장음표시 사용
231쪽
O R A C u L IS et Isregnarit annis, suppressi nempe illo quo peccator fuit intervallo. Eadem quoque est ratio quod in Genealogia
Christi apud Matthaeum quatuor . regeS .peccatoreSOchosias, IoaZus, Amasias, & praeterea Ioacimus omi cantur. At Vero non omittuntur Achagus, quem filii Mechiae, ne de regum expungeretur catalogo, conservavit pietas; non Manasses qui poenituit; non Ammon ejus filius, qui post breve regnum a suis occisu S, a populo vindicatus, & meritis silii Osae nomen in genealo giis conservavit. Sed & Iechonias memoratur, qui licet &ipse in trimestri regno malus, longa tamen captivitate, mut verisimile, subsecuta pinnirentia, abunde suis videri potest satisfecisse peccatis. Ut autem improborum eradebantur nomina, ita familiare Hebraeis olim fuisse, quacunque
etiam occasione celebrare memoriam eorum, qui de gente sua bene essent meriti, Vel tria mulierum nulla necessitate
in hac Christi genealogia incerta satis declarant nomina, Ruthae inquam quae relictis Moabitarum sacris ad Iudaicam transiit religionemn Thamaris, cujus factum ipse quoque Iudas justum fuisse censuit; & praeterea Raab meretricis, optime,si quae alia, de Israelitico meritae populo. Bersabeae Vero nomen propter scelus supprimitur, Uriasque, cujus ea
conjunx fuit, tantum istic memoratur. Nec alia de causa in eadem apud Matthaeum genealogia omittuntur complures alii post Zorobabelem, utpote a quo ad Iosephum
maritum B. Virginis, novem tantum Occurrant generatio
nes, cum octodecim habeantur apud Lucam. Haec cum ita sint, clarum satis quamobrem Daniel omittat totum quod suam aetatem & instaurationem Hivosolymorum intercessit spatium, cum captivitateS non constituant partem temporis politici. Omita itaque hoc intervallo, ostendit captiVitatem non semper duraturam, sed fore ut edicto regio permittatur Judaeis in suam reverti patriam, & non templum tantum perficere, sed & urbem Sc diruta instaurare moenia, & suis vivere legibus. Et merito, vel ob hoc ipsum Ff et nobilior
232쪽
1ho DE S I B Y L I. I snobilior censenda est haec de hebdomadibus prophetia,utpso
te quae iurumque remotum habeat terminum, cususque non
sinem tantum, sed & initium divino instinctus spiritu prae
Explicatio prophetue Jacobi de Christo Genes. .
Haec in antecessum de initio Danielis hebdomadum
dicta sussiciant. Nunc, cum ex diViniS OraculiS con stet, Christum non ante Venturum, quam auferatur sceptrum a Juda, videamus quo sensu & qua ratione id intelligendum sit. Communis & maxime recepta est opinio, non veterum tantum Christianorum, sed & eorum qui Christum phaecessere, factum id esse anno Herodis Magni tertio, utpote qui tum, occiso ultimo Haemomeorum stirpis principe, primus a Romanis declaratus fuerit rex alieni una. Obstrepunt tamen nonnulli, dicentes Herodem non fuisse alienigenam, sed purum putum Judaeum. Verum hac in re ipsis mihi iniquiores Videntur Iudaeis, qui unanimi consensu Herodem semper Vocant proselytum. Quas non rideat frivolum argumentum, cum dicunt Herodem ideo non fuisse proselytum, quod proselyti fuerit filius Scio quidem Nicolaum Damascenum in gratiam Herodis, cusus erat magnus assentator, non dubitasse olim fingere, Antipatrum patrem Herodis ducere genus a principibus Judaeorum qui a captivitate Babylonica in Judaeam essent reversi: sed hoc commentum ipse explodit JosephuS, qui non uno i loco novum fuisse hominem significat. Circa finem lib. I . manifeste plebeum fuisse ostendit: & iterum lib. I . cap. IO. Sed & alterum expendamus argumentum, quod mire Video placere Vixis d 'ctis cum scribunt, etiamsi concedatur Hreodem
233쪽
Herodem fuisse alienigenam, prophetiam tamen Iacobi morientis de illo non posse intelligi, eo quod e stirpe seu tribu Iudae, nullus prodierit rex ante Davidem; nullus item post captivitatem Babylonicam, cum in Sedecia & Iechonia de fecerit stirps Davidica. Sed si verum est hoc Patriarchae
oraculum, utique etiam Verum est, sceptrum seu principarum nunquam ablatum suisse a tribu Iudae, usque ad Herodem. Ante DaVidem quidem, principatum caeterarum
tribuum fuisse penes tribum Iudae, e pluribus S. Scripturae constat locis, & ex ipso ore Dei, cum post mortem Iosuae ducatus belli huic confertur tribui. Itaque Iudam fratrum suorum regem Vocat David moriens apud Josephum. Post Babylonicam vero captiVitatem, & tum quoque principatum permansi sic in tribu Iudae, & quidem magis quam antea, id sic conficitur. Constat duas tantum ultimae deportationis tribus cum Zorobabele & Esdras Hierosolyma essereVersas, tribum nempe Iudae & Benjaminis. Fuere quidem aliqui etiam primae deportationis per Salmanasiarem qui Esdram secuti sunt, sed illi, etiamsi cum istiS componantur, qui a Salmanasiare in Judea relicti fuere, admodum pauci suere numero, cum pleraeque decem Israelis tribus trans Euphratem disperis ab asstietis jam longo tempore sedibus in antiquam noluerint reverti patriam, ut satis clare docet Josephus. Attamen si veritatis habenda sit ra tio, praetextus hic potius fuit quam causa, utique enim Verisimile, etiam decem tribus migratulas suisse, si ad suas redeundi terras integra iis fuisset potestas. Sed vero terrae, quas decem insederant tribus, ille, jam a temporibus Salma nasiaris, adsignatae &posses erant a Cutheis aliisque gentibus dictis postmodum Samaritis, nec restitui poterant, nisi prius pellerentur Cuthaei, irritaque fierent dona & benesi cia facta a Persarum regibus, qui non facile acta & decreta sua rescindere & destruere solebant. At vero reliquis duabus tribubus, ficile fuit jus post lina inii impetrare. Non tantum quod reges S principes non libenter soleant immu
234쪽
1 1 DE SIBYLLINIS nitates & libertatem nimium multis concedere, quodque a paucioribus minus metuenda sit rebellio 3 sed etiam quod
terrae, quas duae istae tribus tenuerant, nemini donatae aut
adsignatae essent, temere quippe & sine ullo juris titulo
vicinae illas invaserant gentes. Satis hinc clarum sit, quamobrem duae tantum tribus ex captiVitate Babylonica ad suas reveris sint terras. Jam vero omnium tribuum nomina, in
solam Judae transiisse tribum patet exinde, quod qui prius Hebraei seu Israelitae dicti fuere, statim post solutam captivitatem, uti docet Josephus, Judaeorum assumserunt appellationem, ac si omneS e Juda traxissent originem, quod utique factum non fuisset, nisi omnium tribuum ut nomina, ita quoque jura ad solam transiissent Iudae tribum, ita ut reliquaS omnes una haec contineret. Hinc est quod qui ab Eleagaro Alexandriam missi fuere LXX interpretes, cum ex sola Judae & Benjaminis eligi potuerint, a duodecim tamen missi dicantur tribubus. Hinc quoque in Achis Apostolorum 16. . et , de sola Judae accipitur tribu. Mordochaeus quoque hac de causa de tribu Iudae dicitur, cum tamen esset e tribu Benjaminis. Sed & Israelis nomen post captivitatem Babylonicam ad Judae tribum transisse constat, cum aliunde, tum quoque ex initio Malachiae. Quamvis autem multis de causis id factum possit videri, praecipue tamen propter Samaritas id contigisse existimo. Cum enim illi reliquarum decem tribuum urbes & agros possiderent, & quamvis alias Judaeorum insensissimi essent hostes, fratres tamen, & ejusdem atque ipsi generis Vellent Videri, si quando splendida esset illorum fortuna, ut nempe iisdem atque ipsi privilegiis & immunitatibus fruerentur; hinc proculdubio sactum ut Samaritis exclusis omnia captiVarum tribuum aura & nomina sola sibi vindicaret Iudae tribus.
Caeterum, ut multa alia loca, ita non incommode ex iis,
quae hactenus diximus, solvas dissicultatem in genealogia
Christi, quae tam multos exercuit eruditoS, de tribu, e qua
orta suerit beata virgo. Sed & hoc quoque patet, frustra
235쪽
ORACuLIS. 223 pertesiilere Iudaeos, antequam adveniat Messias, debere compleri vaticinium Esaiae cap. XI, ut nempe residui depopulo Israelis restituantur in libertatem eadem ratione ac factum sit post captivitatem AEgyptiam. Cum enim post Babylonicam captivitatem duae tantum tribus redierint, illam liberationem nequaquam esse similem AEgyptiacae; itaque expectandum Lempus, quo omnes tribus resti tuantur. Sed Vero ex iis, quae diximus, manifestum fit totum residuum Israelitici populi rediisse in patriam, cum tribus Judae N Benjaminis successerint omnibus aliis tribubus & totum continuerint Israelem. Currunt tamen miseri per uniVersum terrarum orbem ut fratres suos deperditos & nusquam reperiendos inveniant, & modo in inaccessa Arabiae aut Tatariae parte illos latere assirmant, &quod neque illinc aliquis hactenus Venerit nuncius, eo complures redacti fuere amentiae, ut alicubi in America eosdelitescere existimarint. Sed neque illinc aliquis hactenus venit nuntiuS, nec Venturus, ut opinor, antequam veniat ipsorum Messias.
CAP. III. si modo vallantia de Christio fuerint attributa Herodi: deque Herodianorum flecta.
AD finem vergentibus Danielis hebdomadis, occiso An
tigono translatoque ad Herodem alienigenam sceptro; nemo erat Iudaeorum, cui non esset persuasissimum, tempus Christi aut adesse, aut brevi adfuturum. Circumsere bantur illa tempestate complura carmina a J sc aeis sub Sibyllarum conscripta nominibus, quibus denuntiabatur adventus magni regis, qui totum sibi subjicerer terrarum orbim, muleosque etiam e gentibus vana inductas ambitione
236쪽
ret DE SIBYLLINI ssibi conatos suisse adaptare istud vaticinium, pluribus ex enapiis postea videbimus ; sed ne gentium reS rebuS miscea-inus Judaicis, prius de Herode dicemus. Hunc primum suisse qui inter Judaeos pro Christo fuerit habitus, vel Hero dianorum satis declarat secta. Nempe Verba illa; Non des
ciet princeps e iuda, neque dux de femoribus ejus, donec venerit illi cui repo tum est, ita accepere, ac si cessante primcipe estirpe Iudae, necesse foret, ut VenturuS Messias proselytus aut alienigena esse debeat. Forsan etiam non defuere adulatores, qui negarent esse alienigenam, ipsumque hoc, quod DamascenUS, pertenderent. od vero nullus unquam Iudaeorum rex tam gratus & acceptus fuerit Romanis & Graecis, ideo merito gentium exspectationem Vocari existimabant. Secta vero haec quod magis increbuerit mortuo quam vivo etiamnum Herode, id ipsius factum vi. detur prudentia, ne Romanorum incurreret inVidiam.
Aluisse tamen inter Iudaeos istam de se opinionem valde est verisimile, & videri potest: non alia de causa magnificum illud exstruxisse templum, quam quod de suo Messia opus tale exspectarent Iudaei. Sed & ex pluribus quas adhibuit
cautelis, nequis alius prodiret aut haberetur Messias, ipsum hoc satis confici possit. In illis autem merito primum sibi vendicat locum insanticidium Bethlemiticum. Hujus Vero, licet in solis mentio fiat Evangeliis, non est tamen ut hoc cuiquam mirum aut incredibile videatur, praesertim si quisnoVerit, etiam Romae, cum editum estet oraculum, Naturam regem mundo parturire, edicto Senatus cautum fuerit, nequis illo anno genitus infans educaretur, ut ex Suetonio constat. Altera cautela, fuit genealogiarum, quae in templo conservabantur, combustio. Sed & prohibitio librorum Sibyllinorum, & caedes tot regii sanguinis principum, eodem reserenda videntur. Sub Nerone vero floruis te hanc Herodianorum sectam, & dies quibus regnum adierit festos fuisse Judaeis, discas ex Persio: Herodis Cenere dies. Quam Vis autem etiam ante eversa Ierosolyma multi cessasse existiment
237쪽
ORACULIS EES existiment hanc sectam, nunquam tamen desecisse, vel saltem revixisse apud Iudaeos, praesertim in Hispania, vel ip sum barbarum Aerae satis indicat vocabulum. Cum ad insti. tutum faciat causam & originem Vocis hujus exponere, li-b s quod sentio proferam; neque enim placynt quae Viri docti de eo scripsere. Sed neque probo sententiam Petri Alsonsi, qui in scripto continente disputationem inter Moysem Judaeum & Petrum quendam, putabat Vocem hanc detruncatam ex nomine Heraclii. Sic enim scribit in Praefatione; Hoc autem factum es anno a nativitate Domini II O6. Heraclii II q, mense Junii die natali Ap Iolorum Petri , Pa. . Constat lane ab Heraclio imperatore Judaeos omnes ad Christianismum Vi compulsos fuisse, non in
Oriente solum, sed &in Hispania Galliaque, literis seu legatis ad Sisebutum& Dagobertum m ius, & ad idem faciuendum instigatis. Itaque Iudaei quod nollent Christianorum fidem & computandi rationem admittere, aliUm calculum & alium commenti sunt Christum, Herodem videlicet, cujus regnum anticipat computum Christianum annis triginta octo. Sed Vero Aerae appellatio multo est antiquior,cum in Chronico Idalii ad annum o',& insuper in
multis marmoreis Heraclio Vetustioribus compareat monU-
mentiS. Libenter itaque cum illis sentio, qui Aerae & ne girae seu Hetrae, nam & sic scribunt Arabes, idem existi- mmant esse vocabulum, extrita litera G, ut solent Hispani, Arabes & Hebraei. Causa appellationis exinde petenda, quod Herodes a Judaeis semper & ubique vocatus fuerit 'an id est proselytus seu peregrinus. Anni itaque hager, sunt anni Herodis, qui, ut diximus, triginta octo annis anticipant Christi natalem. Hegirae seu Hetrae Arabicae eadem omnino ac Aerae Hispaniae est ratio. Illo ipso enim Heraclii tempore, quo Judaei, novi in Hispania modo, sed& toto Romano imperio ad Christianismum compellerentur, orta quoque est in Arabia secta Mahomeli. Secuti sunt hunc complures Iudaei, qui relicto altero isto Messia.
238쪽
Herode videlicet & ipso Idumeo Arabe, Mahometum illico
pro Vero agnovere Messia. Theophanes & complures alii istius temporis scriptores pravam secuti lectionem, illos ad thaesisse scribunt Mahometo urique ad c dem ultio; o φα ζ ἐύ. Sed rectius leges, non or petet . .li
dem scribunt recessisse Iudaeos a Mahometo, cum eum cameli carnibus Vescentem conspexissent. Vt ut sit, cum
Judaei Messiam peregrinum seu proselytum fore crederent, patet recte ab illis 'an dictum fuisse Maho metum, ipsum tamen Mahometum, non nisi postquam e patria sua Mecca expulsus suit talem se nominasse, scribunt plerique Arabes, ct ab hoc tempore Hegiram seu Hetram suam incipit Ma
hometus,cujus sectatores HagerinoS dictos volunt,velut religionis causa profugos: & peregrinos, non autem ab Agare Abrahae ancilla, ut Christiani scribunt. Constat sane Mali metum, ut nempe magis ad parces suas pertraheret Judaeos, quorum plena semper suit Arabia: de se interpreta tum, & in se completa esse dixisse pleraque Veteris testamenti loca ad Christum spectantia, ut jam olim obserVatum Petro Cluniacensi. Haec de voce Actae dicta sufficiant, unde satis, nisi fallor, relare conficitur appellationem hanc multo apud Judaeos antiquiorem esse, quam fuerit apud Arabes. Quod si cui minus probabile Videatur, ita inter omneS convenisse Iudaeos, ut Herodem pro Messia agnoscerent, per me licet, ut quemadmodum Arabes, ita quoque Judaei vocem hanc de suo acceperint exilio, incipiendo hoc ab eo tempore,
quo sublatis sui generis principibus, regem habuere Herodem. Ego utrumque Verum esse existimo, cum ne nunc
quidem inter Iudaeos desint, qui Herodem pro Messia ad mittant. Quod si id palam minus profiteri audeant, satis tamen se declarant, cum dicunt, si Messias jam adVenerit, utique ejus tempus pluribus annis anticipare Christiano.rum calculum. Et sane qui sic sentiunt Judaei, longe illi sunt prudentiores istis, qui Messiam necdum advenis e contendunt, praeterquam enim quod Vaticinio Iacobi mori.
239쪽
entis aliqua ratione satisfaciant, etiam Danielem admittunt, quem alii ex prophetarum expungunt albo. Jam Vero quod in Hispania nomen Aerae primum fuerit auditum, id inde factum, quod infinita propemodum Judaeorum illic fuerit frequentia, florente etiamnum imperio Romano. Ab Adriano Caesare post cladem Hierosolymorum eos deportatos memorant scriptores Hispani, quo auctore nescio. Ego libentius credo cum Arrianis, quorum magna semper in Hispania fuit copia, simul quoque crevis te Iudaeorum numerum. Sed & fugientem in Hispaniam Herodem tetrarocham, fieri potes: ut multi secuti sint. Fieri quoque potest ut post eiectos Alexandria IudaeoS, magna parS illuc migra-'rit. Crebra cum Christianis gessere bella, praesertim posset seculum instauratae salutis quartum. Ideo praevalebant
quod Romanis legibus pateret Judaeis aditus ad honores, &concessum iis esset jus gladii. Clitistiani autem in provinciis nullos gerebant magistratuS, non tantum quod, ut
Iulianus Imperator dicebat, lex Christianis non permittat usum gladii, ideoque ad regendum non sint idonei ; sed quod in Hispania qui magistratum gererent, ab Ecclesia prohiberentur, ut docet Concilii Illiberitani Canon LVI:
Magistratum vero, aWno quo agit duumTiratum, prohibore
placet, ut se ab Ecclesa cohibeat. In Hispania vero magistratus muneros tinctos fuisse Iudaeos, cum alibi, tum quoque in Balearibus insulis, patet ex Severo Sulpitio in Episto. lis. Non autem in Hispania modo, sed & in Galliis, licet non tanto numero & auctoritate essent ibi Iudaei, atque apud Hispanos; & illic tamen ad honores & ossicia fuisse eos promotos, satis colligitur, ex historiis, & ex Conciliis Gallicanis praevalente Christianismo habitis, quibus seque atque in Conciliis Toletanis Judaei a imagistratu dc
honoribus publicis arcentur. Jam vero cum tot indiciis& monumentis antiquis constet Aeram istam non ab uno,
aut paucis, sed Vero palam ab omnibus fuisse receptam de approbatam Hispanis, istud vero fieri non potuerit sine O g et communi
240쪽
E18 D E SI B Y L L I N I scommiliti magistratus suffragio, non est ut dubitemus, quila Aera ista pseudomessi e Iudaici, Herodis nempe, pro Vero Christi anno a Judaeis magistratum gerentibus fuerit obotrusa. Et quidem tuto hoc illis licuit inter Alanos, Suevos& Vandalos; nam certe illo ipso anno, quo ab his barba ris occupata fuit Hispania, per Aeras primum numeraricceptum fuisse, aut saltem Vocem hanc Iudaicam tunc primum isanotuisse Christianis ex eo conficitur, quod ab Idatio ad annum praedictum anni Consulares Aera permutentur, nec quispiam Idatio antiquior voeis limus meminerit. Non est autem ut quisquam miretur sub Im- peratoribus paganis Iudaeos in Hispania magistratus munere esse functos, & in Christianos & quoscunque alios, qui non essent cives Romani, jus vitae & necis exercuisse, eum & in Syria, & apud Arabes & alias Asiaticas gentes, idem illis licuisse crebra doceant exempla. In Syria plures fuisse urbes quae Iudaeis tantum uterentur rectoribus, patet ex Epiphanio, ubi agit de Josepho, qui ex Judaeo factus Christianus, cujusque esse Videtur retro aern rus
quod in multis reperitur Bibliothecis. In istis Syriae urbibus Christiani pro magistratibus Judaeis publice etiam preces sundere jubebantur, obserVatusque is mos sub Imperatoribus quoque Christianis. Sed & in Babylonica captivitate idem juris olim suisse Iudaeis, docet historia
Susannae. Nec quemquam id mirari debere monet Origenes in Epistola ad Africanum,cum Ethnarchae Judaeorum suo quoque tempore parem exercerent autoritatem