Opera omnia. Accurantibus A.B. Caillau [et] M.N.S. Guillon

161쪽

Ι ΙΛΜ de perseverantia diligentius disputandum est: nam et priore libro, cum ageremus de initio fidei, etiam de hac ali sua diximus. Asserimus ergo donum Dei esse

perseVerantiam qua usque in sinem perseveratur in

Christo. Finem autem dico, quo vita ista sinitur, in qua

tantummodo periculii est ne cadatur. Ita lue utrum quisque hoc munus acceperit, quandiu hanc vitam ducit, incertum est. Si enim prius quam moriatur cadat, non perseverasse utique dicitur, et verissime dicitur. Quomodo ergo perseVerantiam, qui non perseVeraVit, aecepisse vel habuisso dicendus est Nam si habeat aliquis continentiam, et ab ea decidat atque incontinens fiat, si justitiam similiter, si patientiam, si ipsam fidem, recte dicitur habuisse et non habere continens enim fuit, vel justus fuit, vel patiens, vel fidelis fuit, quandiu fuit cum vero esse destitit, non est quod fuit inui vero

non perSeVeraVerit, quomodo perseveran fuit , cum per-SeVerando qui Sque Stendat e perseverantem quod iste

non fecit Sed ne quisquam reluctetur et dicat, Si ex quo sidetis quisque factus est, vixit, verbi gratia, decem annos, et eorum medio tempore a fide lapsus est, nonne quinque annos perseveravit Θ on contendo de verbis, si et illa perseverantia putatur esse dicenda, tanquam temporis sui hanc certe de qua nunc agimus perSeVerantiam, qua in Christo perseveratur usque in finem, nullo modo habuisse dicendus est, qui non perseveraverit usque in sinerim potiusque hanc habuit unius anni idolis, et quantum infra cogitari potest, si donec moreretur fideliter vixit, quam multorum annorum, Si exiguum temporis ante mortem a fidei stabilitate defecit. ΙΙ. Quo constituto videamus utrum haec perseVerantia de qua dictum est, si Qui perseveraverit usque in finem ,

i Vide D. Guillon, tom. XXII, Pag

162쪽

i, hic salvus erit , η donum sit Dei. Quod si non sit, quomodo Verum est quod Apostolus ait, si Vobis donatum est , pro Christo, non solum ut credatis in eum, Verum, etiam ut patiamini pro eo P smorum quippe unum pertinet ad initium, alterum ad mem utrumque tamen est Dei donum, quia utrumque dictum est esse donatum, sicut et superius jam diximus. Quod enim est initium verius Christiano, quam credere in Christum P ui sinis melior, quam pati pro Christo Sed quod ad id pertinet ut

credatur in Christum, clualiscumque inVenta est contradictio, ut donum Dei non initium, sed augmentum fidei diceretur cui opinioni donante Domino sati Superque reSpondimus. Quid autem dici potest, Cur perseverantia uS-que in finem non donetur in Christo, cui donatur pati pro Christo, aut, ut expressius eloquar, cui donatur mori pro Christo Nam et Petrus apostolus donum Dolhoc eSSedemonstrans, si Melius est, inquit bene facien- , tes, si velit voluntas Dei, pati, quam male facientes δ. ni Cum dicit, si si velit voluntas Dei u ostendit hoc divinitus donari, nec omnibus sanctis, ut pro Christo patiantur. Neque enim quos non vult voluntas Dei pervenire ad experientiam gloriamque passionis, non perveniunt ad regnum Dei, si perseveraverint in Christo usque in sinem. Sod quis dicat, istis non donari hanc perseverantiam, qui aegritudine corpori vel luocumque casu moriuntur in Christon cum longe illi ilior donetur illis, a quihus suscipitur et mors ipsa pro Christo multo quippe dissicilius

perseveratur, ubi hoc agit qui Persequitur ne perSeveretur, et propterea Usque ad mortem Sustinetur ut perseveretur. Illam proinde dissicilius perseverantiam istam facilius est habere sed cui nihil dissicile est, facito ostia tramque donare. Hanc enim promisit Deus, dicens: Τi

163쪽

DE DONO PERSEVERANTIAE. 109M morem meum dabo in cor eorum, ut a me Ol reces dant Quod quid est aliud, quam talis ac tantus erit timor meus, quem dabo in cor eorum, ut mihi perseveranter adhaereant ΤΙΙΙ. Cur autem perseverantia ista poscitur a Deo, si non datur a Deo An et ista irrisoria petitio est, cum id ab eo petitur quod scitur non ipsum dare, sed ipso non dante esse in hominis potestates sicut irrisoria est etiam illa actio gratiarum , si ex hoc gratiae aguntur e , quod non donavit ipse, nec fecit: Sed quod hi dixi, hoc et hic dico. si Nolite errare, inquit Apostolus, Deus non irridetur . no homo, non verborum tuorum tantum, Verum etiam cogitationum testis est Deus: si aliquid a tanto divite veraciter ac sideliter poscis ab illo, a quo poscis, te accipere crede quod poscis. Noli eum labiis honorare, et Super eum corde te extollere, credens a te ipso tibi esse, quod ab illo te singis orare. ii ab illo perseverantia ista forte non poscitur 3 Iam hoc qui dicit, non meis disputationibus refellendus, sed Sanctorum rationibus onerandus est. An Vero quisquam eorum St, qui non sibi poscat a Deo ut perseveret in eo, Cum ipsa ratione quae Dominica nuncupatur, quia eam Dominus docuit, quando oratur a sanctis, nihil pene aliud quam perseverantia posci

intelligatur PIV. Legite aliquanto intentius ejus expositionem in beati Cypriani martyris libro, quem de hac re condidit,

cujus est titulus, De Dominica ratione et videte ante quot annOS, contra ea quae futura erant elagianorum venena, quale sit antidotum praeparatum. Nam tria Sunt, ut citis, quae maxime adversus eos catholica defendit Ecclesia quorum est unum, gratiam Dei non secundum

merita nostra dari quoniam Dei dona sunt, et Dei gratia

164쪽

conseruntur etiam merita universa justorum alterum est,

in quantacumque justitia sine qualibuscumque peccatis in , hoc serruptibili corpore neminem vivere : tertium est, il noxium nasci hominem peccato primi hominis, et vinculo damnationis obstrictum, nisi reatus, qui generatione contrahitur, regeneratione solvatur. Horum trium hoc, quod loco ultimo posui, solum non tractatur in Supradicto gloriosi Martyris libro de duobus vero caeteris tanta illic perspicuitate disseritur, ut supradicti haeretici, novi inimici gratiae Christi, longe ante reperiantur convicti esse quam nati. In his ergo meriti sanctorum, quae nulla nisi Dei dona sunt, etiam perseverantiam donum Dei esse sic loquitur. st Dicimus, inquit Sanctissicetur nomen tuum': non quod optemus Deo, ut sanctificetur orationibus nostris, sed quod petamus ab eo, ut nomen ejus sanctifice-iu in nobis. Caeterum a quo Deus sanctificatur, qui ipse

sanctificat Sed quia ipse dixit, u Sancti estote, quoniam; et ego Sanctus sum : u id petimus et rogamus, ut qui in baptismo sanctificati sumus, in eo quod esse coepimus per- Severemus i Et paulo post de hac ipsa re adhuc disputans et docens nos PerseVerantiam petere a Domino; quod nullo modo recte ac veraciter faceret, nisi ejus donum et hoc esset Haec , inquit, sanctificatio ut in nobis permaneat oramus, et quia Dominus et judex noster sanato a se et vivi sicato comminatur non delinquere, ne

quid ei deterius stat hanc continuis orationibus precem ἐρό. . . ., i' kmVβ, hQR diebui et noctibus postulamus, ut sanctisi cati et Vivificatio quae de Dei gratia sumitur, ipsius protectione servetur. In Sanctificatione igitur perseverantiam, hoc est, ut in Sanctificatione perseVeremus, nos ab

eo petere iste doctor intelligit, cum sanctificati dicimus, si Sanctificetur nomen tuum. Ouid est enim aliud petere

165쪽

quod accepimus, nisi ut id quoque nobis praestetur, ne habere desinamus Sicut ergo sanetus, cum Deum rogat ut sanctus sit, id utique rogat ut Sanctus esse permaneat ita utique et castus, cum rogat ut castus sit; continens, ut continens sit justus, ut justus pius, et caetera, quae contra Pelagianos dona Dei esse defendimus, hoc sine dubio petunt, ut in eis perseVerent bonis, quae se accepisse noverunt. Quod si accipiunt, profecto et ip- .

Sam perseverantiam magnum Dei donum , quo aetera dona ejus Conservantur, a Cipiunt.

V. Quid, cum dicimus, Veniat regnum tuum : num aliud poscimus, nisi ut veniat et nobis, quod osse Venturum non dubitamus omnibus sanctis Ergo et hic, qui jam sancti sunt, quid orant, nisi ut in ea sanctitate quae illis data est perseverent Neque enim aliter eis veniet regnum Dei, quod non aliis, sed his qui perseverant usque

VI. ertia petitio est, u Fiat voluntas tua in coelo et in v terra': η Vel quod in plerisque codicibus legitur, magisque ab orantibus frequentatur, si sicut in coelo et in terra : quod plerique intelligunt, sicut sancti Angeli', et nos faciamus voluntatem tuam. Vult autem illo doctor et martyr, coelum et terram intelligi spiritum et carnem ,

et hoc nos orare , ut voluntatem Dei rem traque OnCOrdante faciamus. Vidit in his verbis et alterum senSum Sanissimo fidei congruentem, de quo jam supra locuti Sumus: ut scilicet pro insidelibus qui sunt adhuc terra, te renum tantum hominem prirna nativitate portanteS, Orare

intelligantur fideles, qui coelesti homine induti, non immerito coeli nomine nuncupantur. Ubi evidenter Ostendit, et initium fidei esse donum Dei, quando non tantum Pro fidelibus ut augeatur in eis vel perseveret fides, Verum

Matth. vi Io. - Ibid. - Subaudi, faciunt.

166쪽

etiam pro infidelibus ut habere incipiant eam quam penitus non habebant, et contra quam corda insuper inimica geStabant, Sancta orat Ecclesia Verum nunc non de initio sidei, de quo in superiore libro multa jam diximus;

sed de illa quae habenda est usque in sulem perseverantia disputamus, quam petunt utique etiam sancti qui faciunt voluntatem Dei, dicentes in oratione, si Fiat Volunta tua. Cum enim jam facta sit in eis, cur ut stat adhuc petunt, nisi ut perseverent in eo quod esse cceperunt quamvis hic dici possit, non petere sanctos, ut voluntas Dei stat in coelo; sed ut stat in terra sicut in coelo ut terra scilicet imitetur oelum, id est, ut homo Angelum, vel insidelis

fidelem ac per hoc id sanctos poscere, ut sit quod nondum St, non ut perseveret quod est. Quantalibet enim homines sanctitate praepolleant, nondum Sunt aequales Angelis Deiri nondum ergo sicut in coelo in eis sit voluntas Dei. Quod si ita est, in ea quidem parte qua Optamus, ut homines ex insidelibus fiant fideles, non perseverantia, sed initium videtur Optari in ea vero qua Op- 'tamus, ut homines in facienda voluntate Dei sequentur Angelis Dei, cum hoc orant sancti, perseVerantiam demonStrantur Orare quoniam nemo pervenit ad illam summam, quae in regno est, beatitudinem, nisi in ea sanctitate quam sumpsit in terra, perseveraverit usque in finem. VII. Quarta petitio est, si Panem nostrum quotidius num da nobis hodie is hi beatus Cyprianus ostendit

quomodo et hic intelligatur perseverantia postulari. itquippe inter caeter Hunc autem panem dari nobis quotidie postulamus , ne qui in Christo sumus, et Eucharistiam quotidie ad cibum salutis accipimus, intercedente aliquo graviore delicto, dum abstenti et non communicantes a coelesti pane prohibemur, a Christi corpore se-

Matth. VI, II.

167쪽

paremur. maec verba an ii hominis Dei, perSeverantiam prorsus a Domino Sanctos indicant poscere, quando hac intentione dicunt, u Panem nostrum quotidianum da nobis hodie; me a Christi Corpore separentur. Sed in ea sanctitate permaneant, qua nullum quo inde separari mereatur, Crimen admittant. VIII. Quinto orationis loco dicimus u Dimitte nobis, debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nos tris In qua sola petitione non invenitur posci perSeverantia Praeterita enim sunt peccata , quae nobis ut dimittantur Oramus : perseverantia Ver quae in aeternum salvos sacit, tempore quidem hujus vitae, non tamen Peracto, sed ei quod usque ad ejus finem reStat, est neceSSaria. Operae pretium est tamen paulisper intueri, quomodo et in hac petitione jam tunc lingua Cypriani, tanquam t G Hi telo invictissimo veritatis, longe postea futuri confodie s bantur haeretici. Etiam hoc enim Pelagiani audent dicere, hominem justum in hac vita nullum habere omnino peccatum, et in talibus hominibus esse jam praesenti tempore Ecclesiam non habentem maculam, aut rugam', aut aliquid ejusmodi, quae una et sola Sponsa sit Christi Han-qUam Sponsa ejus non it, quae per uniVersam terram quod ah eo didicit, dicit, si Dimitte nobis debita nostra. , Sed attendite quomodo istos gloriosissimus Cyprianus interimat. Cum enim locum ipsunt Dominicae orationis exponeret, ait inter caetera si Quam neCeSSarie autem, quam providenter et salubriter admonemur, quod peccatores SumuS, qui pro peccati rogare compellimur : ut dum indulgentia de Deo petitur, conscientiae Suo animuS recordetur. Ne quis sibi quasi innocens placeat, et se extollendo plus pereat, instruitur et docetur e peccare quotidie, dum quotidie pro peccatis jubetur orare. Sic de

168쪽

nique et Ioan in Epistola sua potens dixi: Si dixerimus quia peccat i non habemus, DimuS, et veritas in nobis non et Cae ultra IC Serere Iongum est IX. Iam vero cum dicunt sancti nos inseras in tentationem, sed libera nos a malo alid aliud quam ut in sanctitate perseverent, precantur Nam profect0 u Mo in isto Dei dono quod esse Di donum, cum ab illo poscitur satis apertem arci isto erg0

concesso sibi dono Dei me tentationem, nemo sanctorum non tenet usque in sinem erseverantiam sanctitatis. eque enim quisquam in prosinito Christiano Perseverare desistit nisi in tem iacim in remitus inseratur. Si ergo concedatur iri Inferatur; utique auctificatioue quam Deo donanti Iercepit, De0 donante Persistit. x. . Sed nolunt, ut scribitis, isti ru es, ita hanc Perseverantiam praedicari, ut non es si pliciter em η rem, es amitti contumaciter possit. quid dicant, parum dia ter attendunt. De illa enis perseverantia loquimur qua perseveratur usque in fine : quae si datami Veratum est usque in finem si utem non est Pers eratum usque in sinem . non est dat: luod jam et Superius satis e mus. Non itaque dicant Omine pers verantiam cuiquam datam usque in finem nisi cum ipse Venerit finis et perseverasse cui data est pertus fueritusque in finem. Dicinnis quippe castum eiu 0rimus Stum. Sive sit sive non sit in eadem putate mansurus et si quid aliud divini muneris atat quod teneri et amitti potest dicimus eum h lCUmque habet et si amiserit dicimus hal l C eran tram vero urit in finem quoniam non iuret quisquam,

169쪽

ui perseverat usque in sinemo multi eam possunt , nullus amittere. Neque enim metuendi m est, ne eum perseveraverit homo usque in sinem, aliqua inita Voluntas oriatur, ne perseveret usque in finem. go Dei donum suppliciter emereri potest sed cum fuerit, amitti contumaciter non potest. Cum enim eraverit quisque usque in mem, neque hoc donum amittere, nec alia quae poterat ante finem Oi1O- igitur potest amitti, per quod sit ut non amittatur

quod posset amitti PSed ne sorte dicatur usque in finem perseVeranion amitti quidem, cum data fuerit, id est. Cumeratum fuerit usque in sinemo sed tunc amitti quo- nodo, quando agit homo per contumaciam, ut diei Venire non possit: sicut dicimus hominem quierseveraverit usque in finem , amisisse Vitam o tervo regnum Deici non quod jam acceperat et habe-ed luod acciperet et haberet, si perSeVera SSet Veri ConlrOVersia auferamus, et nonnulla eii .m quae labentur, sed habenda sperantur, posse dicamus. Dicat mihi quisquis audet, utrum Deus dar non, quod a Se posci imperavit Hoc certe tui sapit, ico desipit, sed insanit. Imperavit autem Deus, Utcti ejus dicant orantes inseras nos in tenta-i0m Quisquis igitur exauditur hoc poscens, nonia in contumacis tentationem, qua possit vel dignusi severantiam Sanctitatis amittere. . t enim, si voluntate sua luisque deserit Deum merito desseratur a Deo. uis hoc negaverit Sedielimus, ne inferamur intentationem, ut hoc non fiat. exaudimur , utique non sit quia Deus non permittit

t. Nihil enim sit, nisi quod aut ipse facit, aut fieri

170쪽

nique et Ioannes in Epistola sua potens dixit: Si dixerimus η quia peccatum non habemus, nos ipsos decipimus, et a Veritas in nobis non est et caetera quae hic inserere longum est. IX. Iam vero cum dicunt sancti se e nos inseras inn tentationem, sed libera nos a malo n quid aliud quam ut in sanctitate perseverent, precantur Nam profecto concesso sibi isto Dei dono quod esse Dei donum, cum ab illo poscitur, satis aperteque monstratur : Si ergo concesso sibi dono Dei, ne inserantur in tentationem

nem Sanctorum non tenet usque in sinem perseverantiam

sanctitatis. Neque enim quisquam in proposito Christiano Perseverare desistit, nisi in tentatione a primitus inferatur. Si ergo concedatur ei quod erat, ut non inferatur utique sanctificatioue quam Deo donante percepit, De Odonante persistit. X. Sed nolunt, ut scribitis, isti fratres, ita hanc PerSeverantiam praedicari, ut non vel suppliciter emen reri, vel amitti contumaciter possit umbi quid dicant, parum diligenter attendunt. De illa enim perseverantia loquimur , qua perseveratur usque in finem: quae si data est, Perseveratum est usque in finem' si autem non est PerSeVeratum usque in finem, non est data quod jam et Superius satis egimus. Non itaque dicant homines perse- Verantiam cuiquam datam usque in sinem, nisi cum ipse Venerit finis, et perseverasse cui data est repertus fueritusque in sinem. Dicimus quippe castum quem OVimus

Castum, Sive sit, sive non sit in eadem castitate mansuruso et si quid aliud divini muneris habeat, quod teneri et amitti potest, dicimus eum habere quandiuCUmque habet; et si amiserit, dicimus habuiSS perseVerantiam vero usque in finem, quoniam non habet quisquam,