장음표시 사용
151쪽
roo HISTORIA SACRAs p. inquit Baronius, cum Petrus sedem Romanam instituisset an no qs, secundum Baronium.
Anno C. s. Petrus ab Agrippa Hierosolymis capitur, & in ear cerem conjicitur; sed nihil de Episcopatu Antiocheno. At Bar nius ambiguis conjecturis post interfectum ab Agrippa Jacobum, in carceratum Petrum, universalem illam Apostolorum divisionem, sic loquitur,factam statuit, ct antequam discederent, compositum svisse a duodecim apostolis per di persas sententias Ombolum dictum colorum. Petrum demum abiisse Romam, O singulos Apostolas ad ingulat provincias profectos, quq ex Nicephoro, Metaphras e&
liis, qui vixerunt post seculum octavum, resert. Sed nulla horum omnium sit mentio apud Lucam, qui cum non neglexeris dispersionem quorundam post mortem S. Stephani factam, hanctam celebrem omnium Apostolorum divisionem,tanquam veterno correptus, omisisset Quare sane longe verisimilias est hancApost lorum dispersionem accidisse post convocatum ad .is. Apostolorum concilium. Onuphrius Panuinus historiarum ille helluo, statuit in additionibus ad Platinam in vita Petri Ecclesiam Antiochenam post Romanam fuisse institutam a Petro,quia negat Petrum Iudea unquam anic excessisse. hac de caussa cum novatoribus comparatur (cum sit monachusEremita Augustinianus, Romae addictissimus a Baronio. Sed videamus historiam actuu Apostolorum,eam q. deducamus ad cap. is quando habitum Concilium, cap.is .dicitur:AntiochiaBarnabas ct Paulus mandato Spiritus sancti eliguntur in opus,ad quod accersireratras,(verba sunt Spiritus sancti cumque illis essent imposita manus,abierunt in C prum O Asiam minorem, praedicatione Euangelii convertentes multos ad idem Christi: peracto illo itinere redeunt Antiochiam, ubi cum quidam fratres, qui defenderant ex Iudas,docerent neminem sine circumciseone pelissipari, orta magna contenIione,mandatum est Paulo O Barnaba proscisci Hierosolimam, O super ea questione agere cum Apostolis OProbteris &c. Hic est occasio Concilii, ut auctoritate Apostol rum instans schisma tolleretur. Finita synodo, in qua abrogatq I ges Ceremoniales, & constituta salus per Jesum Christum, remittuntur Paulus & Barnabas cum Iuda & Sila & epistola synodali ad
es gentiles, qui erant Antiochi , in Syriade Cilicia&c. Post
152쪽
ET ECCLE si AsTICA N. T. lite nihil in actis de Petro Lucas: sic tamen loquitur Baronius: Sicutnst necem S. Stephani universi qui erant Hieroso mii discipuli dispersi sunt (ut ait Lucas) prater Apostolos: ita etiam secunda in Ecclesiam excitata persecutiane,occisoque Iacobo,ct Petro eodem supplicio condemnato, sed divina virtute elapso , factam ese apostolorum dispersionem, seu potius dicere velimus dirisionem, par est credere. Ego candide fateor cum Calvisio,me hic conciliare non posse,salvis Achis Apostolicis. Quare quidam negant Petrum Romae fuisse, vel saltem incertum statuum, idque his rationibus, quarum prima est. I. Nulla fit mentio itineris S. Petri Antiochiam aut Romam versus in actis Apostolorum. II. Anno Claudii tertio&Christi s. dicitur S. Petrus venisset Romam, ibidemque inllitutam ab eo fuisse Ecclesiam. S. Paulus venit Romam anno Neronis 3. Christi s s. Paulo obviam eunt fratres; ille se purgat primoribus Judaeorum, integrum biennium Romae praedicat Regnum Dei, & docet quae sunt de Domino Jesu,nulla facta mentione Petri, qui tamen circumcisionis Apostolus erat. III. Paulus scribit epistolam ad Romanos anno Claudii ultimo, in cujus capite postremo, multos Romanos, quosdam suos coalutores, aliosque plures nominatim salutat, nihil de Petro. IV. Cum Paulus Romam venis Iet, scribit ad Philippenses, ubi mentio sit Clementis; ad Colossenses, secundam ad Timotheum; ubi meminit Lini & aliorum; ad Philemonem, quem salutant con- eaptivi & adsutores, inter quos Lucas, sed ne gry de Petro. Quare ego cogor opinari Petrum serius,& circa finem viti venisse Romam, ut loquitur Eusebius lib. cap. I. U. Primis duobus fere seculis nemo Ecclesiasticorum scriptorem haec de Petro narrat. Ignatius Episcopus Antiochenus, qui vixit A. C. i. epistola ad Mariam Cassab. dicit Clementem Pettidi Pauli fuisse auditorem: sed haec inter genuinas septem ejus episto las ab Eusebio & Hieronymo non numeratur. Sic epistola ad Tral- lesios Anactetus& Clemens dicuntur ministrantes Petro, sed illa est interpolata, & in genuina illa verba non inveniuntur. Justinus Martyr, qui cum Simonem Magum Deum habitum reserat, non tamen Petri meminit: is vixit A. C. Iso. Nec Egesppus hist
153쪽
His TORIA SACRAriarum Ecclesiasticarum primus scriptor qui vixit A. C. ex quo diversa citant Eusebius & Hieronymus, sed nihil de Petro. VI. Imo ipse Clemens Romanus in sua epistol. ad Corinthios se de Petri & Pauli Martyrio loquitur: non unum aut alterum, sed plures labores sustulit, atque ita Martyrium passus in debitum gloria
locum ascendit. Paulus propter a mulationem in vincula septies conjectus,rerberibus casus, lapidatus dic sub Imperatoribus martyrium subiens, o mundo migravit in locum sex,um abiit patientia summum exemplar. VII. Ipse Petrus suam scripsit epistolam Babylone ( erat enim Apostolus circumcisionis, ut Paulus praeputii non Romae, ut vult
Baronius, quare etiam creditur Babylone martyrium passus. VIII. Praeterea diversae sunt opiniones de modo mortis Petri:
A liter Athanasius in prima A pologia , aliter Eusebius, ut & Origines & Hieronymus in catalogo scriptorum ecclesiasticorum. IX. Diversae etiam sunt opiniones de successione. nam alii Linum, alii Clementem, alii alium successorem volunt. Alii Petrum& Paulum simul Episcopos Ecclesiae Rom. fuisse statuunt, alterum circumcisionis, alterum praeputii;& illius Clementem ,hujus Linum fuisse succestarem . quare Irenaeus dicit a Petro & Paulo fundatam de constitutam Ecclesiam Romanam,i. s. c. s. ct Tertullianus Petrum de Paulum Euangelium suo sanguine signatum Romanis reliquisse,L adrers. Marcionem. O denas. a persus haret. s. 36.ct Dionbius rinth. Episcopus plantationem Ecclesiae Rom. Petro & Paulo tribuit. Et Casus vir Ecclesiasticus, Petrum & Paulum Ecclesiam Romanam fundasse dicit, apud Euseb. lib. 2. cap. 2 s. X. Variant etiam auctores de tempore functionis & mortis: nam alii eodem die & anno passum utrumque statuunt, alii eodem die, sed anno uno interjecto. De tempore functionis Eusebius aliter in Chronico, aliter in historia ecclesiastica , cujus verba lib. cap. I. Ecclesiast. histor. hic sunt. Petrus vero in Ponto, Galatia,Bit nia, Cappadocia ct Asia dispersis Iudaeis praedicasse videtur, qui ct circa finem vita(nota finem vit Roma constitutus, capite demisso cruci est a us. In Chronicis sic Eusebius: Petrus apostolus cum primus Antiochenam Ecclesiam fundasset, Romam mittitur, ubi Euangelium pradicans annis Uusdem urbis Episcopus persperat, A. C. Claadit r.
154쪽
issi ET ECCLESIASTICAN. T. IolAd verba, Petrus Apostolus , sic Scaliger: Ita ut in omnibus scriptis codicibus legitur excudi curavimus , circumessis caeteris , quae in editionibus assuta erant , qua satis in Graecis Eusebianis falli conrincuntur. In taceam quod totidem rerbis a Casso oro ct Mariano Scoto referuntur eo modo , quo a nobis edita sunt. Ad verba, Es annis Cusdem Vrbis
Episcopus, sic Scaliger: aleba sunt ab Hiero mo , ct ab eodem repetuntur in catalogo scriptorum Ecclesiacticorum. Oraeca ea non habent. Ab assumptione Domini ad id tempus , quo Petrus fuit coniectus in vincula ab Herode Arrippa Aristobuli silio , Herodis Magni nepote , Petrus semper fuit in Palaesina aut Dria. IIerodes agrippa obiit quarto anno Claudii , quomodo igitur avno secundo Claudii profectus est Romam pquomodo riginti quinque annos persererapit Roma I dec. Georgius Syncellus Eusebii Chronicon ad verbum exscripsit, & illa verba, de septem annis, quibus Antiochiae egisset Petrus, non habet. Ita ut incertum quando & a quibus Ecclesia Antiochena fit fundata , &quando Petrus venerit Romam. Quare dicamus, iit Vossius alibi in simili casu, nempe de natali anno Christi: de primi seculi scriptoribus nihil habemus quod huc pertineat, nempe qui apostolos eorumque discipulos audierunt, quia eorum dicta factaque oculis, quasi adhuc ob persarentur, vel auribus ivbaererent, nihil magnoper= putabant talium scriptione opus esse , eoque magis gerendis rebus quam scribendis sese applicabant: vel si forte de iis aliqua scriptafuerunt, ea per tam atrocia , tam frequentia persecutionum tempora periisse, mirum videri non debet.
Quidquid sit, sub & post finem seculi secundi constans fuit apud
omnes priscae Ecclesiae scriptores opinio, Petrum & Paulum Romae Ecclesiam constituisse, & sub Nerone martyrio vitam finiisse an. C. 68. aut 6si. Vide Onuphrii Panuinii tractatum de primatu Petri. Et sane,ut verum fatear, nam dicendum quod res est, eminere pri caeteris Apostolis videtur Petrus, defuit ( utar verbis Casa uboni) in collegio apostolorum , tanquam prases in Senatu. Is rem proponit delibe- randam, mittit Senatores ins retia, sententias colligit, ct in negotiorum administratione, primas obtinet, sed auctoritatem in collegas non usurpar. Ordine & honore eum fuisse primum, saepe Patres assirmant, sed nihil de ejusdem dominatu in alios Apostolos. Praecipuum nascen--, iiis Ecclesa membrum a quibusdam dicitur, Oi, caput, princepi appel- Staturi
155쪽
ios HIs TORIA SACRA latur, qui primus clarem imbuit , ut loquitur Tertullianus, quistinis
danda inter Iudaeos O gentes Ecclesia dux fuit. Primatum Petro multi tribuunt patres, sed confessionis, fidei, & praedicationis Euangelii. Fundamentum Ecclesil vocant,sed in doctrina,non in dominatione. Clit, sostomus Petrum in Actis Apostolatu fungentem negat quicquam feci sic , pro imperio, scd omnia de consilio caetcrorum A postolorum. Et quae fuerit tum temporis forma regiminis in Ecclesie,docent ipsa Acta apud Lucam,& praesertim cap. I. c. I s. & tempora sequentia, quae vide anno C. 261. Ut apud Cyprianum epistola 68. II . - 6. Oc. Hoc anno moritur Nero omnium hominum pessimus, & huitrati generis hostis , & loquitur Plinius, qui Roma per seritiam sanguinem Christianorum seminarit , ut inquit Tertullianus: primus enim Romae inaudit i crudelitate Christianos est persccutus, ut vidcre est apud Tacitum , an . l. I s. Suetonium & alios. Pei secutio autem est pala, ut Tertuli. loquitur lib. de stiga in persec. quasve Dominicam aream purgavit, Ecclesiam scilicet, O confusum fidelium acerrum errari- Iani, O discernens frumentum m rvrum,ct paleas negatorum. Nec tantum saeviit in Christianos Nero, sed & sibi ipse mortem conscivit,
jam hostis 1 Senatu Romano declaratus et cum imperasset annos i menses T. ut habent Suetonius, Dio de alii. Imo & occidit matrem, fratrem, sororem, uxorem, multosque propinquos & senatores, de cum Lucano Lucani patruum Senecam, suum educatorem magistrumque: quem Fronto, nobilis olim Orator & Plutarchi nepos, sic exterminare omnes errores dicebat, ut aurea rideatur hecula reformare, ct Deos ab humano genere exsulantes, ejus opera repotatos hominilus
contracta societate misceri. Lactantius meritissime eum morum Oritiorum publicorum o descriptorem rer imum, O reprehensorem acerrimum vocat,& multa non plane imperitia seculari, sed sapienter ac pen)dirinitus elocutum assirmat. Divina propidentia est, inquit Lipsius,
in Seneca agnoscim us, qrem rigida virtutis magistrum uxum pro omnibus
Deus dedit, ct una cum sacris no Iris doctoribus roluit pralucere. id nicum illisy pene unum ex illis, si ipsis hoc credimus: O Tertullianus saepδnostrum, augustinus Apos ollis familiuem , Uieroximus penὲ Sanctorum numeris irit insertum, libro de scriptorib. Ecclesiast. sed male, quod
156쪽
s ET ECCLEsIAsTICA N. T. Iosquod ipse literariun Paulo &Senecae asscriptarum stylus &dictio manifeste indicat. Eodem fere tempore vixit Epictetus , scriptorum pondere , etsi non numero rir magnus, qui totus a se O a Deo fuit, ut inquit Lipsius. Origine quidem vilis, & corpore claudus, sed men te nobilissimus; de quo Leonidas sub persona Epicteti hunc nobis reliquit versum, sed idiomate Graeco et Servus Epictetus sum natus, corpore claudus, Irus pauperie. delicia supersim . Natus Hierapoli in Phrygia, Romae servus fuit Epaphroditi, qui Neroni fuit a corporis custodia, ut narrat Suidas. hos duos riros, qui simul Romae vixerunt, omnes eos amare credo, qui virtutem, inquit Lipsius. scripsit autem egregium Enchiridium morale& fere divinum Epictetus ipse et disicitationes vero ejusdem collegit Arrianus. miraberis, lector, tantas naturae opes in homine Ethnico & servo.haec obiter. De eodem Nerone sic Tertullianus in apoloeci. cap. s. Consulite commentarios rectros, illic reperietis primum Neronem in hanc sectam , tum maxime Romae orientem, Caesariano gladio ferocis: sed tali dedicatore damnationis nostra etiam gloriamur. Qui enimscit illum, intellecte patest, non nisi grande aliquod bonum a Nerone damnatum. Legem vero, proculdubio ab hoc Tyranno crudelissimo contra Christianos sancitam, habes apud Eusebium lib. s. ubi de Apollonio Martyre agit: Ille autem Deo carisimus Martyr, cum judex obntia ab eo petii si flagitassetque, ut Fidei sua rationem coram Senatu redderet, simul atque accuratisiimam orationem apologeticam pro fidei, quam prostebatur, defensione coram omnibus recitasset , sententia Senatus securi percu sus decessi e rita. Quippe retus lex apud illos exstabat, Christianos qui pinet in judicio comparuerant, nisi profesonis Da sententiam mutarent, omnin. non liberos dimittendos esse. Post S. S. Petri & Pauli martyrium Linus Episcopatum Romanae Ecclesiae sortitus est , ut narrat Ireneus lib. 3. cap. 3. & Eusebius lib. cap. r. O cap. I p. Sed non omnes in hac Lini successione ejusdem sunt opinionis. Pro Lino citat Baronius epistolam Ignatii
ad Mariam Caslub.,quam ille statuit legitimam, sed quae secundum alios Ignatio est asscripta. Alii post Linum Clementem secutum volunt,ct inter eos Augustinus epist. 16s. Onuphrius de alii Linum NO Cletum
157쪽
ros His TORIA SACRA C letum Petri coadsutores& Chorepiscopos fuisse dicunt, & Cl mentem ab ipso Petro Episcopum Romanae Ecclesiae praeelectum& praeordinatum : quod unanimi fere consensu Latini tradunt, ut Tertullianus, Rustinus 3c alii. Sic de eo Hieronymus in catalo oscriptorum Ecclesia liticorum: Clemens de quo apostolusPaulus ad Philippenses scribens ait , Cum Clemente & caeteris cooperatoribus meis, quorum nomina seripta in libro viti,quartiis post PetrumRomanus Episcopuni si quidim secundus Litus fuit, O ternas anatietus : tame plerique Latinorum secundum post Petrum Apostolum putent fuisse Clementem. Idem adversus Jovinianum lib. i. ad hos o Clemens successor Ap .li Petri, cujus Paulus apostolus meminit in. Et in Esaia cap. s r. De quo ct Clemens Vir Apostolicus, qui post Petram Romanam rexit Ecclesam&c. Eucherius Lugdunensis de contemptu mundi: Clemens retusta prosapia senatorum, tque etiam ex sive Casarum, (Domitiani patrii lis fuit Flavius Clemens Martyr, de quo pollea omni scientia resertus , omniumque liberalium artium perit Fimus, ad hanc usiorum ritum transit; itaque in ea excellenter es aruit, ut Principi quoque apostolorum successor extiterit. Audi Chronicon Alberti Stadensis, qui post varias diversorum opiniones de ordine & tempore primorum Pontificum, Lini, Cleti, det Clementis subjungit: sed omno periti temporum hos magis astimant imitandos, qui Linum ct Cletum dicunt sub Pe-iro Chorepiscopos extitis: Clementem rero, tradente Petro, jure legitimo succesisse, icto ipsum primum Papam merit. appellatum. Cum vero S. Petrus & S. Paulus simul, e non otiose Romae vixerint, de secundum multorum opinionem Clemens Petro successerit: ave- lritate non videbitur aliena quorundam sententia , qui Clementem
Petro successith statuunt in circumcisione, Linum vero Paulo in praeputio ibidem Romae, secundum verba Apostoli ad Galat. cap. r. v. T. S. &posteaJudaeis S Gentilibus Christianis in unam eandemq: lEcclesiam redactis, solum Clementem praesdem, seu praepositum seu Episcopum Romanae Ecclesiae fuisse, qua re commode divertarum auctorum scripta conciliari posse videntur Vide Henrici H monil dissertat. s. c. i. s. 3 qui idem Antiochiqevenisse contendit ex epist. ad Gal. r. p. ct epitu. Ignatii ad Antiochen. imo & si imite obtinuisse Ephesi putat, nempe Joannem Judaeorum Ephesi fuisse Episcopum
158쪽
scopum,&Timotheum ibidem in Et lini cortini coetu fuisse succc Drem Pauli: Idem feri de Coriti m credentium, in 'tili Hammondusiadepastio sit antiquismi Corinthiorum Episcopi laudatum testimonium , qui Corinthum equὲ ac Romam non Pauli tantum,sed di Petri plantationem, sivisse Urmat , &c. vide quid idem ibidem cum Illustri Grotio ad Apocal. I i. s. de Ecclesia judicet Hierosolymitana, ubi uterque magna cum verisimilitudine statuit Hierosolymis duos fuisse conventus seu Ecclesias, alteram ex Iudaeis Hebraica, alteram ex legenis, Graeca lingua loquentibus: ut probent, quindecim istos, a Christo ad Adrianeum excidium Episcopos, non in uno Iudaeorum omnes, sed divisim, alios in Iud orum, alios in Gentilium coetu aut Ecclesia pissedisse. Successerunt ergo in locum Pauli &Petri Episcopi Romani, quemadmodum de Antiocheni, qua Episcopi, & utrique pridicarunt Euangelium Christi: lingularia vero sint quod non sunt astricti ad hanc vel illam Ecclesiam Apost li , Episcopi autem ad certam Ecclesiam erant alligati: Apostoli per totum terrarum orbem Episcopos constitu runt, Episcopi in suis ecclesiis suos ordinarunt presbyteros,ita ut omnesEpiscopi tum fuerint successsores Apostolorum qua Epii copi; ac omnes Ecclesit Apostolics , ubi Episcopos constituerunt aut docuerunt Apostolis sed propter urbi una amplitudinem , aliae aliis illustriores. Ego cum Petavio candide confiteri debeo, Christianas res illius temporis haud Rationa umagna in luce persari,scriptorum magis tuopia, quam quia mandari, quR pol et literis, exstaret niluc Nam neque parva, neque scitu indago credibile est apa olei ct Chii ii discipulos toto orbege Ser se pleraque fabulis
dr incestis Orrationibus aspersa sunt. Ut autem videamus quanto-perc scripta istius qui pleraque fabulis & incertis narratiunculis sint maculata, ut quam suavissime loquitur Petavius,& quot &quantas habeant , quaedam referam omnino falsa, qu*dam dubia dc incerta, multa interpolata, idque omnium in Christiana reli gione doctissimorum virorum consensu, quantumvis discordi.Laesit saepe animum meum insana illa veterum quaevis fingendi libido, qua non parum damni rei Christianae illatum dubitari haud debet. Quis enim viro prudenti & cordato persuadebit, res tam graves, tam serias, de salute nempe aeterna, per nugas, inep-O et tias,
159쪽
ros His Torti A SACRAtias,& sabulas peragi deberet cur fidem Christi certam de indubit
tam , tot miraculis per Christu in & Apostolos confirmatam, quis quiliis & deliriis roborabimus t cur solidam dc innocentem illam veritatem mendaciis conspurcabimus 3 Agape pias fraudes, de ossiciosa mendacia. Veritas larva non indiget, fucum odit, per se satis luculenta, cui nillil addi potest, quo non corrumpatur. Mitis illius severitas rancidas & aniles illas fabulas non admittit. si ab hostibus illa' commenta prodiissent, ferendum esset; si ab amicis, non hoc factum credant homines otiosi & deliri, sine magno pietatis detrimento. an fas vobis (inquit Job cap. 13. q. amicos obrurgans) proferre prava ingrariam Dei fortis, aut fraude uti ad ejus patrocinium I Abst a me, inquit Chrysostomus in Matthaeum, ut re-ritatem per mendacium relim ire covsirmatum. Et haec quidem figmenta jam pridem quoque damnavit Cardinalis Damianus, ipsorum auctores acerbe redarguens his verbis: Nonnullise Deo erre exi imant, si ad deferenda laudis ejus in igni afalsitatis argumenta conj ponant. Qi nimirum si egregii praedicatoris verba diligenter attende- rent, talia non sentirent. Ait enim Corinthiis: Si Christus non resurrexit, inanis est ergo praedicatio nostra, vana est fides vestra, quoniam testimonium diximus adversus Deum, quod suscitaverit Christum, quem non suscitavit. Secundum haec ergo apostolica recta D Fus te iis Dei merito dicitur, qui indiscrete eum cupiens laudare, mentitur, ct a versus Deum proculdubio perhibet testimonium, qui quis in ejus laude peraversa molitur arte commentum. Et quamvis multa ejusmodi invenian . tur scripta,nolui tamen in iis refutandis inutiliter tempus terere,indicare ea susscere credidi: ne quis piis illis impos uris, & religiosis
fraudibus ludificatus, in re tam magni momenti nimia credulitate
decipiatur. Extra historiam Euangelicam & Acta Apostolorum ab Luca Euangelista descripta, paucissima hujus temporis certa scripta reperire potui: si alibi, hic locum habet illa Euripidis sententia in
tali Muri aisneox 'eorumst,id est, prudenti incredulitate nihiles mortalitus utilius. Incerta autem & supposititia veterum scripta hic sunt:
Epistola Iesu ad Agbarum,&Agbari ad Iesum apudSasb.lib. I Canones Apostolorum, quamvis vetustissimi,& quidam Apost
160쪽
isci. Vide inter alios Daelaum de pseud pigraphis Apostoluit sib
Liturgia Petri, Marci & Iacobi. Protevangelium Iacobi. gvangelium Thomae, Bartholomaei,
Nicodemi. Acta Apostolorum in genere. Acta Pauli & Thecliae. Vide TertulI.de baptis.c. i T. Eusebium I. Acta Thecit cum Gelasio Papa etiam rejicit Baronius: & qiam historiam passionis Theclae vocat, contendit esse genuinam. sed quis Lucam omisisse credere audet eam historiam,quae Theclae conversionem a Paulo peractam,& tam illustria miracula continet p&c. Epistolae Pauli & Senecae . de quibus miror errorem Hierony mi. Vide Augustinum de Ciritate Dei lib. c. cap. io. ct annotationes quas in August. addidit Vires.
Dionysi Areopagitae hodie exstant libri de Hierarchi 1 Ecclc-siastica, sed pro recentioribus habentur, ob ceremonias , quae in illis continentur, ejusdem temporibus necdum usitatas. Valla, Eralimus,Cajetanus non putarunt esse genuinos .rigidi tamen illos Afendit Beliarminus,in loquitur Casaubonus: quod quibusdam erroneum videtur, i. Quia Gregorius Magnus, qui vixit an . C. scio, primus eorum meminit. r. Quia Eusebius nullam facit eorum mentionem. 3. Quia u. Hieronymus ait, se omnes libros Ecclesiasticos commemorare , quos inter tamen non enumerat Dionysium Areopagitam. . Quia non est styliis illius temporis, sed potius A aut seculi. Casaubonus scri plorem vocat antiquissimum & elegantissimum , quem vide exercit. Id .cap. . l. de I s o. Bellarm. descript. ecclesiast. primi seculi. Riret. Critfac. lib. I .c. s. Io. II. Vossio non eli Augustino antiquior. Sed cum tanta sit etiam inter doctissimos de hoc scriptore contentio, addam verba Ant. Mornacii Jurisconsulti Galli ad tit. Cod.de vet. jur. enucleando. parag. omnia merito. Quem librum (de div. nom. & alterum de caelest. Hierarchia S. Dionis areopagita tribuendum non esse, inter literatos omnes , rereque orthodoxos , constares per ridimus, qui studio non scribunt, sed judicio. Ita vero sensit, ' O consignarit literis pii simus ille O doctis. Nic. Faber, felicissmique Ludorici XIII. GaII. ct Narare. Regis praceptor. , cujus memoria in benedictione est. Et cum in hanc ipsam eruditurum disceptationem