장음표시 사용
191쪽
r o His TORIA SACRA&foedere inter se devincti ad actionem virtutis. Quartum caput est, quod post sacramentiim illud, potestofuerit abeundi, O redeuius ad capiendum cibum promiscuum ct innoxium. Ergo hic non habu elocum epulae Thyesteae, nec promiscui concubitus&c. quae objiciebantur Claristianis: sed hac occasione, quia Gnostici & Nicolaitae impii haeretici , & titulo seu nomine tenus dicti Christiani, promiscuam hanc commixtionem amplectebantur. At vero rediban ad convivium illud charitatis, quod vocabatur 'A Hetras, cujus meminit in epistola Apostolus Iudas, ubi, secundum Tertullianum in Apolog. inopes refrigerio jurantur. Hoc convivium apud alios cla debat, apud alios inchoabat Eucharistia, seu Coena Dominicarta quamvis ejus diserte non meminerint in hac confessione dicti captivi, poterant illi fortasse non satis intellexisse religionem, a qua deficiebant. Superest quintum confessionis caput, quo fatentur se
haec quondam quidem fecisse, sed sam ea facere desisse, propter Plinii
edictum ex mandato Trajani promulgatum et, quo inrae rei, id est ta-dalium conventus vetabantur: ex quibus saepe conspirationes & tumultus in populo oriuntur. Post hanc quorundam confessionem, Plinius, ut veritatem melius cognosceret, duas ministras seu di conissas tormentis subjicit. Illarum usus erat in baptismo mulierum , tum etiam tempore persecutionis ad corroborandos & solati dos miseros, pauperes, aegros, in carceratos: tertio ad custodiendas
portas templi, quibus egrederentur foeminae. sed nihil aliud in reni, incissit Plimius, quam superstitionem praram ct immodicam. At religionis Christianae ignarus Plinius, superstitionem illam vocat retianionem , quae manibus pedibusque omnem arcet superstitionem. sed in vita mali nihil repperit, quod damnaret; ergo vides morum innocentiam apud illius temporis Christianos singularem, quam si imitaremur, cessarent omnes nostri temporis lites, turbae, pugnae. Qui plura volet, videat commentarium Vossi in hanc Plinii epistolam
A. c. ios. Sym con filius Cleophae, sonsobrinus Domini, secundus Hiero , solymorum Episcopus,annorum Iro. gloriosa pro Christi nominis confessione , crucis supplicio moritur. Euseb. lib. 3. cap. asi. ex
192쪽
s ' Vide eodem capite ejusdem Egesippi jud latum de statu puro Ec-i clesae hujus temporis, & haeresibus ipsam Ecclesiam porro turbani tibus. ad ea usque tempora , inquit, virgo pura ct inimaculata aut ini corrupta uiansit Ecclesia iis, qui salutaris praedicatiovis sanum canonem
et emumpere conati sunn, si tum aliqui fuerunt, in obscura aliqua caligine adi id usque temporis delitescentibus. Posiquam autem sacer apostolorum choi rus disserentem sortitus est sinem , O generatio illa prateriit, qua diris tam sapientiam ipsis auribus audire meruerat, tum impii erroris conspi-: ratio, per seductionem illorum, qui alienam doctrinam tradebant, initium a carpit: qui etiam, quia nemo superstes erat ex Apostolis, jam nudo verticea contra veritatis praedicationem , falsi nominis scientiam ex ad perso pratas care conati sunt. Hactenus Egesippus. sed errat; nam & ipsi Apo-i stoli diversas viderunt haereses , &post eos secutae sunt plures, quasi dabimus post pauca Eusebii testimonia ex iustoria Ecclesiastica. Ex, quibus discemus , quis sit ille sanus salutaris praedicationis ca- non, illa divina sapientia, illa veritatis praedicatio,& ex quibus hau i nenda . Lib. Ecclesiasticae historiae cap. et r. haec habet de cano-i nicis Novi Testamenti libris et Priore loco ponenda est sancta illa quai Ahuga Euangelistarum scriptura, quam apostolorim actasequuntur. Posti hac subjangenda sunt epistola Pauli, illis subjiciatur, qua prior Ioannis essi fretum , militer o qua Petri est authentica, post has ordinetur apocalipi sis Ioannis, quam ct Iustinus Ioannis apostoli e e testatura Et hac quidem, scripta pro indubitatis habentur. Qtubus vero contradicitur, tametsi v i multis ni cognita, sunt haec: Epistola que Iacobo tribuitur, O epistola I . da, ct posterior Petri, O altera cum tertia Ioannis Oc. Inter adulterinat heu notha censeantur acta Pauli, ct liber qui dictus Pastor Sc. Adhaeci Caralipsis Ioannii, si videtur, quam nonnulli ,sicut dixi, reprobant, aliii vero certis O indubitatis scripturis a udicant. Iam vero O Euangelium, qua ad Eebraeos est, inter ista connumerant, quo potisimum delectanturi hi, qui ex Hebraii Christum receperunt. De hac epistola etiam dicitui dubitare Ecclesia Romana et sed vid. Eusebium lib. cap. et . , lib. 6. cap. 1 & et q. Hieronymum ad Dardanum, Sulpitium Sa-i reae historiae lib. r. Eis autem omnibus contradicitur, inquit Eusebius& se pergit: Necessarib rer, O horum catalogum fecimus , ut discernanas inter eascripta, qua secundum ecclesiasticam traditionem ners
193쪽
nec dubia, sed pera sunt,o ea qua prater ista, legitima quidem Nari Testa menti scripta non sunt, sed contradictionem patiuntur, ct tamen a multu Ecclesiasticis leguntur, ut scire queamus O illa, qua sub nomine Apostol/rum, si re velut Petri, stipe Thoma, sepe Matthia, vel aliorum praterea Euangelia Oc. ab hareiicu proferuntur, quorum nullam uspiam vel EG siasticasiunctionis scriptor mentionem in commentariis sui facere Agaraietus es. Porrὲθ Phrastos charactera consuetudine Apostolica rariat , ct ipsa sententia O propositum eorum, qua in illis adferuntur, pluetimum averitate recta doctrina discrepant, O quod hareticorum i virorum commenta perspicue convincunt. P propter ne quidem inter adulterina pa-nenda, sed tanquam omnis . absurda ct impia aper sanda sunt. Idem Eusebius lib. 3. cap. io. refert ex Josepho lib. I. contra Appionem in initio, Judaeos tantum libros et r. Veteris Testanienti agnoscere, a quorum canone Christianorum canon diversus esse
non potest . Reipsa vero patet, prSterea apud Eusebium Josephus, quomodo nos scripturis nostris asciamur. Cum enim tantum interea temporis sit Hanam, nemo tamen illis pes ad icere vel adimere, vel mutare quicquam avsusfuit. Omnibus autem Iudaeis exprimara arate
confestim hoc inseritur, ut arbitrentur hac scripta, Dei esse dogmata, intque illis permaneavi, ac pro illis cupide, si ita necesse sit, moriantur. Vide etiam apud Eusebium lib. . cap. et s. Melitonis Episcopi Sardensis de libris Veteris Testamenti Canonicum testimonium,&plerosque antiquissimos patres , qui circiter annum vixerunt, ut di synodum Laodice nam can. s. Lib. t. cap. I apud Eusebium veretur Apollinarius Hierapolitanus scribere contraiMontanum
haereticum, ne quibusdam Euangelii Novi Testamenti doctrina, scribendo aliqv d superaddere videretur, cui nec adiici, nec adiim quicquam potest ab eo, qui vitam secundum Euangelium instituere cupit. Hegesippus lib. g.. cap. ri. apud Eusebium dicit secum multis de variis Episcopis, cum Romam proficis retur, collocutum, sed eandidem apud omnes doctrinam deprehendisse. Insingula autem succe
sonitas ct cirumitatibar itast habet, sicut lex ct Propheta es Dominus pradicant,inquit. iIdem Eusebius cap. t S. lib. .ex Iren narrat Polycarpum (quem
194쪽
ET ECCLEsIASTICAN. T. I s&eum de virtutibus & doctrina Domini recensuisse cuncta consona S. S. Scripturae. Contra eos, qui Sacras Scripturas vili pendunt, haec verba reperies cap. et s. ejusdem libri. III enim Apinas Scripturas a Spiritu Sancto dictatas esse non credunt, O sunt insideles: rei seipsos putant Spiritu Sancto sapientiores, qua re quid aliud faciunt, quam quod insaniunt. Hacterius Eusebius. Ipsis etiam Apollolorum temporibus, ut an. C. yy. diximus, i non una haeresi, Christianae & Apostolicae Ecclcsiae doctrina oppugnata est. Adeo ut haeresis antiqua sit, At verae doctrinae prope coaeva. Simon Magus haereticorum vixit tempore S. Petri, secundum Lucam in actis Apostolorum,& sundamenta jecit Gnosticorum. Hunc secuti sunt Menandiar,
Saturninus, Baclides, & alii ejusdem discipuli, qui omnes tandem lib. i.
in unam Gnosticorum haeresin coaluerunt, receptis etiam in societatem Manichiis. quamvis autem antiqua sit haercsis, antiquior ta-
, men est doctrina,a qua haeresis deflexit. Neque deflectere hic ab illi potuisset, nisi recepta jam illa fuisset, aqua discessit. Boxhornius.
Audiamus quiso Tertullianum lib. de praescrip t. adversus haereti- Ante Ch . cos, c. 2 p. declamantem. Ante barem, quam rera doctrina estZ inquit. sed enim in omni us reritas imaginem antecessiit: post rem ilitudo successiit. Ceterum satis ineptum, ut prior in doctrina haeresis habeatur ; vel puniam ipsi est, qua suturas hereses cavendas praenunciarii. Ad ejus do- irinia Ecclesiam scriptum est, imo ipsa doctrina ad Ecclesiam heribit: Et si Angelus de caelo aliter Euangelirarerit, citra quam nos, anathema sit. Vbi tunc Marcion, Pontum, Nauclerus, Stoica studiosus' ubi tunc Valentinus Platonica sectatori Nam consat illos, neque adeo olim, fuisse Antonini fere principata. O in Catholicam prim) doctrinam credidisse apud Ecclesiam Romanensem, donec sub Episcopatu Eleutheri benedicti, ob inquietam semper eorum curiositatem, qua fratres quoque vitiabant, semel ct iterum eiecti: Marcion quidem cum ducentis sestertiis suis, qua Ecclesia intulerat, nor imi in perpetuum dissilium relegati, venena doctrinarumnarum dasseminaverunt. Postmodum Marcion poenitentiam confessus, cum creditioni data sibi recurrit, ita pacem recepturus ,si ceteros quos perdimu tiphi erudisset, Ecclesia restitueret, morte prarentus est. Oportebat
s eatis hereses esse, nec tamen ideo botum hareses, quia esse eas oporte bai:
195쪽
bat. Quasi non O malum oportuerit esse: nam ct Dominum tradi apbue lebat, sed rae traditori: nequis enim hiri haereses defendat. Si DelusAntima retractandum est, tam non retus O ipse, quam Marcion institutuo praeformator ejus 'sed lapsus infoeminam desertor continentia Marcionensiae, ab octilis sanctifimi magistri Alexandriam secesiit. Inde pest annos attaliquot regressus non melior, nisi tantum qua non jam Marcionites in ali
ram Deminam impegit, illam virginem Philomenem quam supra edidimus postea per. immane prostibulum ct ipsam, cujus energemate circii rentus, quas ab ea didicit, Phaneroseis scripsit. Adhuc in seculo Apersunt, qui meminerint eorum, etiam proprii discentes O successores ipsorum , ne se posteriores negare possint. Quanquam de operibus suis, ut dixit Dan
nus, rerincuntur. Ss enim Marctam Novum Testamentum a vetere separare non posset, nisi qued unitum fuit, unitum ergo ante quam separaretur, pollea separatim, posteriorem ostendit separatorem. Item talentitis aliter exponens, disne dubio emendans, hoc omninὲ, quicquid emendat, ut mendosum retr),alterius fuisse demonstrat. ut insigniores, ct frequentiores adulteros reritatis nominamus. Cateram ct Ne dius nescio Dus, ct Hermogenes, O multi alii qui adhuc ambulant, perpretentes xias Dei, ostendant mihi qua auctoritate prodierunt. Si alium Deum praedicant, quomodo eius Dei rebus O literis O nominibus utuntur, adrersus quem praedicant 'si eundem, quomodo aliteryProbent se novos Apostolas esse: dicant Chrissum iterum descendisse, iterum ipsum docuisse, iterum crucifixum, iterum mortuum, iterum resuscitatum: sic enim apostolossolet facere, dare praei erea illis virtutem eadem signa edendi, qua ct ipse. Volo igitur rirtutes eorum proferre, nisi quod agnosco maximam virtutem eorum, qua Apostolos in per persum aemulantur. Illi enim de mortuis viros faciebant, isti de riri, mortuos faciunt. Sed ab excos iu repertar ad primipalitatem reritati, ct posteritatem mendacitati deputandam, ex illius quoque parasola patrocinio, etia bonim semen frumenti a Domino seminatum primo constituit,arenarum autem sterilis faeni adulterium ab inimico dui bolo postea superducit. Proprie enim doctrinarum distinctionem 'tirat, quia ct alibi verbum Dei seminis similitudo est. Ita ex ipso ordine manifestatur id esse Dominicum se rerum, quod fit prius traditum : id autem extraneum ct falsum quod sit posterius immissum. Ea sententia manebit adrersuvasteriores quasique hareses, quibus nulla consantia de conscien-
196쪽
iis competit ad defendendum sibi reritatem. Ceterum si qua audent se intre serere aetati Apostolicae . ut ideo videantur ab apostolu tradita , quia sub astalis fuerunt, possumus dicere: Edunt ergo origines Ecclesiarum suarum, erolpant ordinem Episcoporum suorum, ita per succesiones ab initio currentem, ut primus ille Episcopiis aliquem ex Apostolis rei apostolicurius, qui tamen cum Apostolis per erraserint, habuerit auctorem O ante - Core. Eoc enim modo Ecclesiae Apostolica censussuas deferunt scut Sm
vanum Eccle a Pol cavum ab Ioanne conlocatum referri. sicut Romanorum Clementem a Petro or si natania ibidem Perinde utiq; caeterbe exhilant,quos ab Apostolis in Episcopatum constitutos, o alici seminis traduces habeant. Contingant tale aliquid haeretici. Quid enim iliis post blasiphemias inlicitum Uysed eis confinxerint ibit promoreb xl. Ipsa enim doterina eorum cum Apostolica comparata,ex diverstate O contrarietate sua pronunciabit negapoictoli alicuius auctoris neque apostolici: quia sicut Apam au tan diversa inter se docuissent: ita O apodolici nan contraria Apostolii edicusent, nisi illi qui ais ostolis didicermit aliter pradicarerunt. Ad hanc itaque formatii probabuntur ab illis Ecclesta , qua licet nullam ex solis rei apostolicis auctoreni suum pras rant , ut mult. paucricus,
qua denique quotidie instituuntur: tamen in eademsde conspirames, non minus aposo ua deputantur pro consanguinitate doctrina. Iid omnes hereses ad utramque formam a nostris Ecclesiis pro pacata, probent se quaesqua Ap olicas. Sed adeo nec sint , nec possunt probare quod non sunt: ne
recipiuntur in pacem O iu communicationem ab Ecclesiis quoquo modo
apostolicis: scilicet ob di perstatem Sacramenti, nu lo modo apostolica.d bibeo super hac ipsarum doctrinarum recognitionem, qua tunc sub apostolii fuerunt, ab iijdem apostolis ct demonstrata ct de trata. Nam ct sic
facilius traducentur; dum aut jam tunc Disse deprehenduntur, alit ex illis, qua jam suerunt, semina sumpsisse. Paesus in prima ad Corinthios epistola notat negatores O dubitatores resurrectionis. IIac opinio propria Sa ducanum; partem ejus usurpati Marcion O Apelles O Valentitus, O si qui alii r utrictionem carnis infringant. ad Galatos scribens in- re tur in observatores O defensores circumcisionis O legis: Nebionii heresis est. Timotheum instruens , nuptiarum quoque interdictoreisugillat, ita instituunt Marcion O Apelles ejussecutor. AEque tan- t eoi , qui dicerent Iactam Iam resurrectionem id de se Valentiniani
197쪽
i 6 His Tolli SACRA asseverant. sed ct dum genealoprias indeterminatas nominat, Valenti uagnoscitur: apud quem AEon ille, nescio qui , novi ct non unius nominis generat ὲhua Charite Sensum O Veritatem et Ohi aequὲ procreant duas, Sermo hem ct Vitam : dehinc di isti generant hominem ct Ecclesiam: estque hac prima tactas aeonum: exinde decem alii, ct duodecim Lones relinqui, miris nominibus oriu'tur in veteram fabulam triginta rannm. Idem Apostolus cum improbat elementis servientes, ct aliquem Hermogenem
ostendit, qui materiam non natam introducens , Deo non nato eam comparat, O ita matrem elementorum Deam faciens, pates ei serrire, quam Deo comparat. Ioannes pero in Apocalypsi idolothra edentes Ostupra committentes ubetur castigare. Sunt O nunc alii Nicolaita, Caiana hes . resis dicitur. At in epistola eos maxOh Antichristos vacat, qui Christum negarent in carne renisse, O qui non putarent Iesum esse Filium Dei: illud Marcion, hoc tiebion rindicavit. Simoniana autem Magie disjuna angelis serpiens, utique o ipsa inter idololatrias deputabatur, O a Petro Ap polo in Simone damnabatur. Hac suκt, ut arbitror, genera doctrinarum adulterinarum, qua sub apostoliisuisse ab ipsis Apostolis discimus; ct tamen nullam invenimis institutionem, inter tot di perstates perversitatum, qua de Dro creatore universorum controversiam morerit. Nemo alterum. Deum ausus est suspicari: facilius de suo quam de patre halitabatur; donec Marcion, praeter
creatorem, alium Deum solius bonitatis induceret. Apelles creatorem angelum, nescio quem, gloriosum superioris Dei aceret Deum legis O rarilis, illum igneum amnians: Valentinui ct oxas suos spargeret,O unius ri-rium in originem desiceret Dei creatoris. Vis solis o his primis rei elata est reritas dirinitatis, maiorem scilicet gratiam ct pleniorem dignitatem a diabolo consecutis, qui Deum etiam A voluit amulari, ut de doctrimrenenorum, quod Dominus negarit, ipse faceret discipulos super m. sirum. Eligant igitu bi tempora unirer Pharesei, qu quando fuerim, dum non intersit quae quando, dum de veritate non ni: utique qua sub A postolis non fuerunt, eas diceresuisse non possunt. Si enim si sent, nominarentur se ipsa, ut O ipsa coercenda. Qua rero apostolii fueri in
iv sua nominatione damnantur. Si rero eadem aliquanto nunc expolitiores , que sub apostolii rudes, habent exinde sum damnationem: sire ae quidem illa fuerant, alia autem postea oborta sunt, di quasdam ex illis opinio-
198쪽
i philones ullivarunt, habendo cum eis conportium praedicationis, habeant necesse est etiam consortium damnationis: praecedente illo e t pradicto pasteritatis, quo etsi nihil de damnatitiis participarent, de etate soluisv udicarentur, tanto magis adultera, quanto nec ab apostolis nominate. Liae firmius constat has esse, qua adhuc tutic nuntiabantur futura.
Bis de itionibus pro rorata a nobis ct rerictae haereses omnes , e quapiaria re qua coetanea Apostolorum, dum modo di persa: Fregeneraliter re pecialiter notata ab eis, dummodo praedamnata : audeant res onderect ipsa aliquas prascriptiones ejusemodi a persus no ram disciplinam. Si enim negant veritatem ejus Oc. Vide totum hunc librum, & praecipue cap. qc. item Irenaeum , Epiphanium , Augustinum, Theodoretium de haeresibus prolixe scribentes. Ignatius Episcopus Antiochenus, Poli carpus Smyrnensis,& Papias Hierapolitanus synchroni fuerunt, Apostolorum discipuli. Ignatius e Syria Romam missus, propter confessionem Christi, factus es cibus bestiarum , ut ipse loquitur epist. ad Romanos. fuit hic post Evodium Antiochiae Episcopus, qui cum Apostolis ipsis multum Nisatus est, ut inquit Socrates Histor. Eccles. lib. G. c. 8, risionem
Heli angelorum, Sanctam Trinitatem himnis alterna rice decantatis cara laudantium, se formam canendi, in ea risione expressam , Ecclesa Antiochena tradidit: Unde illa traditio in omnibus Ecclesiis recepta est. Miror unde haec habeat Socrates, cum nihil ea de re nec Irenaeus, nec Eusebius dicant, qui tamen Ignatii cum laude meminerunte de lib. a. eat. aliam antiphonarum & Psalmorum, qui in Ecclesia alternis canuntur, o iginem narret Theodoretus his verbis: Verum a stabile hoc
par Marianus O Diodorus, sacerdotes,'nctianis jus nondum consecuti, cum populo rersabantur, teque ac noctuin istabant omne, Ad putatis ferro- rem. Hi Irimi in duas partes divisi, in cortibus Psalmos accinentium instituerunt, alternis Davidicam melodiam decantare. suod Antiochia fieri
Constantio perragatum usiue quaque est, ct ad Des orbis
His Joannes Chrysostomus, Episcopus Constantinopolitanus, occasione Arrianorum,hymnos noctu alternatim canentium, quae- dam cantica in laudem sanctissimae Trinitatis addidit. In Ecclesia i s Mediolanens hinni ct Psalmi ut canerentur secundum morem partium
199쪽
Orient lium, ne populus 'raroris radio contabesccrat, cum Iustina Arria Valentiniani Imperatoris mater ambro iam persequeretur institutum est is loquitur Augustinus in confessionum lib. s. c. ct ex illo in holernum detentum, intillis lam,ac paene gregibus tuis, ct per ceteras orbis paries inritantibus. In Ecclesia vero Romana scribit Platina , Pontiscem Damasum ad annum sere aps. instituisse ut L alini alternis ricibus in Ecclesia canerentur, influeque eorum haec verba ponerentur: curia Otrict Filio O Spiritui Sancto Oc. idem docet Genebrardus in Liturgi 1 cap. ro, ex Sigeberto & Rudolpho Tangiens. huic Damas institutioni multa addidit G tegorius Magnus, de quibus nejusdem vita. Gregorius Turonensis narrarapud Gallos limuriosum.1s Episcopum Turonensem, hujus ossicii saliena ex parte auctorem exstitisse: sic enim refert Historiarum lib. io. Hic instituit tirtiam ct sextam in Ecclesia dici quod mod. Dei nomine persererat. Sed tunc temporis isti preces in Galliarum Ecclesiis admodum varie celebra. bantur,ad lubitum nempe Pr talum cujustibet dioecesis: supe etiam pastorum uniuscujusque Parochiae: donec Zaccharia Papa postulan. te & Carolo Magno Imperante, quemadmodum patet in Caphulariis, ossicia Romana per Gallias ad annum sere pyc. admissa sunt refragantibus licet Episcopis, qui sit a jura, scsta, ritus, intacta atque
inviolata servare contendebant. Unde cum ab ipsis obtiner honpotuisset, ut in universum ossicia Romana reciperent, concestiunest, ut unusquis 'e Episcopus in sua dioecesi peculiaria quaedam re
tineret &observaret: undet divin 'rum. O liciorum maxima div sitas apud Gallos ad haec usque tempora permansit ac perdurat. vir priscae antiquitatis peritissimus. Epistolas septem Ignatius nobis reliquia, quarum primus meminit Pias carpus in sua epistola ad Philippensses, post eum Iren iis ad ver sus naereses lib. s. subfipem: tum Origines holnilia 6. in Lucam; sed Eusebiu ib. s. c. et r. et s. ae Hieronymus in cavlogo scripto; .Ecclesiasticorum, numerum epistolariam,& carum inscriptiones nobis tradi erunt et sunt autem apud eos genuinae numero septem tantum. Prima ad Smyrntos, r. ad Polycarpum, s. ad Ephesos, q. ad Magnesios, s. ad Philadelphios, c. ad Trallianos, . ad Romano : sed nescio, quo malo (inter Ec les allicos homines olim & pridem sa-
200쪽
E T E et C L g s I A s T i C A N. T. iis v miliari, tuo veteru scriptis addere aut adimere, Si volebat,consueri verunt plurimit accreverit numerus epistolaru illarum; ea' asscrip- tas hodie vocat, liquas interpolatas,corruptas dulteratas appellat iii Baronius Epistolas Ignatii duodecim admittiti, quarum quine que primus meminit Damascenus, qui vixit an. C. oo. & do j ctioribus Ignatio asscriptae censentur. de his duodecim ita Baros mus : post tot tantaque scripturarum naufragia, dirino plane consilia, ad pastremam aetatem incorrupta ac .ntegra serrata sunt. Vocat ca 'amptuarium traditionum , qua ad Ecclam ritus, mores. O discipli iam pectant dec. sed ego , me hercic, in 'nuinis reperio oppidou paucas, asscriptae & interpolate nullius sunt auctoritatis. Vide, Usserium Armachanum in epist. Polycarpi Ignatii cap. l. &s., Duorruptas, integras, ct numeratas esse S. Ignatii epitulas, magna iii, ii primis Dei proridentia factum asserit Baronius: cum tamen ab ejus, si restigiis agre direlli patiatur, Martialis Mastraeus, eas ab haretuis Oa Graculis posteriori us allicubi interpolatas ct depravatas fuisse, es emicircuitione profiteri nihil dubita perit. Verba sunt Jacobi Usse- i. Errores etiam vidit in ejusdem Ignatii epistolis Bedarminus; iuio quidam inter scripta apocrypha cas rei tire conati sunt. Nam ita sunt auctae numero, ita interpolat spuriis i ita assutae fallis, ut
sibi 'on sint similes. Pauci antehac viderunt illud discrimen inicis genuinas , asscriptas 2 interpolatas sanctissimi Martyris episto-., ia , quo Din maniuste apparet, opera Jacobi Usserit, & Isaac ivo si , qui se genuinas ex bibliotheca Medicaea producere asEr- max, & antiquorum testimoniis, & veteri yctisoni Usperii congruentes, una ad Philippenses cxcypta, quam nequ retus Persio GD-
vii, neque fortasse casx Florentinus,ut inquit Vossius. Vide Henricum, Hammondum S. S. I suo logiae Profestarem & Presbyterum A sit canum , anno icti. Londin. impressuna pro Ignatio contras Cl. Salmasium & D. Blondellum i ut ante meminimus animose. - certantem. Incorruptas es integras, ut diximus, vocat Igna- xii epistolas Baronius, quando ex iis elicere conatur Ecclesiae tradi-
tiopes; si verb quid opinioni ipsius adversari contingit, sui im-
, memor, quas modo incorruptas dixit, modo depravatas appellat.
b Apua Ignatii interpolatorem, in epistola ta Phua elphentes, haec