장음표시 사용
311쪽
ARCAROLOG GRAECA. Lib. IV. Cap. XV 289
2ύο alios liberos posthac o us procreabis,
senem alant, o mortuum Isto ent, o tuum procurent funus,
Non iureis ego te mira sepeliam, Mortuus enim sum, quantiam in te est. De his ossiciis ita solliciti erant, ut nullum incoeptum periculosum aggressi forent , nisi prius nonnullos amicos ad parentes aetate consectos alendos protegendos obstrinxissent sic Thebani Athenis exules, quando de patria a tyrannorum jugo, quod iis imposuerant Lacedaemonii, liberanda con-jurassent, in duas partes distributi sunt, simulque consenserunt, ut earum altera urbem & hostem invadere moliretur, dum reliqui in Attica manentes exitum inccepti expectarent, ut si socii in molimine occubuissent, eorum parentibus liberis prospicerent, tege Plutarcho in Pelopi a. scanium, ut matrem solari adjuvare dignetur, periculosam expeditionem suscepturus eleganti pathetico sermone precatur Euryalus apud Virgilium EEneid. lib. IX. vers. 283.
sed te super omnia dona Unum oro genitrix Priami de gente eiusam mihi, quam miseram tenuit non Ilia tellus
Mecum excedentem, non misenia regis Acesae;
Hanc ego nunc ignaram hujus quodcumque pericli est, Inque salutatam linquo noxi tua testis Dextera, quod nequeam lacomas perferre parentis; At tu, oro , solare inopem, o succtirre relicta , Hanc sine me spem ferre tui; audentio ibo
In caseus omnes. Annona, quam parentibus praebebant liberi, dicebatur τροφεια , apud PoetaSi ρεπτηρια, aut Θρεπτρα, inuandoque Θρε mi, ut apud Homerum Iliaden vers. 78. Hujus autem officii neglectus dira impietas censebatur, quam inultam cedere Dii nullo modo sinebant unde inter ultima ferreae aetatis scelera liberorum contumaciam arreverentiam in parentes, tanquam gravissimum , quodque vindictam divinam arcessebat , recenset Hesiodus Oper. Siler lib. I. vers 183.
Σχέτλιοι, δε Θεων πιν είδοτες, δε μεν ο γε
Statim vero senescentes dedecorabunt parentes, Incusabuntque illos molesi alloquentes verbis Impii, neque Deorum adspectum veriti, neque hi sane Senibus parentibus educationis praemia reddent Nullum crimen iram divinam certius provocare, nec unquam effugere pOL se existimabatur. Furiae enim talia in serna Numina ad parentum imprecationes in liberos, a quibus injurias acceperant, implendas semper in pro Tom. H o cin-
312쪽
cinctu esse credebantur matrem Penelopen ex domo sua pellere detrectat Telemachus, ne a Furiis insestaretur in ab hominibus exprobraretur , pud Homerum Od . β' vers. 134.
alia autem deus Dabit , postquam mater mosas imprecata fuerit Furias A domo discedens, reprehensio autem mihi ex hominibus
Phoenix singulare poenae documentum tulit, eo quod Furias in filium auxilio vocarat pater apud Homerum Iliad. ι . vers. 3 .
paler autem meus flatim suspicat tis Mtilia imprecatus es, horrendas autem invocabat tirias , Ne unquam genibus suis imponeretur tale Ius filios Ex me genistis: Dii autem ratas fecerunt imprecationes, Iupiterque infernus, o horrenda Proserpina Plura alia exeri pla apud Auctores occurrunt, nominatim Oedipi Thesei, aliorumque a Platone de Legibus lib. XI adducta , quo in loco parentum Preces exaudire injurias a liberis illis illatas Deos libenter ulcisci demo nitrare studet . Nec soli Dii in illud scelus animadvertere dicebantur, sed & de illo poenas statuerant homines severissimas leges tulit Solon, quae jubebant, illos, qui parentes alere nolebant , ignominia assici,
tradente Laertio in Solone; eamdemque poenam subibat, qui parentes pulsaverat. Nec modo parentes, sed avus avia, caeterique progenitores sub ea lege comprehensi sunt . id. Is eus de Chironis haere . quando autem Archontis ossicii candidati vitaein morum examen subibant, primum inquirebatur , an parentes coluerint, necnes qui si illos neglexit se comperiebantur, repulsam serebant. Tamen certo casu a parentum alendorum cura solvebantur liberi , ut qui ad nullam artem, nullumve vitae institutum, quo victum sibi parare possent, educati fuerant ; quia enim cura sollicitudo parentum fundamentum,in basis dicitur ossiciorum, quae ab iis requiruntur, quando illi suo ossicio hac in parte desunt , hi munere suo pariter soluti habentur: similiter qui a parentibus prostituti fuerant, ad eos sustentandos non obstricti erant, prout testatur Eschines orat in Timarchtim . Iterum filii meretricii nulla lege teneri ad patres fovendos censebantur qui enim scortantur , non tam liberorum procreationem , quam Veneris expletionem quaerere identur quocirca iis, quorum ortum tanquam infamem iro-
313쪽
brosum repudiant , animi ingrati vitium nultri justa de causa exprobrare possunt, teste Plutarcho in Solone. Ut autem parentum saevitia idonea ratio habebatur , cur illos seniores fovere detrectarent liberi , ita ob inobedientiam .proterviam a parentibus non raro derelinquebantur& exhaeredabantur liberi parentes enim liberos , tam quos adoptaverant , quam quo genuerant , abdicare potuerunt vid. Demosthenes in Spudiam tamen ex impotenti animi motu, aut levi de causa liberos haereditate exuere vetabantur parentes ab Atheniensium Legislatore istenim coram certis judicibus , quibus illarum causarum cognitio commissa erat , comparere tenebantur vid. Lucianus in Abdi catoci quod si compertum foret liberos tam severam poenam sibi merito conflasses, publicus praeco sic proclamare solebat Vir ille criminis convictum cujus nomen audiebatur, filium abdicat e unde filium exhaeredare αποκηρυξαι - ιον haereditate Xutus -οκηρυκ re dicebatur , juxta Hesychium I pariter ex haeredari e rebatur ἐά τί πτειν τοῦ γένους , contra juri haereditario reddi erat αναλααβανεσΘαι-το γένος . Nec praetereundum liberos in gratiam recipere parentibus quidem licitum fuisse, sed eos iterum abdicare vetitum : ne fierent α ερυπι των παίδων αἱ πιμωρίαι ψ πολλαὶ α κααδδαι, ψ ὁ φόβος Ahος, ut ait Lucianus. Nolebant enim liberorum hominum animos perpetuo metu deprimi. Quod si pater vi morbi, aut senectute desiperet, nec rebus administrandis par esset, filio us erat dicam ei apud τους φρα πρας intentare pater convictus a re familiari removebatur, liberis in eam potestate concessa. Cujus legis meminit Aristophanes in Nubibus A P. III. Men. I. quo loco filius Strepsiadis sic loquitur: Ο μοι, τί δρα- παραφρονοῦνπς του πατρο ς
suid agam quando ita meus elirat pater utrum In jus vocabo, o convincam delirii. Et quidem hujusmodi in judicium Sophocles ab Iophonte filius vocatus est Vid Aristophanis Interpres ad Ranas in Auctor Vita Sophoclis, inprimis vero Tullius , qui in libro de Senectute sic loquitur : Sophocles ad summam senec tutem tragoedias fecit:quod propter studium cum rem tamiliarem negligere videretur, a filiis in judicium vocatus es, ut quemadmodum nosseo more male rem gerentibus patribus bonis interdici solet, sic sitim quasi obpientem a re familiari removerent judices. Tum senex dicitur eam fabulam quam in manibus habebat, o proxime scripserat, Oedipum Coloneum, reci-rasse judicibus, quaesisseque, num illud carmen de plantis videretur; quo recitato, sententiis judicum liberatus es. Ο CAP.
314쪽
C A P. XVI. De tempore capiendi cibi .
HUNC de Conviviis tractatum non incommode mihi videor in quinque partes dispescuisse
Prima continebit cibum sumendi tempora. Secunda tradet genera, occasiones conviviorum. Tertia eorundem materiam describet. Quarta erit de ritibus ante convivium.
In Quinta de modo, ritibus, & ministris convivii agetur. Ad tempora sumendi cibum quod attinet, Athenaeus quatuor suisse quolibet die refert. Ea erant 1. κράτισι α sive matutinus cibus, ita dictus a mero Ἀκρά, in quo intinctas panis buccellas eo tempore edebant: id ab Homero ἀος dictum , quod Homeri Scholiastes circa solis ortum sum tradit, nomenque habere πο- ἀώρων, quod prima tollatur vel potius κατο τύ υςἀν quod post hunc cibum heroes ad bellum profecti fomtia facta ediderint in Iliad. S . Aliud etiam nomen huic cibo inditum διανητισμος, entaculum . . Δειπνον , sic dictum , quia postea Jω πονς ν laborare oportebat , ut existimat idem Scholiastes ii quidem post hunc ci bum ad belli opus revertebantur quamobrem τῶ αρι ό συνωνυμῶ , idem aliquando significat, quod αυτ ον , S pro matutino cibo accipitur, ut observat Athenaeus e hoc versu Homeri, o δ' ἄρα δειπνον ελον απο δ' ἀυ, Θωρησσοντο Illi cum enta sent, arma induerunt. a. 6 λινον , temporis pomeridiani cibus ς aliquando σπερ σμα dicitur . . Δόρατος , corna , postea δῶπνον dictu το καγ μας λήγομενον δειπνον, inquit modo laudatus Scholiastes Idemque tradit ejus etymon esse ἰαυερπον, quoniam sumitur, ταν si το αυων πορI ουμε Θα , ante dormiendum Philemon apud Athenaeum hoc ordine recenset vetera cibi capiendi tempo
lib. I. cap. IX. At Scholiastes ille modo citatus , cui plerique etiam alii consentiunt, τροσι τροφος τους παλαχους Ἀχρη Θαu, ter indies cibum a Veteribus limitim tradit, tertium illud tempus, quod αλινὸν appellant, omittens Neque profecto aliud fundamentum habuisse videntur , qui δε λινον seu ἐσπευσμα a caeteri τροφαῆς distin Xerunt, quam hoc Homeri hemistichium
ubi e ελι ας imperite exposuerunt de victu post meridiem capiendo, cum potius sit commoratus tempus pomeridianum quod adeo certuna alio in lo-
315쪽
loco putavit Athenaeus, ut pronunciaret illos esse γελαιους , οἱ φάσκοντες ότι παρας λαμβανον τροφας ridiculos, qui tradunt Veteres quater in die sumsisse, lib. v. cap. v. Aliis visum est duo tempora fuisse cibi capiendi nempe g&ατον, αδόρπον , caetera ad haec duo reserri debere . Et ipse Athenaeus loco citato tradit, neminem ostendi posse παρα τῆ ποιητῆ τρὶς λαμβανοντα τροφαc, apud Homerum , qui ter cibum sumeret . Parcus enim fuit Veterum Cibus contenti erant si modicum entaculum edentes, post labores finitos se a turarent . Unde Plato mirabatur Siculos atque Italos bis eodem die cibo repleri: qui entare, aut prandere ad saturitatem solebant, inter Graecos plerumque erant infames quin nec ipsi Ciceroni placuit bis in die flaturum fieri , Tusculan. v. Nec veteribus Romanis id usitatum fuit: nam
viles o rusticos cibos ante ipsos focos sum ierunt , eosque ipsos capere nis ad vesperam non licuit Salvianus lib. I. At Isidorus in Origin inquit, coena vespertinus cibus , quam antiqui Vespernam dicebant : in usu enim
APUD Veteres , si Athenaeo credimus , πἀσα συμποσι σ-αγωγη νωτιαν c. Θεου κνεφερε, omnia convivia Ddorum causa instituta Dere, lib. v. Nec mos erat οἶνον , πλειον , - αἰ- μυχταγεια προσφέρεσλαε μή Θεῶν ενεκα iam θωντο e vini copiam bibere, aut genio indulgere, nisi cum id
in honorem Deorum faciebant , ut narrat idem Auctor lib. H. In diebus itaque festis lautius vivere solebant, , ut Ovidii verbis utar Fastor. lib. v. - mense credere adesse Deos. Qua opinione imbuti me, Dpme σωφρόνω c. γα κοσμιως διηγον , modes ac decenter fosa tempora transigebant , neque ad temulentiam bibebant , sed modice refecti postquam Diis libassent, domum redibant, ut tradit Athenaeus
lib. III. prope finem cap. XVI. Postea cum liberius vivere coepissent, conviviorum tria genera in hoc Homeri versu numerantur. Eιλαπῖν, ε γαμος, ἐπει-ερ oc. min. ἐςἱν. Unde plerique tria distin cla convivia apud Veteres fuisse existimanici verum ea ad duo facile reduci possunt , λαπίνω αεραυνον Εἰλαπίνη autem , quam saepe cουχίαναάσυμβολον δῶπνον adpellabant , erat convivium unius viri sumtu factum. E contra Eρανος dicebatur ear et Guυεραν συμφέροινε κατον, quod finguli conviva θmbolam suam conferrent ut docet Athenaeus lib. v Io I. ubi tradit hoc convivium aliquando Θιασον adpellari , a quo conviva: σαυ Θιασωτρα , qui Vulgo ρώιςM dicuntur Symbolam , quam quisque
316쪽
conserebat, vocabant συριφοράν, ε ἰσφορῶν, κα-ολά, συμβολLJ, c. Unde hoc convivium aliquando dicitur δεῖπνον πυριφορητὸν , συμ βολιμπιον απο συμβολῆς, 1κατωβολιον, item το εκ κοινου &c Argivi symbolam peculiari voce dicebant. Denique, qui symbcca colligendis praeerant ἐρα- ι ιςia vulgo dicebantur. Huc sorte reserendum δειπνον σω/αγωγιμον, cujus mentio est in Alexi dis fragmentis,in quod Menander τυ αγωγιον appellat: nam σπι άγων est. hie Ἀλληλων πίνειν, compotare. Verum an hoc idem cum convivio e symbolis facto dubitare se fatetur Athenaeus fine libri octavi. Huc etiam pertinent δειπνα πιδόσιμα, seu ε ἐπιδεμάτων, quae fiebante pecunia, quam convivae conferebant ultra id quod debitum erat silve ex pacto, sive ex infelici jactu aleae: id enim denotant voces ἡδὶγους
Aliud hujus generis convivium est Ἀ- σπυριδο δειπνον, e portula coena . Cave tamen , ne cum Meursi Comment in Lycophron hanc coenam confundas cum Romanis sportulis , quarum frequens mentio est apud Iuvenalem in artialem δε in historiis Imperatorum . Romana enim sportula quaedam eleemosyna erat, at cena Graecorum ἐκ σπυρί ne
ρά τινα δειπνησων - , cum caena parata Hi quispiam is in sporta recondita, ad alium proficiscitur, cum eo cornaturus : ut testatur Athenaeus prope finem libri octavi . Quamobrem Hesychii explicatio de Romano more interpretanda,in X rerum Romanarum auctoribus desumta, videtur AH σατυριδοc δειπνῶν , ἡ δειπνίζων , τ άντι τοῦ δειπνου ργυροον ὐ μέρη Cνατυριδι λαβέων , οῦ δοῦνMPorro ερανοι,δε ejusmodi convivia, tum pluribus convivis frequentari, tum etiam ad amorem conciliandum aptiora Veterum sapientes puninant, qui a minori sumtu apparari possent: unde Hesiodus hoc consilium praebet Eργ. β. . AO,
Neque a publico convivio aversus sis, Ex communi enim plurima gratia, sumtusque minimus. Hinc hoc quidem convivium κοσμιον φ δε πολυπλἐ , άλλα, φειδωλῶς
gno sumtu , convivis modice edentibus, cum singuli sua edebant, ut ait Eustathius in dyss. . p. o. Edit Basil ubi plura quoque alia de conviviis, verum non diversa a modo dictis, occurrunt. Et tantum erat etiam apud priscos mortales inter ἔρανον & caetera convivia discrimen , ut aliquando vilis convivis statim distingui possent unde in Odyssea conspecto procorum luxu intemperantia Minerva acile colligit eum conventum non esset ρανον. Odyss ά. 2 26.
317쪽
e conoisium e Ombolis haec non sunt, Adeo ibi supra modum contumeliose videntur Convivari per domum indigne ferat utique ir
uicunque cordatus intervenerit, tot sagitia videns. Qui aderant ii ne symboli, συμ βολοι dicebantur. Quale erant poetae cantoreS, Orionesque, quorum ars ipsis collectae loco cedebat hinc Antiphanis illud apud Athenaeum lib. I. cap. VII. Kκαπνα 2 4us άοιδε Θυομεν Nam cantores fine sumtu semper convivamur. Nam Θυc νώκαπνα sine fumo mactare, idem est ac si dicas , sine sumtu parandarum epularum, iis frui , unde Leonides epigramatum scriptor Caelari versiculos offerens, dixit,
Calliope enim semper sine fumo mactat.
hoc est, Musae, eorumque cultores alienis impensis vivere solent . Aliquando συμβολος proverbiali usu denotat hominem ignavam , qui ali rum sumptu victitans, nihil in medium confert qua ratione Plutarchus in Coriolano enarrans fabulam Meneni Agrippae de membris adversus ventrem insurgentibus , reser caetera membra κατηγορῶν αυάς, ω μονης ἀργοῦ α α συμβολου κοψε μένης , accusasse ventrem , quod solus e membris iners esset, o nibi ad communem utilitatem conferret. Denique non est praetereundum publica fuisse convivia , quae vel tota civitaε, vel tribus aliqua, vel phratria, aliave societas hominum celebravit. Horum sumptus interdum e collectis, interdum unius hominis liberalitate, aliquando etiam e fisco publico suppeditabatur. Hujusmodi con
ut iis pagus, phratri , vel tota tribus aderat Instituta autem a legislatoribus seruntur, quo facilius cives parsimoniae & frugalitatis studio assuefacerent,in ad mutuam benevolentiam atque amorem accenderent. Primo in Italia ab Italo rege, a quo regioni nomen est, instituta fuisse , resert Aristoteles de Repub lib. o. cap. X. Proxima his Cretenses Minois jussu celebrabant quorum exemplo a systitia Spartae instituit Lycurgus, verum
nomen illic variatum, siquidem, συm τιον, Κρητες ευν άνδρῶ ' οἱ Λακε-λαμονιο φειδίτια προσαγορή ουσιν, agitia Cretenses νος α , Lacedaemonii φειδιτια vocant reserente Plutarcho in Lycurgo Tamen ut Aristoteles tradit , c γε p ναον κάλουν οἱ Λάκωνες es φιδιτια, ά ά αδ ου κα Θα,ερ οἱ Κρητες , antiqBiIus Lacones non vocabant φιδ ιτιο , sed αν ρῶα sicut Cretenses. Haec autem convivia communi sumptu summa cum parsimonia apparabantur: Convivae tam juvenes quam viri fuere juniores enim tanquam ad iδασκαλεῖ , ludum temperantiae , ventitabant
318쪽
ut a seniorum exemplis ad bonos mores sormarentur sermones de Republica rebus maxime seriis susciperent . Athenienses etiam sua συ πίτια habuere , veluti illud , in quo Quingentorum Senatus , cum iis qui ob res praxiare a se aut proavis suis gestas e publico fisco alebantur, cibum capiebant verum ad singula descendere hujus operis ratio non pa
PRINCIPI fructibus e terra sponte natis famem depellare sentibus atque fluviis utim levare, moris fuisse dicitur. suae Sol atque imbres dederant, tiod terra crearet Sponte sua, satis id placabat pectora donum ut canit Lucretius lib. v. Glandibus & baccis praecipue nutriebantur: nam rudes primum homines, ct incuria D estri non multum a ferarum asperitate di similes meminit, se fabulatur Antiquitas, traditque nec hunc eis, quo nunc utimur , victum fuisse, sed glande prius, o baccis alitos sero de sulcis sperris alimoniam , ut Μacrobii verbis utar lib. I. cap. X. insomn. Scip. Elianus fructuum genera, quibus prisci vitam sustentabant, enumeravit.
reserens Argivos dira Athenienses fetis , Tirdinthios Divestria Dra , Indos
arundines, Carmanos palmas, Maeotas, Sauromatas milium, Persas terebinthumo nasturtium, Arcadas autem glandes comedisse, lib. III cap. XXXIX. Et quidem adeo celebres sunt apud Poeta Arcadum glandes, ut inde peculiariter βαλανηφάγοι saepe dicantur. Vid Lycophron , ejusque Interpretes ad Cassandr. v. 82. Etsi illae plerisque aliis gentibus in cibum cessisse dicantur unde Athenis ritus erat nuptialis in memoriam inventi frumenti institutus , ut puer patrimus matrimus spinas cum glandibus .canistrum panibus resertum serens, clamaret φυγον καον , ευρον αμεινον. Vid. supra. Et apud Romanos civicae coronae fiebant fronde querna, quoniam cibus victusque antiquissimus quernus capi solitus sit . . Gellius lib. v. cap. vi quinetiam fagusin esculus , arbores glandiferae , nomina habuere a Graeco φαγῶν, Latino esca , quod primi mortales earum fructibus pro esca uterentur, ut refert Isidorus Orig. lib. xv o. cap. o. Quamvis prius aureae Etatis tempore lautius vixerunt homines, quando, ut fingit Hesiodus Ei γ. . vers. II 6.
Τάῖσιν ' ζόω καρπον ζ ε φερε ζει ουρος ἄρουρα Λυτομάτη πολλον τε ζα αφΘίνον. - bona vero omnia
Illis erant stoestim autem ferebat fertilis terra Sponte sua multumis copiosum.
319쪽
ARCA AEOLOG. GRAECA. Lib. IV. Cap. XVIII. 97
Verum moribus in pejus mutatis elici illa vita in summani feritate in cinopiam Aciderant , donec Cereris beneficio serendi artem edocti glandes humaniore victu commutabanici cujus rei quam memorem servabant animum ex eorum estis & sacrificiis, aliisque partibus hujus Archae- Ologiae patebit. Hoc autem munus primo Triptolemo a Cerere communicatum fuisse dicitur, is Atheniensibus suis impertiebatur,' postea Eumelo Patrensi , qui suis in Achaia concivibus idem beneficium tribuit uti etiam Arcadibus Arcas . Vid. Pausanias Atticis , Achaicis Arcadicis . Quidam addunt , Panem conspersas fruges coxisse primum Verum fabularum satis . Illud tamen haud debet praeteriri , quod primi homines post inventum frumentum soli, hordeo pasti sint , porta b
illud frumenti genus a Diis fuisse mortalibus conce1sum , ut ait Artemidorus lib. I. cap. LXXI Atque ut tradit Plinius lib. XV PII. cap. VII. Antiqui'
fimum in cibis hordeum ficti Atheniensium ritu , Menandro auctor apparet ' gladiatorum cognomine , qui hordeari vocantur . Verum postea ut ejusdem Auctoris verba adhibeam , panem ex hordeo antiquis Witis tum vita damnavit , quadrupedumque tradidit refectibus . Tamen pauperibus in usu manebat, apud Romanos milites immorigeri hordeum pro frumento cogebantur accipere, ut ait Vegetius De Re militari lib. I. cap. xio.
veluti cum in bello Punico secundo Marcellus cohortibus , qu signa amiserant, hordeum praebuit referente Plutarcho in ejus ita, Livio lib.Xxvo Augustus etiam cohortes , si quae cessissent loco , decimatas hordeo pavit, ut narrat Suetonius Augusto cap.XXΙv. Veteres, si Platoni credimus lib. vi. De Legibus, σαρκουν άπειχοντο, λ
sinebant, nefas existimantes animal bus Osci, aut eorum sanguine Deorum altaria polluere. Quam rem suis testimoniis confirmant Dicaearchus apud Porphyrium , alii plures . Susis animalibus prima in cibum cessisse dicitur, animal ad omnes alios usus inutile, cui anima pro sale es ne putrescat, ut Ciceronis verbis utar lib. D. De natur Deorum. E contra bo
bus diu abstinebant, quod illi in terra colenda hominibus adjutores, eorumque laboris socii essent. Vid. Archaeologiae hujus lib. o. cap. de Sacrificiis . Quin etiam a teneris animalibus aliquamdiu abhorruisse dicuntur unde , ut existimavit Athenaeus , Priamus apud Homerum filiis suis exprobrat , quod agnos teneros in conviviis apponerent . Id vero factum vel quod crudelitatis quandam speciem praeberet vitam eripere ab iis qui vixdum ejus gaudia sensissentci vel conservandae sobolis causa qua ratio ne apud Athenienses in magna ovium caritate vetitum sui ἀπεκr ostri γ εBrcia, intonsum agnum comedere ut ex Philochoro traditur . Nec rarisin procul conquisitis carnibus utebantur, sed OVium, caprarum , suum boumque quando eos mactare licuit , vel quas venatu , cui plurimum erant dediti , captare licuit quaecunque maxime parabiles essent , quarum usu valerent animo S corpore . Hinc vicuum omnibus simplicem tribuit Homerus , eumdemque regibus pariter ac privatis , juvrnibus ac senibus. Ajacem po se monomachiam cum Hectore boum tergore , tanquam ho-T . IL P c-
320쪽
κο rario praemio , excipit Agamemnon . Alcinoum quoque , quamvis delicitiori vitae addictum, bubula vesci narrat . suini Menelaus , dum filio. rtim suorum nuptias celebrat , Telemacho bovis terga assa vis apponi Nam Jesis is in alio quovis heroum victu iisden cibis vescebantur adeo ut ne ipsi quidem proci , quamvis petulantes oe oluptate dissoluti
Cesci piscibus, avibus, vel dulciariis memorentur. Haecin alia in eandem rem tradit Athenaeus lib. I. pag. 9. Id quoque ab eodem observatur , car ne non eliYas, aliisve modis apparatas, sed assas solum Heroibus ab Homero apponi solereri ρωμ 4 κ ποι Ομηρα Θυουν βοῦς δ' ἡο κρέα
ad En. I. testatur, quod heroicis temporibus non vescebanis camne elixa Varronem scripsisse reseri, Romanis primum in usu fuisse assa, secundo elixa , tertio jurulenta . Tamen alio in loco Athenaeus elixae carinis usum in heroicis temporibus non fuisse prorsus incognitum probat ex hoc Homeri versu, sὶ I λεβης ενδο επειγόμ ενος πυρὶ πολ ω,
Sicut autem lebes fervet intus Eum urgetur igne disto, Arvinam elixans bene saginati suis. Iliad. p. v. 362. Eodemque refert, quod apud eumdem poetam pes bubulus in lyssem in convivio conjectus fuerit, ποία ς βοωον--α, pedem enim bubulum nemo assat.
Haec erat veterum Graecolum moderatio , a qua Lacedaemonii parum defecere, quamdiu Lycurgi institutis sua constitit auctoritas tili enim in συπτιοις Cenabant, ubi cibus erat tenuis, certaque mensura omnibus desinitus: quidem praecipue χέλας ζωμὸς , jusculum istrum, ipsi apponi solebat; qui victus adeo minime lautus fuit, ut cum civis Sybarites Spartam prosectus publico in convivio exciperetur , non amplitis mirari se dixerit omnium esse forti silmos Lacedaemonios quemvis enim; anae mentis millies mori optaturum, quam tam iis cibo silentari. Vid. Athenaeus lib. I v. cap. VI pag. I 38. Feruntque Agesilaum servis distribuisse bellaria, quae ha- si quodam tempore ipsi obtulerunt , dicentem Virtutis cultores non admittere tales gulae delicias; Iiena enim a liberis e se, quibus serzi alliciuntur Itaque neminem in suam civitatem admittebant, qui artem laute parandi cibos profiteretur e Eglao ψοποιους αν Λακεδώμον εἰνου κρεους μονου Ξῖ παρα
Lacedaemone non alios , quam carnis , coquos esse licuit e qui praeter hanciartem liud aliquid novisset , e ciebatis e Sparta , perinde ac Trotantium purgamenta, ut resert Elianus lib. XIV. cap. o. unde cum Mithaecus, celebris in Graecia coquus, Spartam se contuli siet , continuo ex urbe excedere a Magistratu usus est , ut narrat Magimus Tyrius initio Disseri vir. Qui mos a veteris seculi moderatione receptus est , in quo quandoque heroes ipsi coquorum ossicium peragebant, veluti cum Achillas carnes apparat Iliad. I. E 6. 2G9.