장음표시 사용
231쪽
catorum damnabilium delectatione remoramini, apprehendite saluberrimam disciplinam : quod tamen cum feceritis, nolito extolli tua si de operibus vestris, aut gloriari quasi hoc non acceperitis Deus est enim qui operatur in vobis et velle et operari pro hona voluntate et a Domino gressus vestri diriguntur, ut ejus viam velitis de ipso autem cursu Vestro hon rectoque condiscite vos ad praedestinationem divinae gratiae pertinere. LX. Item quod sequitur, et dieitur is Verumtamen siquis estis nondum Ocati, quos gratia sua praedestinaverit eligendos, accipietis eamdem gratiam, qua velitis et sitis electi durius dicitur quam dici potest, si nos non quibuslibet hominibus loqui, sed Christi Ecclesiae cogitemus. Cur enim non polius ita dicitur Etsi qui sunt nondum vocati , pro eis ut vocentur oremus Fortassis enim sic praedestinati sunt, ut nostris rationibus Con Cedantur, et accipiant eamdem gratiam, qua velint atque esticiantur electi Deus enim qui Omnia quae praedestinavit implevit ideo et pro inimicis sidet orare nos voluit, ut hinc intelligeremus, quod ipse etiam insidelibus donet ut credant, et volentes ex nolentibus faciat. LXI. Iam vero quod illis verbis Connectitur, miror si ullo modo potest in populo christiano quisquam infirmus patienter audire, cum dicitur eis: a Et si qui obeditis , si praedestinati osti rejiciendi, subtrahentur obediendi vires, ut obedire cessetis. η HOC enim dicere, quid videtur aliud esse, quam maledicere, aut mala quodam modo prophetare Sed si et de iis qui non perseverant, ali triid placet dicet , vel neceSse est, Cur non potius ita saltem dicitur, ut paulo ante a me dictum est: primum, ut non de ipsis, qui in populo audiunt, hoc dicatur, sed de aliis ad ipsos .id est, ut non dicatur Si qui
232쪽
obeditis , si praedestinati estis ejiciendi sed , Si tui
obediunt; et caetera per verbi personam tertiam, non persecundam P Res enim non optabilis, sed abominabilis dicitur, et durissime atque odiosissime quasi in audientium frontem compellando colliditur, quando qui eis loquitur, dicit si qui estis qui obeditis, si praedestinati estis ejiciendi, subtrahentur obediendi vires, ut Obedire cessetis , Quid enim sententiae operit si ita dicatur :Si qui autem obediunt, sed in regnum ejus et gloriam
praedestinati non sunt, temporales sunt, nec usque in sine in eadem ol)edientia permanebunt Nonne et prius eadem res et congruentius dicitur, ut non ipsis tantum malum tanquam Optare videamur, sed de aliis ros erre, quod oderint nec ad se existiment pertinere , sperando orandoque meliora Illo autem modo, quo id dicendum putant, eadem Sententia eisdem pene verbis etiam depraescientia Dei, quam Certe negare non OSSUnt, Pronuntiari potest, ut dicatur si qui ob editis, si praesciti estis ejiciendi, obedire cessabitis , Nempe hoc verissimum est: ita sane , Sed improbissimum , importunissimum , incongruenti SSimum, non falso eloqui O, sed non salubriter valetudini humanae infirmitatis apposito. LXII. Illum etiam modum , quo utendum esse in praedestinationis praedicatione nos diximus, loquenti apud populum non existimo debere sufficere, nisi hoc vel hujusmodi aliquid addat, ut dicat Vos itaque etiam ipsamn hodiendi perseverantiam a Patre luminum, a quo des, cendit omne datum optimum et omne donum persec- , tum , i, sperare debeti S, et quotidianis orationibus poscere, atque hoc faciendo considere, non vos esse a praedestinatione populi ejus alienos; quia etiam hoc ut faciatis, ipse largitur Absit autem a vobis, ideo desperare de vobis,
233쪽
luoniam spem vestram in ipso habere jubem iiii, non in vobis si Maledictus enim omnis qui spem habet in ho-
, mine et o Bonum est Considere in Domino quam, considere in homine'; quia beati omnes qui considunt, in eum ' Hanc spem tenentes, servite Domino in ti- , more, et exultate O Cum tremor quoniam de vila aeterna, quam siliis promissionis promisit non mendax
Deus ante tempora aeterna, nemo potest eSSe SecuruS, nisi
consummata fuerit ista vita, quae tentati est Super terram sed faciet nos perseverare in se usque in ejus vitae sinem , cui quotidie dicimus, Ne nos inseras in tentatio, nem β. imaee atque hujusmodi cum dicuntur, sive paucis Christianis sive multitudini Ecclesiae, cur metuimus sanctorum praedeStinationem et veram Dei gratiam, id est,
quae non secundum merita nostra datur, Sicut eam Sancta
Scriptura praedicat, praedicare An Vero timendum est, ne tunc de se homo desperet, quando spe ejus ponenda demonstratur in Deo, non autem desperaret, si eam in seipso superbissimus et infelicissimus poneret LXIII. Atque utinam tardi cord C et infirmi, qui non possunt, vel nondum possunt Scriptura Vel earum expositiones intellig0re, sic audirent vel non audirent in hac quaestione disputationes nostras , ut magi intuerentur orationes Suas, quas semper habuit et habebit Ecclesia ab exordiis suis, donec finiatur hoc saeculum. De hac enim
raro tantum, sed plane tueri et de sensare compellimur, nunquam tacuit in precibus suis, etsi aliquando in sermonibus exserendam nullo urgente adVei Sario non putavit. Quando enim non oratum est in Ecclesia pro insidelibus atque inimicis jus ut crederent Ouando fidelis
234쪽
quisquam amicum, P ximum, conjugem habuit infide lem et non es petivit Domino mentem obsedientem in christianam idem autem sibi unquam non oravit ut in Domino p 'rmati et Λ ut quis sacerdotem super fideles Dominum invo alem, si quando dixit Da illis 6-mine, in te lue in finem; non solum v0ce
tius super ejus talem nedictionem, et corde credente et ore consit 'late responta, men cum aliud in ipsa oratione Dominica non o ni fideles, dicentes maxime illud, Ne nos in thras in 'rationem is nisi ut in sancta bedientia perseverent Diit ergo in his orationibus, ita et in hac fidi nata si , t crescit, et crevit Ecclesia, qua fide roditii Milio νιλ non secundum Orita accipientium dari id in non raret Ecclesia ut daretur infidelibus fides, nisi Ium crederet et aversas et adversas hominum ad SP ravi Ors voluntates me oraret Ecclesia, ut Perseveraret ii de Christi, non decepta vel victa tentationibus mundi, si crederet Dominum sic in potestate habere cor nostria, ut honum quod non tenemus nisi propria voluntate non tamen teneamus nisi ipse in nobis op etur et vel Nam si haec ab ipso quidem p0scit Ecclesia sed a se ita sibi dari putat mon veras, sed p si unctorias ol l . quod absit a nobis. Quis
nim v raCitCr dicieran accipere quod orat a Domino, si so se sumere existimet, non ab
η llat pro nobis ei libus inenarrabilibus. Qui enimi crutatur corda, sciuuid sapiat Spiritus cluia secun- dum Deum interpelli pro sanctis'. u uid est, si ipse
235쪽
, Spiritus interpellat, inenarrabilibus, s sed Spiritus Ipse est enim de i, Spiritum Filii sui in coii pater v Et hic quid e lcientem tropo illo qufacit Quod alibi manifestia, pistis spiritum servitu, Spiritum adoptioni lilii pater is ni dixit, ii cla
tum , id est, sicut jam intelligimus, et hoc ip corde et spiritaliter clamen quomodo falluntur, qui
nostra, clamantem, Abba, nantem, v nisi clamare false tum diem, qui laetos bi dicit, si Non enim CCena in timore, sed accepistis in quo clamamus, Abba, unas hic vero, in quo cla- quomodo dixerit, claman- Clamare facientem. Ubi e donum Dei, ut Veraci ad Deum. Attendant ergo
SSe a nobis, non dari no- iridSemu et hoc esse dicunt, quod gratia praecedit merito nostro, ut sequatur illa, cum accipimus petenti et inVenimu quaerenteS, aperiturque pulsantibus: ne lunt intelligere etiam hoc divini muneris esse, ut O ni S, OCeSt, petamUS , quae ranius, atque PutSemUS pimus enim Spiritum adop-n tionis filiorum, in quo animus, Abba, pater . Quod, vidit beatus Ambrosius. enim, Et orare Deum, gratiae spiritalis est: sicut riptum est. Nemo dicit, Dominus Iesus, nisi LXV. Haec igitur 'illi quo SSe coepit, popOS
dederit': quod Λpostolubens quippe ad Timothei
a Domino, et semper X ia, ita Deus vocatis suis Ma ipsa praedestinatione jam ambiguitate declarat. Scri- Colla hora, inquit, Van-n gelio secundum Virtutent a salvos nos facientis, et O-
Gal. iv, G. - Rom. Vm, contra luas Epist. Pelagian CAP. umbros Cominent in Isai. - 4 ido
236쪽
quiSquam amicum, proximum, conjugem habuit insidelem, et non ei petivit a Domino mentem hodientem in christianam idem Quis autem sibi unquam non oraVit, ut in Domino permaneret Aut quis sacerdotem super si- deles Dominum invocantem, siquando dixit Da illis Domine, in te perseverare usque in menas non sol una Oceausus est, sed Saltem cogitatione reprehenderes ac non potius super ejus talem henedictionem, et corde credente et ore confitente respondit, men cum aliud in ipsa oratione Dominica non orent fideles, dicentes maxime illud, u Ne nos inferas in tentationem nisi ut in sancta Ob dientia perseverent Sicut ergo in his orationibus, ita et in hac fide nata est, et crescit, et crevit Ecclesia, qua fide creditur, gratiam Dei non secundum morita accipiemtium dari. andoquidem non oraret Ecclesia ut daretur insidolibus fidos, nisi Deum crederet et aversa et adversas
hominum ad se convertere voluntates me oraret Ecel
sia, ut perseveraret in fide Christi, non decepta vel victa tentationibus mundi, nisi crederet Dominum sic in potestate habere cor nostrum, ut bonum quod non tenemus nisi propria Voliantate, non tamen teneamus nisi ipse in no his operetur et velle. Nam si haec ab ipso quidem poscit Ecclosia, sed a se ipsa sibi dari putat mon veras, Sed perfunctorias orationes habet; quod absit a nobis. Quis enim veraciter gemat, desiderans accipere quod orat a Domino, si hoc a se ipso se sumere existimet, non ab
LXIV. Praesertim, quoniam ii quid oremus Sicut opor-s et nescimus, sed ipse Spiritus, ait Λpostolus, inter, pellat pro nobis gen itibus inenarrabilibus. Qui enim scrutatur corda, scit quid sapiat Spiritus , quia secun- , dum Deum interpellat pro sanctis . , Quid sest, u ipse
237쪽
, Spiritus interpellat, ii nisi interpellare facit u gemitibus, inenarrabilibus, s sed veracibus, quoniam veritas est Spiritus 3Ipse est enim de quo alio loco dicit is Misit Deus, Spiritum Filii sui in corda nostra, Clamantem, Abba, ii pater v Et hic quid est, α clamantem, misi clamare ,- cientema tropo illo quo dicimus laetum diem, qui laetos facit Quod alibi manifestat, ubi dicit, st Non enim acces istis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis, Spiritum adoptionis filiorum, in quo Clamamus, Abba, s pater is Ibi dixit, si clamantem hic vero, in quo clan mamus aperiens videlicet quomodo dixerit, clamantum, id est, sicut jam exposui, clamare facientem. Ubi intelligimus, et hoc ipsum esse donum Dei, ut Veraci corde et spiritaliter clamemus ad Deum. Attendant ergo quomodo falluntur, qui putant esse a nobis, non dari nobis, ut petamus, quaeramuS, utSemus : et hoc esse dicunt, quod gratia praeceditur merit nostro, ut sequatur illa, cum accipimus petentes, et inVenimu quaerenteS, aperiturque pulsantibus : nec volunt intelligere etiam hoc divini muneris esse, ut rem US, OCeSt, PetamVS, quae-ranmS, atque pulsemus. accepimus enim Spiritum adop-
η tionis filiorum, in quo clamamus, Abba, pater . Quod, vidit beatus Ambrosius. Ait enim, si tirare Deum, gratiae spiritalis est: sicut scriptum est, em dicit, , Dominus Iesus, nisi in Spiritu sancto δ. LXV. Haec igitur quae poscit a Domino, et Semper ex quo esse coepit, poposcit Ecclesia, ita Deus vocatis suis daturum se esse praescivit, ut in ipsa praedestinatione jam dederit': quod Λpostolus sine ambiguitate declarat. Scribens quippe ad imotheum se Collabora, inquit, Evan-n gelio secundum virtutem Dei salvos nos facientis, et vo-
Gal. IV, 6. - Rona Vm, 5. 3 Ambros Comiment in Isai. - 4 ido. contra luas Epist. Pelagian CAP. 2 .
238쪽
n catione Sua Sancta, non Sectandum Opera nostra, Sed se-n Cundum suum propositum et gratiam, quae data est, notat in Christo Iesu ante tempora aeterna, manifes- η tata autem nunc per adventum Salvatoris nostri Iesu Christi Illo ita quo dicat Ecclesiam aliquando in sidestia non habuisse veritatem praedestinationis hujus et gra-tlLae, luae nun Contra novos haereticos cura diligentiore defendituro ille, inquam, hoc dicat, qui dicere audet aliquando eam non rasse vel non veraciter orasse, Sive ut crederent insideles, sive ut perseverarent fideles. Quae bona si semper oravit, semper ea Dei dona esse utique Credidit nec ab illo esse praecognita unquam ei negare fas fuit. Ac per hoc praedestinationis hujus idem, quae contra novos haereticos nova sollicitudine nunc defenditur, nunquam Ecclesia Christi non habuit. LXVI. Sed quid plura Satis docuisse me existimo, vel potius plus quam satis dona Dei esse, et incipere in Dominum credere, et usque in sinem in Domino permanere. Caetera vero bona ad vitam iam , qua Deus recte colitur pertinentia, etiam ipsi propter suos haec agimus, Dei dona 8Se Concedunt. Omnia porro dona sua, et quibus ea fueral largiturus, Deum praeSCiSSe negare non POSSunt. Sicut ergo caetera praedicanda sunt, ut qui ea praedicat, obedienter audiatur 'ita praedestinatio praedicanda est,
ut qui obedienter haec audit, non in homine, ac per hoc nec in seipso, sed in Domino glorietur quia et hoc Dei praeceptum est et hoc praeceptum obedienter audire, id est, ut qui gloriatur, in Domino glorietur'. similiter ut caetera Dei donum est. Quod donum qui non habet, non dubito dicere, alia quaecumque habet, inaniter habet. Hoc Pelagiani, optamus, ut habeant isti autem nostri ut plenius habeant. Non itaque simus in disputationibus
239쪽
prompti, et ita orationibus pigri. Oremus, dilectissimi, remus, ut Deus gratis det etiam inimicis nostris, maximeque fratrihus et dilectoribus nostris, intelligere et cons1-teri, post ingentem et ineffabilem ruinam, qua in uno omnes cecidimus, neminem nisi gratia Dei liberari eamque non Secundum merita accipientium tanquam debitam reddi, Sed tanquam veram gratiam nullis meritis praecedentibus gratis dari.
LXVII. Nullum autem est illustrius praedestinationis exemplum quam ipse Iesus unde et in primo libro jam disputavi, et in hujus sine commendare delegi : nullum est, inquam, illustrius praedestinationis exemplum quam ipse Mediator. Quisquis sidelis vult eam bene intelligere, attendat ipsum, atque in illo inveniat et se ipsum Fidelis
inquam, qui in eo veram naturam credit et consitetur humanam, id est, nostram, quamvis si gulariter suscipiente Deo Verbo, in unicum Filium Dei sublimatam, ita utri uisuscepit et quod suscepit, una esset inarinitate perSona. Neque enim homine assumpto quaternitas acta est, sed Trinitas mansit, assumptione illa ineffabiliter faciente personae unius in Deo et homine veritatem. Quoniam non Deum tantum dicimus Christum, sicut haeretici Manichaei nee hominem tantum, sicut hae reiici Photiniani; nec ita hominem, ut aliquid minus haheat quod ad humanam Certum
est pertinere naturam sive animam, sive in ipsa anima me te rationalem, sive carnem , non de foemina sumptam
sed factam de Verbo in carnem ConverS at tu mutato quae omnia tria falsa et vana, haereticorum Apollinaristarum tres partes varias diversasque fecerunt: sed dicimus Christum Deum verum natum de Deo Patre sine ullo initio temporiS; eumdemque hominem verum natum de homine matre certa plenitudine temporis, nec ejus humani .
tatem, qua minor est Patre, minuere aliquid ejus divini-
240쪽
170 s. AUGEsTINI DE DONO PERSEVERANTIAE.
tati, qua aequalis est Patri Hoc autem utrumque unus est Christus, qui et secundum Deum verissinie dixit, Ego et
, Pater unum sumus et secundum hominem Veris
sime dixit, si Pater major me est'. , Qui ergo hunc fecit ex semine David hominem justum, qui nunquam esset injustus, sine ullo merito praecedentis Voluntatis ejus ipse ex injustis facit justos, sine ullo merito praecedentis voluntatis ipsorum, ut ille caput, hi membra sint ejus. Qui ergo fecit illum hominem, sine ullis ejus praecedentihus meritis, nullum quod ei dimitteretur, vel origine trahere, Vel voluntate perpetrare peccatum ipse nullis eorum praecedentibus meritis facit credente in eum, quibus dimittat omne peccatum qui fecit illum talem, ut nunquam habuerit habiturusque si voluntatem malam; ipse facit in membris ejus ex mala voluntate bonam. Et LIum ergo et nos praedestinavit Nuia i in illo ut esset ca
put nostrum, et in nobis ut ejus corpus SSemUS, non praeceSSura merita nostra, sed opera sua futura praesciVit.
LXVIII. Qui legunt haec, si intelligunt, agant Deo gratias inui autem non intelligunt, rent ut eorum ille sit doctor interior, a cujus facie est scientia et intellectus'. Qui ver errare me existimant, etiam atque etiam diligenter quae sunt dicta considerent, ne fortassis ipsi errent. Ego autem cum per eos qui meos labore legunt, non SO-lum doctior, verum etiam emendatior fio, propitium mihi Deum agnosco et hoc per Ecclesiae doctores maxime expecto; si et in ipsorum manus venit, dignanturque nosse quod scribo.