장음표시 사용
301쪽
argumentum, ter die orantis; utique per aliquarum horarum exceptiaxem, non aliarum autem quam insigniorum: exinde apostolicarum tertia, freta, nona,id eis, tempore matutino, meridiano, & vespertino. Ibidem& libro de oratione nos docet, quart1 & sexta a sabbato stationes, id est semijejunia protracta ad nonam , id est, nobis tertiam pomeridianam, a religiosolibus ad occasum solis, ut docet Epiphanius: more Iudaeorum, qui observabant diem Lun* & Iovis. Pharistus jejunabat bis in sabbato. Luct i S. Vide vitam Ioseph.Stantes orabant Iudei,nisi luctus tempore: tunc enim orabat proni, aut in genibus. Vide Daniel. p.ro. quod & Christiani imitati: Nam in quadragesima, quod tempus poenitentiae dicatum,orabant in genibus: Diebus Dominicis & in Pentecoste,id est totis quinquaginta diebus post Pascha,non nisi stantes; ut docet Tertullianus de corona militis, & canon ultimus synodi in aetnae Nicaeensis. Et qui poeniten.
tiam agebat delictorum, intra praestituta tempora erant TE , post eam vi taris. Statio igitur apud Veteres non quemvis, sed receptissimum orandi modum significat Ita Marci I i. rs. oriri,' etres nuχομένοι. Luci I S. Pharistus stans orat. & apud Nehemiam s. s. populus ad preces jubetur consurgere, &Gen. I 8. 22. ubi in Hebrio est, Abraham stabat coram Deo, Chaldius vertit, orabat. Neque aliter verbum standi usurpatur Ierem. I S. I. & IS. I p. & Iob. 3 o. Eo. Atque ita vocem stationis usurpant tum Iudaei tum Christiani veterest interdum de pro piorum conventi Loca passim obvia apud Hermiam, Tertullianum, Cyprianum qui lib. de oratione: Quando stamus ad orationem. Grotius. Vide an. C.
go. quae diximus de iis, qui s dendo Deo supplicant: loca autem, in
quibus convenientes precabantur, dicebantur etre cruam scire Grae-
eis: Latinis oratoria. Domus mea, domus orationis est, inquit Christus. Tertia A- occasione ex Tertulliano addam orandi modum, caerem niasque, a primis Christianis inter orandum observatas. Core suo aliaue, mus, inquit, te conscientia religionis, ct disciplina unitate, mpei foed Christiam/- re, Coimus in coetum di congregationem, ut ad Deum quasi manufacta, precationibus ambiamus orantes. Nacris Dragrata est. Illucsuspicuis-ies Christiani manibus expansis, quia innotuis: capite nudo, quia non eru-
302쪽
ET CATHOLICAE ECCLE si A. et sti cimus; denique sine monitore. quia depectore oramus: Precantei sumus semper pro omnibus Imperatoribus, vitam illis prolixam, imperium securum, domum tutam, exercitus fortes , senatum fidelem, populum probum, orbem quietum, quacunqae hominis ct Caesaris rotaesunt. IIaec ab ullo orari tun possum, quam a quo scio me consecuturam , quoniam ipse est, qui solui rastat, ct ego sum, cui impetrare debetur famulus ejus: qui eum solum obserro, qui propter disciplinam ejus occidor , qui ei ossero opimam Smajorem hostiam,quam ipse mandarit, orationem de carne pudica, de anima innocenti, de Spiritu Sancto profectam. Non grana thuris unius apis, Iralica arboris lachrymas, nec duas meri guttas, nec improbi hominis sanguinem, dic. Cogimur ad divinarum litterarum commemorationem, si quidpresentium temporum qualitas aut pramonere cogit, aut recognoscere. Certe sidem sanctis rocibus pascimus , spem erigimus, fiduciam sigimus, disciplinam praceptorum nihilominus inculcationibus densamus; ibniem etiam exhortationes, castigationes O censura di vina. Nam ct ud catur magno cum pondere, ut apud certos de Dei conspectu: summumque
suturi sudicii pra)udicium est, s quis ita deliquerit, ut a communicatione orationis O conventus, ct omnis sancti commercii relegetur. Sic itaque nos ad Deum expansos ungula fodiant, cruces suspendant, ignes lambant, fataguttura detruncent, besia insiliant, paratus est ad omne supplicium ipse habitus orantis Christiani. IIoc agite boni praesides,extorquete animam Pro Applicantem pro Imperatore. Hic erit crimen ubi veritas ct Dei de- ratio est. Vide eundem Tertuli. ad Scapulam cap. r. & eundem dc . 'Cyprianum de oratione,& Euseb. de vita Constant. lib. q. cap. Io.A Synagoga ad Ecclesiam, a Iudaeis ad Christianos etiam
transiit anathema de cum re vocabulum Maranatha, quod Paulus Apostolus usurpat. I. ad Cor. De modis excommunicandi
apud Iudaeos, & in primitivi Ecclesia apud Cluistianos, vide Gr
tium in Luc. cap. 6. quos ita breviter narrat Vossius: Apho simus inquit, erat apud Iudaeos paene genus quo quis a sacris arcebatur ; atque , hac usisunt erga constentes Christuin ante resurrectionem ejus r sedare--hymestione, postquam etiam doceretur legis Mosaicae antiquatio , succest Maranatha re tanquam non adversus lapsos, sed fidei desertoris eὲque dignos qui diris dero reantur. Imitati sunt Iudaeos Christiani, Dilas paena levior, abstentio. Cyprian. ep. 6 r. Hac a caena arcebantur Ii et ad
303쪽
Rretvs VETERI sad tempus praefinitum. Grarior autem erat uxo μοι, cum hie ulla temporis pra vitione abscinderentur re tamen ut is, quipaenitentia duceretur, non semper a sacris excluderetur, praesertim in rita extremis. suamquam rer. primis Ecclesia temporibus, cum rigeret donum discernendi spiritus, facilius erat diiudicare an;mos humanos, atque exinde statuere de poena: non tamen pomnodum cessare omnivb hac paen e nera debuerunt: quandoquidem disciplina in Ecclesia est necessaria , O iudicium ex magnitianucriminis S contumacia hominu seri posit. Vide qua tota hac de re pererudit scripta Illustrissimo piro Uugoni Gratio in Luca c. 6. inquit Voli Anathema. tas Harmoniae EuangeL lib. I. cap. I S. Anathema autem significat hominem maledictum , execrabilem, communione cum aliis hominibus indignum. Aliud autem est excommunicatio, aliud se
paratio a communione, Graece a Rara ervcnet. Nam excommunica
tionis sententia, qua quis excluditur communione Ecclesiae & participatione sacrae mensae, fertur ab habentibus jurisdictionem in eum qui excommunicatur. At sunt qui ultro se abscindunt & separant a communione cum aliis Ecclesiis, & unioni, quae ante fuerat, renunciant: ut Donatistae ob ordinationem Caeciliani, quam vitio sectam contendebant, absciderunt se a communione cum aliis Ecclesiis. Excommunicationis exemplum est i Cor. s. s. ubi incestus ille a Paulo traditur Satanae ad intelitum carnis, quo Spiritus Ch UU m. salvus sit in die Domini. Secundum B. Chrysostomi & multorumbam, is, mota Graecorum quam Latinorum sententiam incestus ille tradit Satan ae, ut corporaliter ita vexarctur per morbos, dolores, maerores, terrores, aliasque afflictiones ad affectuum carnalium exstirpationem, & morum vitaeque emendationem,non vero animae perditio-2 Caret. q. nem, ad exemplum Jobi. Morbi enim & dolores caeteraeque ami- Tim i 'o istiones ad poetiitentiam & salutem hominem invitant: & Deus Eoihi I. mortem peccatoris, sed ut convertatur & vivat, nec Euan
gelici ministerii munus est animas hominum perdere, sed servare. Tertuli, tib Tertullianus quidem juxta animi sui rigorem hic secus interpreta- D. - ,sidui lapsus in Montani errorem, & horridam ejus disciplinam. Vide Molinaeum tractatu de clavibus & de Vate cap. II. Quid vero de excommunicatione judicci esusdem filius Ludovicus Molinaeus videre licet in ejusdem paraenesi ad aedificatores imperii
304쪽
n et C A TH o L I c AE ES C L E s I A. 2s s, in imperio. Tertullianus A polog. adversus gentes cap. a (in coetu fidelium etiam exhortationes, castigationes, ct censura diri D (spirit lis gladius , quo arcebantur a communione, ut loquitur' Cyprianus nam ct iudicatur, O magno cum pondere, ut apud certos de' Pri conspectu: tummumque futuri iudicii praeiudicium est, si quis ita deli-3 qmit, ut a communione orationis ct conrentus, ct omnis sancti commerm i in relegetur, ut paulo ante diximus. Cyprianus vocat abra sinere, a communione arcere, de Ecclesia seu conventu ejicere,ex-b cludere,&c. Vide S. Martyris epist. 38. ad Caldonium, qui ad Cor- nelium, & 6 r. ad Poinponitum,&c. De quorundam Christianor uinci Ecclesiasticis excommunicationibus nihil dico: atrocissinae formu. iam si uidere lubet, consule Universalem historiam Box hornii an .s C. 8i6. sub Ludovico Pio,quam esse dicit Concilii Aquilaranensis, I a se inventam in Aquensis Bibliothecae M S. ut propius agnoscas, inquit, illorum temporum ingema Omores. Apud Essenos terribile excommunicationis genus in usu hiisse testatur Iosephus de Bello Iu- , e colib. 2. cap. T. Qui regimen primarum Christi Ecclesiarum inquirere ulterius ii volet, conformatum id videbit in multis ad synagogarum exemplar: imo & insignia Pontificum, & vestes sacerdotum postmodum mutuati sunt ab Hebraeis Christiani. Ex eodem fonte manant voca- bula Sacerdotis, Levitae, Sacrificii, Hostiae, Oblationis, Altas fit, &c. quae in nascente Ecclesia Graece appellabantur verbis , M'c-, &c. quae Latine dicebantur verbis Senioris, ministe- rii, gratiarum actionum , benedictionis, mensae Sanctae, sacrosan- ii tam vocat Athanasius epist. ad Orthodoxos. Nam super mensa seu altari dona seu oblationes, id est panis & vinum per diaconos collocabatur & colligebatur, & panis per presbyterum consecratus stactus, a mensa sumptus, cum vino populo per eosdem distri- vehatur. Cyprianus epistol. 6s. & lib. 2. ad Iudaeos cap. 2. Atha- n s. disput. contra Arrium in Concit. Nic. Gregor. Nysen. ser- mon. de baptismo. idem apud veteres erat et min &ae est mensa & altare. Atque haec de ritibus Ecclesiae sufficiant:
305쪽
A,c is , Moritur Martyrio Telesphorus, succedit Hyginus Episcopui li
' i Romanus. rCum sub Antonino Pio in Asia terra movisset, di Christianos ad lpoenas deposceret, pro more, imperitum vulgus, illorum insaniam edicto castigavit Pius, simili fere modo quo Adrianus. Hoc autem rescriptum promulgavit pro Christianis Antoninus Pius, inter caetera his verbis: Quot qui tam igitur cuipiam Christiano , quia Christianus fit, pergat molesti e quid aut criminis inferre, ille cui crimen im- itum fuerit , etiamsi reipsa Christianui deprehensui sit , absolvatur: seu iastem illum accusarerit, justum debitumque supplicium subeat. Euseb. iliis . lib. q. cap. I De hoc eodem Antonino Tertullianus ad Sca- pulam: Arrius antoninus cum persequeretur instanter, ex edicto Hadriani, in sua propincia, quam administrabat, omnes illius cipitatis Chri iam ante tribunalia ejus se manu facta obtulerunt. Cum ille paucis duci jussis reliquis ait: O miseri,si cupitis perire praecipitia ct restes habetis. Nec nurum: nam conquerebantur propinciarum praefecti, de Christiaturum tam voluntaria morte: ut omnes Christiani occidendi essent,paucos subditos in multis prorinciis Imperatores inrenturos, quibus imperarent, Urmarent. Addam unum,de persi cutione Christianorum,d ertulliani locum in apologet. s. go. qui etiam hodie a quibusdam auditur, idque saepe, contra innocentes: Adpersus sanguinem innocentium conclamant, inquit, pratexentes sane ad odii defensionem illam quoque vanitatem, quia existiment omnis publica cladis, omnis popularis incommodi Christianose se caussam. Si Tiberis ascendit in maenia ; si Nilus non ascendit in arra: si caelum stetit, si terra movit, j fames, F luet: statim Christianos ad Leonem. A. c. Is8. Moritur Hyginus martyr. succedit Pius, aliis Anicetus. Pius Episcopus Romanus lege cavit, festum Paschatis esse cel brandum die Dominica, cum Orientales, more Iudaeorum, id ag rent:qtiarta decima luna. Eusebius in Chroxico. Sed audiamus animadversionem Scaligeri, Qua Pio attribuuntur, inquit, in Editionibus de resurrectionis Dominica, die Dominico celebranda, inititutione, ea in nullo veterum codicum comparent, sed Marianus a Beda, Leda a libro Ηerina apocrapho, in sua chronica traduxerunt, ct ab illis in fas bii textum ab editoribus admissa sunt: nos ab initio prosesii sumus, nil nisi ex auctoritate scriptorum codicum hic innoraturos: quod , nobis hactenvi
306쪽
summa fide ct religione obserratum fuisse, eos, quit Editiones cum librii
'iptii contulerint, judices fero. Sane quidem inquit Socrates histor. lib. s. c. et T. qui Romam ct alias partes Occidentis incolaut, Petrum Opaulum apostolos consuetudinis , quam illi tenent ipsis reliquisse Ur manet. rerum nemo scriptis is Anomnium, de his rebus proditum quid proferre potest. Orientales autem uum morem ab Iohanne discipulo Do- messe accepisse dicebant.
Antoninus Pius moritur. & Marcus Aurelius Antoninus, co- A. c. gnomento Philosophus, de Lucius Alius Verus Antoninus, quos vivente ac jubente Hadriano adoptaverat,succedunt. Imperante Trasano vixit Plutarchus, Dio Prusaeus, PliniusSecundus: sub Hadriano Phavorinus,& Ptolomaeus astronomiae princeps; subAntonino PioGalenus, Medicorum post Hippocratem secundus, Pausalitas, Appianus,Justinus, AElianus Praenestinus, qui Gracosipsos sua elegantia superavit: Lucianus item , & qui eum imitatus est Apultius,& Aulus Gellius circa haec tempora vixisse creduntur. Justinus Martyr secundam pro Christianis apologiam edit. A. c. I sh Marcus Aurelius,Justini apologia irritatus, furente populo persecutionem in Christianos instituit, in qua etiam lustinus Martyrio cum aliis multis perit, quo autem supplicio affectus sit, acer ille Christianismi vindex, nemo veterum prodidit. Insidiatum illi Crestentem Philosophum cynicum narrat ex Tatiano Eusebius: sed virgis caesum , de decollatum Romae, a Praefecto urbis Rustico, refert Baronius ex Metaphraste, auctore incerto. In initio dialogi ad Tryphonem se se respondille Praefecto refert: Rectum dogma quod Christiani homines cum pietate ferramus, hoc est: Vt unum Deum existimemus factorem ac creatorem omnium qua ridentur,quaque corporeis ocu-
tu non cernuntur: ct Dominum nostrum Iesum Christum Dei Filium consiteamur,olim a Prophetis pranunciatum, qui ct humanigeneris j udex venturus est, salvator, praco, ct magister iis, qui ab illo bona didicerunt. Pius Papa Martyrio moritur, succedit Anicetus. A. c. I si .
Qualis diversitas & libertas fuit in primitiva Ecclesi in celebrando Paschali jejunio, talis etiam fuit in celebrando Paschatis ficto. Jejunium ante festum Paschatis, priscis temporibus, ut diximus,observatum quidem fuit, sed dispari ratione, & relicta in hoc
307쪽
rs 6 His Tolli A SACRA negotio Ecclesiis sua libertate. diversitas autem fuit vel ratione
dierum, vel ratione ciborum. Ratione dierum: alii duos, tres, quinque, sex, septem dies, alii qo. alii ad nonum diem jes unabant. RM. tione ciborum et alii ab omnibus anim libus abstinebant, alii apiascibus non abstinebant, & tamen ab ovis, alii xerophagia utebantur, & ex solo pane, sale & aqua vivebant. In celebrando festo paschatis haec erat disterentia, ut Orientales, secuti exemplum Ioannis Euangelistae, i seu potius is Luna (nam fiebat inter duas vesperas) eodem modo quo Iudaei: Romana vero & Occidentalis Ecclesia die Dominica I Lunam sequente celebrabat suum Pascha,& dicebat se eam consuetudinem per praedecessores ab Apostolo Petro accepisse. Quamobrem Polycarpus Smyrnae Episcopus v nit Romam, ut Aniceto ibidem Episcopo morem illum die Dominica celebrandi Paschatis dissuaderet. sed cum omnes Apostoli super ea re non viderentur convenisse, & tantum esset quaestio in ce- , remoniis,& non in fide, libertas Ecclesiis est relicta. seb. lib. Pol carpus ct Anicetus tirenaei verba sunt apud Eusebium cums, crum, 3, propter quaciam minuta discreparent, mox conciliati sunt:de hoc vero capi te (de celebratione Paschatis nihil inter se contenderunt. Neque enim Anicetus Pol carpo suadere poterat, ne servaret, qua cum Ioanne dis pulo Domini nostri, ac reliquis Apostolii, quibuscum fuerat conrersatus, semper serrarerat: Nec Pol carpus Aniceto persuasit, ut serraret Orie ratium consuetudinem : quisbi Pras iterorum , quibus successerat, con Detudinem servandam dicebat: ct tamen communionem inter se habuerunt , ct in Ecclesia Poli carpo a vicetus Eucharistiam, propter rex rentiam ridelicet, concyt, atque ita cum pace a se in ricem discus runt , pacemque in universa Ecclesia . um serrantes, tum non servatus
Hisce temporibus, inquit Eusebitis, Melita Sardensis Episcopus,&Apollinarius Hierapolitanus celebres floruerunt, qui & utrique R manorum illis temporibus Imperatoribus pro fide nostra libros &apologias separatim nuncupaverunt, scripta illorum multa ibidem narrat Eusebius, sed praeter fragmenta, qui sunt apud Eusebium,inulla inveniuntur. Athanagoras eodem lcmpore insignem pro Christianis Apologiam scripsit, & librum de resurrectione: utrumque opus
308쪽
RT ECCLEsIAsTICA N. T. asyertat tom. p. bibliothecae sanctorum Patrum & suspicione caret rhujus non meminit Eusebius, nec Hieronymus, sed Epiphanius inhaeres Originis. Beliarminus. Tatianus Iuli mi discipulus scripsit li-
nun florentissimam, secundum Hieronymum , adversus gentes, sed post Iustini mortem duriorem vitam instituit & accessit in eorum numerum, qui Encratitae dicebantur, parum etiam de connubiis sensit, & Adamum non putavit servatum. Vide ejusdem Apologiam in bibliothec. Patrum tom. i. Theophilus Antiochenus scripsit tres libros apologeticos pro Christianis ad Antolocum. Hi autem primi fuerunt Antiochiae Episcopi. I. Evodius. E. Ignatius, Eusebio, sed primus Chrysostomo. 3. Hero. q. Cornelius,
s . Hero. c. Theophilus, jamjam memoratus.
Venit etiam hoc tempore Romam Hegesippus historicus, de quo haec Eusebius: quinque libris qui ad nos pervenerunt, curatissmam plenissmamque sua sententiae ct opinionis de fide declara- tutem pause reliquit: in quibus ostendit, se in itinere Romam versus suscepto, multis ctim Episcopis sermonem contulisse, O unam eandemque ab c las accepisse doctrina formam ct institutionem. Atque illum quidem pasi asa quae de Clementis ad Corinthios epistola disseruit, ista qua sese tur, irarrantem auaeire licet: Ecclesia Corinthiorum in rera rectaque
strina constanter perstabat usique ad primum, qui ibidem gegit Episcopa
tam: quocum ipse, um Romam versus narigabam,de religione nostra com- 'miliari, or Corinthi non paucis diebus commoratus sum. In quibus cum inter nos de doctrina catholica conferebamus, non parum uterque ab altemria censuetudine cepit oblactationis. Cum ebem Roma, mansi ibi ad Animi tempora, cu ui tum quidem Eleutherus munus Episcopale capessi.xie Discoporumsedes, successane ab apostolis dicta, nulla cipitas infra non ita essentserpata omnia, ut lex praescripserat, docuerant prophetast Paminas in pradicarerat. Hactenus Hegesippus, qui ex Iudaeo i actus Christianus, scripsit de religione Christiana & historiam Eclesiasticam, sed ea deperdita fuit. Vocat autem quinque suos li-rim actus Ecclesiasticos, ex quibus multa exscripsit Eusebius. Ille de sippus qui de excidio Hierosolymitano scripsit, spurius est mor, quod attento lectori in multis manifestum fiet.
309쪽
His TORIA SACRA ait, Ecclesiarum cum IIegesippus testetur, magnum plane exstat te lini
ni uni ad declarandam atque insinuandam catholicam veritatem. Nam
illa legitima erat Chris doctrina, certaque ira itio Apostolorum, quam in hanc diem omnes ubique serra sent Ecclestia: plane conrincitur, a Catholua, veritate omnes eos destrisse, qui aliam ab his diversam reperiuntur Zacuissesdei normam, &c. vere dicit Baronius, sed, quaelo, quaenam est illa veritas Catholica 3 Illa fidei norma seu regula, quam nobis per suos discipulos reliquerunt,imo tradiderunt A polioli: quae semper&ubique & ab omnibus docta, Ecclesiam facit Catholicam : cujus Ecclesiae omnes illi faiembra sunt, qui illam veritatem catholicet profitentur: quam ex diversis primitivae Ecclesiae patribus an . C. I 6. & an. Is o. produximus; & quam hodie comprehendit Simbolum dictum Apostolorum, quemadmodum ibidem latius. A. c. iis, Persecutio sub M. Aurelio in Christianos ferocius saevit, vir tura primum intra Gallias Martiria visa, serius trans Alpes Dei reli oret suscepta, ut loquitur Severus Sulpitius, ipse Gallus, lib. r. sac. hut sed alia hodie est apud Gallos opinio licet incerta. Nam nulla fer di Galliarum pauli. major aut nobilior civitas,quin aliquo glorietur Apilla hrum discipulo, primo Jdei apud se fundatore. Martialem Petri apostolio-scipulum Limo vices jactant. Sabinianum, Potentianum Salsium Sexm , quos tres ex numero septuaginta discipulorum Domini, as HI credue,tra sint. Ursinum, quem O Nathaniel esse Olunt, Bituriges praedicant. Iuli
num Cenomanni. Gaudent clemente Metenses quem Patruum Clementu,
primi Papae, fuit e dicere audent. Trophimo Arelate, Crescens, (cujus e triam meminit Eusebius lib. I. cap. q. riemae consedit. Vterquemni Petro, ut volunt, sed Paulo, non Roma,sed ex Ni panumissus. Itar Chronicon tradit, ut loquitur Salmasius de primatu Papae cap. 18. Eodem tempore Polycarpus, cum Asia maximis persecutio' num procellis turbaretur, martyrio supremum vitae diem clausit. uit Pol carpus non Folum ab apostolis edoctus est, conres meum multis ex iis, qui Dominum nostrum riderunt, sed etiam ab spistulis in Asta, in ea quae ed Smirnis Ecclesia, constitutus Episcopus, sumes nos vidimus in prima no a etate , ct valdesenex, annorum D,
310쪽
E T E C CLESIASTICA N. T. Alis acceperat ,-Ecclesiae quoque tanquam sola vera tradidit. Omnes amem per Asiam Ecclam ct in hunc usique diem, tu in ea Policavi si huciserunt , Policarpum fide digniorem veritatis tectem ac Valentixtim asu Marcionem, ac reliquos perversos homines testiscantur. Is exim est, susub aniceto cum venisset in Urbem,multos ex his,quos praediximus,haemutius convertit ad Ecclesiam Dei , unam ct solam hanc veritatem ad-
minciam ab Ap Iolis se percepisse, quam O Ecclesiae tradidit. Est autemes epistola Palicavi ad Philippenses , scripta perfectisiima, ex qua ct charactum fidei ejus, O praedicationem veritatis, qui rotunt, O curam habent suasalutis, discere possunt. quam accipe ex Uiserii Armachanidissertatione de Polycarpi & Ignatii epistolis.
Pol carpus, & qui cum eo sunt Presbyteri. Ecclesiae Dei
quae est Philippis: Misericordia vobis, & pax a Deo omnipotente, & Iesu Christo salvatore nostro abundet. Oigratulatus sum vobis magnifice, in Domino nostro Iesu Christo su- scipiens imitabilia verba dilectionis,quam Uedistis in illis qui praemisisuti riris sanctis, decorosis rinculis connexis,qua sunt coronae electa Deo, illius reri regni, per Dominum no strum Iesum Chrissum. Et quia firmitas ei restra a principio usque nunc premanet, ct fructificat in Domino Iesu christo, qui fustinuit pro peccatis nostris usque ad mortem: quem resuscitavit Deus, dissolvens dolores inferni. Quem cum non videritu, nunc diligitis: in quem nunc, non aspicientes, creditis; creden- x m. i. 8.tes autem gaudebitis gaudio inenarrabili & glorificato (in quod malii de erant introire scientes quia gratia salini facti estis, non ex-3 3 operibus, sed in voluntate Dei per Iesum Christum. Propter quod succincti lumbos vest ros servite Deo cum timore, iere' ' δ' O inreritate: dimisso inani raniloquio ct multo errore. Credite in , . illum qui resuscitavit Dominum nostrum Iesum Christum ex mor tuis, o dedit ei gloriam ct sedem in dextera sua : cuisubsecta sunt omnia calestia, O terrestria, O subterraneae cui omnis spiritus serpit; qui venturus est judicare viros O mortuos: cujus sanguinem requiret Deus ab eis, qui non crediderunt in eum, qui ct resuscitarit eum a mortuis ; qui ct nos risus iraturus est in rita, si fecerimus rotantatem ejus, ct ambulaveri-Κk et mus