장음표시 사용
121쪽
sciebat et ubi sciebat esse, qui electi fuerant in ipso ante mundi constitutionem ' Sed quoniam si ita diceretur, lectorem faceret intentum ad ea requirenda, quae nunc ex admonitione Pelagiani erroris necesse est copiosius et laboriosius disputar, visum mihi est, quod tunc Satis erat, breviter esse dicendum , excepta , ut dixi, altitudine Sapientiae et scientiae Dei, et sine praejudicio aliarum causarum de quibus non tunc, Sed alias opportunius disputandum putaVi.
XIX. Item quod dixi Salutem religionis hujus nulli unquam defuisse qui dignus fuit, et dignum non fuisse
, cui defuit si discutiatur et quaeratur unde quisque Sit dignus, non desunt qui dicant, voluntate humana no Saulem dicimus, gratia vel praedestinatione divina. Inter gratiam porro et praedestinationem hoc tantum intereSt, quod praedestinatio est gratiae praeparatio, gratia vero jam ipsa donatio. Quod itaque ait postolus Non ex Pe- rihus , ne forte quis extollatur , ipsius enim sumus sig- η mentum, creati in Christo est in operibus bonis ngratia est: quod autem Sequitur, i quae praeparaVit DeuS, γ, ut in illis ambulemus praedestinatio est, quae Sine
praescientia non potest SS poteS autem esse Sine praedestinatione praescientia Praedestinatione quippe Deu ea praescivit, quae fuerat ipse facturus : unde dictum est : Fecit quae futura sunt . v Praescire autem potens Stetiam quae ipse non facit Sicut quaecumque peccata : quia etsi sunt quaedam, quae ita peccata sunt, ut poenae Sint etiam peccatorum, unde dictum est: si radidit illos Deus
in reprobam mentem ut faciant quae non conVeniuntq;
non ibi peccatum Dei est, sed judicium. Quocirca praedestinatio Dei quae in bono est, gratiae est, ut dixi, prae-
122쪽
paratio : gratia vero est ipsius praedestinationis essectus Quando ergo promisit Deus Λbrahae in semine ejus sidere gentium, dicens : si Patrem multarum gentium positin te unde dicit Apostolus Ide e fide, ut secun is dum gratiam sirma sit promissio omni semini non
de nostrae voluntatis potestate, sed de sua praedestina-lione promisit Promisit enim quod ipse facturus fuerat , non quod hominos. Quia etsi aciunt homines bona quae pertinent ad colendum Deum .ipse facit ut illi faciant quae praecepit, non illi faciunt ut ipse faciat quod promisit: alioquin ut Dei promissa compleantur, non in Dei, sed ni
hominum est potestate, et quod a Domino promissum est, lab ipsis redditur brahae. Non autem sic credidit Abraham, sed si credidit dans gloriam Deo, quoniam quae pro-lmisit, potens est et facere non ait, praedicereri non ait praescire; nam et aliena facta potest praedicere atque praescire sed ait: si potens est et facere ac per hoc facta, non aliena sed sua.
XX. n forte opera bona gentium Dens promisit Abrahae in semine ipsius , ut hoc promitteret quod ipse facit; non autem promisit idem gentium, quam sibi honi ines faciunt; Sed ut promitteret quod ipse facit, illam praescivi homines esse acturos Non quidem loquitur sic Λpos
tolus : filios quippe promisit Deus fibrahae qui side rius
Vestigia sociarentur : quod apertissime dicit. Sed si opera gentium promisit, non fidem profecto quoniam non sunt
bona opera nisi ex fide, ustus enim ex side vivit A v et Omne quod non est ex fide peccatum est'. et sine fide impossibile est placere nihilo minus ut impleat quod promisit Deus, in hominum est potestate. Nisi enim homo faciat quod Deo non donante ad hominem pertinet, non
123쪽
faciet ipse quod donet hoc est, nisi hahoat homo idem
ex semetipso, non implet Deu quod promisit, ut opera justitis dontur ex Deo. Ac per hoc, ut promissa sua Deus possit implere, non est in Dei, sed in hominis potestate. Quod si veritas et pietas non credere vetat : Credamus cum fibraham, quoniam lupe promisit, potens est et sacere Promisit autem filios Λhnalis quod esse non possunt, si non habeant idem ergo ipse donat et fidem. XXI. Sane cum Apostolus dicat, u Ideo ex fide, ut se cundum gratiam firma sit promissio miror homines infirmitati suo se malle committere , quam firmitati promissionis Dei. Sed incerta Est mihi, inquis, de me ipso voluntas Dei. , Quid ergo, tua ne tibi voluntas de te ipso Certa est, nec times, ui videtur stare, videatne Ca- , dat' is Cum igitur utraque incerta sit, Cur non homo firmior quam infirmiori idem suam, spem, Charitatemque committit pXXII. Sed cum dicitur, inquiunt, Si credideris, sal-n Us eri S unum horum exigitur, alterum Osfertur. Quod
exigitur, in hominis quod offertur, in Dei est potes-n tale M , Cur non utrumque in Dei, et quod jubet, et quod iteri Rogatur enim ut det quod jubet: rogant
Credentes, ut sibi augoatur sides rogant pro non Credentibus, ut eis donetur sido et in suis igitur incrementis, et in suis initiis se donum est fides. Sic autem dicitur, si Si credideris, salvus eris: quom admodum dicitur, si in Spiritu sacta carnis mortificaveritis, vivetis β. M am et hic ex his duobus unum exigitur alterum offertur a Si Spinritu, in luit, facta carnis mortificaveritis vivetis . ni tergo spiritu facta carnis mortificemus, exigitur : ut a 'tem Vi-Vamus offertur. Num igitur placet, ut facta carnis morti si-
124쪽
care non donum Dei esse dicamus meque id donum Dei esse fateamur, quoniam exigi audimus a nobis praemi vitae, si hoc fecerimus, oblato Absit, ut hoc placeat participibus et defensoribus gratiae pelagianorum est error iste damnabilis quorum mox Apostoliis ora Obstruxit, adjungenS, si uotquot enim Spiritu Dei aguntur, hi filii sunt Dei viae facta mortificare nos carnis, non per Dei, Sed per noStrum Spiritum crederemus. De quo Dei Spiritu etiam ibi loquebatur, ubi ait, Omnia autem haec operatur unu atque, idem Spiritus, dividens propria unicuique prout Vuli'. Inter quae Omnia sicut scitis, nominavit et idem Sicut ergo quamvis donum Dei sit, facta carnis mortificare exigitur tamen a nobis proposito praemio vitae : ita donum Dei est et sides, quamvis et ipsa cum dicitur, si Si credideris, Sal Vus eris; η propoSit praemio sali itis exigatur a nobis. Ideo enim haec et nobis praecipiuntur, et dona Dei esse monstrantur ut intelligatur quod et nos ea facimus, et Deus facit ut illa faciamus, sicut per prOphetam Zechielem apertissime dicit. Quid enim apertius, quam ubi dicit u Ego faciam ut aciatis δῖ , Locum ipsum Scripturae attendite : et videbitis illa Deum promittere facturum se ut faciant, quae jubet ut stant. Non sane hi tacet merita eorum, sed malas quibus Se Stendit reddere pro malis ona, hoc ipso quo eos facit habere deinceps opera hona, cum ipse facit ut faciant divina mandata.
XXIII. Sed omnis haec ratio, qua defendimus gratiam
Dei per Iesum Christum Dominum nostrum, Vere eSSe gra 'tiam', id est, non secundum erila nostra dari, quamVis evidentissime divinorum eloquiorum testimonii aSSeratur tamen apud eos, qui nisi aliquid sibi assignent, quod
125쪽
priores dent ut retribuatur eis, ab omni studio pietatis reprimi se putant, laborat aliquantum in aetate majorum jam utentium voluntatis arbitrio : sed ubi venitur ad parvulos, et ad ipsum Mediatorem Dei et hominum, hominem Christum Iesum'. omnis deficit praecedentium gratiam Dei humanorum assertio meritorum: quia nec illi ullis bonis praecedentibus meritis discernuntur a caeteriS, ut pertineant ad liberatorem hominum; nec ille ullis humanis praecedentibus meritis, cum et ipse sit homo liberator factus est hominum.
XXIV. Quis enim audiat, quod dicuntur parvuli pro suis futuris meritis in ipsa infantili aetate baptigati exire de hac vita et ideo alii non baptigati in eadem aetate
mori, quia et ipsorum praescita sunt merita futura, sed mala non eorum vitam bonam vel malam Deo remunerante vel damnante, sed nullam Apostolus quidem limitem fixit, quem transgredi non debeat hominis, ut mitius loquar, incauta suspicio. Ait enim, si omnes astabimus, ante tribunal Christi, ut reserat unuSquisque SeCun- η dum ea quae per Corpus gessit, Sive bonum, sive ma- , tum ci gessit, , inquit non adjunxit, vel gesturus fuit. Sed unde hoc talibus viris in mentem venerit nescio, ut
futura quae non sunt futura, puniantur aut honorentur merita parvulorum. Cur autem dictum est, Secundum ea quae per corpus gessit hominem judicandum, Cum gerantur multa Sol animo, non per Corpus, nee per Ullum Cor poris membrum et plerumque tam magna, ut talibus O-gitationibus poena justissima debeatur: sicuti est, ut alia taceam, quod si dixit insipiens in corde suo: Non est Deus 3sQuid est ergo, si Secundum ea quae per corpus geSSit : nisi secundum ea quae gessit eo tempore quo in Corpore fuit, ut per corpus intelligamus per corporis tempus
126쪽
Post Orpus autem nemo erit in corpore, niSi resurrectione novissimas non ad ulla merita comparanda, sed ad recipienda pro bonis meritis praemia, pro malis luenda supplicia. Hoc autem medio tempore inter depositionem
et receptionem corporis, secundum ea quae geSSerunt per corpori tempuS, SiVe Cruciantur animae, sive requieSCunt.
Ad quod tempus corporis pertinet etiam quod Pelagiani negant, sed Christi Ecclesia confitetur, originale peccatum quo Sive soluto per Dei gratiam, sive per Dei judicium non soluto, cum mortulitur infantes, aut merito regenerationi transeunt ex malis ad bona, aut merit originis transeunt ex malis ad mala. Hoc catholica fides novit: in hoc etiam nonnulli haeretici sine ulla contradictione consentiunt. Iudicari autem quemquam non Secundum merita quae habuit quandiu fuit in corpore, sed secundum merita quae fuerat habiturus si diutius vixisset in corpore, unde opinari potuerint homines, quorum ingenia non esse contemptibilia vestrae indicant litterae,
mirans et stupens reperire non possum ne credere auderem, nisi Vobis non credere non auderem. Sed spero adfuturum Deum, ut commoniti cito videant, ea quae dicuntur futura fuisse peccata, si per Dei judicium in non baptizati possunt jure puniri, etiam per Dei gratiam baptizatis pos e dimitti Quicumque enim dicit, puniri tantum posse Deo judicante futura peccata, dimitti autem Deo
mi Serante non posse, cogitare debet quantam Deo faciat gratiaeque ejus injuriam; quasi futurum peccatum praenosci possit, nec possit ignosci. Quod si absurdum est magis ergo futuris, si diu viverent, peccatoribus, cum in parva aetate moriuntur, lavacro quo peccata diluuntur, debuit subveniri. XXV. tiod si forsitan dicunt, poenitentibus peccata dimitti et ideo istos non baptigari in parvula aetate mO-
127쪽
ientes, quia praesciti sunt poenitentiam si viverent non acturi eos autem qui baptigantur, et parvuli de corporibus eXeunt, Deum praescisSe acturos poenitentiam fuisse, viverent; attendant et videant, Si ita est, non jam ii parvulis sine aptismate morientibus peccata origia alia vindicari, sed sua cujusque futura si viveret item-lue baptigatis i non originalia dilui, sed sua futura si i Verent; quoniam non possunt nisi in majore aetate laeccare sed alios acturos poenitentiam, alios non actulos fuisse praevisos; ideo alios haptigatos, alios Sine bap-l Smo exisse de hac vita. Hoc si auderent Pelagiani, non iam laborarent negando originale peccatum, quaerere par- si extra regnum Dei nescio cujus suae felicitatis locum
Lime quando con incuntur non eos habere posse vitam L Urnam, quia non manducaverunt carnem nec biberunt
uinem Christi' et quia in eis, qui nullum habent
uno peccatum, falsus est baptismus qui in remissio traditur peccatoium. Dicerent enim prorsus nullum originale peccatum, sed pro suis futuris, si iVerent, itis vel baptigati vel non haptigari eos qui de corporeuntur infantes et pro suis futuris meritis eos vel accie vel non accipere corpus et sanguinem Christi, sine .ltio Vitam prorsus habere non possunt et in Veram renti Sionem Teccatorum baptigari, quamvis nullum ex Λclam traherent; quoniam remittuntur eis peccata, de suibus illos Deus poenitentiam praescivit acturos. Ita facilliine agerent atque obtinerent Causam suam, qua neganteSSe originale peccatum, et gratiam Dei non dari nisi secundum merita nostra contendunt. Sed quia hominum futura, quae non sunt futura , procul dubio nulla sunt
merita, et hoc videre facillimum est ideo nec Pelagiani hoc dicere potuerunt et multo magis nec isti dicere de
128쪽
huerunt. Dici enim non potest, quam moleste feram, quod viderunt Pelagiani esse falsissimum et absurdissimum, hoc non vidisse istos, qui nobiscum errorem illorum haereticorum catholica auctori rate condemnant. XXVI. Scripsit librum de mortalitate Cyprianus, muliis ac pene omnibus qui Ecclesiasticas litteras amant, laudabiliter notum in quo propterea dicit non solum non esse si delibus inutilem mortem, verum etiam utilem reperiri quoniam peccandi periculis hominem subtrahit, et in non peccandi securitate constituit. Sed quid prodest, si etiam futura, quae commisSa non Unt, peccaua Uniuntur Agit tamen ille copiosissime atque optime, peccandi pericula nec deesse in ista Vita , nec SupereSSe POStillam. Ubiit illud testimonium ponit de libro Sapientiae
Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus is Quod a me quoque positum , fratres istos ita respuisse dixistis tanquam non de libro canonico adhibitum quasi et excepta hujus libri attestatione res ipsa non clara Sit, tuam voluimus hinc doceri. Quis enim audeat negare Christianus , justum, si morte praeoccupatus fuerit, in refrigerio futurum' Quilibet hoc dixerit, quis homo Sanae fidei resistendum putabit Item si dixerit, justum, Si a sua justitia recesserit', in qua diu vixit, et in ea fuerit impietate defunctus, in qua, non dico unum annum sed unum diem vixerit, in poenas iniquis debitas hinc iturum, nihil sibi sua praeterit justitia profutura huic perspicuae veritati quis sidelium contradicet Porro si quaeratur a nobis, utrum Si tunc esset mortuus , quando erat j tuS, poenas esSet inVenturus, an requiem numquid requiem respondere dubitabimus 3 se est tota causa cur dictum est, a quocumque sit dictum Raptus est, ii ne malitia mutaret intellectum ejus. η Dictum est enim
129쪽
secundum pericula vitae hujuS, non secundum praescientiam Dei, qui hoc praesciVit quod futurum erat, non quod futurum non erat: id St, quod ei mortem immaturam fuerat largiturus , ut tentationum Subtraheretur incerto; non quod peccaturus esSet, qui mansurus in tentatione non esset. De hac quippe vita legitur in libro Jo Num, quid non tentatio est Vita humana super terram Sed quare aliis concedatur, ut ex hujus vitae periculis dum justi sunt auferantur' alii vero justi donec a justitia a dant, in eisdem periculis vita productiore teneantur quis Cognovit sensum Domini P Et tamen hinc intolligi datur, etiam illis justis , qui honos piosque mores usque ad senectutis maturitatem et diem vitae hujus ultimum servant, non in suis meritis, sed in Domino esse gloriandum , quoniam qui vitae brevitate rapuit justum , ne malitia mutaret intellectum ejus, ipse in quantacumque vitio longitudine custodit justum, ne malitia mutet intello tum rius. Cur autem hic tenuerit casurum justum luem prius quam caderet hinc posset auferre, justissima omnino, sed inscrutabilia sunt judicia diis. XXVII. Quae cum ita sint, non debuit repudiari sent sentia libri Sapientiae, qui meruit in Ecclosia Christi degradu lectorum Ecclesiae Christi tam longa annositate recitari, et ah omnibus Christianis, ab episcopis usque ad
extremo laicos sideles, poenitentes , CaleChumeno , Cum veneratione divinae auctoritatis audiri Certo enim si de divinarum Scripturarum tractatoribus qui fuerunt ante nos , proferrem defensionem hujusce Sententiae , quam nunc solito diligentius atque copiosius Contra noVum elagianorum defendere urgemur Orrorem , hoc St, gratiam Dei non secundum merita nostra dari, et gratis dari cui datur quia neque Olentis, neque Currentis , Sed mi-
Iob, Vir, I, juxta LXX. - Rom. xi, 34
130쪽
serentis est Dei , iis, autem judicio non dari cui non datur, quia non est liquitas apud Delum ' si hujus ergo sententis defensionia rex divinorum Niliorum noS praecedentibus catholicis actatoribu fratres, pro quibus unc agi enim significastis