장음표시 사용
161쪽
tunc Ecclesia periisse dicenda est, et non fuit jam ex qua nasceretur Donatus illorum aut si, quod Verum est, permansit EccleSia, non in ea Contaminant mali honos, sicut Cyprianus etiam judicavit, qui cum diversa sentientibus in eadem diversitate permansit. Ac per hoc istis detestando sacrilegi schismatis induerunt, qui propter nescio quorum Crimina non probata, etiam Si Vera essent, nullo modo Se ab unitate toto orbe diffusa separare
debuerunt Iloc illi quantum intelligitur praevidentes, ab illo testimonio Cypri lini, quod in DoStro mandato Commemoratum St, toto silentio transierunt.
LI. Illud etiam quod in causa Maximianistarum ipsi
quoque suo judicio declararunt, non propter malo Unitatem deserendam , qui Maximiani socios a Maximiano dixerunt non fuisse pollutos, et eos inde quos damnaverunt, in honore integro susceperunt; et baptismum i hristi licet foris ab Ecclesia datum, agnoScendum potiusquam deStruendum Sse monStrarunt, Cum a Feliciano in schismate baptigatos, et cum illo postea receptos ite rum baptigare non ausi sunt etiam hoc ergo cum in nostro mandato legerent, tacendum potius et praetereundum , quam ulla contradictione refricandum SSe ConSuerunt. Causam etiam Caeciliani a causa Ecclesiae in nostro mandato distinctam , et tamen etiam ipsam omni ex parte defensam, reSpondendo prorSUS non attigerunt. Qui ergo eos illi mandato nostro respondisse arbitretur, quando contra haec omnia nullum Verbum sacere, ne Saliena qua-LSCUmque responsionis obumbratione conati sunt. Quod autem visi sunt respondere, legat qui voluerit, et judi-cut eidem ipsi mandat nostro conferens littera eorum, praeter reSponSionem, quam Continuo reddidimus, qua omnia vanitatis eorum machinamenta SuhVerSa Unt. LII. Iam illud, si montes aureos daremus, quando
162쪽
emere possemus, iiod objecta tibi Maximiani ausa, ut intolligerent eo modo non obfuisse Caeciliano conci lium quo in eum absentem septuaginta episcopi quod voluerunt pronuntiaVerunt, quomodo non obfuit Primiano cum similiter absentem pro Maximiano centum sermo episcopi damnaverunt , vehementissime perturbati et inhorrendas contrusi angustia reSponderunt, eCCaUSamCRUSae, ne PerSonam retri UdICare per Sonsepta his paucissimis verbis totam noStram cauSam , de qua Cum eiS superius confligebamus, omnino invictam esse sirmanteS. Quid enim aliud agebamus tot testimoniis Sanctorum eloquiorum, tanta auctoritate Prophetarum , Apostolorum, episcoporum, ipsorumque adVersarioriam , demonstrantes honos a malis sacramentorum Commutilone non pollui, Si Corde, Voluntate, moribus, operibus diverga habeant CauSaS, gerantque pergonas Quid enim aliud haborabamus, niSi ut appareret, ne CauSam C USM, ne PEI SOnam
praejudicare personae moesipsi breviter compulsi summa necessitate dixerunt, quia cum a nobis diu diceretur,
LIII. Illiud etiam quibus thesauris, quibus pibus, quibus pretiosorum lapidum aggeribus emendum suit,
quod majores suos apud imperatorem ConStantinum Persecutos Caecilianum non consiteri tantum , Verum etiam prositeri atque gloriari minime dubitarunt, eumque ab Imperatore damnatum etiam mentiendo asseverare conati sunt Ubi est illa vox , qua vos decipere ConSUEVerunt, nobis invidiam concitantes, quod apud Imperatorem causam agamus Ecclesiae ibi sunt verba Primiani apud acta magistratus Cartilaginensis expressa taurilli portant multorum imperatorum sacras, nos Solia osserimu EVangelia , Ubi est illa propclara laudatio , qua extollunt Se
163쪽
AD MONATISTAT POST TOLLATIONEM. parationcui Suam dicentes, Eam SSe Ecclesiam verita tis , quae persecutionem patitur, non quae facit a Nempe elisa est, nempe Prostrata Leguntur PerSecutiones eorumn negare non Possunt, quia leguntur etiam subscriptiones eorum. TenemUS eos Confitentes, Prositentes, gloriantes majore Suos Caecilianum apud Imperatorem graviter perSecuto Vtenemus etiam Caecilianum eis persequentibus ab Imperatore damnatum. Non ergo jam clament, egregationem Suam ideo esse Ecclesiam veritatis, quia Persecutionem non facit, sed patitur Laut fateantur non eam fuisse Ecclesiam Veritatis, quando a majoribus eorum Caecilianus patiebatur. Si enim continuo honi sunt qui persecutionem patiuntur bonus erat Caecilianus quando patiebatur. Si autem potest quidem fieri, ut et mali persecutionem patiantur, Sed boni non possunt esse qui faciunt; non erant boni majore eorum, quando Caecilianum persequebantur. Porro si fieri potest ut et honi aciant, et mali patiantur; non ideo nos cui pandi sumus , nec ideo isti laudandi, quia tale aliquid patiuntur, quale Caecilianum majoribus suis acientibus Passum esse gloriantur. Et tamen Caecilianum ab Imperatore damnatum omnino non conStitit : Sed in ejus absolutione atque purgatione, quae judicii episcopalis et imperialis recitatione constiterat, nil postea probari potuit immutatum. Ita factum St, ut remota Caeciliani damnatione de qua ipsi mentiti Sunt, remanserit persecutio, quam majore Suo fecisse consessi sunt. LIV. Parum suit, ut Caecilianum ab Imperatore damnatum et mentiendo gloriari auderent, et aSSerendo pro-hare non possenta insuper etiam ProbaVerunt, et nostra in eam rem documenta fortius adjuverunt, Caeciliani absolutionem mansisse sit missimam, non Sicut mentiti fuerant Imperatoris posteriore judicio in contrarium com
164쪽
mutato. Iam primo Milevitans Ecclesiae catis olicum episcopum optatum recitandum putaVerunt, pollicentes inde se probaturo Caecilianum ab Imperatore damnatum.
Quae lectio cum magi Contra eo reCitaretur , nemo risum potuit continere. Qui tamen riSUS non utique Conscriptioni gestorum potui SSet adjungi, et omnino latuisset, nisi et ipsum latere non Sinerent dicentes tau Audiant qui riserunt tan hoc Sane Scriptum St, et SuhScriptum. Quod enim pro se legi voluerunt, ambiguum fuit Lunde cum rectissime CognitorquSSiSSet paulo Superius recitari, ut inde si possent verba illa clareScerent, hoc recitatum
est quod nolebant, id est, Caecilianum fuisse purgatum; quem prius legendum Mederant, non Sicut jactabant damnatum , sed Brixiae hono pacis retentum Ilic cum dixissent, illis verbis Optatum damnationem seciliani
extenuare VoluiSSera dictum est eis, ut evidentem Caeciliani damnationem aliunde recitarent, ut ab Optato eam extenuatam poSSet Stendi, qui apertissime scripserat Caeci lianum fuisse purgatum. Mo Cum facere omnino non possent, interjecti atque Ora Summati omnium morarum superfluis ambagibus , aperti SSi me no adjUVare coeperunt. Tanquam enim a nobis SSent instructi, vel tanquam nobiscum ad innocentiam Caeciliani defendendam declarandamque delecti, cum quaereretur ab is , ut si possent Stenderent quod dicebant, posteriore judicio Caecilianum ab Imperatore damnatum cujus Imperatoris litteras legeramus, quae illum ostenderant absolutum protulerunt libellum majorum suorum ad eumdem Constantinum imperatorem datum , quo aperti SSi me demonstrarent illius judicio se potius suisse damnatos Contigit enim ei apud imperatoriam potestatem, quod inimicis sancti Danielis, qui hoc ab eisdem leonibus plissi Sunt i,
165쪽
A, DONATISTAT POST TOLLATIONEM. I squod pati voluerant innocentem. IIic cum breviter admonuissemus illum libellum pro nobis contra se potius recitasse, aliud addiderunt proferentes ejuSdem Imperatoris litteras ad Verinum Iicarium datas , ubi eo graviter detestatur, et Domini judicio qui jam in eos coepe rat vindicare, dimittens, ignominiosissima indulgentia
de exilio relaxavit. Ita manifestissime constitit, non solum nultlim Caeciliani damnationem fuisse poStea ConSECUtam verum etiam ejus abSolutionem atque purgationem , et
poenam illorum detestabili indulgentia fuisse firmatam.
sectam excellentia documenta, quod fatendum St, non labebamus in manibus , sed forsitan si alicubi esse audirem VS, unde nobis gratis dari non poSSent, quolibet
Praemio PerVeniremus, ut nobis Scribenda permitterentur. Quantum autem daremus, Si Venale rοponeretur,
ut pro nobis etiam ab ipsis adversariis legerentur pLV. Quid videtur addi jam poSSe, ut nos cumulatiUS adjuvarent et tamen addiderunt. CommemoraVerunt enim causam Felicis Ap tugnensis, a quo Caecilianus suerat ordinatus, cui Felici traditionis crimen intenderant. Absoluto autem Caeciliano cum perficiendae instaretur unitati, quaeStionem de isto Felice CommoVerant, eo modo posse arbitrante Caecilianum jam purgatum alienis criminibus irretiri. Etiam haec ergo causa Felicis discussa
est proconsulari judicio ubi liquidissime innocentia Fe licis apparuit. Sed quoniam quidam Ingentius, qui eidem
judicio adversum Felicem salsum Se feciSSe ConseSSUS eSt, nec puniri facile debuit ubi causa episcopi Vertebatur nec facile a proconsule dimitti potuit tanti criminis reus, nisi Imperatore consulto quo instante illa omnia gere bantur retulit inde proconsul, et rescripsit Imperator, ut ad ejus comitatum idem Ingentius mitteretur, volens
majores istorum , a quibus quotidie interpellabatur, in
166쪽
praesentia consutari: nihil tamen dubitans de purgatione, im eam Verborum quoque Vorum manifestatione confirmans, sicut rescriptum ejus Stendit. se nos omnia documenta causae Felicis in manibus habebamus, et disposueramus tradere recitanda . In quo ipSi nos praevenerunt, et easdem Imperatoris litteras de Ingentio ad se mittendo priore protulerunt; et recitaVerunt, jam sortasse nobis ea non recitaturi , quia Sufficere putabamus etiam causam Caeciliani ita peractam esse, ut nihil amplius exigi videretur. Sed adversariis nostris id agentibus, ut persecutio quam majores eorum apud Imperatores nostris majoribus fecerunt; et eorum Calumniae Superatae cumulatius apparerent; quid saceremus, nisi oblata libenter accipere, et gratias Domino in omnibus ageres Constantini ergo litteras ipsi protulerunt, ipsi recitaverunt. Incredibile videtur esse quod dico, Sed gesta testantum Conscriptae Sunt eorum PTOSecutiones, tenentur
subscriptiones IpSi, inquam, recitaVerunt: re Constantinum scripSiSSe quod Elianus proconsul in causa Felicis audientiam praebuerit Compotentem , et quod a Crimine traditionis innocentem Felicem suisse constiterit. Sed Ingentium ad comitatum suum propterea mitti voluisse, ut his, inquit, qui in praesentiarum agunt, et diuturnis diebus interpellare non desinunt, praesentibus et Coram aS- sistentibus apparere et intimari possit, si ustra eos Caeciliano invidiam comparasse et adversus eum Violenter insurgere voluisse. Ipsi recitaverunt. Quis nostrum hoc auderet piare, ut quos iniquitas secerat nostros CC usa tore , eos Veritas nostros sacere dosonsores Sic et illum
Balaam , quem temporibus antiquis ad maledicendum Dei populum conduxit iniquitas, benedicere compulit verita S.
167쪽
LII. Sicut autem ordo Consulum Stetulit, quem tunc considerare tempori angustia non inebat et neque enim praesto erant libelli qui consulare vocantur e aut quis quam eos rem tam inanem CrCderet objecturos, ut res pondere nos vellent, quid misso Ingenti gestum fuerit, vel utrum omnino Sit mi SSU IngentiUS, Cum et innocentiam Felicis proconsularis Sententia declaraverit, et eamdem sententiam responSi imperatori ab ipsis prolata et recitata firmaverit. Et imagis utique ipsi protulissent, si quid imisso Ingenti pro se gestum suiSSe considerent. JSicut ergo consulum ordo declarat primo Caecilianus episcopali judicio Melchiadis est absolutus , deinde non post longum tempus elicem Proconsulari judicio constitit innocentem, a Si postea Caecilianus etiam ad Imperatore inter Parte CognoSCente purgatus est deinde Postquatuor annos adversarii ejus ignominiosa illa indulgentia relaxati sunt. Nam Melchiades judicavit Constantino ter et I sicinio iterum ConSulibus , Sexto Nonas Octobres , Elianus proconsul Causam Felicis audivit, Volusiano et Anniano conSusibus, quinto-decimo alendas Martias id est, post imenSe ferme quatuor ConStantinus ad Eumalium vicarium de purgationei Caeciliani scripsit, Sabino et Rus in Consulibus, quarto Idus Novembres, id est, post biennium et menSe Prope octo. Et idem Imperator ad Valerium vicarium de illorum exilio soluto, et eorum furore Deo vindici dimittendo, litteras dedit, Crispo et Constantino iterum Consulibus, tertio Nonas Maias, id est, Post quartum annum , Et menSemserna sextum Linde sine ullis ambagibus liquidissimo consilit, sive miSSo ad Comitatum Ingentio, sive non misso, nihil postea contra Caecilianum fuisse judicatum, imo eum judiciis quoque imperialibus victorem adversariorum et perSecutorum uorum PoStea declaratum.
Vide supra lib. I. contra CreSeou. c. I.
168쪽
LVII. Eat nunc pars Donati, toties improbata, toties
calumniosa, toties menda , totie Consulata, toties modis omnibus superata atque Consu Saet adhuc jactet judicem a nobis suisse Corruptum qua Si Vox alia victis esse consueverit. Prorsu jude corrumpendus fuit, ut quod ipsi bene egerant, illius infirmaret auctoritas. Sed nec male illos egisse dixerimet imo Ver optime egerunt, qui
Contra SUOS errore pro Veritate tanta dixerunt. Nam si CaUS eorum OnSideretur, reVera Contra ipsos: si autem
prosecutiones eorum legantur, magi S Secundum ipso judicavit. An vero in ea causa ille qui medius erat adVersaretur nobis , in qua illi qui ex adverso Stabant, dixerunt, Protulerunt, recitaVerunt tanta pro nobis Quid emere a judice deberemus, quando ab adversariis illa non emi-mUS , quae judicem cogerent, etiamsi ab ipsis accepisset pecuniam , pro nobis ferre Sententiam uanquam si non eum nossemus Deum timentem et justitiae dilectorem,
et ab omnibus hujusmodi sordibus alienum , nos in illum talem Suspicionem dirigere deberemus; qui nimia patientia , Cum eo videret premi veritate , nec cis videri vellet adversus, nimium patienter pertulit homines per inania vaganteS, et tam multa Superflua dicentes, et ad eadem toties convicta redeuiatos ut gesta tantis volumi nibus onerata pene naIies pigeret e Vol Vere, et quem ad modum acta Causa Sit legendo cognoscere : quod illi utrum magis inopia Veritalis an industria calliditatis egerint, nescio. I in tamen Solum causam tam peSSimam utcumque adjuvare potuerunt , quam potius deserere
debuerunt. Denique si in illos qui egerunt, intendant
caeter accusationem , eosque potius a SSerant a nobis fuisse Corruptos, Ut tot prosecutionibus, voti se prolatis lectionibus sic adjuvarent cauSam nostram , Si Perimerent Suam neSCi quem adnaodum Se possint defendere ,
169쪽
et ab ista suspicione purgare, nisi sorte dicant: Si corrupti QSSem US, causam tam malam , et per nos et per illos convictam cito etiam finiremus tariun Vero Vel inde credite nos ex animo adfuisse, sit aliquid prodesse voluisse, quod multum loquendo egimus , ne quod actum est sacile legeretur, et no eSSe Victo Cito cognoSceretur. Si hoc ab eis non sieret, nec ipsis, nec nobi jurantibus forsitan crederetur, illa quae pro nobis contra Se et tam multa dixerunt, et tam multa legerunt, gratis eos nobis omnia praeStitisse Nec tamen ipsis , sed I)eo potius hinc agimus gratias. Ut enim ilhi omnia vel loquendo vel legendo pro CaUS DOStra Promerent atque propalarent. Verita coStorsit, non Charitas invitavit. LIVI. Quapropter, ratresa si tamen non irascimini quia fratres vocamus : illi enim cum hoc a nobis audirent, injuriam sibi sieri apud acta dixerunt: nec mandato nostro admouili, ubi hoc ex Propheta testimonium positum eSt, recolere potuerunt Deum praecepi SS V Dicite , Fratres nostri estis, his qui vos oderunt et qui vos de testantur, ut nomen Domini hono ilicetur, et appareatis illis injucunditates ipsi autem erubescanti. Ergo jam, fratres, appareat obis nomen Domini in jucunditate, quod Super nos invocatum St, et Civili Utrique Sacra menta portantes, non immerito dicimur fratres Iam Pacem Amate, Con Suetudinem calumniosam, et litigio Sanis jam Saltem ConVictam Confusamque relinqui tea nec ipsos oderitis quando ad nos correcti tran Seunt, Sed quando in errore nefario permanente Vo adhuc Sque
seducunt. Nec Sibi ipsi magni videantur, quod eis honorem in unitate deferimus quem possideant liberandi: hunc enim habentes extra unitatem magis Sunt inde damnandi Signa quippe militaria perniciosius ab uSurpalo-
170쪽
i5 s. huc DSTINI EPISCOPI AD MONATISTAS ETC. ribus habentur, quam Si omnino non haberentur et nec tamen eis correctis et in castra Imperatoris redactis illa franguntur aut abolentur Sed eos quos antea prodebant atque puniebant, jam ornare incipiunt et munire. Quid adhuc attenditis ad eorum insana querelas et Vatia mendacia Nocte causa sinita est, sed ut nox miretur errori S. Nocte dicta sententia est, Sed fulgens lumine veritatis. Inclusos e tanquam in carcere fuisse conquesti sunt ibi et nos eramuS; aut utri Sque factaeSt injuria, aut utrisque
adhibita diligentia. Sed quomodo dicamus injuriam ,
quando in tam spatioso et lucido et refrigeranti loco nos suisse recolimus Aut quomodo erat carcer, ubi erat et judex Postremo clausos fuisse nos nesciebamus, qui Simul intus eramus : ipsi unde sciunt, iiis quia sugere sor tasSe voluerunt. Sed quis non videat, quod ista inania tridenda potius quam refellenda de tali Cognitore non di Cerent, Si Pr Sua Cauga possent validum aliquid invenire quod dicerent Scimus quam muli vestrum, et sorte
Omne aut pene omnes, dicere soleatis V O si in unum, locum convenirent, Si aliquando Conserrent, atque, illis disputantibus veritas appareret ECCeilaCtum St, ecce ConVicta est salsitas, ecce apparuit veritas: quid adhuc fugitur unitati quid adhuc contemnitur charitas Quid nobis est per hominum nomina dividi Qui nos
creavit unus est Deus, qui nos redemit unus est Claristus, qui nos consociare debet, unus est Spiritus. Jam nomen Domini honoretur, et appareat vobis in jucunditate, ut agnoscatis fratres vestros in ipsius unitate Jam in prose Cutionibus episcoporum vestrorum , qui nο Seliaralia terror est Victus et aliquando in cordibus vestris vincatur
et diabolus, et gregi suo collecto atque Pacato Sit Prοpilius qui hoc praecipit Christus.