장음표시 사용
221쪽
est, in expositione ejusdem Evangelii, cum ad illum venisset locum, ubi Dominum ad Jerusalem pergentem Samaritani recipere noluerunt Simul disce , inquit, quia recipi noluit a non simplici mente conversis. Nam si
voluisset, ex indevotis devotos fecisset. Cur autem non receperint eum Evangelista ipse commemoravit dicens
Quia facies ejus erat euntis in Ierusalem. Discipuli autem recipi intra Samariam gestiebant. Sed Deus quos dignatur vocat, et quem vult religiosum facit Quid evidentius quid illustrius a verbi Dei tractatoribus quaerimus, si et ab ipsis quod in Scripturis clarum est, audire delectat PSed his duobus, qui susticere debuerunt, an Cthim Gregorium addamus et tertium, qui et credere in Deum , et quod credimus consiteri, Dei donum esse testatur, dicens: st Unius deitatis , quaeso vos, confitemini rinitatem : si vero aliter vultis, dicite unius esse naturaeo et Deus Vocem
dari vobis a sancto Spiritu deprecabitur v id est, rogabitur Deus. ut permittat Vobis dari Vocem, qua quod creditis, confiteri possitis si Dabit enim, certus sum qui dedit quod primum est, dabit et quod secundum St; qui dedit credere, dabit et confiteri. L. Isti tales tantique doctores dicente non esse aliquid, de quo tanquam de nostro, quod nobis Deus non dederit,
gloriemur nee ipsum cor nostrum et cogitationes nostras in potestate nostra esse ; et totum dantes Deo, atque ab ipso nos accipere confitentes, ut permanSuri Convertamur
ad eum , ut id quod bonum est, nobis quoque videatur honum, et velimus illud, ut honoremus Deum et recipiamus Christum, ut ex indevotis esticiamur devoli et religiosi, ut in ipsam rinitatem credamus, et consiteamur etiam Voce quod credimus haec utique gratiae Dei tribuunt, Dei
222쪽
munera agnoSeunt, ab ipso nobis, non a nobis esse testantur. Νumquid autem quisquam eos dicturus est, ita consessos istam Dei gratiam . ut auderent negare ejus praescientiam , quam non solum docti, sed indocti etiam confitenturi Porro si haec ita Deum noverant dare, ut non ignorarent eum daturum se esse proeSciSSe, et quibus daturus esset non potuisse nescire pro eui ubi noVerant praedestinationem, quam per Apostolos praedicatam Contra noVos hi Preticos operosius diligentiusque defendi-mUM nec tamen eis obedientiam praedicantibus, et ad eam sicut quisque poterat ferventer hortantilms ullo modo recto diceretur Si non vultis obedientiam, ad quam nos accenditis, in nostro corde frigescere, nolite nobis istam Dei gratiam praedicare, qua Deum dare fatemini, quae ut nos faciamus hortamini. LI. Quamobrem si et postoli et doctores Ecclesia qui eis successerunt, eos lue imitati sunt utrumque faciebant, id est, et Dei gratiam , quae non secundum meritan OStra datur, veraciter praedicabant, et piam obedientiam praeceptis salubribus instruebant : quid est quod invicta conclusi violentia veritatis recte se isti nostri dicere existimant Etsi verum est quod dicitur de pro destinationet seneficiorum Dei viola est tamen populis praedicandum. Praedicandum est prorsus ut qui habet aures audiendi, audiat uis auten , si non accepit ab illo qui ait
u Dabo eis cor cognoscendi me et aures audientes i)ii Certe
qui non accepit, rejiciat dum tamen qui capti, sumat et bibat, bibat et vivat. Sicut enim praedicanda est pietas, ut ab eo qui ha het aures audiendi, Deus recte colatur
praedicanda est pudicitia ut ab eo qui habet aures audiendi, nihil genitalibus aembris illicitum perpetretur praedicanda est charitas, ut ab eo qui habet aures audiendi
223쪽
Deus et pioximus diligatur cita praedicanda est et ista praedestinatio beneficiorum Dei , ut qui habet aure audiendi, non in se ipso, sed in Domino glorietur. LII. Quod autem dicunt non opus fuisse hujuscemodi disputationis incerto minus intelligentium tot corda turbari quoniam non minus utiliter sine hac definitione praedestinationis per tot annos defensa est catholica fides,
tum contra alios, tum maxime contra Pelagianos , Olcatholicorum et aliorum set nostris praecedentibus libris: umultum miror eos dicereri nec attendero, ut de aliis hic taCeam ipsos libros nostros et antequam Pelagiani apparere Coepissent, Conscriptos et editos, et videre quam multis eorum locis futuram nescientos Pelagianam i aeresim caedebamus, praedicando gratiam, qua nos Deus liberat a malis erroribus et moribus nostris, non praecedentibus bonis meritis nostris , aciens hoc cundum gratuitam
misericordiam silam. Quod plenius sapere coepi in ea disputatione, quam scripsi ad eatae memoris Simplicianum episcopum Mediolanensis Ecclesiae , in me episcopatus exordio, quando et initium fidei donum Dei esse cognovi,
LIII. Quid autem meorum opusculorum frequentius et delectabilius innotescere potuit, quam libri Consessionum mearum 2 Cum et ipsos ediderim ante luam Pelagiana liperesis extitisset in eis certe dixi Deo nostro , et saepe dixi quod jubes, et tabe quod vis. Quae lea verba Pelagius Romae' cum a luodam fratre et Coepi Scopo me fuissent eo praeSent commemorata, ferre non potuit, et Contradicens ali luanto commotiuS , Pene Umeo qui illa commemoraverat litigavit. Quid vero primitus et maxime Deus ul)et, nisi ut credamus in eum P Et hoc
ego ipse dat, si bene dictum est i quod jubes. Et in
224쪽
eisdem etiam libris quod de mea conversione narravi
Deo me convertente ad eam fidem , quam miserrima et furiosissima loquacitate vastabam, nonne ita narratum eMe meministis, ut osteiiderem me fidelibus et quotidianis matris meae lacrymis ne perirem fuisse concessum ibi utique praedicavi, non solum aversas a recta id , Sed adversas etiam rectae fidei, Deum sua gratia ad eam Onvertere hominum voluntates. De proficiente porro PerSE Verantia quemadmodum seum rogaverim , et citi , et poteStis recensere Cum vultis. Omnia itaque Dei dona quae in eodem opere sive optavi, sive laudavi, quis, non dicam negare , Sed dubitare saltem audeat Deu na daturum seeSSe praesci Sse, et quibus daturus fuerit, nunquam potuisse nescire maec est praedestinatio manifesta et certa Sanctorum quam postea diligentius et operosius , cum jam contra Pelagianos disputaremus , defendere necesSitas compulit. Didielmus enim singulas quasque haereses intulisse Ecclesiae proprias quoestiones contra quas diligentius defunderetur Scriptura divina , quam si iit illa talis necessitas cogeret. Quid autem coegit loca Scripturarum,
quibus praedestinatio commendata est, Optosin et enu',
cleatius isto nostro labore defendi, nisi luod Pelagiani dicunt gratiam Dei secundum merita nostra dari quod quid est aliud quam gratiae omnino negatio. LIV. Haec ergo ut ingrata Deo sententia destruatur, gratuitis Dei henditiciis quibus liburamur inimica et initium sidet, ut in ea usque in sinem perseverantiam SeCundum Scripturas, unde jam multa diximus , dona Dei esse defendimus. Quoniam si a nobis sessu dicimus initium fidei,
Ut eo petera Dei dona mereamur accipere concludunt
Pelagiani, gratiam Dei secundum merita nosti dari. Quod ita exhorruit catholica fides, ut damnari timens,
Li iii, cap. II et Ia et lib. ix, a P. 8.
225쪽
hoc Pelagius ipse damnaverit. Itemque si dicimus a nobis
esse Perseverantiam nostram, non a Dominori respondent
illi, ita nos a nobis habere initium fidei, sicut mem, sic argumentantes, multo magis nos hahere a nobis illud initium, si a nobis habemus permanere usque in finem, cum perficere quam inchoaro sit majus ac sic identidem concludunt , gratiam Dei secundum merita nostra dari. Si autem utrumque Dei donum est, et haec Deus dona sua quod negare quis potest ydaturum se esse praescivit: praedestinatio praedicanda est, ut possit vera Dei gratia,
hoc eSt, quae non secundum merita nostra datur, insuperabili munitione defendi LV. Et ego quidem in illo libro cujus est titulus , De
Correptione et gratia, qui sufficere non potuit omnibus dilectoribus nostris, puto me ita posuisse donum Dei esse, etiam perSeverare usque in mem, ut hoc antea, Si me non fallit oblivio, tam expresse atque evidenter, Vel US- quam, Vel pene nusquam scripserim. Sed ita hoc nunc dixi, ut non ante me nemo dixerit Beatus quippe Cyprianus in Oratione Dominica, sicut jam ostendimus petitiones nostras ita exposuit, ut in ipsa prima petitione perseverantiam nos diceret poscere, id nos orare Sserens, dicendo Sanctificetur nomen tuum cum jam in baptismate sanctificati fuerimus ut in eo quod esse cCepimus perseveremus. Videant tamen ii, quibus amantibus me ingratus esse non debeo, qui praeter hoc quod in quaestion2m Venit, omnia mea, sicut scribitis, se profitentur
amplecti videant, inquam, utrum in primi libri posterioribus partibus eorum duorum quos me episcopatus initio, antequam Pelagiana haeresis appareret, ad Simplicianum Mediolanensem episcopum scripsi, remanserit ali quid quo Vocetur in dubium , gratiam Dei non secundu i
226쪽
ite a narra luci tau Si ' qu0tidia his uiri concessum libilia a recla side, sed
illi, cum ant lese necessitas lite haereses iiii iluas diligen- Sl nulla talis ripturarum,
. 0nale esse illi initium fidei,
227쪽
Ιtenaque si dicimus a nobis 1011 a Dominori respondentitum fidei, sicut sinem, Sic nos habere a nobis illud rmanere Sque in sinem, it majus ac sic identidem uadum merita nostra dari. Ita est, et haec Deus dona daturum se esse praescivit: ut possit vera Dei grati δ, erit nostra datur, insupe- diro cujus est titulus , Dellere non potuit omnibus posuisse donum Dei esse,m, ut hoc antea, Si me nonique evidenter, vel nuSipserim. Sed ita hoc nunc te me nemo lserit Beatus quippe Cypria Domini jam ostendimus petitio-XpOSuit, li da Prima petitione perseiceret pes id nos orare asserens, disicetur nomet tuum , , cum jam in bap-ati fuerim us ut in eo quod CSSe ccepimus ii, quibus amantibus meeter hoc quod in quoeS- ut scribitis, se prositenturna in primi hi)ri posterio-ltuos nae episcopatus ini 3Ppareret, ad Simoli ia-
ipse damni lintiam nos inobis habi
quam in Ct Iratiam Jiimque es a re quis polraedicandion secundii defendi quidem
228쪽
merita nostra dari et utrum ibi non satis egerim, etiam initium side osse donum Deiri et utrum ex iis quae ibi
dicta sunt, non consequenter eluceat, etsi non Sit expressum, etiam usque in sinem perseverantiam non nisi
ab eo donari, qui nos praedestinavit in suum regnum et gloriam Deinde ipsam epistolam, quam jam contra Pelagianos ad sanctum Paulinum Nolanum episcopum feci,
cui epistolae contradicere modo coeperunt , nonne ante
annos plurimos edidi λ Eam suoque inspiciant, quam dedi
ad Sixtum Romanae Ecclesiis presbyterum , quando adversus Pelagianos acerrima conflictatione certavimus et talem reperient, qualis illa est ad Paulinum. Unde recolant, adversus haeresim Pelagianam jam ante aliquot annos ista dicta esse atque conscripta, quae nunc eis displicere mirandum est. Quam vi neminem Velim sic amplecti omnia mea, ut me sequatur nisi in iis in quibus me non errasse perspexerit. Nam propterea nune facio libros, in quibus opuscula mea retractanda Suscepi, ut ne meipsum in omnibus me secutum fuisse demonstrem sed proficienter me existimo Deo miserante Scripsisse non tamen a persectione coepisse : quandoquidem arrogantius loquor quam verius, si vel nunc dico, me ad perfectionem sine ullo errore scribendi jam in ista petate venisse. Sed interest quantum et in quibus rebus erretur et quam facile quisque corrigat, vel quanta pertinacia suum defendere Onetur errorem Bonae quippe spei est homo, si eum sic proficientem dies ultimus vitae hujus invenerit, ut
adjiciantur ei quae proficienti defuerunt, et perficiendus quam puniendus potius judicetur. LVI. Quocirca , si hominibus , qui propterea me dilexerunt, quia perVenit ad eos, antequam me diligerent, aliqua mei laboris utilitas, nolo existere ingratus quanto
magis Deo, quem non diligeremus, nisi prius dilexisset
229쪽
nos, et fecisset dilectores suos quoniam charitas sex ipso est sicut dixerunt quo fecit magnos, non solum amatores, Verum etiam praedicatores suos uid est autem ingratius, quam negare ipSam gratiam Dei, dicendo eam secundum merita nostra dari Quod in Pelagianis sidos catholica exhorruit, quod ipsi Pelagio capitale crimen objecit quod ipse Pelagius, non quidem amore veritatis
Dei, sed tamen suae damnationis timore damnavit. Quisquis autem dicere gratiam Dei secundum merita nostra dari, sicut catholicus sidelis exhorret nec ipsam fidem subtrahat Dei gratiae, qua miSericordiam consecutus est ut sidelis esset ac per hoc gratiae Dei trihua perseverantiam quoque usque in sinem , qua mi Sericordiam consequitur, quam poscit quotidie, ne inseratur in lentationem. Inter initium autem fidei et perfectionem perseverantiae, media sunt illa, quibus recte vivimus , quae ipsi etiam donari nobis a Deo side impetrante Consentiunt. Haec autem omnia , initium Scilicet id ei, et caetera usque in sinem dona sua, Deus largiturum se Oeatis suis esse praescivit. Nimis igitur contentionis est, praedestinationi contradicere, vel de praedestinatione dubitare. LVII. Quae tamen non ita populis praedicanda est, ut apud imperitam vel tardioris intelligentis multitudinum redargui quodam modo ipsa Sua praedicatione videatur :sicut redargui videtur et praescientia Dei, quam certe negare non possunt i, si dicatur homini hus Sive curra, tis , sive dormiatis , quod Vos praescivit qui falli non po- test, hoc eritis violos autem Vel imperiti medici ost, etiam utile medicamentum Si alligare, ut aut non prosit, aut obsit. Sed dicendum est Si Currite, Ut compre- , hendatis, atque ut PS cui S VeStro ita Os esse praecog- η nitos noveritis, ut legitime curreretis etsi quo alio
230쪽
modo Dei praescientia praedicari potest, ut hominis segnitia repellatur.
LVIII. Quamvis ergo ita se habeat de praedestinatione desinita sententia voluntatis Dei , ut alii ex insidelitate,
pecepta voluntate Obediendi, convertantur ad idem, vel perseverent in sideri caeteri vero qui in peccatorum damnabilium delectatione remorantur, si et ipsi praedestinati sunt, ideo nondum surrexerunt, quia nondum eos adjutorium gratiae miserantis erexit: si qui enim nondum sunt Vocati, quos gratia sua praedestinavit eligendos, accipient eadem gratiam , qua electi esse velint et in si qui autem Ohediunt, sed in regnum jus et gloriam praedestinati non sunt, temporales sunt, nec usque in sinem in eamdem obedientia permanebunt quamvis ergo haec Vera Sint, non tamen isto modo dicenda sunt audientibus multis, ut sermo ad ipsos etiam convertatur, eisque dicantur illa istorum verba, quae vestris litteris indidistis, et quae superius interposui: Ita se habet de praedestinatione desinita sententia voluntatis Dei, ut alii ex vobis de infidelitate, accepta obediendi voluntate Veneritis ad idem , Quid opus est dici, si alii ex vobis 8 Si enim Ecclesiae Dei loquimur, si credentibus loquimur,
cur alios eorum ad idem venisse dicentes, caeteris facere videamur injuriam cum possimus congruentius dicere :Ita se habet de praedestinatione desinita sententia Voluntatis Dei, ut ex insidelitate veneritis ad fidem accepta voluntate obediendi, et accepta perseverantia Permaneatis in fidei LIX. Nec illud quod sequitur, est omnino dicendum,
id est Caeteri vero qui in peccatorum delectatione remoramini ideo nondum surrexistis , quia necdum OS adjutorium gratiae miserantis erexit uinum eno et Onvenienter dici possit et debeat, Si qui autem adhuc in pec-