Historia rerum memorabilium in orbe gestarum, ab anno mundi usque ad annum Christi 1125. Quam ordine chronologico ex optimis scriptoribus compendiose digessit, Timannus Geeselius, m. d. Tomus primus secundus

401쪽

a r H t s T o R I A A L o G o RU M. nus autem vixit sub Trajano , circa annum C. Iro. seuod etiam exteris adrersariis catholito consensu Christiani mi, O primorum conciliorum generalium hac Fides explicata , stabilita , ct postea a pii

Imperatoribus in orbe Romano publicis legibui sancita fit: atque ab ili, tempore ab utraque potestate ecclesiastica ct Politica sarta tecta permanserit, etiam oborta in Oriente tanta contentione O ignorantia, is occidente magna illa apostam , atque etiamnum perstet in AEgipto, AEthiopia, Gracia, Pers, Siria, Armenia, Rugia, Occidente toto, Oubicunque Christianum nomen auditur. Hactenus Voetius. Ecce nos

demonstramus istismo si sententiam . patribui ad Patres , qu per manus traditam , ait Athanasius de Synodi Nicaenae decreto dum vero & sacra scriptura, & viri Apostolici, & omnes primorum s culorum Patres, & omnes totius orbis Christiani Ecclesiae , coni muni consensu hy-idcst existentiam Domini nostri I su Christi fuisse, antequam ex Virgine nasceretur, admiranda continuatione in apertissima luce sinuant , si quis illi principium asscribat ex Maria, an non ille nobis videri debet piae & Chiistianae antiquitatis imperitissimus Ut autem haec certius nobis constent, adducam historiam Pisas Samosateni paucis & accurate descriptam a Clarissimo Vosio, praesatione in dissertationem de Iesu Christi genealogia: Si cuncta, inquit, Christiani nominis tempora percurramus, nullam comperimas fcclesiam ab apostolis,vel iis quos hi miserant constitutam, qua aliquem eius( Sam fateni sententia agnoverit doctorem. Equidem non distere, quod Qtendunt,extremis Ap talorum temporibus fuisse Ebionitas: sed ullamne ex io, quas dixi, Ecclesiis, dare poterunt qua rei decimo succe mis gradu, multa que etiam postea in defuncti viscopi, Presbiteri, Diaconi,imo O p. coni, lectoris, cantorii, aut exorcista locum prudens sciens Ebionitam a rotariti Foris hi cretus suos habebant; extra Ecclesiam erant, quam oppugnabant. Ex hoc genere censendus est Theodotui Drantius , coriarim ille, qui postquam nihil pensi habuit norum dogma inducere de Christo mera homine, ob defessionem hanc a Victore, Vrbis Romanae Discopo, qui antis C. etoo .ct antea claruit, Christiana meruit communione privari. nu sedem farinae erant duo ejus discipuli Asclepiodorus se Theodotus Iri peritar a quibus Natalini auro corruptus, cum antea confessorum cla-

402쪽

ra accenseretur , Ecclesia r a factus est Theodotianarum Episcopui. Eic postquam divinit lis grares in somnis poenas cedisset, rix tan- cm a Zepherino , qui Victori successerat , in Ecclesam est receptus. quid nunc de Artemone dicam atque omnibus ab eo profectis I Quid

item de Samostensi Paulo , Antiochenae Ealesia prasule I qui nisi

Et omnibus audiisset Catholicus, nunquam per raries honoris gradus asernia et, donec ea in Ecclesia tener=t primas, ubi primὲ auditum D et Christianarum norun, qua etiam Ecclesiarum Orientis prima censeretur. Ea in honore ordine illum praces erant Epodius, Ignatius, Nero, Cornelius, Etra alter , Theophilus, Maximinus, Zerapio, Asclepiades, Philetus, Zebennus, Babias, Fabius, Demetriantis : ut Paulus iste fuerit prasulum Antiochenarum quinctusdecimus. Sed operae est cognoscere , quid virum tantum impulerit, ut desereret fidei normam,quam observarant tot sui deus rei , viri sanctissmi, plerique etiam scriptis O martirio incliti.

rirent iis temporibus Zenobia, Odenati vidua, PalmIrenorum resilia, quae in Oriente longe lat=que rerum potiebatur; multumque metuebatur 1 Persis, Arabibus, Saracenis , armeniis, ptiis; diu uiam a Romanis. Cumque docti a foret ipsa, doctos etiam magno iis retio habebat , ante omnes Longinum , ea eruditione risum , ut vi ra Bibliotheca , ct obambulans Muscum diceretur. Atque ille reti

mne piidem erat gentilis, ipsa autem Iudaea , unde O doctifimos secum Iudaeos hae ebat. Norum commercio tantum profecit Longinus, ut praeclaro admodum elogio Mosyn ornaret , au reolo , qui hodieque superest, libello de sublimi dictione: sed ut ea familiaritas cum Iudais prosaut non mediocriter Longino: ita e contrario perdidit Samosatenum. Nam cum ea aetate Antiochia Oriaque universa in Zenobia foret potestate: saepe conflictandum erat Paulo cum Iudaeorum doctissimis O disertissimis. ac magnopere quidem adlaborabat ille, ut hi, O r iura ante omnes ( quae eum magni faciebat, ct a qua ipse majoris fieri cuperet deincepi agnoscerent , Iesum esse promissum illum Mesectum. Sed Cendebantur illi doctrina Ecclesiae de uηo Deo Patre , Filio se Spiritu Sancto. Qu. etiam pertinebat receptifima gratias agendi famula: Deo Patri O Filio Domino Iesu Christo cum sancto Spiritus una ct imperium in secula seculorum, Amen. Siquidem Samosatem M umpore utebarumtur hac narma, eaque a majoribus recepta et ut

403쪽

sso HisTORIA ALOGORUM. testis est locuplis eorum temporum scriptor Dionisius Alexandrinus: cuius de eo rerba legere est apud B. Basilium in praeclaro de Spiritu Sancto opere ad Amphilochium Iconiensem Episcopum. Paulus ergo faciliorem sibi hoc pacto victoriam ratus, neglecta priorum doctrina , in Artemonii castra concest; Iuda qu illud largitus fuit, unam esse trirem dirina natura . nec Iesum prius fuisse, quam de Spiritu Sancto . Virgine Maria nasceretur. Non tulit tam faedam Duodus Antiochena, ex o. constans Patribus: quapropterea Paulo Domnum si fecit, approbante hoc ipsum Episcopo Alexandrino. Nempe nihil tale hactenus vel Antiocheni audierant jam inde ab Erodii temporibus;vel Alexandrini, ex quo iis fuisset Marcus Euangesistat quorum uterque Ecclesiis illis pracbuu totius Orientis,primus ab apostolis Episcopus datus erat. Romae,ct cum ea totius

O cidentis, idem fuisse iudicium de Paulo partim eo scimus, quia scriptores antiqui Osde digni ita de hoc prodiderunt et partim etiam dumgenti- illes forent Imperatores, nec unipersalia haberi concilia possent , tu non

Apostolica de duabus ivChristo naturis per omnes orbis Ecclesias decure iret, cum aliter carebatur, tum pracbuὲ commercio litteraetum, puas dixe- re pacificas, camonicas, ecclesiasticas, communicatoriais, releri: im formatas. His enim vel maxime, quod multi non satis attendunt, contin

batur illa in Christianas e conte ratio hospitalitatis , ut eam vocat Te ivllianus. Nulla quippe Ecclesiarum ab apostolis edocta, primamre ab iis nacta Doctorem, ignara erat doctrina, qua ab apostolicis in ea sonui et . temporibus: ubi quicquid memoria hominum etiam longarorum deesset, Ecclesiasticis supplebatur archiris. Quocirca nec Samosateno, nec eius e seclis, nec omnium cuipiam, qui ab Catholica se Ecclesia separasset, epist Ias dedisset canonicas. Cujus rei complures laudare testes possum, sed sue rint omnium inmir optatus Mileritanus,ct Nipponensis Augustinus: quo rum ille cum lib. r. Vrbis Episcopos memorasset ad Siriclum usque , se

temporis Episcopum Romanum, subiungit deinde: cum quo nobis totius O bis commercio formatarum in una communionis societate concordit. Alterius est epist. Id a. ad Eleusium&alios: Hic primo asserere conatui est, ubique terrarum esse communionem suam. Quarebam utrum epistolai,

quaa formatas dicimus, possent quo vellent dare ; ct Urmabam , quia manifestum erat omnibus, hoc modo facillimὲ illam terminari posse qua, ionem. Nec horum demum temporibus ea farmatarum carpit censu tu a

404쪽

HisTORIA ALOGORUM. xum ut de Laodiceno Concillio taceam, deque ipse Nicaeno ( quorum illud litterarii talis commercii meminit canone I s, i S. etiam Eusebius ramphili in septimo historiae cap et t. conser rapit nobis huius generis epistulam : O quidem a Sinodo Antiochena ad Dionasium Romanum di

Maximum Alexandrinum in ipsius Samosateni causa exarae m. Quin ab excessu Apostoli Ioannis annis quadraginta , vel etiam minus eas obtinuisse in Ecclem rei ex rita Diti apud Anaiiasium conspicimus. Hacitenus Vossius. Epistolae Patrum Concilii Antiocheni haec est superscriptio rDundisio ct Maximo, ct cunctis per orbem comministris nostris Discopis, pus bieris O Diaconis S unirersa, qua sub caelo est, catholica Ecclesiae,&c. his subjiciunt synodi I tres: multos quidem etiam ex remotioribus Episcopis litteris nostris huc ad medendam letiferae doctrinae vocarim mus cui ct Dion um Alexandriam ct Firmitanum Caesareae Cappadocia Episcopum, viros in Domino baalai, quorum alter &c. post prolixam vitae& morum Samosateni descriptionem, sic epistolam communicatoriam Patres Concilii finiunt: Itaque necesitate corat adversariam Dei, cum non cederet, excommunicavimus, ct alium in locum illius,

Dinnum scilicit, Demetriani piae memoriae, qui ante hunc isti paraeciae praeclar= praesuit,stium, cunctis donis Episcopo convenientibus ornatum, ex dirina proridentia, sicuti persuasisumus, Episcopum canstituimus, bis uesignificarimas ut huic scribariis , ct ab eo communicationis litteras

cuipiatis. artemae autem scribat illa, O qui cum artema sentiunt, illi communicent. haec Concilii Antiocheni Patres. Contra hunc Paulum Samosatenum sic scribit Athanasius de incarnatione Verbi Dei: ea,quae ultra vires suas sunt, indagat, in praecieiti consistit i quirere traditionibus (id est testimoniis a patribus ad patres inhaeret,extra periculum rer satui. Addemus igitur robis, quod O nobis ipsis suad

mus, ut semel traditam fidem retineatis, ct aversemini profana noritatu rerba, ct idem reliquis praecipiatiis, ut exhorream tanti mysterii inqui

occasione hujus Concilii, in quo voces usi sunt patui, pauca de ejus origine dicemus. Primus hoc vocabulo utus videtur Dionysius Alexandrinus epist. ad Dionysium Romanum M. C. 163. & postea in episti ad patres Antiochenos adversus

405쪽

HisTORI AIALOGORUM. Samosatenum , cum ad Concilium vocatus, prae senectute & inis firmitate venire non posset: quamvis ibidem dicat, se ex traditione eam habere vocem, qua sancti Patres, inquit, Chrisum clis,lox patri vocaverunt. ut videre est apud Athanasium epist. de sententia Di nysii Alexand. Epistola vero de Synodis haec habet idem Athanasius: Duo enim Dion si diu ante eoi septuagintasuire, qui Samosa tensem sustulerunt, quorum alter Rama, alter Alexandria praesul erat: ibi cum quidam Alexandrinum Episcopum apud Romanum accusarent , quasi

quislium opus, ct non consubsantialem Patri diceret , ctynodus Roma coacta indigne tulit , O Romanui ad cognominem sibi Episcopum omnium sententiam perscripsit, ac Iam inde ille se ad defensanem parans, libellusuo titulum refutationis O Apologia inditit, ct in hac verba ad Romanum scripsit: Ego ct in alia epistola scripsi, ubi os endo crimen, quod deseruit centra me,falsum esse, quoi qui dicerem Chri um non esse consubstanti

lem Deo: nam tamets duo me illucnomen nec reperisse, nec laetisse a i- cubi in S. Scriptura, rationei tamen nostra,quas reticuerant, non abludunt

ab hac sententia. Et paulo post : Ets amborum Conciliorum Patres di re mos de consubstantiali mentionem feeere, non tamen ea de caussa abii, disidere debemus, sed illarim mentei scrutari, quod fecerimus, omnin. inveniemus ambas Onodes inter se consentire. Qui Samosatensem sustulerunt, hara rorem corporaliter accepere, cum Paulus Sophisticari rellet, O diceret : Si Chrisui non ex homine Deusfactus est, igitur consubstantialis est Patri r ct necessari. sequitur tres ege substantias, unam

quidem qua prior fit, ut princeps, reliquas reto duas ex ea oriundas: is que merito ritantes illud Sybi a Pauli, dixere Christum non ege con

substantialem i non enim ita se habet ut Filius ad Patrem, ut ille cogitobat. Et paulo ante: Si igitur aliquis carpit Nicaeenses, quod non dix rixi omnia, qua ipsorum antecesseribui placuerunta idem quoque metiri carpserit septuaginta visivsti, Pauli Samosatensis condemnatores, quia

ea quae antecessorum erant non obserrarcrint, antecessores autem earum

fuerunt duo isti Dion fit, catcrique qui Roma tum congregati re, de Et ibidem: Adrersus eos,qui omnia uno i scripta recipiunt, desola autem consubstantiali ambigunt, non ut adpersus inimicos adsci nos decet. Neque enim velat adrersus Ariomanitas , aut quas bellumgesturi patri . bus contradisimus, sed relati fratres cum fratribus disceptamo, at cum

qui vi

406쪽

IiiisHisTORIA ALOGORUM. Pitas tabe eadem fit sententia, contraxersia autem de verbis. Nam cum 'birantur filium ex Patris substantia, O non ex alia subsistentia esse nec creaturam eum nec opus existere, sedgenuinum ct nataralem Patris faetum, O aeternaliter cum Patre esse, cum ejus ct ratio ct sapientia sit, novirerin absunt a recipienda hac roce consubstantiali. Talis autem est Ba sus ex ancira, in Smptis suis de fide. Ceterum quoniam ex stubstantia patris Flium esse dixere, O similem Patri substantia, quid aliud isti in-xuunt , nisi eum consubstantialem esse I Et postea r sed utraque finodus justam habet causam, cur illa ad illum ista re ro ad istum modum verba sua imperarerit. Quandoquidem Samosatenus sentiebat Flium ante Mariam nonfuisse, sed .id ea initium sua essentia accepisse: ino Episcopi tum

congregati hominem hereseos condemnatum a dicarunt,odestii dirinita. itfimplicius scribentes,non exquisitam diligentiam in tractata hujus pocis cres stantialis adhibuerunt, sed ut acceperant de consubstantiali, itala-quuti sunt. In eo enim omnem curam habebant ut quod Samosa tenus exco- suant tollerent,o docerent ante omnia fuissesilium,eumque non ex homiraxi Deum esse factum , sed cum Deus esset, induisse servi speciem, di cum Verbum esset, carnem egefactum,quemadmodum locutus ess Ioannes:atque ita adrersus Pauli blasphemias actumsuit. Hactenus Athanasius. Sunt autem hoc loco duo notanda de hoc nomine, inquit Bellar minus, primum ess non solum Arrianis displicuisse 'hoc nomen , sed etiam quibus- am Catholicis, propterea , quod Patres Concilii Antiocheni contra Paulum Samosatenum disertὲ negaverunt Filium esse Patri homost on,idque acciderat ante natam Arrii bare'. quibus Athanasius objicit auctoritatem Dion sii Ram ni ct Alexandrini, qui antiquioret Concilio Antiocheno, pilium Patri homoousion dixerunt. Deinde conciliat omnes,ac dicit Antio.c reos P tres negasse homostuson Patri esse Flium, ad mentem Samosatenised non simpliciter: Samosatenus enim acceperet corporaliter hoc recabulum, quasi signiscaret Flium esse Patri consubstantialem,quomodo est homo h mihi consubstantialis: ita uisubstantiasint,sed Cusdem speciei. Et paulo post:Notandum est secund)hic nomen divinitus inventum videri, siquidem destruit mul contrarias hareses Arrii ct Sabellii, nam ut docet a-itanas. epist. de s nata ct Basiliui in quadam epist. ad ancillas Dei , mondicitur homoausian de iis, qua quandocunque habent similem essentiam, sia de iis tantum quorum Umn 6 ex altera, ct ab illo recipit ean

407쪽

ss HisTORIA ALOGORUM. dem essentiam. Sabellius fatebatur Patrem O Filium eandem habere essentiam , sed negabat unum esse ab alio. Arriam fatebantin stitim esse a

Patre, sed negabant eandem esse essemiam. Recte,inquit Ambrosius, ciae, em Patri stium dicimus , quia verbo eo Opersonarum distinctio O natarae unitas significat Ir. Haec Bellarminus Tom. I. lib. 2. cap. Nic obiter notabimus, inquit Blondellus, qum discite fit hominibus tractare causas Dei. . Boni illi Patres, qui adpersus Samosatenum scripserunt , statuerunt Christum ante incarnationem suamfuisse os cc ei:

Patri: illa rero volebat ita esse clua, lax Patri, ut diceret ipsum fuisse iamente Dei r ct totam rationem exissentiae ipsius fuisse, prout conceptas sunt in intellem nostro, O accidentia in Arieliis suis. Nam ut statuerent Christum ante incarnatione et eandem essentiam cum Patre habuisse, se per sesubstitisse, illi damnabant rorem apio riau non sano sensu acceptam. Ubi Arrius caput extollere coepit O dogma suum disseminare, Concilium

quod convenerat Nicaeae , ut errorem illum refelleret ipso vocabulo usum

est , sed in alio sensu: Tum admissum fuit hoc rocabulum etiam ab arri nis , quandoquidem illi subscribebant, voci isti e ca, o Patri ,sed inter- pretamentum ejusfibi reserrabant,quo suum errorem incrustare possent. Ea de caussa factum est , ut multi noluerint admitteresimbolum Concilii Nicaeni, ob vocabulum illud , quod putabant esse , etsi de Trinitari recthsentirent. Eos Athanasiui ct Hilarius pro fratribus recipiebant, ei in formulis dissentirent. Duplici enim argumento nitebantur: Primo dicebant racem illam esse . 1 -ο , quia in sacra scriptura non legitur: itaque existimabant accurat ima veneratione sacra scriptura, hoc tanquam

fundamentum Dei nostrae nunquam subjici debere,sed ex hora sacra scriptora Dei nostrae regulam esse petendam. Sed hac vox non fiat obtrusa , t quam dirina, sed quae dirina explicaret, quamris humanitus inrenta esse set,tamen fundamentum iIS. scriptura habebat. Ηoc etiam Cendiculo ibli permoti, quod ea rex damnata esset, ct in alium sensum trahi posset, asea abhorrebant. Itaque hac in parte dispentiebant ab aliis. Haec Blo delius in dictatis suis. Paulum Samosatenum secutus est PhotinusEpiscopus Syrmiensis in Pannonia, poliremus, quantum ego memini, inter alogos,qui tiam statuit Christum non fuisse ante Mariam , atque ex ilia princiis pium habuisse,sedper sancta conpersationis mentum eximia dirinitatis 3

nere

408쪽

HisTORIA ALoco RUM. 3ssim donatum, atque actionumerito in Deum profecisse. Ille in Concilio syrmiens anno C. a s q. condemnatur tam ab Orthodoxis, quam ab Arrianis, tam ab Orientalibus, quam ab Occidentalibus, id est, ab universa Ecclesia Christiana, quam illi duo praecipue conficiebant. Nam eo tempore adhuc inter se absque discrimine communicabant, ut inquit Socrates lib. r. c. I .i s. 16. 2 et s. apud quem hanc etiam invenies Photinianorum condemnationem: Sods quis Christum Iesum Dei Filium,qui Patri ad uni persarum rerum fabricationem inservi-rit, uan ante secula fuisse dixerit: sed ab eo tempore tantum, quo ex Maria natus fuit, Filium O Christum fuisse, ct tum incepisse Deum esse, sicut Paulus Samosatenus asserebat,anathema esse. Idem habet Hilarius lib. de Synodis. Est autem anathema teste Socrate, sententia contra aliculus blasphemiae auctorem pronunciata, quo perinde xpta fiat, ac si in calumna incisa publich proponatur. . Hoc Pauli de Photini dogma orbi Christiano postliminio videtur restituisse Faustus Socinus Senensis . contra quem unum adducam locum Novatiani, Romanae Ecclesiae presbyteri, lib. de Trinitate , quem scripsit anno C. et O. ante Rhisma , &reperitur inter opera Tertulliano asscripta: Si homo, inquit, tantummo b Christus, quomodo adest ubique invocatus, cum hac hominis natura non sit, sed Dei, ut adesse omni loco posit I Si homo tantummo- , christus, cur homo in orationibus mediator invocatur, cum inroratia huminis ad praestandam salutem inesco judicetur I Si homo tantumma b Christus, cur spes in illam ponitur, cum pes in homine maledicta referatur I Si homo tantummod. Christus, cur secreta cordis cavspicere dicitur I quomodo futura contingentia praedicit, quae solius Dii unt I &c. Quare his omnibus, quae praedicta sunt, probe consideratis, ego quidem manendum judico in iis, quae nos multis in locis docet verbum Dei & a docta & pia Antiquitate tam diuturna & conti-pua serie, tanquam per manus nobis tradita sunt. Et etiamsi nova specie quaedam grata nobis ad blandiantur, non debemus esse nimis novaturientes, ut loquitur Blandelius, sed premere vestigia majorum, non autem sapere velle supra patres, Apostolis proximo , qui propius traduces eorum contige i, & quorum mens vy et nondum

409쪽

ssc HasTORIA SACRA nondum fascinata erat, aut occupata pr judiciis humanis, pricipue,

cum tam convenientia historiae Euangclicae loquantur. Memor igitur dilectiψme, inquit Irentus vir A postolicus, adversus haereses lib. s. quoniam carne Domini redemtus es ct sanguine ejus , ct tenens caput, ex quo unirersum corpus Ecclesia compaginatum augescit,hoc est carnalem ae ventum filii Dei, ct Deum confitens O hominem eum firmiter excipiens, rani tibi sint Ebionai, unitionem Dei ct hominis persidem non recipientes in animam suam. F enim nemo potest remittere peccata nisi solis Dem,re- mittebat autem hac Dominui ct curabat homines,manifestum est,quoniam ipse erat Verbum Dei, Flius hominu factus, a Patre potestatem accipient, quomodo homo ct quomodo Deus: O quomodo homo compassus es nobis, quomodo Deus misereatur nostri O remittat nobis debita nostra, qua 'acri nostro debemus Deo. Et prosecto minime mirum est, inquit Crotius lib.de satisfi Christis,quiChristo gloriam naturalem,hoc est reri nominis Deitatem, sustulerunt, iidem ct oscia ejusdem imminuunt, ct benisicia iipsius precipua recusant agnoscere. Tibi Domine Iesu ut vero Deo, ut reraredemptori, ut vero sacerdoti, ut vera pro peccatis victima cum Patre OSpiritu uno tectam Deo, sit honos ct gloria. Obiter hic pauca addam de auctoritate Papae Romani in hoc Concilio Antiocheno, quia Illustrissimus Cardinalis ex sententia Imperatoris Aureliani de domo Episcopali Antiochit lata,Episcopo Romano jus primatus supra omnes alios Episcopos tribuere velle videtur,cum ait: Usque ade. innotuerat Romani Pontiscis toto orbe par sas, ut di ethnicos non lateret, aliorum Episcoporum sententias eas es ratas, quas auctoritas Romam Pontiscis consirmasset. Paulus a syno condemnatus de abrogatus e domo Episcopali nolebat cedere Domno noviter in ipsius sedem & locum electo: quare interpellatus auet Iianus, inquit Eusebius, conrenientifime decrepit,illis ejus locum ad iis dicari praecipiens, cum quibus Episcopi Italiae ct Roma dogmate concordes essent.lensus autem sententiae Aureliani,quae apud Eusebium non est

satis dilucida, hic est: In hac quaestione de habitanda domo Episse pali, id debere esse ratum, quod Episcopi Italiae & Episcopus R mae, qui essent ejusdem doctrinae decernerent: vel, illi tradendam domum Episcopalem , qui cum Episcopis Italiae de Romae ejus

dem esset religionis, seu communionis. Conunientifimh, uti

quitur Eusebius, & prudentissime judicavit Aurelianus in re s-bi incognita, ablegando hanc controversiam ad Episcopos alterius

410쪽

: & remotae fiovinciae,& a partium studio liberos, quemadmodum quondam Act. 18.is. proconsul Achriae Gallio, in contentionei Pauli cum Iudaeis, hisce verbis: Cum vestra quaestiosit de sermone dix nominibus di restrate lege, ros ipsivideritis. Iudex enim ego horum nolo e e. - sed si talis suisset Episcopi Romani potestas,qualem illi tribuit ma-3 gnus ille Annalium scriptor soli Episcopo Romano deferendum fuis set judicium vel saltem prae caeteris nominandus Episcopis. Praete- rea animadvertendum primo , ad hoc concilium Antiochenum Episcopum Romanum non fuisse vocatum , sed tantum AEgyptios,

orientales, Ponticos,&AsianosEpiscopos: secundo,in hisce litteris communicatoriis nihil deferri auctoritati Episcopi Rom A supra reliquos Episcopos. Tertio, non petere Patres hujus Concilii sui

decreti confirmationem ab Episcopo Romano; sed tantum indica- re, quemadmodum & caeteris, quid ab iis contra Paulum fuerit de cretum. Vis dicam uno verbo p-privilegium habuit Episcopus Romanus, levinxi necdum reperi .rmagnae tamen semper fuit in universa Ecclesia auctoritatis, quae aliquam adferre solet potestatem, quod manifeste docebunt acta authentica, quae posthac in , ipsa historia frequenter occurrent. Dabo obiter limites Episco patui seu dioecesi Romani Patriarchae proprios: Italia tum tempo- Sext. Aure ris divisa erat in duas regiones, quibus vicarii Praefecti praetorio FG, praesidebant. Prima erat urbis Romae, cui novem suberam provin- ' et ' cae, nempe Campania, Tuscia cum Umbria, Picenum cum regione Sabinorum, quae postea separata, constituit provinciam, nos mine Valeriam, Samnium, Apulia cum Calabria, Lucania cum i, Brutiis, Sicilia, Sardinia, Corsica: altera erat Italiae, cujus provin- , ita septem, erant bicdiolano, tanquam sedi Metropolitanae, sub- , jectae, ut Liguria, Venetia, 'cui postea adjuncta Histria, Amilia, , Flaminia aut Picenum annonarium, binae Rhetiae & Alpes Cottiae., Dignitates autem civiles sequebantur Ecclesiasticae. Et quema nimum Imperator Aurelianus ablegabat hanc quaestionem in Asia onam ad Episcopos Europaeos, Ita si annis post Constantinus, litem in Africa motam inter Caecilianum & Majoranum,-Episcopatum Carthaginensem ambientes, terminandam commisit Episse pis Romae& Mediolani, Miltiadi & Mirocli, ut eum loco Marci

vocat Blati talas. vide an. 3 Iq.