re,, spei obtinent 1 Deo gratiae subsidia, qui-- bus via sternitur ad charitatem,, . Sic illi Reverendissimi Antistites, inter quos A chiepiscopi multi, & Cardinales duo . Novaliquanto diutius in loco Apostoli expendendo haereamus, Monentur itaque Christiani, quod non acceperint spiritum servitutis iterum in timore, ut in lege veteri ; sed spiritum adoptionis filiorum. In quem locum ita S.Thomas , EF timor, qui refugit malum, quod comtrariatur natura creatae ; scilicet malum paena ; sed tamen refugit hoc pati a causa spiria tuali ; scilicet d Deo, ct hie timor es laudabialis, quantum ad hoc saltem, quod Deum timet. Deuteronomii cap. fiuis det, eos talem habere mentem , ut timeant me Et feeundum hoe a Spiritu Sancto es fi Imperseetus tamen est, inquit Angelicus et in quantum autem talis tiamor Non refugit malum, quod opponitur bono
spirituali, scilicet pereatum a se olam poenam, non es laudabilis: ct istum defectum non habet d Spiritu Sancto ; sed ex culpa hominis, sicut
276쪽
sia Pars II. Proposi L. Cap. II. sig
o-sides informis , qtrantum ad id, quod ess ei, es a Spiritu Sancto , non autem ejus informitas .
Si fides informis, & timor servilis ( eadem de spe informi ratio est a Spiritu Sancto sint, ut ex Angelico discimus,&, ipso interprete, eae Scripturis , cur ad authorem , sitim clamare nequeunt utiliter, ut ab ipso
exaudiantur e X. Cor. II. Nunc autem manent ei, ses, charitas, tria haec I major autem horum eli charitas et ubi clare traditur trium virtutum Theologicarum distinistio , quae uti sunt singulae a Spiritu Sancto, cur, deficiente tertia, tuae alterae, quae remanent, Deo gratae non sint; &, si ad Deum clamaverint, exaudiri nequeant, ut gratiae quidpiam ulterioris a Deo impetrent; elim ad hunc finem virtutes illas in peccatoribus Dei misericordia relinquates Sic Augustinus lib. de Spiritu, & Iitera cap. 32. Unde fa . . . dilectio,id est, charitas, per quam ei operatur , nisi unde illam es ipsa impetraviit ELib. de praedestinatione Sanctorum
cap. . Fidei prima datur,ex qua caetera impe
Rcirsus libro de Spiritu, & lit. cap. go. Per legem cognitio peccati , per sdem impetra-tiu gratia . . . per gratiam fanatio animae . . .
iustitia dilectio. Sermone G. de verbis Apostoli Domus Dei credendo fundatur, serando erigitur, di gendo perficitur. Fidem posse esse fine charitate discimus
etiam ex citato ad Cor. capite e Si habuero omnem Hem, ita ut montes transferam ; charitat em autem non habuero, nihilsum . Et Iacobi cap. a. Suid proderit fratrei mei , s Adem quis dicat se habere, opera autem non habeat ; Ubmquid poterit sides salviare illam e Non tamen fides ea informis , & timor in peccatoribus frustra sunt. Statuamus hominem immersum illecebris vitiorum ; sed & divini judicii, & gehennae perculsum formidine, voluntatem concipere emendationis, sed debilem, quae velleitas dicitur; Vellet evadere gehennam et sed adduci hactenus non potest , ut pellat aedibus suis concubinam et persuaderi nequit usurario , ut iniquitatis lucra a se abdicet et vindictae cupido, ut adversariis ignoscat: addo foeminam sacrilegis confectionibus assuetam , ex eo quod regula, vel aliis humanis rationibus ad frequentanda Sacramenta adstringatur; exponere tamen non audeat lapsum in impudicitiam, atque adeo cumulet semper lacrilegia . Sentit haec tapius . sentiunt, & viri illi remorsus Consi tutio Theolueropugn.rim. II. conscientiae r concutiuntur timore calamitosissimae aeternitatis, qui timor servilis quidem ; sed tamen bonus, laudabilis, & a Spiritu Sancto est, quemadmodum interpreto Angelico, & caeteris communiter catholicis, docet Apostolus Romanos , atque in illis universam Christi Ecclesiam . Memorati itaque criminum inveteratorum vinculis i retiti precentur Dominum , ut potentissima sua glatia humanae subveniat infirmitati, &quod hactenus impollibile videbatur, reddat facile : nemo catholicus dixerit, oratio nem hane inhonestam esse, vel frustraneam; oritur enim ex timore servili quidem . sed qui ut dixi, teste Apostolo,& Scholae Ange- locum reliquis Ecclesiae Doctoribus, a Spiraritu Saneto est. Neque occurrit aliunde ratio, vel circumstantia, quae precationi isti vitium amet, ejusque honestatem impediat, vel utilitatem . Non est tamen spiritus charitatis, qui clamat; sed timoris . Ut charitatis, spiritui oratio bona tribueretur, deberet juxta art. q. procedere ex amore Dei, qui omnia agit propter Deum, quemque Deus remuneratur et isne quo omnis actio , , volitio novis theologis mala est: Deberet quoque juxta art. S. profluere ex Amore Dei in coradibus regnante ; alias oritur ex cupiditate
quae omnes actiones corrumpat.
Cum igitur timor ille , & profecta inde oratis in peccatoribus tam prava implexis
consuetudine , non nascatur , ut patet, ex amore Dei in eorum cordiaut regn rnte, omnia agente propter Deum, quemque Deut remuneratur ; & tamen a Spiritu Sancto sit, nihil tali orationi obest , quin iuxta receptam in Scholis omnibus sententiam, etsi incapax
meriti, idonea tamen ad impetrandum sit. Rationem reddit S. Thoinas a. a. quaest. 83. art. I 6. ad 2. , , Peccator non potest pio,, orare, quas ejus oratio ex habitu virtu-,, tis informetur; potest tamen eius oratio,, esse pia quantum ad hoc, quod petitis aliquid ad pietatem pertinens ; sicut ille, is qui non habet habitum iustitiae, potest ',, aliquid justum velle e & quamvis ejus,, oratio non sit meritoria, potest tamen e ,, se impetrativa; quia meritum innitituris iustitiae, sed impetratio gratiae, , . Hoc posito fundamento quod nulla subruent, vel concutient adversariorum sophismata , ad Scripturas caeteras progrediamur.s Epist.2. Petri cap. 3. Deus dicitur nolens aliquos perire ; sed omnes ad paenitentiam reverti. Convenit tamen inter Theologos,
quod peccatoribus non semper obtingat potestas proxima, & immediata poenitentiae justificantis; sed in inultis, praescrtiin lon-
277쪽
ga depravatis consuetudine , tantum sit facultas, media oratione, qua petantur a Deo majora auxilia, non deneganda petentibus uti oportet. Talis autem oratio non praesupponit in peccatoribus charitatem, praesertim qualis a Quesnello describitur in comdibus regnans , omnia agens propter Deum quamque DeuI remuneratur. Talis nempe
in peccatoribus non reperitur; sed solis Sanctis propria est. Attamen via aliqua in peccatoribus istiusmodi necessario est admittenda , qua se
ad poenitentiam convertere valeant, nhfalsere ccnseatur Sancti Petri, &in eo Spiritus Sancti affirmatio . Quae autem via designabitur stabilita magis Scripturarum, Patrum, Doctorumque aut horitate, quam oratio e Petite enim, inquit aeterna veritas, O dabitur vobis: pussate ct aperietur. Si quis oes , m indiget supientis, purulet a Deo et dabit Deus spiritum bonum petentibus se . QueCnellus vult prius haberi spiritum bonum , &sapientiam, antequam petatur . Quis enim neget, amorem Dei in corde regnantem, &omnia agentem propter Deum , quemque Deus remuneratur, esse Spiritum bonum
imo optimum, & verissimam Sapientiam 36 Non posset peccator quilibet cum Psalle Regio petere a Deo Ps. II 8. Consigetimore tuo carnes meas ; a iudieiis enim tuis timui . Proverbiorum I . Timor Domini fons vitae, ut declinent ἀ ruina mortis , & ad
charitatis, ac salutis tamam perducantur . Quin David praeditus fuerit charitatis spiritu, atque hic in eo clamaverit, etiam dum petiit timorem , non dubito; sed neque ullus, nisi novitatis Spiritu abreptus, negar potest, eundem Principem utilissim h timoris Divini gratiam petiturum fuisse alias, quando turpi adulterio, & magis execrabili Uriae caede spiritum in se charitatis extinxerat. Quis magis Dei timore indiget, quam peccator e cui proinde major ratio. est, votis eum ardentibus postulandi Que nellus vero, ut novam nobis fidem cudit, novum Euangelium, ita orandi leges praescribit numquam in Dei Ecclesia auditas,& tam animis fidelium exitiales, quam horrificas auribus Sapientum. Pergit itaque hic novator inter orationes temerarias reiicere omnem illam, qua Dei Timor humillimo exposcitur, nisi prius in corde regnet
Amor Dei omnia agens propter Deum, quemque Deus remuneratur. Istum amoris, illum
charitatis spiritum clamare oportet, sine quo omnis oratiofrustranea est juxta art. so. maia juxta qq. corrupta cupiditate juxta s. Monentur Oinnes homines ad vigilandum,
& orandum, ut non intrent in tentationem. Atque hanc eos docuit Christus orationem vere Dominicam, & Divinam, dimitte nobis, debita nosra , Aut O nos dimittimus debitoribus nosris,di ne nos inducas in tentationem . Quibus magis, quam peccatoribus, & charitatis spiritu destitutis haec oratio necessaria est e Solus eum suis Que ellus ab ea tales avertere conatur, ne scilicet verba inutiliter precando perdant, &( art. &qy. novo se commaculent peccato. Hortatur Apostolus I. The C. cap. ult. Sine intermissione orate. Lucae I 8. Christus: Oportetsemperorare, O non deficere. Saluberrima haec coelestis Sapientiae documenta pertinentia, ut constat,ad omnes homines rationis compotes Que melliana novitas restringit ad solos Sanctos, in quorum cordibus regnet Dei
amor omnia agens propter Deum, quemque Deus remuneratur . Haec nempe definitio
charitatis est, cujus spiritum in orantibus clamare necesse sit,nofrustranea juxta Quesnellum, imo mala, & corrupta cupiditate precatio reddatur Prop. 3 o. q. s. Et echielis cap. 18. Numquid voluntatis meae es mors impii, dicit Dominus Deus, O non ut convertatur Z viis suis, ct o vat ... auare moriemini Domus Israel e uia noto mortem morientis, dicit Dominus ;revertimini, ct oioite. Apud eundem Prophetam cap.3 3. Sic loeuti mis dicentes, iniquitates nostrae, O peccata no ra super nos sunt ... Dic ad eos e vivo ego, dicit Dominus Deus, nolo mortem impii , sed ut convertatur Z via sua , , vivat. Convertimini, convertimini. . . impietas impii nore nocebit ei. Atque haec quidem diriguntur ad constitutos in veteri foedere peccatores, quibus spiritus timoris proprius crat, ut testatur Apostolus ad Roman cap. g. Christianorum in eo sortem Ionge praeferens Iudaicae . Non enim accepiclis Diritum servitutis iterum in timore, sicut antea in Judaismo ; sed accepistis spiritum adoptionis A
Imo, inquit Quesnellus Art. 6. Discrimen inter foedus Iudaicum, O Christianum est, quod in illo Deus exigit fugam peccati, O
implementum legis si peccatore, relinquendo illum in sua impotentia i in i o vero Deus peccatori dat quod jubet vi illum sua gratia puri
cando . Art. q. fiua utilitas pro homine in veteri foedere , in quo Deus ilium reliquit ejus propria in mitati, imponendo ipsi suam legem e Sua vero felicitas non es, admitti ad foedus , in quo Deus nobis donat quod petit a nobii l Conciliare illa de veteri testamento dicta Quesnellus numquam poterit cum Divinis
278쪽
siti Pars II. Propos L. Cap. II. si Z
vinis apud EZechielem testimoniis, ut in priore tomo contra Propositiones illas di putans demonstravi; & sola Sacrorum tex- tuum eum damnatis Propositionibus collatio, cuilibet, etiam primae lanuginis theologo , perspicuam patefacit oppositionem . Quid enim manifestius, quam non veli Deum, ut convertatur impius a via sua, &vivat, si relinquat illum propriae insirmitati , quae tanta est, ut fit impotentia conversionis, negando ei auxilium sufficiens etiam remotum,quo posset ulteriora impetrare ad conversionem, de salutem necessaria e
Juxta Epistolam ad Rom. Plenitudo legis es dilectio , sine qua legem impleri nolo
posse, omnibus compertum est, quia primum & maximum mandatum est dc dilectione Dei, & quidem amandi ex toto colade r in veteri quoque testamento talis dilectio potissimum necessaria erat peccatoribus, quibus Sacramentum se ipso justificans deerati proinde sinE amore perfecto reconciliari Deo non poterant. Atqui peccatores in illo foedere spiritum adoptionis, & filiorum, qui charitas est, non acceperant 1 tunc saltem, quando de iis Deus per EEechielem locutus est. Supererat ergo, ut, ne subdola appareat, & fallax Dei per Prophetam denuntiatio, potuerint illi oratione supplici spiritum hunc a Dco petere.
Non, inquiet inelaenus 1 sed spiritum
charitatis prius habere debuerunt,quam peterent; nam frustra ad Deum clamat oratio , Npiritus charitatis non es ille, qui elamat. Quesnello igitur judice, impossibilis
illis peccatoribus fuit conversio; non enim inerat eis spiritus charitatis,absque quo nulla seccatoribus illis sufficiens poterat esse poenitentia, nulla obtingere justificatio; neque illam poterant precibus obtinerra, aut petere sicut oportet; quia per so. artiaculum spiritus ille ad petendum est necessarius r Frustrἀ elamamus ad Deum, si spiritur charitatis non es illi,qui clamat Juxta Theologos orthodoxos, in testamento veteri, quibus spiritus charitatis deerat, in promptu erat spiritus fidei, timoris, spei, quo se ad charitatem disponere possent,eamque 1Deo orationibus obtinere. Sic facile in te II igitur veritas Iocorum omnium, quibus traditur quod, Deus etiam intestamento veteri peccatores omnes redire volinerit ad poenitentiam, & salvari. Questnelli autem sententiam cum sacris illis textibus non prius, quam cum luce tenebras
8 In lege nova habemus amantissimi Redemptoris invitationem plenam consola- constitutio Theol. propugn. Tom.ILtione ,& dulcedine, Matth. II. Venite ad me omnes, qui laboratis,ct onerati ems, ct ego
resciam vos. Quanta caecorum, claudorum, Energumenorum, & caeteris mentis, & corporis infirmitatibus laborantium turba , ad Divinum illum medicum , cum inter homines versaretur, accurriti omnibus autem se implorantibus praesto fuit; subinde etiam plus beneficii largiens, quam peteretur, cum sanationem corporum quaerentibus, animorum quoque impertiit incolumitatem. Num in omnibus istis ad Christum sanationis obtinendae gratia undique confluentiabus, &, prout ex sacra constat historia, non Irupra eum interpellantibus, clamavit Spiritus charitatis Fidem ab aliquibus requisivisse Christus legitur, de requisita ab eo prius dilectione, aut spiritu charitatis, veluti ad postulati beneficii impetrationem necessario , nusquam ineminit Scriptura . Illum se ilicet Servator benignissima sua misericordia conferre voluit ad se venientibus cum petitione, etiam charitatis experte. Atque ita non frustranea oratio est, etsi virtutis alterius , quam charitatis spiritu animata, ut recte in communi suo pastorali Documento observant centum Galliae Epi se pi superius memorati .
Si Apostoli imbuti fuissent Quesnelli
principiis, miseros omnes ad Christum confluentes stitissent, examinaturi prius an in eis elamaret spiritus charitatis : an in eorum
corde regnaret amor Dei omnia agens propter Deum, quemque Deus remuneratur, ne alias, non sollim frustra sibi aliisque clamando molestiam crearent; sed novam quoque incurrerent noxam . Arcendum a templo,
vel saltem precibus curasset Quem ellus publicanum , in quo, antequam oraret, nondum regnabat amor Dei omnia agens propter
Deum. Sed deprecatione humili a Deo exauditus gratiam conversionis justitiamque impetravit. Defendit in Domum suam justificatus, Lucae 18. ex qua ad orationem
exiverat peccatoriso Quid statuisset Quesnellus de Filio prodigo, qui Lucae I s. orabat, Pater, peccavi in Caelum , ct coram te, iam non sum dignus v carissius tuus: De me sicut unum de mercen riis tuis e Compulsus suis calamitatibus ad Patrem poenitens rediit, & veniam conse cutus est , non meritis operum, non amore Patris regnante in suo corde, & omnia agente propter Patrem. Filius merito se inditagnum vocat tali nomini 1 neque tamen veretur appellare Patrem, neque eum quantumvis indignus , interpellare precibus , quas non inutiles fuisse, eventus docuit.
279쪽
sis Constitutio UNich Nirus propugnata fro
quam sive historiam , sive paraboIam Cliristio ad erudiendam Ecclesiam referens , addidit Mattit. 6. orationem Dominicam , qua docemur omnes tum justi, tum peccatores ad justitiam aspirantes , dicere Pater noster, qui es in caelis . Ideo Divino Spiritu dictante S. Mater Ecclesia usu perpetuo eam orationem in ore omnium fidelium ponens , non expectari vult , donec Spiritus charitatis clamet, qui etiam praeveniendus est, & precibus invitandus , ut veniat. Cur autem peccatores abstineant a vocando , & implorando Deo Patre suo, cum vere omnium per creationem, & alia vero paterna beneficia Pater sit, Malachiae cap. r. Numquid non Pater unus omnium nosrum Numquid non tinus Deus creavit nos e filiare ergo despicit unusqui que ratremfuum Eodem titulo Moyses populum Israeliticum peccatorem vehementius obiurgat Deuteronomii cap. 32. Haeccine
reddis Domino , pcpule sulte, O insipiens e Numquid non te en Pater tuus , qui fecit, Screavit te Quod in novo testamento poti simum locum habet, in quo fideles omnes a Christo instruimur Matth. 6. Sic ergo voI Ora bilis et Pater no er , qui et in caelis. ro Si totum Quem elli studium in eo positum esset, ut in peccatorum ad Deum orationibus prohiberet solummodo titulum Patris , foret quidem novitas, & temeritas
non toleranda , utpote contraria intentioni
Christi, & Sponsae eius, atque perpetuo usui fidelium, ut patet in oratione Dominica, quam peccatoribus reconciliationem optan- tibus aeque ac justis, Christus, & Ecclesia cupit este quotidianam et ut enim panis quotidie necessarius est, ita docemur eum petere quotidie , panem nostrum quotidianum da nobis hodie. Sed gravior hie a novatoribus intenditur pernicies, quam quae solius nominis quaestione terminetur et interdicere penitus orationem omnem volunt iis, in quibus charitatis spiritus non clamaverit, sino quo scilicet omnis oratio frustranea sit, hic scnsus Propositionis obvius est, & clarissime elucet simul in Propositione s . Sola charita est , quae Deo loquitur et hane solam Deus avdit. Et universim Propositione 3 3. Sola charitar Chrisiano modo facit ( actiones Christianas per relationem ad Deum , ct Iesum Chrisum: per Propos. g. Omnis actio , ct volitio, qua
non nascitur ex amore Dei , qui omnia agit propter Deum, quemque Deus remuneratur si malae per Propos. S. Cupiditate corrumpitur , si amor Dei in corde non amplius dominetur , ac regnet. Quae igitur orationis, eadem caeterorum operum bonorum ratio
est, & dum fiunt desiderio obtinendi a Deo beneficii, oratio quaedam sunt. Ita S. Thomas in epist. r. ad Thessal. cap. s. ad illud sin/ intermissione orate, observat,, Oratio est petitio decentium a Deo; si & ideo desiderium habet vim orationis.,, Psalmo v. desiderium Pauperum exaudi- , , vit Dominus . Omnia ergo, quae facimus,,, ex desiderio proveniunt et ergo oratio tria si bonis, quae faciunt,manet in virtute; quia H bona, quae faciunt, ex desiderio bonori proveniunt. Glossa: Non cessat orare, qui,, non cessat benefacere. Id locum maxime habet in eleemosyna, ut Danielis cap. . vers. I . dicitur, Huam ob rem rex consilium meum placeat illi, O Re cara tua eleemos nis redime. Sic Daniel regi
impio, & infideli suadebat, satis conscius
in ejus corde minime regnare amorem Dei,
qui omnia agit propter Deum, ac proinde non profecturam ejus eleemosynam ex charitatis spiritu , non hunc in pio isto opere clamaturum ad Dominum pro obtinenda regi gratia poenitentiae, qua tot ejus crimina remitterentur et ineptus tamen, & insipiens
suasor fuisset, si perspectum habens Regis
animum, ad ea ipsum opera excitasset, quae cognosceret fore ad consequendana Dei misericordiam prorsus inutilia , juxta praesentem Quesnelli articulum , imo mala, & corrupta cupiditate juxta g. & S. Teneamus illud S. joann. Epist. r. cap. s. Haec es fucia , quam habemus ad Deum, quia quo eun-que petierimus secundum voluntatem ejuI, a diei nos . Haec es autem voluntas ejus sancI catio noctra . Cum igitur peccator pro obtinenda Divina gratia precatus oratione constanti , & humili Deum fuerit, confidere in Servatoris misericordia poterit, se non reis pellendum .
Damnata Proposito contraria doctrinae Conciliorum, em pridem editis a Sedes olica desinitionibus.
1 oncilium Remense cap. a. docet Non licere homini Christiano Domi
nicam orationem aut non retinere memoria, aut non intelligere, aut nonfrequen
tare. Quesnellus oppositam Concilio sententiam collocat inter Meditationes Chrisianas in suo Christianae ethicae compendio, quo fallaci titulo , librum ad fidelium sus- versionem compositum voluit insigniri: ita ab
280쪽
seto Pars II. Propos L. Cap. II. sa I
orationis Dominicae frequentatione avertere peccatores omnes nititur, ne inutili, imo noxia invocatione Deum Patrem appellare praesuma ut, certo non exaudiendi , quamdiu in eis spiritus charitatis non clamave rit . Ad orationem autem friaraneam, & ut
superiore cepi te ex Quesnello audivimus,
malam, & cupiditate corruptam non concurrere supernaturale Dei auxilium omnibus Theologis compertum est i sine gratia autem juxta Propositionem o. nihil amare possumus , nisi ad noriran condemnationem.
Ejusdem rationis necessario est quaevis actio, & oratio, cujus est amor, ex quo
Nonn3 ergo Quesnellus more suo provido, ac pio a precibus miseros arcet peccatores , ne pro sperata misericordia cumu- Ium augeant delictorum , Deumque vindicem amplius irritantes, gravius in sua capita convertant supplicium e Novum hunc si audierimus Doctorem , non prius dicere licebit, Pater noster , dimitte nobis debita nosra, quam spiritus charitatis ea extinxerit, quia ut habet S. Petri epistola I. cap. q. Charitas operit multitudinem peceatorum . Nihil autem Dei oculis opertum est, nisi quod esse desierit, ut a Catholicis contra Calpinum Scriptoribus pridem demonstratum est. Augustino Charitas est sanitas. Tunc itaqura primum licebit Divinum implorare mediis cum , quando cum charitate sanitas redierit.
et Ad Remensis Concilii sententiam varia Novatoribus in promptu est responsio. Prima continetur primo Quesnelli articulo: Quid aliud remanet animae, quae Deum, ,, atque ipsius gratiam amisit, nisi pecca-M tum, & peccati consecutiones, superba M paupertas, dc segnis indigentia; Hoc est
,, generalis impotentia ad laborem, ad ora-,, tionem, & ad omne opus bonuin e ,, Omnis ille , qui spiritum charitatis perdidit, excidit Dei gratia, atque ita perdidit Deum; nam articulo Que elli s 8. Nec Deus es , nee
religio, ubi non es charitas. Quae cuicumque defuerint, quid superest juxta relatum articulum vi nisi impotentia ad laborem, ad orationem , O ad omne opus bonum Potestne clamare Pater mi, is qui habet impotentiam adorationem e Quis fructus esse potest motui labiorum , & clamori sine spiritu orationis ENe usus quidem sensuum potest esse bonus,
aut et lain non malus absque charitatoart. 6. Cupiditas, aut charitas usum sensuum honum, vel malum faciunt. Non est igitur mirum, quod Quesnellus enunciat art. I . Sesa charitas es, qua Deo loquitur; eam s iam Deus audit. Et praesentiari. So. Frustra clamamus ad Deum, Pater mi , spiritus charitatis non es ille , qui clamat.
Altera in damnatis Quesnelli articulis
continetur ad Remense Concilium responsio art. a S. Prima gratia , quam Deus concedit peccatori, es peccatorum remissio, quae cum
spiritu charitatis semper conjuncta est: hoc igitur absente , nulla adest gratia, sine qua oratio fructuosa est impossibilis, ut contra Pelagianos semper censuit, & docuit Ecclesia. Quesnellus etiam supra Ecclesiae doctrinam addit articulum g g. Peccator non es liaber , - ad malum, Pp gratia Liberatorii. Sy. Voluntas, quam gratia non praevenit, nihil habet Iuminis,n ad aberrandum; ardoris, nisa e praecipitandum i virium, nisi adse vulnerandum et es capax omnis mali, ct incapax ad omne bonum: igitur & ad orationem. Art. o.
Sin8 gratia nibit amare possumus, nisi ad no
Quod de amore dicitur, intellige quoque de oratione. Nam, si absque gratia nihil amare possumus,nisi ad nostram condemnationem , perspicuum est , nos sine gratia nihil petere posse nisi ad nostram condemna
tionem; oratio enim,& omnis petitio semper ex amore proficiscitur ejus rei, quae postulatur. Art. a. Sola gratia Christi reddit hominem aptum adfacri cium ei: H8 hoe nihil, nisi impuritas; vibit, ni indignitas . Sine s etificio fidei non fit oratio salutaris. Uidemus hic Propositionem 3 o. non fortuito, aue inconsiderate Quesnelli calamo excidisse; sed fundatam in pluribus ejus principiis, haud sanioribus. Tertia ad Remense Co cilium responsio ad vereariis superest, quod illud enuntiet de omnibus , & solis Christianis . Non licere homini Christiano Dominicam
orationem non frequentare rum estne autem
Christianus, , quo cum charitate exulat Deus, & omnis religio e Art. 38. Nee Deutes, nec religio, ubi non es charitas. Et pridem in nova Ecclesia receptum axioma fuit; sed ab Alexandro VIII. prohibitum , & co demnatum inter si . articulos, inter quos est ordine duodecimus: Suando in magnis peccatoribus desicit omnis amor , desicit etiam ei ; O , etiamsi videantur credere , non essides Dioina, sed humaua . Cujus dogmatis censuram Arnaldus Quesnelli magister domesticus impetit in difficultatibus propositis Doctori Steyaeri parte v. pag. 2 6., &articulum instaurat velut irrefragabilem .
Quesnellus quoque in Epistola gallice
edita nomine Abbatis ad quemdam Romana Curia Praelatum, idem Pontificis Decretum contumeliis dilacerat; in Duerimonia au