장음표시 사용
351쪽
NuPERAE CRITICAE SACR E. 33'annales, id non linguae, quae aeque apud illos ac apud alias gentes fluxa & instabilis suit, sed characterum seu notarum factum est beneficio. Sola Graeca & Latina linguβet
hanc evasere calamitatem, quarum haec bis mille annorum aetatem superat, altera trium fere millium memorias complectitur. Si duae istae tollantur linguae, nul se supererunt machinae, quibus attingere possimus ea quae priscis facta suere temporibus. Nullus erit Hector aut Achilles, non Caesar vel Alexander, nulla vel Moysis vel Salomonis fama, nullum vetus aut noVum Testamentum, nullae omnino artes aut scientiae supererunt, nUllaeque rerum praeteritarum memoriar: peribunt omnia & mera succedet barba.ries, cum soli sint Graeci & Latini libri, quibus omnia haec& continentur & propagantur. Tamdiu autem arteS M scientiae propagantur, quamdiu perstant linguae & libri intelliguntur. Serum quides' seu Sinensium lingua non
est perennis, notas tamen seu characteras, ut diximuS, habent perennes, & intelligunt libros ante quinque sere annorum millia conscriptos, & hinc, omnino fastum, ut propter tam diuturnum & nunquam interruptum literarum usum, artes & scientiae ad masus ab iis provectae sint culmen, quam apud ullaS alias gentes. Verum cUm Sincnsium characteres ad intellectum S. literarum nihil conserant, Omnino nobiS recurrendum ad Graecum & Latinum sermonem, qui si tollantur, jam quoque tolletUr omnis rerum praeteritarum scientia. Quapropter satis mirari nequeo, nostro hoc seculo reperiri nonnullos, qui spretis &contemptis iis linguis, quibus solis tota continetur antiquitatis historia, libenter pro illis substituant M obtrudam
Vernaculas sitas, non barbaras tantum, sed & mox perituras. Dicunt nempe illi Graecos & Latinos scriptores magna jam ex parte contineri linguis vernaculis, Utpote Germanice, Gallice I Anglice versos, ideoque tuto in OS carere
posse Graeco & Latino sermone. Quid si versiones
minime fuerint bonae Ponamus tamen nostro hoc seculo XX 1 videri
352쪽
Videri bonas, attamen aetatem non serent, cum infinitis jam constet experimentis, versiones istas singulis renovari seculi S, nec ullos esse perennes libros, nisi qui Latine seri buntur, cum caeteri, quibuscunque demum scribuntur lina guis, Vix uno alterove subsistant seculo. Laudandus id circo Carolus Magnus, qui seu amore literarum, seu ut Romanorum potius quam barbarorum Rex credereret,
posthabitis Gothica, Saxonaea, Francica, aliisque Teuto, ni elinguae dialectis, una cum imperio sermonem quoque adscivit Romanum, cui non ita sacris modo, sed & in quibusvis aliis vitae humanae actibus locum adsignavit principem. Et satae si lingua non conservara fuisset Latina, ne Caroli quidem Magni stiperesset nomen. Omnia denique antiqua & vetusta iamdudum oblivioni tradita & ptos undis obruta suissent tenebris, si Graeca & Latina linguae non essent superstites. Nulla est: in Europa natio, quae aliquid norit de rebus, quae ante tria Vel quatuor gesta fuere secula, nisi Latinae linguae beneficio. Sed neque ArabeS quantumVis late pateant, & linguae suae suerint satis studiosi, ullam antiquarum rerum habent peritiam, quam non e Graecoruna laauserint libris. Ipsi quio etiam Indi, si quid de Alexandro sciant Magno, habent id ipsum ab Arabibus, qui tantela a Graecis ea se accepisse fatentur. Supersunt quidem
toto oriente monumenta antiqua marmorea, Vernaculis
gentium inscripta literis, sed quae nemo legere, nedum intelligere possit. Cum itaque luce meridiana clarius sit, selis libris Graecis & exinde factis Latinis totam Veritatem S totam rerum antiquarum claudi & contineri scientiam, quaenam dementia est ad Rabbinos divertere, qui ante pauca demum floruerunt secula, quique nullam aut rerUm, aut verborum, aut historiarum habent peritiam, nisi quam a Graecis aut Latinis acceperunt, a quibus quotiescunque recedunt, turri demum nugas & portenta loquuntur. Hostarnen fere solos secum nostri sequuntur Chri iliani, d saepe
quando minus norunt, tanto magi S admiran2ur. CV m Vero
353쪽
NuPERAE CRITI C. R SACRAE. 3st etiam isti, qui in Rabbinorum scriptis sunt versatissimi,
videant nullis argumentis, aut antiquis testibus, posse fui eiri Thalinudica commenta; eo prolapsi sunt instatae, ut ad sutilissimas otalas, ut vocantur, confugiant traditiones Deum enim non loqui inquiunt, nisi per fauces Rabbino rum, iisque inseruisse omnem praeteritarum & futurarum rerum peritiam, adeoque illos solos esse veritatis promos &condos, utpote quibus Aodi ac sua Deus commiserit, ac si de istis, a quibus omnis ablata est scientia, non autem de illis Hebraeis, qui olim Deo placuere, accipienda essentis haec Apostoli verba. Quid attinet memorare complureS nostri & superioris seculi homines futili hac persua- sione a Judaeis deceptos, quos tamen postmodum, detectis istorum ossuciis, credulitatis suae puduerit 3 Testes sint
Picus Mirandulanus, Reuchii laus & praecipue hujus discipulus Iohannes Forti erus, cujus, siquis quam Hebraico quod Basileae prodiit lexico perlegat praefationem, protin US cognoscet, quam ille magnifice de Iudaeis primo senserit, quantumque postea poenituerit, ubi comperit, nullam
lucem, 'nullamque omnino Veram expositionem in Rabbi, norum occurrere libriS, illosque Ut caeterarUm rerUm, ita
linguae quoque Hebraicae penitus esse ignaroS. Attamen vix minimam impos urarum Sc fraudum Iudaicarum ille ad
secutus est partem. seliciusque hac in parte se gessisset,
neglectis omnino Rabbinstrum vocalibus punctis, Graecam secutus fuisset expositionem & ex illa Hebraicam conatus fuisset interpretari veritatem. Laudanda interim ejus cst voluntas, & bene de se, M. bene de ScripturiS merebuntur, si qui ejus in eontemnendis Rabbinis sequantur: exemplum, & quam ille aut neglexit, aUt potiUS non vidit insistant viam, ut sacmpe posthabitis vocalibus pumetis, illos solum probent sensus, quos L tradidere interpretes, & ad horum, non autem RabbinorUm , aut sellacium & lubricorum sensuum arbitrium cxigand remponant Hebraicarum Vocum & phrasium Potestatem
354쪽
3 et RESPONsro AD OBIECTA& significationem. Quod si qui adeo obstinato & re. fractario sint ingenio, ut nec tam claris argumentis, nec tam certis cedant testimoniis, per me licet ut suis isti fruuntur moribus: mihi quidem recta monenti, satis magno erit se- latio, meruisse potius quam obtinuisse seculi nistragia de solis displicuisse indoctis.
355쪽
357쪽
i Icet ea quae ante quinquennium scripsi suffcere P. Simonio debuissent, quia tamen ante pau- cos dies alter ejus de Variis S. Scripturae editionibus prodiit liber, quo non acquiescere se meis testatur responsis, & nonnulla inseruit, in quibus palam me errasse existimat; operae pretium fuerit ea expendere, ut sequi lectores, uter nostrum rectius sentiat, cognoscant. Primum itaque & praecipuum nisi fallor quod reprehendit cap. x, est illud, quod audacter affirmarim Iudaeos studio& nequitia depravasse codices & Chronologiam sacram, ut lucrarentur bis mille annos. Dicit hoc meum esse commentum ; neque enim a vetustioribus Christianis, licet istam codicum discrepantiam observarint, Judaeos hoc crimine fuisse notatos. Verum etiamsi istud cencesserimus, cum &Augustinus palam profiteatur ignorare se hujus discrepantiae causam, nihil tamen exin confici possit, nisi observatum quidem fuisse facinus hoc ab antiquis scriptoribus, Verum illos facinoris ignorasse causam. Neque bona neque malai y semper
358쪽
3 6 AD ITERATAS P. SIMON aer semper opera simulac fiunt statim innotescunt. Seculis
saepe opus est antequam clarescant fraudeS & emergat veri tas. Non defuisse tamen etiam olim, qui depravationis hujus reos peragant Iudaeos, ex Juliano facile cognoscasPomerio. Sed & ex illis quoque Judaeis qui ad Christianos se contulerunt, uti ex Hieronymo a S. Fide & compluribus aliis idem satis intelligas. Plerique quoque Aratabes hoc praecipue ad conVincendOS JudaeoS utuntur argu mento. Suffciant vel sola Abulpharaii Verba quae non pigebit integra, uti ea reddidit doctissimus Pokockius, ad scribere; unde facile colligat P. SimoniuS non me unum esse, qui assirmarim depravatos a Judaeis fuisse codices sacros. At initio mundi urique ad Messam secundum computum qui in manibus Judaeorum est, anni sunt fere quatuor mille ducenti Oiginti. At secundum computum legis ex ver- oue LXX, quae in manibus Graecorum S reliquarum inter Christianos sectarum exceptu Setris, anni fere quinquies mille quingenti octoginta sex : deficiente computo priori 1 scaenaunis mille trecentis septuaginta quinque : qui defectus adscribitur doctoritis iudaeorum. Nam cum praenuntiatum esset
in Iete , prophetis de Messia, missum iri ipsum ultimis tem
porreus, nec aliud esset Rabbinis antiquiorilis commentumqtio Christum rejicerent, quam si hominum aetates, quibus dignosceretur mundi Doche mutarent, sultraxerunt de Cita Adami, donec nasceretur Seth, centum annos, e que reliqua ipsiuetita addiderunt: idemque fecere in ritis reliquorum Adami,
Fliorum usque Abrahamum; atque ita factum es ut iudicet ipsorum computus manifesatum esse Christum m uenario quinto, prope accedente ad medium annorum mundi, qui omnes
secundum ipsos futuri sunt septies mille ; dixeruntque, Nos adhuc in medio temporis sumus, , nondum adest tempus aeetentui Messita a gnatum. At computus LXX senippum iudicat manifestatum esse Christum millenario sexto, atque a
359쪽
jusvis oculos animumque oportune feriant. Videamus nunc
quid ad haec P. Simonius; dicit quod meo meipsum jugulem gladio, cum ob res Chronologicas Iudaeos falsitatis reos facio, quandoquidem hodierna codicis Hebraei Chronologia Iudaeos longe magis urget, quam illa LXX interpetum
agnoscere enim Judaeos transiisse jam tempus adventus Messsae, sed addunt illum propter eorum iniquitates non advenisse. Quis non miretur liberalitatem P. Simonii quitanti roboris promittat argumentum ut eo omnes conficiat
Judaeos; quod tamen ipse paulo post Velut nullius momenti & futile otiosi alicujus magistri commentum explodat p Ridet me quod dixerim a Judaeis vaticinium hoc de duratione mundi Eliae prophetae attribui, cum tamen de eo antiqui non dubitarim Rabbini, & ne nunc quidem dubitent, dummodo & illius esse admittantur illa quae sequuntur Verba; Sed proner peccata noβra praeterierunt anni qui praeterierunt. In Thalmude prolixe narratur congressuS Judaeorum cum Hieronymo a Sancta Fide Rabbino Hispano, sed ante trecentos fere annos facto Christiano. Adfirmabat ille postrema haec quae attulimus verba, esse additionem magistrorum. Negabant Iudaei, sed convicti, tum demum respondent; Non certo constare an hic Elias fit propheta ille antiquui, an Tero alius quidam Ralli. Verismili esse, fuisse ali. um Raἷli. At vero P. Simonius in gratiam Iudaeorum ipsis Rabbinis Rabbinior, audaccter adfirmat hunc Eliam fuisse Rabbinum,& hac ratione destruit prophetiam ex qua multo fortuis paulo ante dicebat posse urgeri Iudaeos, quam ex Chronologia LXX interpretum. Sed sibi servet P. Simonius,sibi quoque servent Judaei quae istiusmodi conditionibus
ad roborandam fidem nostram largiuntur argumenta. Tutotali beneficio carere possit Christiana respublica. Adjecta porro a Rabbinis suisse ea quae diximus verba, nemo qui aliquo praedictus sit judicio, negaVerit ut puto.
360쪽
g 8 AD ITERATAS P. SIMONII . Ipsa id satis testatur phrasis, cum Elliae vaticinium Chaldaeo, additamentum Vero Hebraeo sit expressium sermone. Totum quoque perit vaticinium, si postrema admittamus verba, ita enim fiet ut tempus legis non sit bis mille an norum sed quatuor millium. Quam Vero recenter haec verba addita sint, satis intel
ligi potest ex alio Thalmudis loco ubi clausula haec sic
concipitur; propter peccata nostras multa sunt, praeter-latsi furumi ex iis anni septingenti quatuordecim. Sed neque in scripto Hieronymi a S. Fide reperitur hoc additamen tum, ut merito aliquis suspicari possit sero demum clausulam hanc suisse astatam, & Judaeos non admodum bona fide istam descripsisse disputationem. In hoc ipso vaticinio bis mille annos, qui dicuntur ante legem effugisse, accipiendos esse monui de tempore quod a diluvio ad Moysem & legem latam intercessit. Non Apostolus tantum, sed & pleraeque Orientis gentes, quae aliquam diluvii habent cognitionem, sic loquuntur, mundi initium adiluvio arcessentes aut a Noacho, quem Adamum secundum aut absolute etiam Adamum appellant. Verum P. Simonius haec tanquam frigida explodit, quia sensum ha bent & quidem valde bonum & veritati conVenientem. Quid enim clarius eo, ab instaurato mundo & reparatione generis humani, id est a Noa usque ad legem si ve Moysem numerari bis mille annos. A Moyse ad Christum iterum bis mille annis. A Christo usque ad consum mationem seculorum totidem P. Simonius qui nihil amat,
nisi quod distortum sit, & cui solemne est prophetias in nihilum redigere; per legem dicit hic intelligi tempus istud quo Abrahamus relictis idolis ad veri dei cultum
accessit. Pro Elia propheta substituit nugatorem aliquem Rabbinum. Hoc pacto subverso penitus Vaticinio, ita ut neque principium, neque medium, neque finiS ullana certam ct determinatam habeant sgnificationem: persuadere tamen conatur ad convincendam Iudaicam Chronologiam