장음표시 사용
41쪽
non vidit rem manifestam, non agi de summi numinis, ea de Phoebi clypeo, cujus nomen repetere noluit poeta in versu praecedenti occurrens. Possis conjicere vultus et alia nam
insolens profecto videtur Phoebi clypeus pro orbe solis. Sed quis aurit falsum pronuntiare, quod , insolentius modo dic
tum codicum consensu nititur so,aas, Spreng. P. Os. Sprenges, ad graeca rediens, Milonis lacertos fingit ιhDιas pro inanest ut sit Metque Milo senior, quum vectat athletas, lacertos. Cur Ut sanae, certe serendae incredibilis lectio substituatur. XV, 35 Sprens. p. l . xeriticus, ad hiatum reversus in loco
Tempus edax remam, tuque invidiosa vetustas, omnia destruitis, vitiataque dentibus aevi Paulatim lenta consumitis omnia morte.
pro dentibus aeri decernit dente iniquo. Credam, modo
alterum, praeter quae ipse induxit, talis hiatus exemplum novidio reperiat. Caeterum iure miremur, commentato es in iisque Gierigium, et, postremum, quantum scio, editorem, Lemairium verba dentibus aevi non suspecta habere, sed explicare tantum quae profecto, si sana essent, explicatione non egerent. Enesinuero, indignum Ovidio ducimus dixisse, tempus et vetustatem omnia dentibus aevi destruere. Sed quid seripserit, praeter prengelem, nemo facile, ae reperisse, fidenter pronuntiabit. Ne tamen nihil adseramus e possis suspicari dente sub quos nam et singularis, quod recte crit, eas animadvertit, usitatius in re simili , et sub dente satis defendet Virgilianum remerent sub dentibus artus ubi perinde nonnihil offendit praecedens membra); aequo autem ad sensum plane congruens diceres, comparato Horatii mors quo uisa Pedes denique rare occurrens vocabuli significatio hominem fugere parum sive peritum sive attentum potuit, et vulgarem significationem vides a sententia poetae prorsus abhorrere. Sed, quo magis desperandum putes, possis etiame'njicere vitianteque denιe subest es XI, 83, e copulo, quem rauca subederat unda). Quod tamen minus placet, utpote , propter praecedens edax, pariter repetitione nonnihilonendens Adde quod participium vix aut raro usurpatum. XV, 3 ii, Spreng. p. io . criticus emendat admotum; deinde, merito reprehensam emendationem satetur a viro docto; esse enim hypallagen Quod an sit, et, an hypallagen hac easione recte definierit prengel, mitto inquirere. Nos ad illam figuram supra in distentiam cruribus uber recurrimus, et infra ejusdem ope vulgatam iectionem contra criticum
tuebimur. Locus in Gierigiana editione sic legitur
42쪽
Admotis Athainantis aquis accendere lignum Narratur, minimos cum Luna recessit in orbes.
Vides constructionem nullo sensu, nisi aut accendere accipias pro accendi quod neseio, qui liceat, aut Athamantis sit sontis, de quo agitur, nomen; nam ad Luria reseri narratur, ridiculum foret. At credibile non videtur, adeo notum fuisse sontem, ut satis esset nominare, quo lector poetam intelligeret, neque aliud quaereret in vocabulo Atho antis Deinde Athamantis aquis accendi est, quasi dicas fons aquis accendit; quod satis inepte Gierigilis tamen nihil adfert, nisi locum Sotionis, quo discimus si ΑΘάμασι , et Plinii, quo di eimus in Epiro sontem illum fuisse Epirum autem incoluere Athamanes. Adde, quod aliae editiones habent Athamanis. Quid igitur simplicius, quam accedere iis, qui suspicantur Athamanes , in quibus prenges Ut fetum sit : narratur,
Athamanes accendere lignum admotis aquis, Vel admotum aquis. Caeterum Vide, an necesse sit metri causa aut Atham nas legere aut narrandur. Lividi insula tigres habet. Si ita prorsus nolis, non absurde, sed majori mutatione legas admotas Athamantis aquas acceridere lignum, narratur. XV, 33 4 Spreng. p. m. xSprengel decernit, undarum ob sequens ventisque resistunt falsum esse : scribendum ventorum deinde-sed summam sapientiae audi, ut scias nihil posse infelicius cogitari. Pro undarum παrdos in legadas elisarum criticus legit ventorum actas Sr legadas in collisum. Quaeris , quid ipses Locum levissima mutatione india gere Lege enim petras in legadas , num 'Lanctas, licet aeque ad sequens immotae, alias minus placet, et habebis Verum quidem, sed non mutuis intellectum, ideoque mutatum. Ne dubites, conse Apoll. Rhod. I, 2, πέτρας κυανέας 'et , si hoc non satis, Strabonem et Plinium Colliges, Symplegadas petras a latinis etiam insulas illas esse dictas, certe dici eo rectius potuisse, quoniam petrae vocabulo in similibus utuntur. Probato autem petras, ut sensum eruas optimum, junge : Argo timuit petras Symplegadas concursibus undarum elisarum quo laeto vides sensum apertum satis, scilicet: Argo timuit insulas in concursu undarum elisarum; sed a tius suisset Argo timuit undas elisas in concursu insulariini. Vides igitur esse hypallagen poetam nempe, quum aliter Versum conficere vix aut nequaquam posset, scripsisse timuisaeoncursibus undarum elisarum Petras is legadas pro timuit concursibus petrahum Symplegadum undas elisas. De voce elisas confer Virg. spumam elisam, de re conser
Apoll. Rhod. ii 565 sqq. XV, oo. Spreng. p. m. ' Sprenge versum ab Heinsio, a Lematri etiam damisatum defendit, in loco
43쪽
Ne Pasiphaei quondani Tentatum frustra patrium temerasse cubile, Quod voluit, finxit voluisse, et crimine verso Indictine metu magis offensane repulsae, Arguit.
Scribendum mosso, inquit, priν pro verso. Probat etiam temerare pro temerasse, idque muliorum codicum; sed male refert ad tentatum. Ego probato emerare, et longarriecto riWo, cur quidquam praeterea mutem , causam non
invenio. Sensus enim sic habet : me Pasiphaei quondam, stra tentatum postquam me rustra tentavit , patriam iubile temerare, quod ipsa voluit, voluisse finxit, et, crimine ver suum in me crimen vertens', arguit aecusavit', indictine metu magis subint incertum est , an offensa
pulsae. Vides, mulierem dici finxisse . quod usitatissimum de
falsa accusatione, quo juvenem accusaret, eum Voluisse patris lectum temerare , quod ipsa voluerat, et , crimine suo in innocentem converso , arguisse l. e. accusasse eum apud patrem Scilicet temerare non pendet ab arguit, nec a tentatum, sed a voluisse, quod ipsum pendet a snxit , xit,
me voluisse temerare. Sic vides veram lectionem esse temerare temerasse autem esse substitutum ab eo , qui jungeret temerare arguit, quae constructio manifesto persectum tempus sagitabat. De ellipsi conser ac Ann. I, 13, casu, an manatis ejus impeditus , ubi subintelligitur incertum es aut, tibiam est. Vides sensum apertum crimine verso arguit accusavit)me, incertum, an metu potius, ne rem indicarem Patri, anne , offensa repulsae, i. e. ira, quod me frustra tentaverat, incensa. Habes sensum optimum et orationis distinctione defensum, ut nihil offendat, adeoque codicum genuina lactione versum a suspicione liberatum. Si quid tribuis meis emendationibus, multis exemplis intelliges, causam mendarum et suspicionis in poetis omnium sorte frequentissimam esse falsam orationis distinctionem. In hac igitur constituenda inprimis laborandum est critico, nec minus, ne sana suspiciat, quam ut depravata restituat. Sed enim, quamvis ab orationis istinctione nulla sere emendatio separari queat, plerique, vel prosundiorem ejus investigationem negligentes, vel reconditam non assequentes rationem, quae levissima aut nulla mutatione indigent, ea non emendare aut intelligere, sed magis magisque velle implicare videntur. Quid enim in loco supra memorato potes ima videre ut vix circumeam distentum cruribus uber, simplicius erat, quam iungere videre et her, non circumeant et uber Atqui simplicissima res omnium , quantum vidi, criticorum acumen fugit: sic locus, semel n librario inducto sustineant, o ruptus, qui veram lectionem idonea interpretatione revocaret, neminem reperit.
44쪽
XV, 653. Spreng. p. tia. critieus legit in aere sta. in numis pro in inde, ut habeas
Cum deus in somnis opiser consistere visus Ante tuum, Romane, toriam ; sed qualis in aera Esse solet.
Sensus haud dubie est deus visus est Romano, non serpentis sorma , qualis postero die adparuit, sed qualis in aede, i. e. qualis vulgo cernitur, forma , quam describit poeta. Serpentis species nimium terruisset Romanum quam deus, siquid judico, hucusque ne habuerat quidem, certe non serpentis imagine, sed cum serpente baculum ambiente et vulgo et Romae etiam in aede sua repraesentabatur. Igitur in σε suum sibi habeat Sprenget. XV, 39, Spreng. p. a i5. locus est critices ratione memorabilis
Scinditur in geminas partes circumfluus amnis, Insula nomen habet, laterumque a parte duorum Horrigit aequales media tellure lacertos.
Hic Gierigium carpit Sprengel, quod egregiam vocet descriptionem , quam nemo inte ligat. Ego de sensu non laboro; est enim manifestus caeterum non modo non egregiam, sed poeta prorsus indignam judico. Quis autem nescii, quam siciles ad laudandum sint veterum interpretes, praesertim, ubi nil corrigendum vident, neque tamen in nota Praete mittere locum volunt et Enimvero, quid tandem aut pulchro aut apte dictum in oci uur in partes amnis, laterumque a Parte duorum porrigit equales lacertos ' Ineptissimum , opinor, sateberis. At quid Sprengel Re jam desperata, vidit in Adleri Romae descr*tione insulam in actis martyrum adpellari Vcaoniam sic decrevit omnis, Orgens o quales media teιlure lacertos insula nomen habet Arctorum a Patre duorum scit a Lycaone, patre Callistus sive Ursae maj xis, et avo Arcadis sive, ut Sprenget Bode credit, Ursae minoris. Vides audacem emendationem, sed sudore non contemnendam et quo tamen hic quoque nil expeditum sic intelliges. Primuin nullius veterum testimonio constat, insulam Tiberinam ante uel ipso Ovidii aevo iam Lycaoniam esse dictam. Sic liceat adfirmare, donec contrarium quis doceat Iovis autem Lycaonii temetum, a quo dictam antiquarii narraiit, Ovidii aetate in insula suisse, ut negare non ausim, ita non credam, donec argumenta dubitare vetent, quae frustra interim quaesivi. Certum tamen manet, Lycaoniam esse, a quocunque demum tempore aut causa adpellatam. Restat igitur, ut prengelfidem historiae emendationi conciliet, quam alioquin, Propter nimiam textus mutationem nulla codicum auctoritate niten-
45쪽
tem, nemo seret, eo quidem minus, quoniam et inepte patrem duorunt Arctorum Jovem poeta vocasset, alterius patrem , alterius avum, et idem Booten quidem Fas II, M. ,
listus filium , at nusquam hunc Ursam minorem. Haec contra Sprengelis conjecturam. Nunc ipse quam repererim, accipe, audacem sane et hanc , sed, si fatia, non inutilem sorte olim locum tentaturo, quem corruptum prorsus duco. Scis , insulam Tiberinam in navis speciem esse lateribus aedificatam Nota res est ita tamen, ut latere plerosque libra---rios potuerit , imo debuerit. Quid ergo ' An credibile videtur, Ovidium hujus rei nec alias mentionem ullam, neque hoe loco, ubi insulae formam studiose describit, secisse mireris
Profecto, rem tam singularem, tam celebratam ab eo pra teritam, quo loco minime exspectes. Quidni ergo scrutemur, an navis mentio corrupta quadam voce occultetur, quae et
suspecta merito sit, et alias mentionem illam quaerenti saveat ratqui talis est in home loco vox arte. Enimvero, eadem nec tolerari, ut monuimus, potest, et, quod commode su stituatur, aliud non reperio nisi navis aut umis, serina Propius accedens ad parte, et poetis usitatissimum pro nave, Fingamus enim poetam scripsisse laterumque a m e duo rum, fateberis, jam nihil offendere, nisi phraseos construem tionem, pro arte autem esse id substitutum, quod mirifice
congruat rei describendae. Sensum porro habes non minus apertum, quam manente Parte videlicet : amnis a puppe duorum laterum aequales lacertos porrigit, i. e. brachin amnis
ab utroque latere aequalia sunt; unde pendet Plutarchi insulae epitheton μεσοποταμία , et Ovidii media tellure Sed in sensu manifesto insolens manet dictio; par enim erat dicerer amnis a duobus lateribus puppis porrigit aequales lacertos, non a puppe duorum laterum. Quid hinc, nisi hypallagen esse, qualem supra vidimus, poetamque ob eandem causam, quaa versus hoc non reciperet, pro a duobus lateribus umis scripsisse a ume duorum laterum' Habes locum a critici incredibili mutatione satis defensum. Nam quod ille absurdum diei insula nomen habet, nisi addatur , unde habeat, non tanti est. Quid enim voluit poeta rNihil aliud, nisi loeum insulam simpliciter appellari et vero sic appellatum esse, scriptorum testimoniis constat Opus ad rem Livii xxxiv 53, in instita δενis aedem C. Sereuius duumvir dedicavit Nem , ut pars quaedam Syracusorum, sic illa pars Romae insula simpliciter volgo adpellabatur, quamvis eadem iaculapii , cui sacra erat , dicta Suet. Gaud. 5.), templaque et alia etiam memoranda habuerit, unde cognomen trahere potuisset; nec dubium est , quin plura
traxerit; et a numine liberinam saepe vocari, par erat. Quod
46쪽
tantia es Vim cerea runa). Ferendum saltem, M satae
habuisset legere nigro fuco. Sed neque est, cur succo , et minus etiam, cur mollia mutetur. Quod autem huc occasione in riopi fabula xxxviii. criticus emendat ς δν ἰσων σεις pro εα - - jam non diu quaeres, cur tam infelix sit Iatina graecis vocabulis emendans. Caeterum in loco ridii, ne male ad corna reseratur nigro succo, sunt enim rubra.
Cf. Virg. lapidosa rubescere corna. yi,ubintellige molita leges pnec minus ad Pruna reser vel mollia leges, vel lege simpliciter. XIII, 8ai, Sprens p. 95. ycritieus, comparato TV, I, pleno quae fertis ubere nectar, et Virg. distentas lacte capellas, decernit nectare pro cruribus v. 8a6. in loco
me pecus omne meum est multae quoque vallibus errant, vilis sylva tegit, multae stabulantur in antris Neo , si forte roges , possim tibi dicere, quot sint. Pauperis est numerare pecus de laudibus narum Nil mihi credideri r praesens potes ipsa videre, Ut vixis lineant distentum ruribus uber.
Hiatum causam fuisse, corruptae vocisa, hunc librarium in mentius horruisse, quam ineptiam. Sic criticus. Quem cum nectare mittentes, quid poeta scripserit, paulo aliter inquiramus cruribus, varie expositum, iure suspectum mansit; nam nec pro inter crura dictum esse , credibile videtur, et
melius quid adseratur, non video. Finge igitur Ovidium scripsisse
-- r-ens pote ipsa videre, Ut vix circumeant, distentum matribus uber.
Non erit, cur quidquam reprehendas. Sunt enim et manisest oves matres is Virg. excretos prohibent a matribus
hossis quas hic cyclops laudat ipsum secutas V. 81.',
et in colle sedenti proxime pascentes, et quomodo magis eas aptiusve Galateae, quam praesentem fingit, laudaret, non facile dixeris. Iam pro matribus lege ruribus. Ne sic quidem aliud carpes, quam cruribus, non quod ipsa vox offendat; sed casus non convenit. Quid hinc colligendum primum, sive legas matribus, sive cruribus , non esse damnandum circumeant, vulgarem codicum multorum lectionem, in quibus regius Lematri alter circumeant, alter circueant. Quid enim damnetur, quo ad sensum melius reperire nequeas et Deinde colliges, falsum esse sustineant, ab Heinsio e quinque eodici-hus et editionibus nonnullis receptum salsum, quia litteris nimium discrepat a circumeant, neque adeo conlicere licet Pro sustineant librarium scripsisse circumeant. Sed salsum luculentius arguit, quod nemini sano in mentem venire poterat in phrasi clara ut vix susιineant uber pro sustineant scri-
47쪽
here circumeant. Contra, quid velle circumeant , quamvis vera lectio, intelligere nemo poterat, nisi phrasin ita, ut nos, distinguens ungendo videre distentum uber quo sensus est: potes ipsa videre uber distentum ita , ut vix circumeant.
Iunge enim circumeant uber , ut sit p. i. v. ut . circumeant d. c. u. s vitiosum prorsus videbitur circumeant. Habes igitur causam, cur mutari potuerit circumeant , at cur sustineant, non habes Aetinebis ergo primum circumeant; deinde vero, ut nihil offendat, me suadente, pro cruribus leges matribus, quod et aptissimum est, et litteris non nimium discrepans a cruribus, semel autem mutato circumeam msustineant, vides, manere matribus non potuism, quum jam male jungeretur ut vix sustinem distentum matribus uber. Si tamen vis servare utcunque cruribus , hypallagen iacito , ut distentum cruribus tiber sit pro crura ubere distenta.
xlV, o, Spreng. p. 4. Habes nobilissimam, et qua
inprimis eriticus gloriatur, emendationem loci a multis varie tentati
Scylla venit, mediaque tenus descenderat alvo, Cum sua foedari latrantibus inguina monstris Adspicit ac primo non credens corporis illas Esse sui partes, refugitque, abigitque, timetque
ora Proterva canum. Sed quos fugit, attrahit una. Et corpus quaerens semorum crurumque pedumque , Cerbereos rictus ero partibus iuvenit illis. Statque anum aDies , subjectaque terga serarum Inguinibus truncis, uteroque e tante coercet.
In statque, quantum Vidi, consentiunt codices pro coercet duo exhibent cohaeret. Hoc tenens , facile concedes, cohaeret verae lectioni esse substitutum ab eo, qui verbi vim non intelligeret; deinde statque non esse mutandum, nisi eo manente, probabilis sensus negetur. Si nihil mutatum vis, sensus erit: Scylla stat, canum rabies, i. e. in canes rabidas parte corporis mutata quod durum esse fateor, nec satis agnum poeta. Μinus tamen probo legentem rabie, ut sit: stat canum rabie, pro stat rabidis canibus nixa; quippe hoc aeque durum atque insolens Commodius ad sensum simul et orationem probabilem conjicies e statque canum rabiem i. e. canes rabidas , subjectaque sibi terga ferarum -- coercens nam canum rabiem pro canes rabidas nihil offendit , et coercens idonee, prorsusque ut xi I, radix--exutiantem coercet, interpretaberis cohibens vel retinens, ut sensus sit: statque canes rabidas, subjectaque sibi serarum terga inguinibus et utero cohibens, ut pote illis partibus inhaerentia. Vides rabiem pro rabies levem mutationem, et, si fuisset rabiem, hoc semel mutato in rabies, necessario etiam pro
coercen suisse legendum coercει vides etiam, ta phrasi
48쪽
αmque canum tem -- ωercens, quum esset bona qui
dem, sed sensu non statim obvio, sicile scribi potuisse rabies ab eo, qui non intestigeret rabiem pendere a coercens. Habe oore t rationem, si quid judico, non in t m. et cum
ovi mutatione sensum optimum Si prorsus sataιum V Matque , me suadente, leges --- invenit ulla ι-- canum rabiem; subjectaque tergaferarum ci .e cauum λ-- ως ei. Prius tamen malo.
Nunc, quid post annos , ut ipse suetur, extuderi Spren- gelis acumen, accipe Legit tuis atqus ansm humeri -- oohaerent quod pro hinnet a Belusio in textum eceptum
ut certissimam emendationem probat. Noverat enim munus a ri, si , mesariemque, I eros fulsere Me erga tegem ισπις sic, Postquam ei succurrit, luc quoque metro malaemoniaio mendum deberi, ante desperans, continuo Vidit, ovidium scripsisse Eumeri , jamque num statque., sed vique endum esse. Atqui, tam longo sudore ut nihil prosectunt
esse, mecum sentias, sic reputa. Primum unctura ιque, ilegimus, cerbereos rictus Pro artibus invenit lis atque canum humeri - Ohoerent : haec junctura, inquam, talis est, nempe languens et inepta, ut Ovidio non sit sine ne eessitate tribuenda. Sed leve hoc esse concedamus. Deinde
hiatum carium humeri , non dubito, quin respuant docti; sed concadamus hiatus amanti. Deinde prorsus alia est ratio in caesariem humeros hominis scilicet subjeciaque erga tegentem, quam in canum timeri subjectaque terga sed et hoc leve ponamus. Quid ergo restat, quo in sumos abeat Sprengehanae emendationis gloria Nerum illud. quod , ut dis , coharem , unde emen1atum Ohoerent , salsa est lectis. Cura Quia, si vera esset, ratio nulla datur, cur quisquammam mutaverat in coercet, quae vera est, certe quoad ver
bum, lectio. Enimvero, nemo non continuo vidisset, quid in terga Inguinatas uteroque cohaereret, contra obscurum . t terga Coercet. Quare, si coerce scriptum nugas rQv inret, necesse est, emendatorem id egisse, ut locum per spicuum est,scurum redderet. Atqui hoc sugere non licet. Cotiles igitur, prengelis emendationem atque OMerent,seeundum ipsius quidem interpretationem , nullam esset, quod autem statque in atque mutavit, est, cur ei gratiam reseras, ri Propositam supra emendationem probe , qua con- rabiem vetulimus ad Minnit.
XIV, 38, Spreng. p. m. in loco
Didicit quoque jura locorum Quaeque novis essent adeunda pericula bellis ,
eritis rugit quoque , quique labores, quodque etc., exustis. I. 391, feratque Iahorem. Tu conser j detin ecre-
49쪽
rosque ylas, his dantem jura Caιonem, ei, quod magis ad
rem, a Sibylla et Anchise narrata in lib. I. m. Sic persuasuri habestis, jura, hoe Ovidii loco esse iura inferor mi, consueto poetarum more, regna et hinc ara legesqm aptio inferos fingentium Anchises postremo de bellis instantibus filium docet, quem locum, brevem apud Virgilium, uno versu complexus est vidius. Si conjecturis indulgendum, possis emendare lata suorum sed vana iis sanis medietna.
XIV, 3o5, Spreng. p. r. non male deserusit odieis Berolinensis ectionem illis pro illum. XIV, 4 γ reng. p. m. Deus est, una menda mducta, ut solet, Hribus contamnatus
Ingemuitque solum, vicinaque palluit arbos, Sparsaque sanguineis maduerunt pabula guttis , Et lapides visi mugitus edere raucos, Et latrare canes, et humus seepentinus atris squalere, et tenue animae volimre videntiae. Attostituto monstris vulgus patvet. Illa paventum Ora venenata tetigit mrantia virga , eis.
Hie Sprenget oecernit ytalluere area pro Palluit arbos. Arpos defendi potest, sed displicet sane a magis rhicus, cujus
vocabulo si poeta uti voluisset, poterat scribere vici mytiliuit arvum, ne quid diceret, cujus exemplum nullum exstara In eius carminibus, puto. Sed si sic probes criticum, insequentibus jam sui simillimum reperies. Nam arWis, quae induxit , utens , non dubitat, pro visi scriptum esse meri; arva enim discerni lapidibus, eosque esse sacros. Quae resu
tare taedet, utpote Vana, ut nihil supra sed med cina eget Iocus. Accipe igitur quid renseam. Codices permnlii habent molimre silentum et quam lectionem, ut invito Burmanno sed probante Beinuo, veram esse intestigas , reputa, quam vulsaris sit litius verbi in re simili usus se e meam vaseι silenis regni; rex silentum iura silenιιbus reddidit et simillimum huic loco timueras silentum erravisse. Fateberis
omnia tentanda, ne silentum damnetur cur autem damnatur et Quia versus sequens infaventum desinit, quale homoeoteleuton nec ipse crea Ovidium admisisseri si tamen admisisset, non ideo scriberem videntur, quod ob prae rudens Nisi, non modo vocis repetitione, sed aeque offendit temporis diverniate vides enim, tempus persectum flagitari. Retine igitur silentum, quo sanius nihil in Ovidio; sed, ut homoeoteleuton ollatum, in versu sequenti lege aνentes pro paMentum. Cur pQuia aventes ora tetigit idem ac aventum ora tetigit, et poetis usitatum Graecorum more dicere tangere auquem os pro alicuius os vulnerare aliquem pectus, pro alicujus pectus , quale est notum illud ludimagistris os humerosque
50쪽
abscissa comas, unde activo modo diceres abscindere ali-. quem comas, simillimum nostro loco.
tus, invenit mutis pro miles , ut sit Proximus Ausonias injusti unius Amuli
Satis idonee, si non offenderet Proximus nutus. Quis enim. e. g. dicet proximus ab Augusto Romam rexit nutus Tiberi r At quid scripsit poeta Nam miles serendum non puto. Si audaci, quales non amo, conjecturae Veniam des , suadeam injustae mentis Amulius. Primum, quia proximus vix aliud patitur quam nominativum casum, et maxime ipsius regis nomen, deinde quia non incredibilis mutatio mentis in mitis; deinde , quia librarius prosodiae parum peritus ignorare potuit Amulius posse fieri trisyllabum, sicque corrigere debuit Amtiti, quo facto, praecedens etiam mutari, nucesse fuit denique, quia injustus haud dubie, quoad adjectivum, recte habet, et injustiae mentis bene congruit cum loco East. Iv, 53 ubi dirum Amulium poeta, et Iri, 49, ubi contemmorem equivocat. Dixi, quo melius nou habeo. XV, 48 Spreng. p. oi. Dubi Gesnerus, male, opinor, parentem Amphitryoniadae facit Iovem, criticus pro arenti legit patrρno, ut habeamus
Amphitryoniadae. Nimirum, advocati officium inscelo Herculem praestitisse; ac sorte monachum timuisse, ne, si patronus sit Hercules, sanctis adnumeretur, aut nefas duxisse, si Herculi titulustribuatur proprius catholicorum sanctis. Ego monachos fuisse ineptos multos novi; sed succurrit illud Ciceronis : sed, qui magis, quam Phormio, deliraret, indisse neminem. Tu levi mutatione malis sorte ad sensum optime legere Potenti. XV, 6o. Spreng. p. Ioa. criticus decernit dominum pro seminos hoc stolidum correxisse , metri Vitium esse, somniantem. Tu, me auctore, nihil mutabis, ne sine ulla necessitate inducatur dominum odioque, quese , nimis dubito, an ullus Ovidii versus exhibeat .
XV, is , Sprere. p. o3. eriticus legit quid si ga
quid tenebras, falsique iacula mundi, materiem Natum et nomina an timetis. Cur sic Ut hiatus, qualis in praecedenti nota, recurrat.
XV, 9a, Spreng. . O . criticus contendit, poetam scripsisse ipse deique oculus pro φse dei lumeus Nempe solent dici Iovis oculum a Macrobium clypeo autem Oumere Deum; sed petitum esse e xiii 85a Tanto acumine