Sancti Aurelii Augustini ... opera omnia multis sermonibus ineditis aucta et locupleta

151쪽

An DONATISTA POST TOLLATIONEu. a PODSUTOS SSe promitterent me cuna mandatum concilii catholici, quod obtuleramus, recitatum esset , atque in eo ipsis etiam consitentibus claruisSet nos Ecclesiae, Artholicae i testimoniis sanctarum Scripturarum agere Vortuisse, rursus tanquam obliti quid sibi placere dixissent, ad easdem forense praescriptiones perplexis et diosis

contentionibus remearenti XL. Quanti emere debuimus, ut subscriptionum nos trarum, quae in eodem mandato demonStrabantur, nil merositate commoti, exigerent totius concilii nostri prae isentiam; ex quo Concilio non nisi decem et octo Secundum edictum Cognitoris aderamus , et quaestionem salsitatis insurrent , quod alii pro aliis subscribere potuerunt Sic enim ei Ventum est, Ut eorum quoque timerUS recenseretur, et ipsi in ea salsitate deprehenderentur, cujus in nos suspicionem intendere voluerunt et ita ut non solum quidum in eorum mandato legerentur subscripsisse pro absentibus, qui nec Carthaginem Vene rant Verum etiam quemdam recitatum et non reSPondi

dentem cum in itinere defecisse dixissent, quaesitumque ab eis esset, quomodo apud Carthaginem sui Scribere potuerit qui in itinere jam defecerat post magnaSanguStias perturbationis atque inconstantis et Variae responsionis Suae, non Venientem , Sed posteaquam subscripsit, ad propria remeantem in itinere defecisse asseVerarenta deinde sub divina testificatione interrogati, utrum Um Onstaret suisse Carthagini, vehementius perturbati dicerent: Quid si alius se pro eodem apposuit ta atque ita verbis suis salsitatem quam nobis objecerant, in suo mandato apparuisse, et Convictam claruisse firmarent pXLI. Quanti emere debuimus, ut cum Vellent de numerositate gloriari, etiam in hoc mendacia Sua proderent

152쪽

Nam cum aliquanto amplior no Strorium numerus adfuisset, dictumque a nobis SSEt, alio Centum sermo episcopos Callioli COS , partim Senectute, paItim Valetudine ,

partim diversis necessitatibus impeditos non venisse Carthaginem, illi hoc audito, multo plures suos non VeniSSE dixerunt. Sicut etiam nun plus quam quadringentos Per totam Africam se esse jactantes, obliti sunt quod in sua

notoria poSUerunt, Sque adeo Se omnes Venisse Carthaginem, ut ei Soli exceptis quo vel in propriis sedibus , vel in itinere tenuit corporis aegritudo, ne graViSSimoSsenes annositas et labor prolixi itineris potuerit impedire. Et lectae sunt in mandato eorum Sub ScriptioneS, Si Cut facta Supputatione respondit Osticium, ducent se Septuaginta noVem, annumeratis etiam iis in quibus falsitas deprehen Sa St. et qui pro at Senti bis SubSCripSorant. quod aegritudine detenti non potuerint venire Carthaginem. Quomodo ergo verum est iure quadringentis Cos CSSE, quando illos solos Carthaginem non Veni Sse dixerunt, quos valetudo corporis impedivit tacum et pro ipsis qui busdam alii subscripserunt; ut non dicamus hoc pro omnibus aegrotantibus esse factum p An forte sic eos invaserat pestilentia , ut eorum tertiam Partem repente Prosterneret Sic autem a primate suo per tractoriam sue

rant evocat Quo praetermissi omnibus properarent Convenire Carthaginem , ut scirent e decepisse' quod haberent optimum in au Sari quicumque Venire noluissent. nio erat Videlicet optimum in Causa , ut ingen SCOTUm UmerVS appareret quasi tanto plus prosit ad

aliquid facilius inveniendum , quanto major fuerit quaerentium multitudo caecorum

XLII. Quanti emere debuimus, ut in diem perendinum utrisque no Strum Consentientibus cognitione dilata, pridie

153쪽

per notoriam peterent, ut Sibi nostrum mandatum ab ossicio ederetur, quo ine tructi adeSSe possenta CauSantes quod conscribendis geSti tam anguSt tempore CCurrere non posset Ossicium Sic enim factum St, ut sequentidie cognitionis , quamvis injustam peterent, acciperent dilationem : qui considerata cauSa, quae mandat DOStro

tota continebatur, magna patiebantur angUStia , Ou-VinCerentur tamen Contra uos venire ConsenSuS. Quid

enim justius, quam petere dilationem tanta veritatis sirmitate turbatos quod eis utinam profuisset, ut Conside rato mandato noStro, Cui respondere minime potuerunt, corrigere potius praVitatem, quam in deterius augerem a luissent. Juste itaque dilationem petebant : sed pridie non debuerant in notoria sua dicere, ideo ibi nostrum edidebere mandatum, ut parati ad diem constitutum Venirent, quia CXCeptores occurrere Cum gestorum ConSCrip

tione non poSSent; et ipso actionis die rursus de ipsis CXCeptoribUS, quia non occurrerant, Velle causari. Quid eos ad hoc compulit, nisi Vehemen perturbati , Cum viderent i a nobis esse actam causam in conscriptione mandati, ut responsionem invenire non possent Nam illud quanti emendum fuit, ut ipsam peterent dilationem, et acciperent ex dierum, Ut nemo POSSet eo diCere, an gustia temporis impeditos, non potuiSSe nostro reSpondere mandatos XLIII. Ipso vero tertio nostrae Collationis die quanti emendum fuit, quod inanissimis et supervacuis morarum interpositionibus se omni modo pervenire ad Causam nosse monstrabant, et quam malam auSam haberent, ipso Suo timore Clamabant et quanquam eorum timor etiam in testimonium manifestissimae vocis erupit, quandοdixerunt Sensim inducimur in causam. Et ali loc , Pervidet, inquiunt, potestas tua SenSim nos in CaUS C

154쪽

interna deduci. um violentia Veritatis, quolibet eculeo , quibuslibet ungulis fortior ad exprimendam consessionem lcongregantur ex universa Africa tot episcopi, ingrediuntur Carthaginem cum tanta Speciosi agmini pompa, ut tam magnae civitatis oculo in Se intentionemque convertant. Qui loquantur pro omnibus, eliguntur ah omnibus. Locus etiam re tanta dignus in urbe media procuratur. Utrique conVeniunt, judex PraeSto est, tabulae Patent, SUSpen Sa omnium corda exitum tanto Collationis expectant. Tunc a lectissimis et disertissimis viris, quan- iis viribus agi debuit aliquid, tantis agitur ut agatur ni hil ouaerunt personas forensi more diSCutere , in qua quaestione annosa etiam Iempora litigatores conterere ConSUeVerunt. I Sta quippe actione Catholicos mandatum suum divinis potius testimoniis quam forensibus formulis ConscripSisse confessi sunt, et similiter se de Scripturis

TeSponStiro eSSe promiserunt. Et quoniam mirifica opitulatione Deus voluit, ut cum quaerunt personam peti toris, ne Veniretur ad causamn ipsa inquisitio petitoris subit in medium mitteret causam Clamant praeclari viri qui ad agendum videbantur electi, ac Se potius ad non agendum electos esse testantur , et invidiose judici Conqueruntur, SenSim se in Caia Spe interna deduci: quasi

aliquid aliud praetermissis omnibus agi debuerit, quam

illud quod tanto post, vel Sero agi nolebant; quia nunquam prorSus agi volebant, ubi vinci metuebant Ilujus timoris apertissimam vocem qui de illorum clauso pectore excuteret, et non dico si eos donis largissimis ditaremus sed Si eos poenis crudelissimis torqueremus XLIV. Cum enim personam petitorum forensi tritura

cynquirerent, et VolenteS Stendere nos CSSe petitoreS, ut perSona nostra permitterentur jure discutere, et moras

annoSissimas invenire , legerunt libellum nostrum ali-

155쪽

AD DONATISTAT POST TOLLATIONEM. Iasquando Pioconsuli datum, quo eo petiVimu conVeniri, ut ipsa inter nos Collatio tunc ieret, quam modo ab Imperatore ut fieret impetraximus, ut eo libello nos quasi

Petitores SSe monStrarent reSPonSum S a nobis, ideo

nos semper voluisse fieri Collationem, non ubi cis crimina objiceremus, Sed ubi ea quae solent objicere purgaremus :propter hoc quippe haeretici et ab Ecclesiae unitate separati, quia crimina objiciunt quae probare non poSSunt. Deinde quia videbatur Cognitor Secutus ordinem temporum, Ut geSti quae protuleramus, ubi et ipsi apud praefectos Collationem petiverant, ideo praeferret libellum noStrum ab ipsi prolatera , quia gesta illa praefectoria tempore praecedebat sacillime nos atque justissime hac occasione oblata a Cognitore impetravimuS, Ut Si ea prae ferret quae tempore priora esse constaret, illud juberet potius recitari, ubi ipsi apud imperatorem Constantinum

per Anusinum proconSulem accuSarunt Caecilianum, Cujus crimina nostrae Communioni objiciunt, quae Volebamus illa Collatione purgare. Proinde postea quam legi coepit, quoniam illic apertissime in omnibus Vincebantur,

Chamare coeperunt tau Sensim inducimur in causam natiterum tau Pervidet postestas tua sensim nos in Causae interiora deduci. o O magna, sed non miranda confusio lQuando enim daemon Sic exorcistam timeret, quomodo timuerunt ne illa legerentur, ubi apparebat Caecilianus et ab eorum praecessoribus apud Imperatorem CCUSatUS,

et tot judiciis non solum episcopalibus, sed etiam imperialibus absolutus XLV. Uuando vel quanto pretio emere poSSemuS, quod ipso timore turbati, redire ausi sunt etiam ad illius temporis praescriptionem, ubi dixerant, hapsam SSe jam a Sam, et quatuor mensibus evolutis agi jam omnino non

posse Quid est hoc quis tum idoneus judex inveniri

156쪽

potest animi eorum , quam timor iste Si expressus, sic apertus ut Cum timor oleat adimere libertatem, isti tam libere timuerilit, ut judicium Suum de mala Sua causa nec silentio tegerent, Sed verbis apertissimis proderent Ovehementem trepidationem ad extorquendam consessio nem Tam sortis ex ore prosilivit timor ut ejus impetu de fronte fugerit pudor. Si non legerentur ea, quibu ostendebatur Caecilianus accuSatu atque purgatUS, petitoreSPropter agendam Caia Sam inquirebantur, personae discu-cutiebantur : et quamvis morarum tendiculae ne ad ipsam

CaUSam PerVeniretur, tergi VerSatorie necterentur; tamen

Propter agendam causam etiam ista postulari veluti jure Videbantur. Postquam causa optima Caeciliani recitanda

XLII. Quid adhuc expectatis quid pro nobis pro nilntiaverit Cognitor, cum videatis quid contra se ipsos epiSCoporum Vestrorum pronuntiaverit timor Dederat certe ipse Cognitor potestatem, ut alium Cum illo quem vellent judicem constituerent et quod illi recusaverunt, quoniam si aliquem delegissent, mentiri Vobis non possent etiam a nobis ipsum fuisse corruptum. Sed fecerunt quod

reCUSaVerunt: prorsus Constituerunt cum illo aliorum judicem , non quemlibet extraneum, Sed intimum suum.

Ecce ipse timor eorum alius judex sui tacerte ipse a nobis nihil accepit, et pro nobis libere judicavit: non gratisi

CatUS ES eorum personae, quibus internus haerebat, de quorum Secreto cubiculo procedebat Vet antequam causa

diceretur , prior judicavit, quia eam prior in ipsorum corde cognovit. Denique proceSSit ille ut Cati Sam noSset, processit iste qui noverat ille judicavit stando, audiendo, loquendori iste tantummodo in modium procedendo Puto quod melius dicerent, ut cait Sa jam non ageretur. Quanto

157쪽

AD IONATISTAS POST TOLLATIONEM. isti

enim citius eam inivit litigatorum timor, quam Cognitoris labor Illo quaerebat quid ex eorum chartulis lege

retum iste indicavit quid in eorum Cordibus ageretur. XLVII. Quomodo autem ad hoc venerant, territi eis quae prolata fuerant recitanda, ut dicerent jam lapsam cSSe cauSam temporibus, et agi non posses Proposuerunt nobis quod jam fuerat ante transactum taut si de Scrip turis Sanctis ageremus, illa minime legerentur; si autem illa recitanda legeremus liabere se Validam praeScriptio

nem, ut lapsam temporibus causam omnino agi non Si nerent tacum ipsi non servaverint, quod ante promiserant Se mandato nostro, ubi nos Ecclesiae causam Scripturarum testimoniis egisse consessi sunt, Similiter Se Scripturarum testimoniis responsuros, qui petitorum di Scutiendas esse PerSonaS, non more diSputantium, Sed more litigantium

Contendebant. Respondimus ergo eis, ut si nihil aliud agi mallent, nisi ut quaereretur quae vel ubi sit catholica Ecclesia, Causam ejus nos nonnisi di Vinis, quibus praenuntiata est, testimoniis ageremus: Si autem hominibus aliqua crimina ollacerent, quoniam nec ipsi ea possent testimonis dirinis, sed aliquibus aliis talibus documen

iis Stendere, etiam nos ea documenti talibu purgaturos. Sic illis assidue sua inania repetentibus, haec a nobis Per SeVerantissime repetita sunt : Sic eo veritas Vicit, et ad illa quae protuleramus audienda confutato SuperatOS que Constrinxit. Videbant enim, Si nulla crimina Caeciliani objicerent communioni nostrae , nihil Sibi remanere unde Suam ab unitate separationem quoquo modo XCUSarent: si autem objicerent crimina Caeciliani, nec a se nisi alibus documentis poSSe Sseri, nec a nobis poSSe aliter

defendi. XL III. Jamvero illud inter hos eorum contentiosisSimos strepitus, quanti emendum fuit, quod cum dicere

158쪽

i I S. ALGUSTINI EPISCOPImus io no proponere, ut Crimina quae Solent objicere nostrae Communioni, quae Per omne gente dilatatur, probarent Si poSSent, ut hinc eorum Separati , utrum justa fuerit noSceretur: responderunt alienam CauSam nos agere velle, hoc St, tranSmarinarum EccleSiarum, qui

bus haec non objicerent, quoniam inter Afros esset ista contentiora illas vero Ecclesias potius expectare debere, ut eos sibi copulent qui in hac Collatione vicerint, et ipsi cum eis habeant catholicum nomen Quid ergo ad ilia quaeritis, quidve dubitati , quam Ecclesiam tenere

debeatis Ecce habeti eam, contra quam Vestri epiScopi causam e non habere ConseSSi sunt, cui communio noStra conjuncta St, Unde ipSorum Communio Separata est. Si enim modo eam expectare debere dixerunt, ut qui nostrum vicerint, ipSi ei copulentur, et cum illa teneant catholicum nomen Iam utique majores noStri majore eo rum ante vicerunt ideo illi Ecclesiae copulati catholicum nomen in ejus unitate tenuerunt. Isti autem si a majoribus nostris jam in suis majoribus Victi sunt, quare nobis cum adhuc usque contendunt Si autem victi non sunt, quare non communicant illi CCleSiae, quam negare catholicam non ValenteS, nullam CaUSam Contra eam Sehabere confessi sunt Ecce Ecclesia catholica transmarinai tot gentibus diuatata, quam debere expectare dixerunt, ut eos sibi qui vicerint copulet, quomodo expectare debet eos sibi copuliare qui Vicerint, nisi ab eis criminibus, de quibus inter nos agitur, aliena sit Nam si ab eis aliena non est, etiam ipSa rea Victa Cum victis quomodo sibi est copulatura victores Porro si ab iis criminibus, sicut

fatentur, aliena est alieni et no Sumus, qui eidem communione cohaerem US. Nam Si propior istam communio nem no contamina Crimen alienum het ipsam cui communicamUS, Crimen Contaminata nostrum. Sed ipsam

159쪽

AD molyATIStAS post TOLLATIONEM. ias consessi sunt non pollutam crimine Afrorum, quatiavis ei SaCramentorum communione socientur ibi ergo convictistitit nec nos pollui potuisse crimine illorum, quibus sacra-imentorum communione Sociamur, quia nullo nexu Consensionis involvimur. Quanquam et ipsius Caeciliani victrix causa eisdem verbis istorum facillime demonstratur. Si enim confligentibus nobis expectare debet Ecclesia transmarina ab istis criminibus aliena, ut eos qui vicerint, sibi et catholico nomini adjungat tunc expectabat, quando majores istorum cum Caeciliano acriter confligebant. Ille ergo tunc vicit, quem sibi post conflictum illa quae hoc expectaverat copulavit. Aut si potuit et pollutum sibi in

Sacramentorum Communione Copulare, et Sicut jam confessi sunt, ab his criminibus impolluta persistere ni ultomagis vicimus hinc Stendentes proprium nu quemque

Portare, et DCCCaUSam CaUSae, ne perSonam praejudicare personae.

XLIX. Jamvero ut mandato nostro, ubi universam causam complexi fueramus, nec repentinis Verbis, Sed conscriptis litteris respondendum putarent, quanti emendum suis Sic enim constitit eos respondere non potuiSSeliis omnibus, quae in nostro mandat poSita, nec attingere omnino suis litteris voluerunt. Neque enim potest aliquis dicere, prosecutionem noStram memoriter eo non potuisse retinere, et propterea rebu neceSSariis non omnibus respondere voluisse Editum Stiis mandatum nos-irum per notoriam Postulantibus, et hoc ipsum allegantibus, ut instructi possent ad omnia respondere. Et cum jam septem delecti essent a caeteris, qui omnia pro omnibus agerent, litteras tamen ipsas quibus noStro mandato respondere conati sunt, totius concilii Sui nomine protulerunt, tanquam epistolam ab omnibus illis ad Cognito rem datam quam si nollemus admittere, jure optimo

160쪽

i AUGUSTINI EPISCOPI saceremus et neque enim ordinis erat, ut post injunctam

septem liominibus causam, jam quidquam nisi per illos qui delecti fuerant, ageretur. Sed ne litteris nostris ii eras eorum timuisse Videremur, Sine ulla haesitatione ut legerentur admisimus Optandum enim, et, Ut diXi, emendum erat ut post dierum dilationem, quam eis petentibus ConceSSeramuS, asserrent elucubratum laborem, in quo eos mandato noStro non respondiSSe, Sati utra Sque littoras legentibus appareret, et nos ei Sdem ipsis litteris eorum sine ulla dilatione mox respondisse constaret. Si enim lio mi nos tam tardo in gelato sunt, ut cos arbitrentur aliquid dixisse, in quibus locis mandati nostri tacere noluerunt; neminem puto esse tum Stolidum, qui etiam in his locis aliquid eos respondisse existimet, in quibu omnino tacuerunt. Non enim parVa Vel quaSi Contemnenda lant, cum in his potius omni caUS ConSi Stat. L. Nam testimonia Scripturarum quibus asseruimus Ecclesiam cui communicamus, ab Jerusalem Coeptam toto terrarum orbe diffundi, tanquam omnino dicta non fuerint, praeterierunt magna mole divinae auctoritatis oppressi. Item quod in nostro mandat positum est debeat Cypriano, qui tolerando potius in Ecclesia malos, quam propter eos Ecclesiam deserendam , et praecepto admonuit, et Suo ConfirmaVit Xemplo, attingere omnino non ausi sunt: credo, intelligente quod Cypriani auctoritatem si in aliquo Scripto ejus labefactare tentarent, faterentur etiam no recte auctoritati ejus non cedere, in

eo quod de iterando baptismo Solent ejus placita vel decreta proferrem quam nec ipsam de baptismo Cypriani

sententiam aperte Commemorare Voluerunt, Scientes etiam illic , si sacerent, Se sten Suro CSSe naufragium;

quoniam Cyprianus non reliquit unitatem sic cum cis iii illa permansit, qui de hac re diversa Senserunt Lunde aut