장음표시 사용
61쪽
objicies x. Per esse a se intelligi tantum potest
no esse ab alio, aut tanquam a causa, aut tanquam a principio e Sed neutrum constituit essentiam Dei: Ergo esse a se non est illius constitutivum sermale, seu, forma perquam constituitur. Probatur minor. Primo, Else a se, prout ex eludit causam a qua pendeat, convenit singulis saltributis, ipsis etiam relationibus: neque enim aut attributa, aut relaticines pendent ab aliqua causa: Sed essentia Dei non constituitur per id quod tum attributis , tum relationibus convenit, cum, ex logicis, constitutivum rei sit quoque illius distinctivum. Secunda, Esse a se, prout ex cludit principium, non reperitur in divinis relationibus ; Per nis nempe Filii & Spiritu sancti ;nam per na Filii Procedit a Patre, & persona Spiritus sancti procedit a Patre simul & Filio :sed quod non convenit divinis personis, non PO test constituere essentiam divinam; alioquin pedisonae divinae non essent Deus , quod est contra Ddem .
Resp. G nem mai. Ratio est, quia inter non esse ab asio, aut tanquam a causa, aut tanquam a Principio , datur medium , nimirum non esse ab alio tanquam a radice: non esse vero ab alio tanquam a radice, nequaquam convenit divinis attributis, ac proinde estentia divina per Esse isesecundum totam suam latitudinem sumptum nota convenit divinis attributis; sicque per illud esse tia recte ab attributis distinguitur. Resp. 2.. ad secundam partem secundi argumenti, neg. min. Tantum enim abest, ut valearboc argumentum 2 'νὰ se non eonvenit dri nispersonis , ergo non eonstituit esentiam De. e. quin Potius contrarium concludi debeat , cum id quo essentia aliqua constituitur, ita sit ei proprium, ut alteri communicari minime possit di nec inde tamen sequitur, quod personae non sint Deus tnempe fiunt Deus, eo quod sint idem realiter cumeriatia divina, Iicet secundum nostrum conci
62쪽
Differt. m. De Attributis in com. 39
piendi modum ab ea distinguantur, eaque sint po steriores. Hinc patet, essentiam Dei per aseitatem adaequale sumptam distingui I. a creaturis, quod sint ab alio tanquam a causa, a qua pendent: et . a divinis attributis , quod sint ab alio tanquam a radice, a qua fluunt: 3. a personis, quod sint ab alio tanquam a principio, a quo sumunt originem.
De Dei Attributis in communi.'t. I. a Τtributorum nomine raeologi intelligunt sormas absolutas, quae se cundum suum proprium esse existunt in Deo, ab
ejusque natura tanquam Proprietates emanant.
Pist. 2. Ex ea definitione patet, attributa distingui a divinis personis : istae enim sunt se mae relativae, illa vero sunt sormae absolutae. Patet 2. ea quoque distingui a creaturarum perfectionibus, quas vocant simplices secundum quid; istae nimirum non sunt a Deo sui suo loco dicetur) secundum suum proprium esse, illa vero proprium suum este habent in Deo. t. 3. De Dei attributis in genere quaerunt Theologi, quomodo tum abessentia divina tum a se invicem distinguantur . Licet quaestio illa ad tractatum de Dei simplicitate pertineat, ii clamen eam Pertractabimus, eo quod connexa sit cum iis, qua priore distextatione de Dei essentia dicta sunt. PO. 4. Circa distinctionem essentiae ab a tributis, & attributorum a se invicem , duplex quondam fuit error e diametro oppositus. Gilbertus Porretanus docuit, tum inter essentiam stum inter attributa, reperiri distinctionem re lem actualem, qualis esse solet inter rem & remis
63쪽
Gregorius Palamas schismaticus Graecus doculaestentiam realiter ab illius operationibus distingui. 2 Ot. s. Inter eos oppositos errores mediant Catholicorum sententiae. Scotus censet,es entiam Dei tum ab attributis tum a personis, attributa a se invicem distingui distinctione reali; non actualiquidem, sed sormali. Thomistae inter attributa admittunt distinctionem virtualem. Nominales contendunt, inter ea esse solam distinctionem rationis ratiocinantis. Sed ut tum fides Catholicatum verior scholasticorum sententia astruantur , hane de divinis attributis in communi dissertationem in varias quaestiones Partiemur.
QUAEsTIO PRIMA. De Gliberti Porretani errore circa distinctionem essentiae divinae ab attributis , ct attributorum ci se invicem.
Non I. Ibertus Porretanus duodecimo as culo Pictavorum, unde oriundus, Ecclesiam rexit. Cum in magno Clericorum co ventu quaedam inusitata de SS. Trinitate protuli Lfet, delatus est ad Eugenium Papam III. a quotum in ConciIio Paritans tum postea in Remensi damnatus est libellus , quo illius dogmata cont1nebantur : cum ejus tamen persona humanius actum est , quod saepius protestatus sui siet, foe1uam lententiam Romani Pontificis ac Ecclesiae judicio subj icere. Auctores non conveniunt in eκpsca eo Gilberta errore circa essentiam divinam & itilius tum attributa tum personas. Vasquesius docet, eum catholicὸ sensisse circa identitatem esse tiae cum attributis divinis & attributorum intecie,seu, vult ab eo admissam suisse identitatem realem ellentiae cum attributis, & attributorum cum
64쪽
Dissert. III. De Attrsbutis is com si
se invicem ; sed addit, peccasse eum contra fidem. quod essentiam a personis realiter distinxerit: econtra caeteri theologi passim assi ant, Gilherium peccasse contra fidem tum circa identit tem realem essentiae cum attributis S cum personis , tum circa identitatem realem attribui rum inter se, ita ut voluerit, essentiam in Deo a parte rei distingui & ab attributis & a personis , & ipsa etiam attributa a se invicem. CONCLus Io I. Gilbertus Porretanus dΘstinxit realiter Dei essentiam tum ab attributis , tum a personis, tum attributa a se invicem. Probatur I. authoritate S. Bernardi,quem Gi, bertus in Concilio Remensi strenuum adversarium passus est. Ille realiter actu distinxit ellcntiam ab attributis & attributa a se invicem, qui docuit, Deum esse justum , bonum , sanctum, Deum, performas quae a se invicem discrepant,ae quae non sunt Deus. Atqui id docuit Gilbertus Porretanus: sic enim de ejus sententia loquit Bernardus sermone octogesimo in Cantica: Reeedant ὰ nobis , eharissimi, recedant novelli , non
dialectiei , sed haeretici, qui magnitudinem qua magnus est Deus , O item bonitatem sua bonus , sed Osapientiam qua sapiens, O justitiam qua justus , postremo divinitatem qua Deus est, Deum non esse mpissime disputant: Diminitate, oinquiuntθDeuae osti sed disinitas non est Deus.
Probatur 2. testimonio Gausredi ClaravaIlensis monachi, quem Bernardus ad Remense Co cilium duxerat. Is in laudati Concilii actis quae misit ad Cardinalem Albanensem, scribit,Gilberti aequivocationes hac una Bernardi interrogatione praeclusas fuisse e suid necesse est cista hiis jusmodi verba diatius άmmorari φ non aliunde procedit seandali hujus origo , nisi quod plures er iare vos credunt , se docere, quod divina essentia, vel natura, divinitas ejus , sapientia, binito magnitudo non est Deus. me si creditis, palam diasite a aut negare. Quibus quidem Bernardi verbis
65쪽
haee Gausredus subjicit: Aufius est diserer Arima Dei est disinitas, qua Deus est , O Ua non est Deus. Unde se arguitur : Qui negavit attributa esse Deum, divinitate esse Deum, ille revera distinxit Dei essentiam ab attributis & attributa a se invicem: atqui id, Gausredo teste, negavit Gilbeditus Porretanus: ergo, &c.
Objicies. Otto Frisingensis scribit hist. lib. I.
cap. so. hoc inter alia objectum esse Gilberto quod assereret, diminam esentiam non esse Deum rquod proprietates personarum non essent ipse personae. Scribit quoque,eum in Concilio Remesi Eugenio interroganti, Anne illam summam esseniaqm , qua
tres personas confiteris -- Deum , credas esse Deum
respondisse, nesse Deum: atqui Gilbertus Dei
nomine non intellexit naturam divinam, sed pedisonas divinas I ergo nusquam asseruit, inter esse tiam & attributa reperiri distinctionem realem actualem, sed tantum inter essentiam & personas . Probatur min. Gilbertus postridie postulatus de suo responso, eodem Ottone teste , respondit, non se simpliciter asseruisse, naturam vel essentiam non esse Deum, sed tantum cum nomen Deus personam significat. Rel P. ad I .neg.mm. Ad 1. dico, fidem haberi debere potius Bernardo, qui in Concilio Remensi contra Gilbertum manus conseruit, quam Ottoni,qui ipsi non aderat.Praeterea Otto plus aequo propensus suit in Gilbertum , cujus errores emo, lit a scilicet morti proximus, teste Raderico, qui
Replevit id quod deerat illius historiar, cavit, ne siquid pro sententia magistri Gilberia dix se νί-s ese set, quod qMemquam de Bernardo loquitur , cui subiniquus suit poset offendere , ad piorum do
CONCLUs Io 2. Gilberti error de distinctione reali actuali, tum inter essentiam, attributa&Personas, tum inter attributa a se invicem, merito proscriptus est ab Ecclesia Probatur I. Si essentia realiter actu ab attributis
66쪽
Dissert. In De Attributis in eom. 63
butis aut personis distingueretur, aut eadem dimstinctione reali attributa inter se distinguerentur, Deus non esset ens simplex , sed compositum ;quod quidem sic ostenditur. Compositio,ex Philosophis, est distinctorum unio: atqui in Deo
esset distinctorum unio, essentiae nimirum, attributorum & personarum, quae licet a divina natura, in suovositione Gilberti, distincta essent,
cum illa tanaen intime scirent conjuncta. Urget illud argumentum Bernardus lib. s. de Consideratione, ubi haec ait: Tam non est 'lex quod, ni fueris obnoxium semiae , quam nec πιrgo , vel uni
Probatur 2. Si essentia ab attributis realiter R entitative distincta esset, in Deo non esset trinitas , sed quaternitas : sed salsum est consequens, ut definitum est in Conci Ilo Lateranen fit ergδ&antecedens . Probatur major. Ibi est quaternistas , ubi sunt quatuor reaIiter & entitativi disti cta ; quemadmodum ubi sunt tres perinae, ibi est
trinitas: sed in Deo essent quatuor realiter distim cta; natura nimirum, & tres personae, imo esset centenitas , ut Remardus loquitur , cum centum sine attributa tum ab essentia tum a personis realiter distincta: Si diser se putamus, ait S. Doctor
lib. s. de Consideratione, nom quaternisuem habebis , sed centenitatem
Probatur 3. In Concilio Remens contra GiLhertum definitum est , Deum nonnisi sapientia, quae ipse Deus est, sapientem esse; nec nisi magnitudine, quae est ipse Deus, magnum esse: Sed corrueret ea Concilii definitio , si essentia xealiter& entitative ab attributis dictingueretur et Scribatuin 'lis ferreo , inquit Bernardus in laudato cooe cilio Remensi, quod Γνῶna essentia , forma , na tura , deitas, bonitas, sapientia , virtus, potentia, magiatudo , vere est Deus.
67쪽
U AE s T I o II. De Gregorii Palam a sententia circa diastinctionem essentiae divinae ab illius
operationibus. t. I. Regorius Palamas pshaum mona a chus apud Graecos,ac postea Τhessalonicensis Episcopus, asseruit, Andronico j
niore imperante , operationes Dei tum ad intra , tum ad extra, seu, tum eas quibus Filius & Spseritus sanctus a Patre producuntur, quibus eaedem Personae aut se ipsas amant , aut seipsas inteli, gunt; tum eas quibus Deus olim creaturas eduxit ex nihilo, & nunc conservat, ab essentia Dei realiter esse distinctas; contendit tamen, eas non esse aliquid creatum , sed quid medium inter Deum & creaturam, quod ipsis creaturis in earum productione communicetur. l. 2. Ecclesia Graeca schismatica , Palu
Inae, caeterorumque monachorum errorem am
plexa est in synodo Constantinopolitana, quam Graeci nonam Oecumenicam appellant: haec Barlaamo monacho , & Acindyno illius dist, Pulo anathema dixit, quod contrarium docuis seni : Hae sancta O Oecumenica s nodus nonac verba sunt quibus utitur in synopsi quadam, pluribus ab hine annis graece edita Lutetiar hinbita est tmeratore Andronico Paleologo , O Da
me ejus filio, contra Barlaamum Aetnil mum ἔhi enim asserebant , alias quidem nullam in di*na natura distinctionem esse inter substantiam Ooperationem: Ied idem esse, ae nihil disserre : alias vero interesse dicebant , sed substantiam quidem --
creatam ese , ejus autem substantiales operationes sin naturales, disersas esse concedentes a non tame increatas, sed , secundum terminum , creata
Historiam illam legere est apud Nicephorum
68쪽
Dissere. ΠI. De Attributis is ram. 6
Gregoram lom. 3. Bibliothecae Patrum edit. P risiensis.. CONCLus Io. Inter Dei essentiam & illius operationes , nulla debet admitti distinctio realis
Ρrobatur T. Palamas ae ejus discipuli supponunt, dari entitates aliquas, quae nec quid creditum sint, nec quid increatum : quod est absu dum: Vel enim medium illud, quod Deum in- . ter & creaturam statuunt, a Dei estentia pendet, vel non pendet: si primum, est Deus; si secum dum , non est a se ; ac proinde non aliud est
Probatur a. Si operatio immanens, seu, quae extra Deum non exit, cujusmodi est ea qua Pater generat Filium , & eum Filio producit Spir, tum sanctum, sit aliquid a divina substantia re liter distinctum, I. Dei substantia non erit immutabilis; de novo enim adveniet et entitas aliqua realis , operatio nimirlim ab eo distincta :Σ. non erit omnino simplex, sed maxime composita: ex seipsa scilicet, & variis operationibus, quae licet sibi intime conjunctae sint, aliud tamen erunt ab ipsa. Probatur 3. Vel illae entitates sunt substantia', vel accidentia: atqui neutrum dici potest: ali quin dicendum esset, in Deo plures esse substantias, plura esse accidentia realiter distincta; quod
haud dubie naturae divinae repugnat. Probatur Palamitae operationum nomine, non tantum Dei actiones intelligunt, sed etiam Dei attributa, per quae, in eorum sistemate , substantia operatur; contendunt enim, Dei substantiam per se non esse operativam , sed tantum Per suas, ut ajunt, energias, bonitatem , sapiemtiam & alias persectiones: unde contra eos Proferri possunt omnia argumenta, quae contra Gib herium Porretanum superiori quaestione prolata
Objicies I. Patres docent, naturam & effi
69쪽
eientiam differre: Deere , esseientiae est , inquit Cyrillus; naturae vero , generare: ergo in Deo natura & essicientia non sunt idem. Resp. ad I. nego ant. Ad a. dist. cons. Non sunt idem secundum terminum , eo quod essicientiae
terminus sit creatura, terminus Vero generationis sit Verbum divinum, conc. conseq. non sunt idem secundum rem, & secundum substantiam, neg. conseq. Ratio est, qui distinctio terminorum non constituit diversam realiter operationem: nam quamvis Spiritus sanctus sit persona distincta a persona Filii, spiratio tamen,per quam Producitur, a cognitione per quam filius generatur, non distinguitur realiter.
Objicies 2. Dionysius caput secundum de divinis nominibus sic inscribit: De unita O disti Era Theo Par quaenam est disiaa tanto distimesis Ergo Dionysius supponit in Deo unitam ac distinctam theologiam , unionem quandam& distinctionem . Atqui unionis nomine non aliud intelligit, quam divinam essentiam quae est unica; distinctionis ver3, non aliud, quam OP rationes , attributa, persectiones Dei: Ergo Dionysius censuit, ea distingui realiter a divina su stantia. Resp. neg. subsumptum . Ratio est, quia ad
unionis nomen eo in capite Dionysus refert ea omnia, quae absolute Deo tribuuntur, ut sunt
bonitas, sapientia, α caeterae hujusmodi perfectiones et ad distinctionem vero refert persectiones relativas, quae, ut fides docet, distinctionem in divinis emciunt.
Objicies 3. Chrysostomus hom. 73. in haec Christi apud Ioannem verba: Philippe qui vides
me , πidet O Patrem meum , aperte distinguite si sentiam ab attributis; sic enim loquitur: Vide mus praeterea, quidnam Philippus intueri velit, an
sapientiam Patris ς an vero bonitatem l Minime .
Sed hoe issum, quid tandem si Pater , ipsam, inin
70쪽
Differt. III. De Attributis in com. 6
Resp. dist. ant. Chrysostomus attributa sumpta secundum sui quandam communicationem in productione rerum creatarum, distinguit abessentia, conc. ant. sumpta secundum se & a padi
. Objicies 4. Dionysius ean. xI. de divinis nominibus , ait, in Deo esse efficientias quasdam ab ipsa natura divina distinctas e suamobrem , ait , principaliter se riviae ct eausaliter , hoe quod vocatur ipsum esse, ipsam vitam , ipsam divinis rem , dicimus este unum omnium super principati , O supersubstantiale primipiam ct eausam 3 par
sic patione vero providas vistutes , quae ex minime
participabili Deo promiscuntur: nemye per se se stantiae sectionem, ipsam vitae affectionem , ipsam divini essectionem , quorum 'articipatione prosus captu quaecMnque firmi nata O existentia O viventia , O disina sunt O nominantur . Palamiticae igitur dist inctioni essentiae ab attributis favet DionysiuS.
ResP. ad I. neg. ant. Ad 2. admisso Dionysii testimonio, neg.conseq. Ratio est, quia S. Doctor nomine providarum virtutum, quae ex natura divina proficiscuntur, non intelligit operationes divinas, aut attributa, sed ideas rerum quas Deus gerit ab aeterno in mente sua, ad quarum consormitatem fiunt quaecunque in tempore Producuntur ; quid autem sint ille idear, quo
modo a natura divini dis erant, dicemus infra eum de divinis ideis sermonem instituemus.
QUI AESTIO IILDe errore Eunomia circa distinctionem M.
sentiae ab attributis. 2Or. I. τοῦ Unomius eaeterique Ariani, docue-c runt, nullam, ne mentalem quidem,