Opera omnia. Accurantibus A.B. Caillau [et] M.N.S. Guillon

191쪽

aliis eam dat, aliis non dat, cur nolunt cantare Domino misericordiam et judicium ' Cur autem illis potius quam illis detur, quis cognovit sensum Domini λ Quis inscrutabilia scrutari valeat priuis investigabilia vestigare ' ΘXXVIII. Conficitur itaque gratiam Dei non secundum merita accipientium dari, sed secundum placitum voluntatis ejus R, in laudem et gloriam ipsius gratiae Cus . ut qui gloriatur, nullo modo in se ipso, sed in Domino glorietur ' qui hominibus dat quibus vult, quoniam misericors Si quod etsi non det, justus est et non dat quibus

non vult, ut notas faciat divitias gloriae suae in Vasa misericordi se Dando enim quibusdam quod non merentur, profecto gratuitam , et per hoc veram suam gratiam esse voluit non omnibus dando , quid Omnes merentur OS- tendit. Bonus in beneficio certorum justus in supplicio caeterorum et Onia in omnibus, quoniam honum St, cum dehilum redditur' et justus in omnibus , quoniam justum est, cum indebitum sine cujusquam fraude do

natur.

XXIX. Defenditur autem sine meritis Dei gratia, id est, Vera gratia, etiam Si parvuli baptigati, sicut Pelagiani

Sentiunt, non eruuntur de potestate tenebrarum , quia nulli peccato, sicut putant Pelagiani, tenentur Obnoxii, sed tantum in regnum Domini transferuntur: etiam sic enim sine ullis honis meritis datur eis regnum quibus datur, et sine ullis malis meritis non datur eis quibus non datur. Quod adversus eosdem Pelagianos dicere Olemus, quando nolais objiciunt quod fato tribuamus Dei gratiam, dicendo eam non SeCundum merita nostra dari β. Ipsi enim potius Dei gratiam fato in parvulis tribuunt, qui dicunti fatum esse, ubi meritum non est , Nulla quippe

192쪽

13 2

merita, etiali Secundum ipsos elagianoS, POSSunt in parvulis invenit, cur alii eorum mittantur in regnum , alii

vero alienen trgratiam Dolutrumque SDOStrum scidicimus, e esse PECC hahere ostenderem cundum undum arvulos

ascitur: satis 'stitu tatervulo ominum quando er explicaVi,ntium et dere, Ut opinor, essetosicere prohiberet,

mihi esse judi

permixtio

193쪽

croderet ar absit ii Causam patiat esse nobis dican is incertuna iasi moriantur parvuli, tranSeant regenerati autem transeant inniam quod scriptum est uio, intravit in mundum , et Pi Omnes homines pertransit potest nec a morte perpetua neccato, liberat quemquam pisi ille qui propter remittenostra peccati iove peccatque iterum , es qui respu et investigat Altiora te ne, sueris 3. nXXXI. Videtis enio a fidei sanitate atqudicamus parvulos mort praesciti sunt facturi essSententiam, quam Certe cumque ratione Subnixus,ret e con Ii

indum meritilendum , et ; Pelagius ante i

onis suae timore damnae mortuorum scilicet os

orum sic relinquamUS. i in Christo regenerati, ternam salutom non D secundam : HO- ominem pei mos ,

te intellneis rei e magi

194쪽

merita, etiam Sec dum ipsos elagian0S, POSSunt in parvulis inveniri , cur alii eorum mittantur in regnum , alii

Vero alienentur a regno. Sicut autem nunc, ut ostenderem gratiam Dei non secundum merita nostra dari, Secundum utrumque Sensum hoc defendere malui ; et secundum

nostrum scilicet, qui obstrictos originali peccato parvulos dicimus, et Secundum Pelagianorum , qui originale negant esse peccatum ne tamen ideo mihi est ambigendum, habere parvulos quod eis dimittat qui salvum 1acit populum Suum a peccatis eorum ita in tertio libro de Libero

arbitri secundum utrumque sensum restiti Manichaeis, SiVe Supplicia, sive primordia naturae sint ignorantia et disticultas, sine quibus nullus hominum nascitur; et tamen unum horum teneo. Ibi quoque a me satis Videnter expressum, quod non sit ista natura instituti hominis, sed poena damnati.

XXX. Frustra itaque mihi de illius libri mei vetustatu

praescribitur, ne agam causam Sicut debeo agere parvulorum, et inde gratiam Dei non secundum merita hominum dari, perspicuae veritatis luce convincam. Si enim quando

libros de Libero arbitrio laicus coepi, presbyter eXplicavi,

adhuc de damnatione infanti uni non renascentium et de renascentium liberatione dubitarem metino, ut opinor, eSSet

tam injustus atque invidus, qui me proficere prohiberet, atque in hac dubitatione remanendum mihi esse judicaret. Cum ero rectius possit intelligi , non me propterea de hac re dubitasse credi oportere, quia contra quo mea dirigebatur intentio, sic mihi visi sunt refellendi, ut sive poena esset peccati originalis in parvulis , quod veritas habeto sive non esset , quod nonnulli errantes Opinantur nullo modo tamen quam Manichaeorum error inducit, duarum naturarum , boni scilicet et mali permixtio

Matth. I, 2I.

195쪽

eroderet ar absit a Cau Sam parvulor tam si e relinquamus ut esse nobis dicantus incertum utrum in Christo regenerati, si moriantur parvuli, transeant in aeternam salutem non regenorati autem transeant in mortem Secundam : quOniam quod scriptum est: si Per unum homin0m peccatum, intravit in mundum , et per peccatum mors , et ita inu omnes homines pertransit aliter recte intelligi non potest nec a morte perpetua, quae justissime est retributa peccato, liberat quemquam pusillorum atque magnorum,

nisi ille qui propter remittenda et originalia et propria

nostra peceat mortuus est sine ullo suo originali propriove peccato. Sed quare illos potius quam illos Itorum atque iterum dicimus , nec nos piget homo tu quis, e qui respondeas Deo In scrutabilia sunt judicia ejus, , et investigabiles vis ejus hoc adjiciamus

uoltiora te ne quaesieris , et fortiora te ne scrutatus, dueris i. uXXXI. Videtis senim , charissimi, quam sit absurdum, et a fidei sanitate atque inceritate Veritati alienum, ut dicamus parvulos mortuo secundum ea judicari , quae praesciti sunt facturi esse si viverent ran hanc autem

sententiam, quam certe omni Sensu humanus quantulacum lue ratione subnixus, maximeque Christianus exhorret , ire compulsi sunt, qui sic a Pelagianorum errore alieni esse voluerunt, ut tamen gratiam Dei per Iesum Christum Dominum nostrum, qua nobis una poS lapsum primi hominis, in quo Omnes cecidimus, SubVenitur secundum merita nostra dari sibi adhuc existiment esse credendum , et disputatione insuper proferendum. Quod ipso Pelagius ante Orientales episcopo judice , damnationis suae timore damnavit Ilo autem Si non dicatur de mortuorum scilicet operibus , quae acturi fuerant si

196쪽

merita, etiam Secundialvulis inveniri, CUI vero alienentur gratiam Dei ni utrumque ei noStrum scili dicimus, et S ESSe peccatu habere parVllum suum a

arbitrio seci Sive suppli dissicultas,

Unum honpresSum,

poena dat XXX. Praescril

rum, et

adhi

'alii

' tam secvi dur et secundii peccat Par

qui originaloes ambaetustate parvulo hominum enim quando Dyter X plicavi, ascentium et dere-c: Ino, ut opinor, esset proficere prohiberet, dum mihi esse judicaret. .gi, non me propterea de quia contra quos mea Iti Sunt refellendi, ut sivelli ParVulis , quod veritas nonnulli errantes opinan- Manichaeorum error indu-

scilicet et mali permixtio

197쪽

ortim te relinquamUS

''' 'generati,

nem secundam : ΠΟ- sum homi nonale Catum spe atum mors , et ita in

aliter recte intelligi non auae justissime est retributa sillorum atque magnorum, da et originalia et propria ne ullo suo originali pro potius quam illos Itorumas piget homo tu quis scrutabilia sunt judicia ejus,

hoc adjiciamus Q fortiora cle ne scrutatUS

i subnixu i pulsi sunt

lam , et disputatilagius ante orierit; vae timore damna , tuorum scilicet i

ssimi, tuam sit absurdum, ii tale veritatis alienum, ut ectuidum ea judicari , quae viverunt 3 In hanc autem Sensus humania quantula- laximoque Christianus exhor-li sic a Pelagianorum errorenen gratiam Dei per Iesum, qua nobis una post lapsum ies cecidimus , SuhVenitur i sibi adhuc existiment esSe In Super proferendum. Quod episcopos judices , damna Hoc autem si non dicatur JUS , quae facturi fuerant si

198쪽

viverent, bonis aut malis, ac per hoc nullis et in ipsa Dei praescientia non futuri hoc ergo si non dicatur, quod cernitis quanto errore dicatur quid restabit nisi ut gratiam Dei non secundum merita nostra dari , quod contra haeresim Pelagianam catholica defendit Ecclesia , remota contentionis Caligine fateamur atque id maxime in parvulis evidentiore veritate cernamus P Neque enim fato cogitur Deus illis infantibus subvenire , illis autem nonsul Venire, Cum Sit utri Sque causa Communi aut res

humanas in parvidis non divina providentia, sed fortuitis agi casibus opinabimur , cum rationales vel damnandae vel liberandae sint animae, quandoquidem nec passer cadit in terram sine voluntate Patris nostri qui in coelis est aut parentum negligentis sic tribuendum est, quod parvuli sin baptismate moriuntur, ut nihil ibi agant superna judiciam tanquam ipsi qui hoc modo male moriuntur, parentes ibi negligentes voluntate propria de quibus naScerentur, elegerint: quid dicam , quod parvulus aliquando antequam illi per ministerium baptigantis succurri possit, expirat 'Plerumque enim festinantibus parentibus et paratis ministris ut baptismus parvulo detur , Deo tamen nolente non datur, qui eum paululum in hac vita non tenuit ut daretur. Quid etiam , qui id aliquando parvulis infidotium siliis potuit, ne irent in perditionem , et siliis sidelium non potuit haptismate subveniri ibi certe ostenditur, quod personarum apud Deum non sit acceptio :alioquin cultorum suorum potius, quam inimicorum filios

lihoraret.

XXXII. Iam vero , quoniam de dono perseVerantiae nunc agimus, quid est quod moritur non haptigato subvenitur, ne Sine baptismate moriaturri et baptigato casuro non SuhVenitur, ut ante moriatur Nisi forte illi adhuc

199쪽

absurditati auscultabimus , qua dicitur nihil prodesse

cuiquam mori antequam cadat, quia Secundum eos actus

judicabitur, quos eum praescivit Deus acturum fuisse si viveret. Hanc perversitatem sanitati side tam vehementer adVersam , quis patienter audiat inuis ferat in tam onhoc dicere urgentur, qui non fatentur gratiam Dei non secundum merita nostra dari. Qui auto nolunt dicere unumquemque mortuorum Secundum ea judicari, quae Deus illum praescivit acturum fuisse si viveret , intuentes quam manifesta falsi late et quanta absurditate dicatur non eis remanet cur dicant, quod in Pelagianis damnavit,

et ab ipso Pelagio damnari fecit Ecclesia , gratiam Dei

secundnm merita nostra darici cum videant alios parvulos

non regeneratos ad aeternam mortem, alios autem regeneratos ad aeternam vitam tolli de hac vitari ipsosque regeneratos, alios perseverantes usque in sinem hinc ire, alios quo usque decidant hic teneri, qui utique non decidissent, si antequam laberentur hinc exissent ; et rursus quosdam lapsos quo usque redeant non exire de hac vita, qui utique perirent, si antequam redirent, exirent. XXXIII. Unde satis dilucide ostenditur , et inchoandi, et usque in finem persoverandi gratiam Dei non secundum merita nostra dari ; sed dari secundum ipsius secretissimam , eamdemque justissimam, sapientissimam , beneficentissimam voluntatem , quoniam quos praedestinaVit, ipsos et vocavit vocatione illa, se qua dictum est: si Sines poenitentia sunt dona et vocatio Dei Ad quam vocationem pertinore certa asseveratione dicendus , nisi cum de hoc saeculo exierit 'ci in hac autem vita humana quae tentatio est super terram , qui videtur stare , Videat ne cadat M. Ideo quippe sicut jam supra diximus non perse-Veraturi perseveraturis providentissima Dei voluntate mis

200쪽

Centur, ut esse discamus non alta sapientes, sed humilibus ConSentienteS, et cum timore et ii emore nostram ipsorum salutem peremur Deus est enirn qui Operatur in nobis et velle et operari prohona voluntate . Non ergo VolumuS, sed Deus in nobis operatur et velle mo ergo operamur,

sed Deus in nobis operatur et operari pro bona Voluntate. Hoc nobis expedit et credere et dicere : hoc est pium, hoc Verum, ut sit humilis et submissa consessio , et detur totum Deo. Cogitantes credimus , cogitantes loquimur, cogitantes agimus quidquid agimus quod autem attinet ad pietatis viam et verum Dei cultum, non sumus idonei cogitare aliquid tanquam ex nobismetipsis, sed susticentia

nostra ex Deo est . v Non enim est in potestate nostra Or i OStrum et Ostrae cogi latione : unde idem qui hoc

ait, item dicit Ambrosius uis autem tam beatus qui, in corde suo semper ascendat Sed hoc sine divino auxilios qui sieri potest 3 nullo profecto modo. Denique, inquit, v supra eadem Scriptura dicit Beatus vir cujus est auxi- , lium ejus abs te, Domine, ascensus in corde ejus . iocutique ut diceres, non solum in Litteris sacris legebat, sed sicut de illo viro sine dubitatione credendum est, etiam in corde suo sentiebat Ambrosius. Quod ergo in

sacramentis fidelium dicitur, ut sursum cor habeamus ad Dominum, munus est Domini : de quo munere ipsi Domino De nostro gratias agere, a Sacerdote post hanc Vocem quibus hoc dicitur admonentur et dignum ac justum eSSerespondent. Cum enim non it in nostra potestate cor nostrum , sed divino sublevetur auXilio, ut ascendat, et quae sursum sapiat, ubi Christus est in dextra Dei sedens, non quae super terram cui de hac tanta re agendae

sunt gratiae, nisi hoc facienti Domino Deo nostro, qui nos